Орта ғасырдағы әйелдерді жазалау құралы – "cucking stool" төңкергіші. Бұл төңкергіштер қылмысты әйелдерді, сөйлеушілерді және адал емес саудагерлерді ұяттау үшін қолданылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жазалау орындықтары
Punishment chairs
Суға батыру орындықтары немесе "құйғылау" орындықтары – ортағасырлық Еуропада және кейінірек басқа жерлерде тәртіпсіз әйелдерді, айқай-шу көтеретіндерді және адал емес саудагерлерді жазалау үшін бұрын қолданылған орындықтар. "Құйғылау" орындығы – Лэнгландтың «Пирс Плоуман» (1378) еңбегінде айтылғандай, «әйелдердің жазасы» деп аталатын вимен қарағайының бір түрі. Олар негізінен жала жабу немесе өсек айту үшін, сирек жағдайларда жүктілік немесе жыныстық қызметпен айналысу сияқты қылмыстар үшін қоғамдық ұяттау мен айыптау құралдары болды. Бұл орындықтар – әлеуметтік ұяттау арқылы құқық қорғаудың жалпы жүйесінің бір бөлігі болып табылатын техникалық құралдар еді. Көбінесе сот бұйрығымен қылмыскерлерді шіркеуден кейін немесе базарда олардың қылмыстарын айтуға мәжбүр ететін, немесе Скиммингтон сияқты ресми емес шаралар қолданылатын. Олар көбінесе жергілікті шеберлер жасаған, стандартты дизайны жоқ. Көбінесе бұл тек қылмыскерді байлап, есігінің алдында немесе қылмыс жасалған жерде көрсетуге арналған орындықтар болатын. Кейбіреулері дөңгелекті, барабан сияқты, ауылдың айналасында сүйреп апарылатын. Ал кейбіреулері тік бағанаға орнатылып, суға батырылатын, содан барып «суға батыру» орындығы деп аталды. Адамдарды ұяттау үшін ағашқа тігіп, соққыға түсіру тәсілі де қолданылды. «Құйғылау орындығы» термині ескірек, жазба деректері 13-14 ғасырларға дейін жетеді. «Суға батыру орындығы» атауына қатысты жазбалар 1597 жылдан бастап кездеседі, ал 1769 жылғы мәлімдемеде «суға батыру орындығы» термині «құйғылау орындығы» терминінің бұрмалануы екені айтылады. Егер құйғылау орындығы адамды суға батырып немесе батырмай ұяттау үшін қолданылса, «суға батыру орындығы» атауы көбінесе тербеліс тақтасындағы құйғылау орындықтарына қатысты қолданылды, олар адамды суға батыру үшін пайдаланылды.
Ducking stools or cucking stools were chairs formerly used for punishment of disorderly women, scolds, and dishonest tradesmen in medieval Europe and elsewhere at later times. The cucking stool was a form of wymen pine, or "women's punishment", as referred to in Langland's Piers Plowman (1378). They were instruments of public humiliation and censure both primarily for the offense of scolding or backbiting and less often for sexual offences like bearing an illegitimate child or prostitution. The stools were technical devices which formed part of the wider method of law enforcement through social humiliation. A common alternative was a court order to recite one's crimes or sins after Mass or in the market place on market day or informal action such as a Skimmington ride. They were usually of local manufacture with no standard design. Most were simply chairs into which the offender could be tied and exposed at her door or the site of her offence. Some were on wheels like a tumbrel that could be dragged around the parish. Some were put on poles so that they could be plunged into water, hence "ducking" stool. Stocks or pillories were similarly used for the punishment of men or women by humiliation. The term "cucking stool" is older, with written records dating back to the 13th and 14th centuries. Written records for the name "ducking stool" appear from 1597, and a statement in 1769 relates that "ducking stool" is a corruption of the term "cucking stool". Whereas a cucking stool could be and was used for humiliation with or without dunking the person in water, the name "ducking stool" came to be used more specifically for those cucking stools on an oscillating plank which were used to duck the person into water.
Тірі қалған мысалдар
Уорвиктегі Сент-Мария шіркеуінің криптінде қаз-қалпы орындық бар. Катербериде, Бас көше мен Стур өзенінің тоғысқан жерінде де қаз-қалпы орындық табылады. Германияның Бавариядағы жақсы сақталған ортағасырлық қаласы Ротенбург об дер Таубердегі Қылмыстық музейдің (Криминальмузей) сыртында сақталған қаз-қалпы орындығы қойылған.
The tumbrel of a ducking stool is in the crypt of the Collegiate Church of St Mary, Warwick. There is also a ducking chair in Canterbury, where the High Street meets the River Stour. A surviving ducking stool is on public display outside the Criminal Museum (Kriminalmuseum) in Rothenburg ob der Tauber, a well preserved medieval town in Bavaria, Germany.
Көшірмелері
Леоминстер аббаттығында (Херефордшир) толықтай сақталған суға батыру орындығы қоғамға көрсетілуде. Мыңжылдыққа арналған қалалық сағатта суға батыру орындығының қозғалатын бейнесі бейнеленген. Крайстчерч, Дорсет, бір кезде жазалар орындалған жерде суға батыру орындығының көшірмесін сақтап тұр.
A complete ducking stool is on public display in Leominster Priory, Herefordshire. The town clock, commissioned for the Millennium, features a moving ducking stool depiction. Christchurch, Dorset, continues to house a replica ducking stool, at the site where punishments were once carried out.
Фильмде
Монти Пайтон мен қасиетті Грааль (1975) фильмінде қазғылт көтерілген орындықтың бір түрін қысқаша көруге болады. Лорел мен Хардидің «Ойыншықтар елінде» фильмінде Лорел мен Харди Барнабидің үйін тонағандары үшін суға батыру орындығына, содан кейін Бугилендке жер аударылуға сотталады.
A type of ducking stool can be seen briefly in the film Monty Python and the Holy Grail (1975). In the Laurel and Hardy feature film Babes in Toyland, Laurel and Hardy are sentenced to the ducking stool, followed by banishment to Boogeyland, for burgling Barnaby's house.
Өлім
Соңғы тіркелген жағдайлар – Плимут қаласындағы миссис Гэнбл (1808); Джени Пайпс, "атақты айғайшы" (1809) және Сара Лик (1817), екеуі де Леоминстерден. Соңғы жағдайда, көлдегі су деңгейі соншалықты төмен болғандықтан, кінәлі әйел креслода қала бойынша ғана айнатылды.
The last recorded cases are those of a Mrs Ganble at Plymouth (1808); Jenny Pipes, a "notorious scold" (1809), and Sarah Leeke (1817), both of Leominster. In the last case, the water in the pond was so low that the offender was merely wheeled around the town in the chair.