Бас дененің толық бөлінуі – қарапайым тілмен айтқанда, дененің өліміне алып келетін жарақат. Мақалада бас кесу, өлім себептері мен тарихы туралы ақпарат бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Басты денен толық ажырату
Total separation of the head from the body
Декапитация – басты денен толық ажырату болып табылады. Мұндай жарақат адамдар мен көптеген жануарлар үшін сөзсіз өлімге алып келеді, себебі бұл жағдайда ми оттегімен қамтамасыз етілген қаннан айырылады, ал қалған мүшелер ағзаның жұмыс істеуі үшін қажетті рефлекстік функцияларын жояды. "Бас кесу" термині адамды өлтіру немесе жазалау мақсатымен оның басын әдейі кесу амалын білдіреді. Бұл балта, қылыш немесе пышақпен, сондай-ақ гильотина сияқты механикалық құралдармен орындалуы мүмкін. Бас кесу арқылы жазаны орындайтын адам кейде "басшы" деп аталады. Кездейсоқ бас кесу жарылыс, көлік немесе өнеркәсіптік апат, дұрыс орындалмаған дарға асу немесе басқа да зорлық-зомбылық салдарынан туындауы мүмкін. Сауд Арабиясы, Йемен және Катар заңдары бас кесуге рұқсат береді; алайда, іс жүзінде Сауд Арабиясы ғана өлім жазасын алған қылмыскерлерді тұрақты түрде бас кесу арқылы жазалайды. Өзін-өзі асып өлтіру, пойызбен бас кесу және гильотина арқылы бас кесу жағдайлары белгілі. Аз кездесетін жағдайларда, бас кесу бұрыннан өлген дененің басын алуды да білдіруі мүмкін. Мұндай әрекет жүлде ретінде бас алып, көпшілікке көрсету үшін, марқұмды анықтауды қиындату үшін, крионика үшін немесе басқа да эзотерикалық себептермен жасалуы мүмкін.
Decapitation is the total separation of the head from the body. Such an injury is inevitably fatal to humans and most animals, since it deprives the brain of oxygenated blood, while all other organs are deprived of the involuntary functions that are needed for the body to function. The term beheading refers to the act of deliberately decapitating a person, either as a means of murder or as an execution; it may be performed with an axe, sword, or knife, or by mechanical means such as a guillotine. An executioner who carries out executions by beheading is sometimes called a headsman. Accidental decapitation can be the result of an explosion, a car or industrial accident, improperly administered execution by hanging or other violent injury. The national laws of Saudi Arabia, Yemen, and Qatar permit beheading; however, in practice, Saudi Arabia is the only country that continues to behead its offenders regularly as a punishment for capital crimes. Cases of decapitation by suicidal hanging, suicide by train decapitation and by guillotine are known. Less commonly, decapitation can also refer to the removal of the head from a body that is already dead. This might be done to take the head as a trophy, for public display, to make the deceased more difficult to identify, for cryonics, or for other, more esoteric reasons.
Этимология
Басын кесу сөзінің түбі латын тіліндегі decapitare сөзіне дейін жетеді. Decapitare сөзінің мағынасын оның морфемаларынан – de (төмен, бастап) + capit (бас) деп түсінуге болады. Decapitare сөзінің өткен шаққа қатысты түрі – decapitatus, ол ортағасырлық латын тілінде decapitatio, яғни decapitatus сөзінің зат есім түрін жасау үшін қолданылды, содан француз тіліндегі décapitation сөзі пайда болды. Кейбір мәдениеттер, мысалы, ежелгі Рим мен Греция, басын кесуді ең артық өлім түрі деп санаған. Орта ғасырларда Еуропаның көптеген елдері бұл әдісті тек ақсүйектер мен патшалар үшін ғана сақтап келді. Франциядағы Француз революциясы осы кезеңнің көптеген символдық өзгерістерінің бірі ретінде, тапқа қарамастан, барлық қылмыскерлерді өлімге кесудің жалғыз заңды тәсіліне айналдырды. Мэри, Шотландия королевасы мен Иоганн Фридрих Струензе, Дания королевасы Каролина Матильданың сүйіктісі, олардың өлім жазасын орындау үшін үш рет соққы қажет болды. Солсберидің 8-ші графинясы Маргарет Поулдың басын кесу үшін 10 соққыға дейін қажет болды деседі. Дегенмен, бұл оқиға шындықтан алыс болуы мүмкін, себебі оның туралы әртүрлі мәліметтер бар. Мысалы, тарихшы және философ Дэвид Юм оның өлімі туралы былай дейді:
The word decapitation has its roots in the Late Latin word decapitare. The meaning of the word decapitare can be discerned from its morphemes de (down, from) + capit (head). The past participle of decapitare is decapitatus which was used to create decapitatio, the noun form of decapitatus, in Medieval Latin, whence the French word décapitation was produced. Some cultures, such as ancient Rome and Greece, regarded decapitation as the most honorable form of death. In the Middle Ages, many European nations continued to reserve the method only for nobles and royalty. In France, the French Revolution made it the only legal method of execution for all criminals regardless of class, one of the period's many symbolic changes. and Mary, Queen of Scots required three strikes at their respective executions. The same could be said for the execution of Johann Friedrich Struensee, favorite of the Danish queen Caroline Matilda of Great Britain. Margaret Pole, 8th Countess of Salisbury, is said to have required up to 10 strokes before decapitation was achieved. This particular story may, however, be apocryphal, as highly divergent accounts exist. Historian and philosopher David Hume, for example, relates the following about her death:
Соққының өлімге әкелетініне көз жеткізу үшін, жазалаушылардың қылыштары көбінесе екі қолмен ұсталатын, жүзі ауыр қылыштар болған. Сол сияқты, егер балта қолданылса, оны да көбінесе екі қолмен ұстаған.
To ensure that the blow would be fatal, executioners' swords usually were blade heavy two handed swords. Likewise, if an axe was used, it almost invariably was wielded with both hands.
Басын кесу арқылы өлімнің физиологиясы
Адам мен көптеген жануарлар үшін бас кесу тез өлімге алып келеді. Қан айналымы тоқтағаннан кейін бірнеше секунд ішінде есінен танып, санасыз күйге түседі (ми ишемиясы). Оттегінің жетіспеуінен 3–6 минут ішінде жасушалар өліп, миға қайтымсыз зақым келеді, бұл экситотоксикалық әсерге байланысты болады. Кейбір әңгімелерде адамның басын кескеннен кейін сананың ұзақ сақталуы туралы айтылады, бірақ көптеген дәрігерлер мұны ықтималсыз деп санайды және мұндай жағдайларды саналы әрекет емес, рефлекстік қылықтың қате түсінілуі деп есептейді, себебі оттегінің жетіспеуі салдарынан дереу кома мен өлім орналасады ("Сана, қанның миға ағынының күрт төмендеуінен, шамамен 2–3 секунд ішінде жоғалуы мүмкін"). Ояу жануарлардағы эвтаназияның гуманды әдістерін зерттеу үшін зертханалық жағдайларда ЭЭГ мониторингісі арқылы бас кесуден кейін жануарлардың толыққандай ессізденуіне, ауырсыну мен қайғыны сезінуге қабілетсіз болуына дейінгі уақыт өлшенді. Бұл көрсеткіш 3–4 секунд ішінде жетеді деп есептелді, бұл кеміргіштерде жүргізілген басқа зерттеулердегі нәтижелермен (2,7 секунд және 3–6 секунд) сәйкес келеді. Сондай-ақ, зерттеуде ЭЭГ мониторингісі арқылы бас кесуден кейін шамамен бір минуттан кейін тіркелген үлкен толқынның ми өлімін көрсететіні анықталды. Басқа зерттеулер көрсеткендей, бас кесуден кейін мидағы электрлік белсенділік 13–14 секундқа дейін сақталуы мүмкін (бірақ мұндай белсенділік ауырсынуды білдіре ме деген мәселе даулы), ал 2010 жылғы зерттеуде егеуқұйрықтардың бас кесуі ЭЭГ индекстерінде 10 секунд ішінде жауаптар тудырғаны хабарланды, бұл көптеген жануар түрлерінде, оның ішінде егеуқұйрықтарда ноцицепциямен байланысты. Кейбір жануарлар (мысалы, тарақандар) бас кесуден кейін тірі қалады және тікелей бас жоғалтудан емес, аштықтан өледі. Жыландар мен тасбақалар сияқты көптеген басқа жануарлар да бас кесуден кейін біраз уақытқа дейін тірі қалуы мүмкін, себебі олардың метаболизмі баяу, ал олардың жүйке жүйесі мимен байланыс жоғалғаннан кейін де белгілі бір деңгейде жұмыс істей алады, жақын жердегі кез келген ынталандыруға жауап береді. Сонымен қатар, тауықтар мен тасбақалардың денелері бас кесуден кейін уақытша қозғала береді. Қан тамырларын қайта жалғау арқылы бас трансплантациясы жануарларда шектеулі табысқа жеткенімен, кесілген адам басын толыққандай функционалдық жағдайда қайта жалғау (омыртқа миын, бұлшық еттерді және басқа да маңызды тіндерді жарақтандыруды қоса алғанда) әлі мүмкін болған жоқ.
Decapitation is quickly fatal to humans and most animals. Unconsciousness occurs within seconds without circulating oxygenated blood (brain ischemia). Cell death and irreversible brain damage occurs after 3–6 minutes with no oxygen, due to excitotoxicity. Some anecdotes suggest more extended persistence of human consciousness after decapitation, but most doctors consider this unlikely and consider such accounts to be misapprehensions of reflexive twitching rather than deliberate movement, since deprivation of oxygen must cause nearly immediate coma and death ("[Consciousness is] probably lost within 2–3 seconds, due to a rapid fall of intracranial perfusion of blood"). A laboratory study testing for humane methods of euthanasia in awake animals used EEG monitoring to measure the time duration following decapitation for rats to become fully unconscious, unable to perceive distress and pain. It was estimated that this point was reached within 3–4 seconds, correlating closely with results found in other studies on rodents (2.7 seconds, and 3–6 seconds). The same study also suggested that the massive wave which can be recorded by EEG monitoring approximately one minute after decapitation ultimately reflects brain death. Other studies indicate that electrical activity in the brain has been demonstrated to persist for 13 to 14 seconds following decapitation (although it is disputed as to whether such activity implies that pain is perceived), and a 2010 study reported that decapitation of rats generated responses in EEG indices over a period of 10 seconds that have been linked to nociception across a number of different species of animals, including rats. Some animals (such as cockroaches) can survive decapitation and die not because of the loss of the head directly, but rather because of starvation. A number of other animals, including snakes, and turtles, have also been known to survive for some time after being decapitated, as they have slower metabolisms and their nervous systems can continue to function at some capacity for a limited time even after connection to the brain is lost, responding to any nearby stimulus. In addition, the bodies of chickens and turtles may continue to move temporarily after decapitation. Although head transplantation by the reattachment of blood vessels has seen some very limited success in animals, a fully functional reattachment of a severed human head (including repair of the spinal cord, muscles, and other critically important tissues) has not yet been achieved.
Гильотині
Гильотинаның алғашқы нұсқаларына 1286 жылдан 17 ғасырға дейін Англияның Галифакс қаласында қолданылған Галифакс гиббеті және 16-18 ғасырларда Эдинбургте қолданылған "Күйеу қыз" жатады. Гильотинаның қазіргі түрі Француз революциясына дейін ойлап табылды, мақсаты оператордың көп дағды талап етпейтін, жылдам және ауырсынусыз өлім жазасы әдісін жасау болды. Гильотинамен бас кесу – өлім жазасының кең таралған, механикалық көмекпен жасалатын түріне айналды. Француздар мұндай жазаларды орындауға қатысты қатаң әдеп ережелерін сақтады. Мысалы, Шарлотта Кордейді өлімге жіберуге көмектескен Легрос есімді адам үш айға түрмеге қамалды және ол, пышақ түскеннен кейін құрбанының бетін қағып, өмірдің қалдық белгілерін тексеруге тырысқандықтан қызметтен босатылды. Гильотина Францияда Француз революциясы кезінде қолданылды және 1970 жылдарға дейін бейбіт және соғыс уақытында стандартты сот әдісі болып қала берді, бірақ кейбір жағдайларда ату отряды да қолданылды. Франция 1981 жылы өлім жазасын жойды. Гильотина француздардың Алжирде де қолданысқа енгізгені, Гилло Понтекорвоның "Алжир шайқасы" фильмінде көрсетілген. Ватикан қаласында да соңғы жылдарға дейін гильотина болған. Оны Наполеон әскері 19 ғасырдың басында әкелген, ал 1870 жылы папа оны пайдалану құқығын сақтап қалған. Киелі Тақ содан бері өз құзырында өлім жазасын жойды, ал соңғы папалар өлім жазасы әлі де қолданылып жүрген елдерді айыптап келеді.
Early versions of the guillotine included the Halifax Gibbet, which was used in Halifax, England, from 1286 until the 17th century, and the "Maiden", employed in Edinburgh from the 16th through the 18th centuries. The modern form of the guillotine was invented shortly before the French Revolution with the aim of creating a quick and painless method of execution requiring little skill on the part of the operator. Decapitation by guillotine became a common mechanically assisted form of execution. The French observed a strict code of etiquette surrounding such executions. For example, a man named Legros, one of the assistants at the execution of Charlotte Corday, was imprisoned for three months and dismissed for slapping the face of the victim after the blade had fallen in order to see whether any flicker of life remained. The guillotine was used in France during the French Revolution and remained the normal judicial method in both peacetime and wartime into the 1970s, although the firing squad was used in certain cases. France abolished the death penalty in 1981. The guillotine was also used in Algeria before the French relinquished control of it, as shown in Gillo Pontecorvo's film The Battle of Algiers. Another guillotine existed in Vatican City until recent years. It had been brought in by Napoleon's forces during the early 19th century; and, as of 1870, the pope still claimed the authority to use it. The Holy See has since abolished capital punishment within its own jurisdiction, and recent popes have condemned capital punishment wherever it is still practised.
Конго
Конго Демократиялық Республикасында жергілікті армия мен Камуина Нсапу көтерілісшілерінің арасындағы қақтығыс және этникалық қырғын бірнеше адамның өліміне және зорлау мен мүшекесу сияқты қатыгездіктерге әкелді. Олардың бірі – бас кесу, ол құрбандарды қорқытудың қорқынышты тәсілі, сонымен қатар ырым-жырымдық элементтері бар әрекет. Конголық босқындардан алынған БҰҰ есебінде Бана Мура және Камуина Нсапу жасақтарының "ұлы күшке" ие екеніне сенгендері айтылады, себебі олар бас кескен құрбандардың қанын ішіп, оларды жеңілмес етеді екен. 2017 жылдың наурыз айында швед саясаткері Зайда Каталан мен американдық БҰҰ сарапшысы Майкл Шарп Касаи провинциясындағы Нгомбе ауылының жанындағы миссия кезінде ұсталды және өлімге кесілді. БҰҰ сол жылдың сәуір айында осы өлімдердің видеожазбасы жарияланғанда үлкен қорқынышқа ұшырады, ондағы қорқынышты егжей-тегжейлер бас кесудің рәсімдік аспектілеріне алып келді: қылмыскерлер екі құрбанның шашын алдымен кесіп, содан кейін Каталанның ғана басын кесті, себебі бұл "оның күшін арттырады", бұл конголық жасақтардың әйелдер мен балаларға қатысты зорлық-зомбылықта ерекше қатыгездік танытуымен байланысты болуы мүмкін. Денелер табылғаннан кейін жүргізілген тергеу барысында және Бунконде бастауыш мектебінің мұғалімінің куәлігіне сәйкес, ол жасөспірім жауынгердің жас әйелдің басын алып кеткенін көрген, бірақ тергеуге қарамастан, бас табылмады. 2019 жылдың 29 мамырында жарияланған полковник Луис Мангини басқаратын Монуско бейбітшілік сақтау миссиясының есебінде жоғалған дене қалдықтарын іздеу кезінде Мойо Мусиладағы рәсімдік орынға келгендері айтылады, онда "дене бөліктері, қолдар мен бас" кесіліп, рәсімдер үшін пайдаланылған, нәтижесінде құрбанның басының қайда кеткені белгісіз болып қалды.
In the Democratic Republic of Congo, the conflict and ethnic massacre between local army and Kamuina Nsapu rebels has caused several deaths and atrocities such as rape and mutilation. One of them is decapitation, both a fearsome way to intimidate victims as well as an act that may include ritualistic elements. According to a UN report from Congolese refugees, they believed the Bana Mura and Kamuina Nsapu militias have "magical powers" as a result of drinking the blood of decapitated victims, making them invincible. Besides the massive decapitations (like the beheading of 40 members of the State Police), a globally notorious case happened in March 2017 to Swedish politician Zaida Catalán and American UN expert Michael Sharp, who were kidnapped and executed during a mission near the village of Ngombe in Kasaï Province. The UN was reportedly horrified when video footage of the executions surfaced in April that same year, where some grisly details led to assume ritual components of the beheading: the perpetrators first cut the hair of both victims, and then one of them beheaded Catalán only, because it would "increase his power", which may be linked to the fact that Congolese militias are particularly brutal in their acts of violence toward women and children. In the trial that followed investigations after the bodies were discovered, and according to a testimony of a primary school teacher from Bunkonde, near the village of Moyo Musuila where the executions took place, he witnessed a teenage militant carrying the young woman's head, but despite the efforts of the investigation, the head was never found. According to a report published on 29 May 2019, the Monusco peacekeeping military mission led by Colonel Luis Mangini, in the search for the missing remains, arrived to a ritual place in Moyo Musila where "parts of bodies, hands and heads" were cut and used for rituals, where they lost track of the victim's head.
Әзірбайжан
2016 жылы Армения-Әзірбайжан қақтығысы кезінде езид ұлтының армян әскери қызметшісі Кирам Слоян Әзірбайжан әскерилері тарапынан басы кесіліп өлтірілді. 2020 жылы Екінші Таулы Қарабақ соғысы барысында армян әскери тұтқындарын қасіреттеу, оның ішінде бас кесу деректері де бірнеше рет жарияланды.
During the 2016 Armenian–Azerbaijani clashes, Yazidi Armenian serviceman Kyaram Sloyan was decapitated by Azerbaijani servicemen. Several reports of decapitation, along with other types of mutilation of Armenian POWs by Azerbaijani soldiers, emerged in 2020 during the Second Nagorno Karabakh War.
Қытай
Дәстүрлі Қытайда бас кесу, мойынды буудан гөрі ауыр жаза түрі саналды, әйтсе де мойынды буу ұзаққа созылатын азапты тудыратын. Бұл себебі Конфуций дәстүрінде дене ата-анадан сый ретінде беріледі, сондықтан денесін бөліп, ата-бабаларға қайтару – оларға деген құрметсіздік болып есептелді. Бірақ қытайлар басқа да жаза түрлерін қолданды, мысалы, денені бірнеше бөлікке бөлу (ағылшын тіліндегі "квартирлеуге" ұқсас). Сонымен қатар, денені белден кесу тәсілі де болды, ол Қың династиясының басында азапты ұзаққа созу себебінен тоқтатылғанға дейін кең таралған өлім жазасының түрі еді. Кейбір әңгімелерде адамдар бас кесілгеннен кейін дереу өлмейтін жағдайлар да кездеседі.
In traditional China, decapitation was considered a more severe form of punishment than strangulation, although strangulation caused more prolonged suffering. This was because in Confucian tradition, bodies were gifts from their parents, and so it was therefore disrespectful to their ancestors to return their bodies to the grave dismembered. The Chinese, however, had other punishments, such as dismembering the body into multiple pieces (similar to the English quartering). In addition, there was also a practice of cutting the body at the waist, which was a common method of execution before being abolished in the early Qing dynasty due to the lingering death it caused. In some tales, people did not die immediately after decapitation.
Үндістан
Британдық офицер Джон Мастерс өзінің өмірбаянында, ағылшын-афған соғыстары кезінде Британдық Үндістандағы патандықтар тұтқынға түскен жау әскерлерінің, британдық және сикх әскерлері сияқты, басын кесіп тастағанын айтқан.
The British officer John Masters recorded in his autobiography that Pathans in British India during the Anglo Afghan Wars would behead enemy soldiers who were captured, such as British and Sikh soldiers.
Жапония
Жапонияда бас кесу жиі кездесетін жаза болды, кейде тіпті ұсақ құқық бұзушылықтар үшін де. Самурайларға шайқастан қашқан жауынгерлердің басын кесуге рұқсат етілетін, себебі мұндай әрекеттің өзі қорқыныштылық саналатын. Бас кесу – сеппуку (ішек-қарынды жарып, өзін-өзі өлтіру) рәсімінің екінші қадамы болды. Жәбірленуші өз құрсағын кескеннен кейін, басқа жауынгер оның басын катанамен артынан шауып, өлімін тездетіп, азабын жеңілдетуге тырысатын. Соққының дәлдігі соншалықты болу керек еді, мойынның алдыңғы бөлігіндегі жұқа тері жолағы зақымдалмауы тиіс еді – шақырылған және құрметті қонақтарға кесілген бас домалап немесе оларға қарай айналып бара жатқан жағдайды көруге тура келмеу үшін; мұндай көрініс әдепсіз және жаман талғамдылық саналған. Орындаушының қырсыққа беріліп, ауырсынынан айқайлауға талпынғандағы ең кішкентай белгісі байқалса, қылыш дереу қолданылуы керек еді – оның және осы құрметті өлімге куә болу мүмкіндігіне ие болғандардың абыройын сақтау үшін. Бұл шеберлікті қажет ететін іс болғандықтан, осы рәсімге тек ең сенімді жауынгерлер ғана қатысып, құрметке ие болатын. Сеңгоку кезеңінің соңында, сеппуку орындауға таңдалған адам құрсағына ең кішкентай жара жасағаннан кейін дереу бас кесілетін. Бас кесу (сепукусыз) да өте ауыр және ар-ұятты жаза саналды. Ең қатыгез бас кесулердің бірі – 1570 жылы көрнекті даймё Ода Нобунаганы өлтіруге тырысқан 杉谷善住坊 (Сугитая Зенжубо) жазасы болды. Қолға түскеннен кейін Зенжубо тірідей жерге көмілді, тек басы сыртқа шығарылды, және бірнеше күн бойы бамбук арасымен басын біртіндеп кесіп тастады (арамен жазалау; (鋸挽き)). Мұндай ерекше жазалар Мэйдзи дәуірінің басында жойылды. Осыған ұқсас көрініс Джеймс Клавэллдің «Шогун» кітабының соңғы бетінде сипатталған.
In Japan, decapitation was a common punishment, sometimes for minor offences. Samurai were often allowed to decapitate soldiers who had fled from battle, as it was considered cowardly. Decapitation was historically performed as the second step in seppuku (ritual suicide by disembowelment). After the victim had sliced his own abdomen open, another warrior would strike his head off from behind with a katana to hasten death and to reduce the suffering. The blow was expected to be precise enough to leave intact a small strip of skin at the front of the neck—to spare invited and honored guests the indelicacy of witnessing a severed head rolling about, or towards them; such an occurrence would have been considered inelegant and in bad taste. The sword was expected to be used upon the slightest sign that the practitioner might yield to pain and cry out—avoiding dishonor to him and to all partaking in the privilege of observing an honorable demise. As skill was involved, only the most trusted warrior was honored by taking part. In the late Sengoku period, decapitation was performed as soon as the person chosen to carry out seppuku had made the slightest wound to his abdomen. Decapitation (without seppuku) was also considered a very severe and degrading form of punishment. One of the most brutal decapitations was that of 杉谷善住坊 (杉谷善住坊), who attempted to assassinate Oda Nobunaga, a prominent daimyō, in 1570. After being caught, Zenjubō was buried alive in the ground with only his head out, and the head was slowly sawn off with a bamboo saw by passers by for several days (punishment by sawing; (鋸挽き). These unusual punishments were abolished in the early Meiji era. A similar scene is described in the last page of James Clavell's book Shōgun.
Корея
Тарихи тұрғыдан алғанда, Кореяда 1896 жылы асып өлтірумен алмастырылғанға дейін бас кесу ең көп қолданылған жазалау тәсілі болды. Кәсіби жазалаушылар (망나니) деп аталды және олар өлім жазасын күтіп отырғандардың арасынан ерікті болып тағайындалған.
Historically, decapitation had been the most common method of execution in Korea, until it was replaced by hanging in 1896. Professional executioners were called (망나니) and they were volunteered from death rows.
Пәкістан
Пакистан үкіметі өлім жазасын асып өлтіру түрінде қолданады.
Pakistan's government employs death by hanging for capital punishment.
Тайланд
Таиландта бас кесу өлім жазасын орындаудың негізгі тәсілі болып келген, бірақ 1934 жылы оқ атумен ауыстырылды.
Historically, decapitation had been the main method of execution in Thailand, until it was replaced by shooting in 1934.
Вьетнам
Басын кесу Вьетнамдағы феодалдық жүйеде ең көп таралған өлім жазасының түрі болды. Оңтүстік Вьетнам режимі 1962 жылға дейін осы жазалау түрін қолданды.
Execution by beheading was one of the most common forms of execution in Vietnam under the feudal system. This form of execution still existed in the South Vietnam regime until 1962.
Босния және Герцеговина
Босния және Герцеговинадағы соғыс кезінде (1992–1995) босниялық армияның мүджаһид мүшелері тұтқынға алған сербтер мен хорваттардың бірнеше рет ритуалдық бас кесу оқиғалары болды. Халықаралық трибунал (ИКТЮ) тарапынан кем дегенде бір дерек сотта расталды, онда БиХ армиясының 3-ші корпусының мүшелері – мүджаһидтер босниялық серб Драган Поповичтің басын кесіп өлтірген.
During the war in Bosnia and Herzegovina (1992–1995) there were a number of ritual beheadings of Serbs and Croats who were taken as prisoners of war by mujahideen members of the Bosnian Army. At least one case is documented and proven in court by the ICTY where mujahedin, members of 3rd Corps of Army BiH, beheaded Bosnian Serb Dragan Popović.
Ұлыбритания
Британ тарихында, әдетте, ақсүйектерге бас кесу жазасы қолданылған, ал қарапайым халық асылатын. Көп ұзамай, асылу әскери емес жазалардың стандартты тәсілі ретінде қабылданды. Бас кесу арқылы соңғы рет 1747 жылдың 9 сәуірінде Саймон Фрейзер, 11-ші лорд Ловат өлім жазасына кесілді, ал 19 ғасырдың басына дейін бірқатар сотталғандар өлімнен кейін бас кесілді. (Көбінесе сатқындар асылып, сүйреліп, төрт бөлікке бөлінетін, бірақ бұл әдіс бұрын тоқтатылған еді.) 1870 жылы сүйреу және төрт бөлікке бөлу жазасы жойылғаннан кейін бас кесу жазасы екінші деңгейге түсірілді, тіпті мемлекетке опасыздық жасағаны үшін де қолданылды, және 1973 жылғы Заң (Қайта қарау) заңымен толығымен жойылды. Ұлыбританиядағы бас кесу арқылы атқарылған ең танымал жазалардың бірі – Англия королі I Чарльздың өлімі. Ол 1649 жылы Уайтхоллдегі банкет залының алдында, Англия азамат соғысы кезінде парламентшілерге түскен соң және мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен сотталғаннан кейін бас кесілді. Англияда бас кесу үшін сақалды балта қолданылған, оның кескіш жағы саптың ұшынан төмен қарай созылған.
In British history, beheading was typically used for noblemen, while commoners would be hanged; eventually, hanging was adopted as the standard means of non military executions. The last actual execution by beheading was of Simon Fraser, 11th Lord Lovat on 9 April 1747, while a number of convicts were beheaded posthumously up to the early 19th century. (Typically traitors were sentenced to be hanged, drawn and quartered, a method which had already been discontinued.) Beheading was degraded to a secondary means of execution, including for treason, with the abolition of drawing and quartering in 1870 and finally abolished by the Statute Law (Repeals) Act 1973. One of the most notable executions by decapitation in Britain was that of King Charles I of England, who was beheaded outside the Banqueting House in Whitehall in 1649, after being captured by parliamentarians during the English Civil War and tried for treason. In England, a bearded axe was used for beheading, with the blade's edge extending downwards from the tip of the shaft.
Кельттер
Батыс Еуропаның кельттері ұзақ жылдар бойы "кесілген басқа табыну" салтын ұстанды, бұл туралы классикалық әдебиеттегі сипаттамалар мен археологиялық жағдайлар куәлік етеді. Бұл табынушылық олардың ғибадатханаларында және діни амалдарында орталық рөл атқарды және Жерорта теңізі елдері арасында бас аулаушылар ретінде оларға есім шығарды. Диодор Сицилий өзінің 1 ғасырлық "Тарихи кітапханасында" (5.29.4) келттердің бас аулауы туралы былай деп жазды:
The Celts of western Europe long pursued a "cult of the severed head", as evidenced by both Classical literary descriptions and archaeological contexts. This cult played a central role in their temples and religious practices and earned them a reputation as head hunters among the Mediterranean peoples. Diodorus Siculus, in his 1st century Historical Library (5.29.4) wrote the following about Celtic head hunting:
Гректер мен римдіктер келттердің бас кесу салтын қорқынышты деп таныды, ал соңғылары келт аймақтары өз билігіне өткен кезде оған тоқтатты. Пауль Якобсталдың сөзіне сәйкес, "Келттер арасында адам басына барлық нәрседен артық құрмет көрсетілді, себебі келттер үшін бас – жан, сезімдердің орталығы және өмірдің өзі, құдайлықтың және басқа әлемнің күштерінің символы болды". Келттердің кесілген басқа табынуына дәлел – Ла-Тен өрнектеріндегі кесілген бас бейнелерінің көптігі және келт мифологиясы, ол батырлардың кесілген бас туралы және өз басын алып жүретін әулиелер туралы әңгімелерге толы, тіпті Сэр Гавейн және Жасыл рыцарьда Жасыл рыцарь Гавейн оның басын кескеннен кейін өз басын алып қояды, дәл сол сияқты Әулие Денис өзінің басын Монмартр тауының басына жеткізді. Бас кескеннен кейін қайта жаңғырудың тағы бір мысалы – викингтердің қолынан бас кесілгеннен кейін басын Омей аралындағы қасиетті құдыққа алып барып, құдыққа батырып, мойнына қойып, толыққанды денсаулығын қалпына келтірген Коннемараның Фечин әулиесі туралы әңгімелерде кездеседі.
Both the Greeks and Romans found the Celtic decapitation practices shocking and the latter put an end to them when Celtic regions came under their control. According to Paul Jacobsthal, "Amongst the Celts the human head was venerated above all else, since the head was to the Celt the soul, centre of the emotions as well as of life itself, a symbol of divinity and of the powers of the other world." Arguments for a Celtic cult of the severed head include the many sculptured representations of severed heads in La Tène carvings, and the surviving Celtic mythology, which is full of stories of the severed heads of heroes and the saints who carry their own severed heads, right down to Sir Gawain and the Green Knight, where the Green Knight picks up his own severed head after Gawain has struck it off in a beheading game, just as Saint Denis carried his head to the top of Montmartre. A further example of this regeneration after beheading lies in the tales of Connemara's Saint Féchín, who after being beheaded by Vikings carried his head to the Holy Well on Omey Island and on dipping it into the well placed it back upon his neck and was restored to full health.
Классикалық антикалық
Ежелгі гректер мен римдіктер қылмыскерлерді атқылағанда бас кесуді салыстырмалы түрде артықшылықты жазалау түрі деп санаған. Дегенмен, дәстүрлі тәртіп бойынша, ең алдымен оны тіреуге байлап, сабаумен ұрып жазалаған. Римдіктер балта қолданған, ал кейін қылыштарды пайдаланған, олар өлімнің көбірек құрметке лайық құралы саналған. Өздері римдік азаматтар екенін растай алғандарды айқышқа малып өлтірудің орнына, бас кесуге міндетті болған. Б.з.б. 1 ғасырдың басындағы Рим республикасында Мариус пен Сулланың саяси қарсыластары сияқты мемлекеттік жаулардың кесілген бас жарақаттарын Forum Romanum-дағы Рострада жазадан кейін көпшілікке көрсету қалыпты жағдайға айналды. Мүмкін, ең әйгілі бас кесу – Цицеронның басы болды, ол Марк Антонийдің бұйрығымен Антонийге қарсы «Филиппикалар» жазған қолымен бірге кесіліп, осылайша көрсету үшін маңдайға ілінді.
The ancient Greeks and Romans regarded decapitation as a comparatively honorable form of execution for criminals. The traditional procedure, however, included first being tied to a stake and whipped with rods. Axes were used by the Romans, and later swords, which were considered a more honorable instrument of death. Those who could verify that they were Roman citizens were to be beheaded, rather than undergoing crucifixion. In the Roman Republic of the early 1st century BC, it became the tradition for the severed heads of public enemies—such as the political opponents of Marius and Sulla—to be publicly displayed on the Rostra in the Forum Romanum after execution. Perhaps the most famous beheading was that of Cicero who, on instructions from Mark Antony, had his hands (which had penned the Philippicae against Antony) and his head cut off and nailed up for display in this manner.
Франция
1981 жылы өлім жазасы жойылғанға дейін Францияда басты атқару әдісі гильотина арқылы бас кесу болды. Жан Бастиен Тиридің ісі сияқты, ату отряды қолданылған бірнеше әскери жағдайлардан басқа, 1791 жылы Франция революциясының соңғы күндерінде Заң шығару жиналысы енгізгеннен бастап 1981 жылға дейін гильотина – өлім жазасын атқарудың жалғыз заңды тәсілі болды. Революцияға дейін бас кесу көбінесе ақсүйектерге арналған және қолмен орындалған. 1981 жылы президент Франсуа Миттеран өлім жазасын жойды және орындалмаған үкімдерді жеңілдетті. Францияда гильотина арқылы алғаш рет атқарылған адам – 1792 жылдың сәуір айында жол тонаушы Николя Жак Пельтье болды. Соңғы атқару 1977 жылы Марсельде кісі өлтірген Хамида Джандубиге жасалды. Гильотина Францияның теңіз артындағы көптеген отарларында және тәуелді территорияларында да қолданылды, мысалы, 1889 жылы Сент-Пьерде және 1965 жылға дейін Мартиникада.
In France, until the abolition of capital punishment in 1981, the main method of execution had been by beheading by means of the guillotine. Other than a small number of military cases in which a firing squad was used (including that of Jean Bastien Thiry), the guillotine was the only legal method of execution from 1791, when it was introduced by the Legislative Assembly during the last days of the kingdom French Revolution, until 1981. Before the revolution, beheading had typically been reserved for noblemen and carried out manually. In 1981, President François Mitterrand abolished capital punishment and issued commutations for those whose sentences had not been carried out. The first person executed by the guillotine in France was highwayman Nicolas Jacques Pelletier in April 1792. The last execution was of murderer Hamida Djandoubi, in Marseille, in 1977. Throughout its extensive overseas colonies and dependencies, the device was also used, including on St Pierre in 1889 and on Martinique as late as 1965.
Германия
Фриц Харманн, 27 жас жігітті өлтіргені үшін өлім жазасына кесілген Ганноверлік серийлі кісі өлтіруші, 1925 жылдың сәуір айында басы кесілді. Ол "Ганновердің қасабы" деген лақап атымен белгілі болды және ол құрбандарының етін көршісінің мейрамханасына сатқан деген қауесет тарады. 1931 жылдың шілдесінде "Дюссельдорфтық вампир" деп танылған серийлі кісі өлтіруші Петер Күртең Кёльнде гильотинаға ілінді. 1933 жылдың 1 тамызында Бруно Теш және тағы үш адам Алтонада басы кесілді. Бұл нацистік Германиядағы алғашқы өлім жазасы болды. Өлім жазасы Алтона қанысты жексенбісі (Altonaer Blutsonntag) көтерілісіне қатысты, ол 1932 жылдың 17 шілдесінде өткен SA шеруіне байланысты, оның салдарынан 18 адам атып өлтірілді. 1934 жылы Маринус ван дер Люббе Рейхстаг өртін қозуда кінәлі деп танылып, сотталып гильотинаға ілінді. 1935 жылдың ақпанында Бенита фон Фалькенхайн мен Ренате фон Натцмер Польша үшін тыңшылық жасағаны үшін Берлинде балтамен басы кесілді. 1938 жылға дейін балтамен бас кесу Берлиндегі өлім жазасының жалғыз түрі болды, содан кейін барлық азаматтық өлім жазалары гильотина арқылы орындалатын болды. Алайда, бұл практика 1944 жылы Ольга Банчич пен Вернер Зеленбиндердің ісі сияқты сирек жағдайларда жалғасты. Батыс Германияда гильотинамен бас кесу 1949 жылға дейін, ал Шығыс Германияда 1966 жылға дейін сақталды. Любекке жасалған бомбалаудан кейін үш католик дін қызметкері – Йоханнес Прассек, Эдуард Мюллер және Герман Ланге, сондай-ақ евангелистік лютерандық пастор Карл Фридрих Штеллбринк тұтқындалды, 1943 жылы Халық сотында сотталды және бас кесу арқылы өлім жазасына кесілді; барлығы 1943 жылдың 10 қарашасында Гамбург түрмесінде, Холстенглацисте басы кесілді. Штеллбринк келесі күні Палм жексенбісіндегі уағызында шабуылды "жазалау арқылы сынақтан өту" деп түсіндірді, бұл нацистік биліктердің үкімет жүйесіне шабуыл ретінде қабылданып, моральдық жағдайды нашарлатты және жауға көмектесті. 1944 жылдың қазан айында Вернер Зеленбиндер қолмен бас кесу арқылы өлім жазасына кесілді, бұл әдіс Еуропада және Батыс әлемінің қалған бөлігінде гильотинадан басқа соңғы ресми қолданылуы болды. Сол жылдың басында Ольга Банчич та осы әдіспен өлім жазасына кесілген еді. 1943 жылдың ақпанында американдық ғалым Милдред Харнак, сондай-ақ университет студенттері Ханс Шолль, Софи Шолль және Кристоф Пробст, "Ақ гүл" қарсылық қозғалысының мүшелері нацистік мемлекет тарапынан басы кесілді. Сол жылы "Ақ гүл" тобының тағы төрт мүшесі, нацистерге қарсы шыққандар, Халық сотымен өлім жазасына кесілді. Нациге қарсы Хельмут Хубенер де Халық сотының шешімімен басы кесілді. 1966 жылы бұрынғы Аушвиц дәрігері Хорст Фишер Германия Демократиялық Республикасы тарапынан гильотина арқылы өлім жазасына кесілді, бұл Франциядан тыс жерде осы әдіспен өлім жазасына кесілген соңғы адам болды. Кейіннен бас кесу мойыннан атумен ауыстырылды.
Fritz Haarmann, a serial killer from Hannover who was sentenced to death for killing 27 young men, was decapitated in April 1925. He was nicknamed "The Butcher from Hannover" and was rumored to have sold his victims' flesh to his neighbor's restaurant. In July 1931, notorious serial killer Peter Kürten, known as "The Vampire of Düsseldorf", was executed on the guillotine in Cologne. On 1 August 1933, in Altona, Bruno Tesch and three others were beheaded. These were the first executions in Nazi Germany. The executions concerned the Altona Bloody Sunday (Altonaer Blutsonntag) riot, an SA march on 17 July 1932 that turned violent and led to 18 people being shot dead. Marinus van der Lubbe by guillotine in 1934 after a show trial in which he was found guilty of starting the Reichstag fire. In February 1935 Benita von Falkenhayn and Renate von Natzmer were beheaded with the axe and block in Berlin for espionage for Poland. Axe beheading was the only method of execution in Berlin until 1938, when it was decreed that all civil executions would henceforth be carried out by guillotine. However, the practice was continued in rare cases such as that of Olga Bancic and Werner Seelenbinder in 1944. Beheading by guillotine survived in West Germany until 1949 and in East Germany until 1966. A group of three Catholic clergymen, Johannes Prassek, Eduard Müller and Hermann Lange, and an Evangelical Lutheran pastor, Karl Friedrich Stellbrink, were arrested following the bombing of Lübeck, tried by the People's Court in 1943 and sentenced to death by decapitation; all were beheaded on 10 November 1943, in the Hamburg prison at Holstenglacis. Stellbrink had explained the raid next morning in his Palm Sunday sermon as a "trial by ordeal", which the Nazi authorities interpreted to be an attack on their system of government and as such undermined morale and aided the enemy. In October 1944, Werner Seelenbinder was executed by manual beheading, the last legal use of the method (other than by guillotine) in both Europe and the rest of the Western world. Earlier the same year, Olga Bancic had been executed by the same means. In February 1943, American academic Mildred Harnack and the university students Hans Scholl, Sophie Scholl, and Christoph Probst of the White Rose protest movement, were all beheaded by the Nazi State. Four other members of the White Rose, an anti Nazi group, were also executed by the People's Court later that same year. The anti Nazi Helmuth Hübener was also decapitated by People's Court order. In 1966, former Auschwitz doctor Horst Fischer was executed by the German Democratic Republic by guillotine, the last executed by this method outside France. Beheading was subsequently replaced by shooting in the neck.
Солтүстік елдер
Скандинавия елдерінде бас кесу өлім жазасын атқарудың қалыпты тәсілі болды. Ақсүйектер қылышпен, қара халық балтамен жазаланды. 1825 жылы Финляндияда, 1876 жылы Норвегияда, 1609 жылы Фарер аралдарында және 1830 жылы Исландиядағы соңғы бас кесу жазалары балтамен орындалды. Данияда да 1892 жылы осылай болды. Швеция бұл тәжірибені бірнеше он жылға созытып, 1900 жылы екінші соңғы қылмыскер – жаппай кісі өлтіруші Йохан Филип Нордлундты балтамен жазалады. Оның орнына гильотина қолданылды, ол 1910 жылы Йохан Альфред Андерге алғаш рет және жалғыз рет қолданылды. Финляндияның ресми бас кесу балтысы бүгінде Вантаадағы Қылмыс мұражайында сақтаулы. Бұл кең жақтары бар екі қолды балта. Ол соңғы рет 1825 жылы қылмыскер Тахво Путконенді жазалау кезінде қолданылды, ол Финляндиядағы бейбіт уақыттағы соңғы жаза болды.
In Nordic countries, decapitation was the usual means of carrying out capital punishment. Noblemen were beheaded with a sword, and commoners with an axe. The last executions by decapitation in Finland in 1825, Norway in 1876, Faroe Islands in 1609, and in Iceland in 1830 were carried out with axes. The same was the case in Denmark in 1892. Sweden continued the practice for a few decades, executing its second to last criminal—mass murderer Johan Filip Nordlund—by axe in 1900. It was replaced by the guillotine, which was used for the first and only time on Johan Alfred Ander in 1910. Finland's official beheading axe resides today at the Museum of Crime in Vantaa. It is a broad bladed two handed axe. It was last used when murderer Tahvo Putkonen was executed in 1825, the last execution in peacetime in Finland.
Испания
Испанияда өлім жазасы түрлі әдістермен, оның ішінде гарротта мойын қысып өлімге кесу арқылы орындалған. 16-шы және 17-ші ғасырларда ақсүйектер кейде бас кесіліп жазаланған. Мысалы, Мерксем лорды Энтони ван Стрален, Эгмонт графы Ламорал және Хорн графы Филип де Монтморенсиді атауға болады. Олар тіреуге орнатылған орындыққа байланды. Қатысушы пышақпен денеден басын кесті. Егер палач алдымен мойынды кесіп өлтірсе, онда бұл артық құрметпен қараудың белгісі саналған.
In Spain executions were carried out by various methods including strangulation by the garrotte. In the 16th and 17th centuries, noblemen were sometimes executed by means of beheading. Examples include Anthony van Stralen, Lord of Merksem, Lamoral, Count of Egmont and Philip de Montmorency, Count of Horn. They were tied to a chair on a scaffold. The executioner used a knife to cut the head from the body. It was considered to be a more honourable death if the executioner started with cutting the throat.
Иран
1979 жылғы Ислам революциясынан бері Иран бас кесуді жазалау шараларының бірі ретінде пайдаланады деп айыптап келеді.
Iran, since the 1979 Islamic Revolution, has alleged it uses beheading as one of the methods of punishment.
Ирак
Саддам Хусейннің тұсында 2000 жылға дейін кем дегенде 50 жыныс жұмыскері мен оларды пайдаланушыларға ресми түрде санкцияланбаған, бірақ заңмен мақұлданған бас кесу жазасы қолданылған. 2003 жылдан бері Иракта бас кесу тағы бір террор тактикасы ретінде пайда болды. Бас кесулердің салдарына көбінесе бейбіт азаматтар ұшырады, алайда АҚШ және Ирак әскери қызметкерлері де нысанаға алынды. Құрбанды ұрлағаннан кейін, ұрлаушылар әдетте оның азаматтығы бар елдің үкіметінен белгілі бір талаптарды қояды және оларды орындауға белгілі бір мерзім, көбінесе 72 сағат береді. Үкімет талаптарды орындамаған жағдайда, бас кесумен қорқыту жиі кездеседі. Кейде бас кесулерді бейнеге түсіріп, интернетке жариялайды. Мұндай жазалаудың ең көп таралғаны – Ник Бергтің өлімі. Иракта сот арқылы өлім жазасы бар, бірақ көбінесе дарға асу арқылы орындалады.
Though not officially sanctioned, legal beheadings were carried out against at least 50 prostitutes and pimps under Saddam Hussein as late as 2000. Beheadings have emerged as another terror tactic especially in Iraq since 2003. Civilians have borne the brunt of the beheadings, although U. S. and Iraqi military personnel have also been targeted. After kidnapping the victim, the kidnappers typically make some sort of demand of the government of the hostage's nation and give a time limit for the demand to be carried out, often 72 hours. Beheading is often threatened if the government fails to heed the wishes of the hostage takers. Sometimes, the beheadings are videotaped and made available on the Internet. One of the most publicized of such executions was that of Nick Berg. Judicial execution is practiced in Iraq, but is generally carried out by hanging.
Сауд Арабиясы
Сауд Арабиясында исламның белгілі бір мемлекеттік санкцияланған түсіндіруін көрсететін шариғат заңдарына негізделген қылмыстық сот жүйесі бар. Зорлау, кісі өлтіру, діннен бас тарту, сиқыршылық сияқты қылмыстар үшін бас кесу жазасы қолданылады. Әдетте, бұл жаза көпшілік алдында семсермен бас кесу арқылы орындалады. Халық алдында бас кесу әдетте сағат 9-да болады. Сотталған адам алаңға әкелінеді және жазалаушының алдында тізе бүгеді. Жазалаушы бір соққымен сотталған адамның басын мойнынан бөліп алады. Сотталған адамның қазасы расталғаннан кейін, полиция өкілі бас кесілген күдіктінің жасаған қылмыстарын жариялайды, осымен процесс аяқталады. Өкіл осы туралы жаза орындалу алдында да хабарлауы мүмкін. Бұл Сауд Арабиясында өлім жазасын орындаудың ең көп таралған тәсілі. Amnesty International мәліметінше, 2013 жылы Сауд Арабиясында кем дегенде 79 адам өлім жазасына кесілді. Шетелдік азаматтар да жазадан босатылмайды және 2013 жылы өлім жазасына кесілгендердің шамамен жартысын құрайды. Сирия үкіметін құлатуға тырысқан сириялық көтерілісшілер де бас кесуге қатысқан.
Saudi Arabia has a criminal justice system based on Shari'ah law reflecting a particular state sanctioned interpretation of Islam. Crimes such as rape, murder, apostasy, and sorcery are punishable by beheading. It is usually carried out publicly by beheading with a sword. A public beheading will typically take place around 9am. The convicted person is walked into the square and kneels in front of the executioner. The executioner uses a sword to remove the condemned person's head from his or her body at the neck with a single strike. After the convicted person is pronounced dead, a police official announces the crimes committed by the beheaded alleged criminal and the process is complete. The official might announce the same before the actual execution. This is the most common method of execution in Saudi Arabia. According to Amnesty International, at least 79 people were executed in Saudi Arabia in 2013. Foreigners are not exempt, accounting for "almost half" of executions in 2013. Syrian rebels attempting to overthrow the Syrian government have been implicated in beheadings too.
Мексика
Мигель Идальго и Костилья, Игнасио Альенде, Хосе Мариано Хименес және Хуан Алдама мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен сотталып, 1811 жылы Мексика тәуелсіздігі кезінде атылып, бас кесілді. Олардың бастары Гуанахуатодағы Альхондига де Гранадитас ғимаратының төрт бұрышында қойылды. Мексика есірткі соғысы кезінде кейбір мексикалық есірткі картельдері бәсекелес картель мүшелерін қорқыту мақсатымен бас кесуді және бас кесілген денелерін көрсетуді қолданды. Бұл бас кесу және бассыз денелерді жария ету әдетін Лос Зетас атты қылмыстық ұйым бастады, ол бұрынғы мексикалық арнайы күштерінің офицерлерінен құралған және АҚШ армиясының әйгілі мектебінде азаптау техникалары мен психологиялық соғыс жүргізу тактикасын оқыған.
Miguel Hidalgo y Costilla, Ignacio Allende, José Mariano Jiménez and Juan Aldama were tried for treason, executed by firing squad and beheaded during the Mexican independence in 1811. Their heads were on display on the four corners of the Alhóndiga de Granaditas, in Guanajuato. During the Mexican Drug War, some Mexican drug cartels turned to decapitation and beheading of rival cartel members as a method of intimidation. This trend of beheading and publicly displaying the decapitated bodies was started by the Los Zetas, a criminal group composed by former Mexican special forces operators, trained in the infamous US Army School of the Americas, in torture techniques and psychological warfare.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ үкіметі ешқашан заңды түрде адам басын кесуді жаза ретінде қолданған емес. Дегенмен, бас кесу кейде өлгендерді, әсіресе құлдыққа қарсы көтеріліс жетекшісі болған Нат Тернер сияқты афроамерикалықтарды қорлау үшін қолданылған. Ол қолға түскен соң, көпшілік алдында асылып, терісі сыпырылып, басы кесілді. Мұндай әдіс көптеген құл иелері "ұрланған африкалықтардың" "жиі қанды көтерілістерін" тоқтату үшін пайдаланған. Дәрігер Эразм Д. Феннердің айтуынша, дене мүшесінен айырудың түрлерінен кейін бас кесу әсіресе қорқыныш тудырған. Вьетнам соғысы кезінде "кейбір американдық сарбаздар өлтірілген вьетнамдықтардың басын кесіп, оларды найзаға немесе қаңқаға іліп қойды". Журналист Майкл Херр АҚШ сарбаздарының жасаған "мыңдаған" фотоальбомдарының "барлығында бірдей суреттер болған" деді: "кесілген бас, көбінесе өлген адамның кеудесінде немесе күлімдеген морпедің қолында ұсталып тұрған, немесе қатарға тізілген көптеген бас, әрбір аузында жанған темекі, көздері ашық". Кейбір құрбандар "өте жас" болған. Екінші дүниежүзілік соғыстың танымал генералы Джордж С. Паттонның ұлы, генерал Джордж Паттон IV "қорқынышты естеліктерді" сақтауымен белгілі болды, мысалы, "оның үстелінде тұрған вьетнамдық бас сүйегі". Басқа американдықтар "вьетнамдықтардың басын кесіп, сақтаған, саудалаған немесе командирлер ұсынған сыйлықтарға айырбастаған". Юта аймағы өлім жазасына кесілген адамға бас кесуді жазалау тәсілі ретінде таңдауға мүмкіндік бергенімен, ешкім бұл опцияны таңдамады және Юта штат болған кезде ол жойылды.
The United States government has never employed beheading as a legal method of execution. However, beheading has sometimes been used in mutilations of the dead, particularly of black people like Nat Turner, who led a rebellion against slavery. When caught, he was publicly hanged, flayed, and beheaded. This was a technique used by many enslavers to discourage the "frequent bloody uprisings" that were carried out by "kidnapped Africans". While bodily dismemberment of various kinds was employed to instill terror, Dr. Erasmus D. Fenner noted postmortem decapitation was particularly effective. During the Vietnam War, as a terror tactic, "some American troops hacked the heads off dead [Vietnamese] and mounted them on pikes or poles". Correspondent Michael Herr noted "thousands" of photo albums made by US soldiers "all seemed to contain the same pictures": "the severed head shot, the head often resting on the chest of the dead man or being held up by a smiling Marine, or a lot of the heads, arranged in a row, with a burning cigarette in each of the mouths, the eyes open". Some of the victims were "very young". General George Patton IV, son of the famous WWII general George S. Patton, was known for keeping "macabre souvenirs", such as "a Vietnamese skull that sat on his desk." Other Americans "hacked the heads off Vietnamese to keep, trade, or exchange for prizes offered by commanders." Although the Utah Territory permitted a person sentenced to death to choose beheading as a means of execution, no person chose that option, and it was dropped when Utah became a state.