Заңмен кінәлі деп жариялау актісі

Кіріспе

Заңнамалық актіде белгілі бір адамды кінәлі деп жариялау

Аттеендерлік акт (сондай-ақ, кінә тағу актісі, сот шешімі, немесе жазалар туралы акті) – заң шығарушы органның адам немесе адамдар тобын қандай да бір қылмысқа кінәлі деп жариялап, оларды, көбінесе сот отырысынсыз жазалайтын актісі. Әдеттегі сот процесінен туындайтын кінә тағу сияқты, мұндай актінің әсері – мақсатталған адамның азаматтық құқықтарын жою болып табылады, ең бастысы – мүлікке иелік ету құқығы (және оны мұрагерлеріне беру құқығы), дворяндық титулға ие болу құқығы және, кемінде бастапқы қолданыста, тіршілік құқығы. Англия тарихында "кінә тағу" деген сөз "кінә тағылған" деп жарияланған адамдарға қатысты, яғни олардың азаматтық құқықтары жойылған: олар енді мүлікке ие бола алмайды немесе мүлкін өсиет арқылы отбасына бере алмайды. Кінә тағылған адамдар әдетте сот арқылы жазаланады, ал қалған мүлік отбасына мұра болып өтпей, тәжге немесе феодалға тиесілі болады. Кінә тағу актісін алғаш рет 1321 жылы Винчестердің 1-ші графы Хью ле Деспенсерге және оның ұлы Глостер графы Хью Деспенсерге қарсы қолданған. Генрих VIII 1542 жылғы 29 қаңтарда Парламент қабылдаған актілер бірқатар танымал тарихи тұлғалардың өлім жазасына кесілуіне әкелді. Парламенттің осы актілерді пайдалануы, әлеуетті теріс пайдалану мүмкіндігі және бірнеше құқықтық принциптерді бұзу салдарынан, ең бастысы – заңмен қорғалған сот процесіне құқық, заңның нақты бір тұлғаға немесе топқа емес, белгілі бір әрекетке қатысты болуы керек деген қағида және биліктің бөлінуі, өйткені кінә тағу актісі міндетті түрде сот мәселесі болып табылады, себебі осы актілердің қолданылуы азайып кетті. Кінә тағу соңғы рет 1798 жылы лорд Эдвард Фитцджеральдқа қарсы, 1798 жылғы ирландтық көтеріліске жетекшілік еткені үшін қолданылды. Лордтар палатасы кейіннен 1820 жылғы Жазалар және Айыптар туралы заң жобасын қабылдады, ол королева Каролинаны кінәлі деп тағуға тырысты, бірақ ол Өкілдер палатасы тарапынан қарастырылмады. Ұлыбританияда 1820 жылдан бері ешқандай кінә тағу актісі қабылданбаған. Кінә тағу сот шешімімен айыптаудың заңдық салдары болып қала берді, бірақ 1870 жылы жазаның бір бөлігі болуын тоқтатты. Британдық кінә тағу заңдарына наразылық білдірген американдықтар 1789 жылы АҚШ Конституциясында оларды тыйым салуға әкелді. Кінә тағу актілері федералды үкіметке де, штаттарға да тыйым салынған, бұл Конституция құрушылардың осы мәселеге берген маңыздылығын көрсетеді. Әр штаттың конституциясы да кінә тағу актілерін қатаң түрде тыйым салады.

A bill of attainder (also known as an act of attainder, writ of attainder, or bill of penalties) is an act of a legislature declaring a person, or a group of people, guilty of some crime, and punishing them, often without a trial. As with attainder resulting from the normal judicial process, the effect of such a bill is to nullify the targeted person's civil rights, most notably the right to own property (and thus pass it on to heirs), the right to a title of nobility, and, in at least the original usage, the right to life itself. In the history of England, the word "attainder" refers to people who were declared "attainted", meaning that their civil rights were nullified: they could no longer own property or pass property to their family by will or testament. Attainted people would normally be punished by judicial execution, with the property left behind escheated to the Crown or lord rather than being inherited by family. The first use of a bill of attainder was in 1321 against Hugh le Despenser, 1st Earl of Winchester and his son Hugh Despenser the Younger, Earl of Gloucester, who were both attainted for supporting King Edward II. Bills of attainder passed in Parliament by Henry VIII on 29 January 1542 resulted in the executions of a number of notable historical figures. The use of these bills by Parliament eventually fell into disfavour due to the potential for abuse and the violation of several legal principles, most importantly the right to due process, the precept that a law should address a particular form of behaviour rather than a specific individual or group, and the separation of powers, since a bill of attainder is necessarily a judicial matter. The last use of attainder was in 1798 against Lord Edward FitzGerald for leading the Irish Rebellion of 1798. The House of Lords later passed the Pains and Penalties Bill 1820, which attempted to attaint Queen Caroline, but it was not considered by the House of Commons. No bills of attainder have been passed since 1820 in the UK. Attainder remained a legal consequence of convictions in courts of law, but this ceased to be a part of punishment in 1870. American dissatisfaction with British attainder laws resulted in their being prohibited in the United States Constitution in 1789. Bills of attainder are forbidden to both the federal government and the states, reflecting the importance that the Framers attached to this issue. Every state constitution also expressly forbids bills of attainder.

Австралия

АҚШ Конституциясынан өзгеше, Австралия Конституциясында Қауымдастық Парламентіне аттестаттарды қабылдауға тыйым салатын ерекше ереже жоқ. Дегенмен, Австралияның Жоғарғы соты аттестаттарды конституцияға қайшы деп шешті, себебі кез келген органның сот билігін жүзеге асыруы, Конституцияның III тарауындағы соттан басқа – яғни, Конституцияның сот билігін қамтамасыз ететін III тарауынан өкілеттік алған орган, биліктердің бөлінуі принципін бұзу болып табылады. Сот билігінің маңызды аспектілерінің бірі – өмір, бостандық немесе мүлікке қатысты мәселелер бойынша міндетті және заңды шешімдер қабылдау қабілеті. Заң шығарушы немесе атқарушы биліктің сот билігін жүзеге асыруы тікелей және жанама түрде сот билігін қолдануды қамтиды. Австралия штаттарының конституциялары үкімет билігін шектеуде шамалы. Аттестаттарға рұқсат беріледі, себебі штат деңгейінде биліктердің бөлінуі заңмен бекітілмеген. Алайда, Австралия Конституциясының 77-бабы штаттық соттарға Қауымдастық юрисдикциясын беруге мүмкіндік береді, ал штаттық сотты III тараудағы сот ретінде жұмыс істеуге кедері келтіретін кез келген штаттық заң конституцияға қайшы болып табылады. Штаттар өздерінің құқықтық жүйелерін Австралия Конституциясына бағынуына бөгет жасай алмайды. Маңызды айырмашылық – сот билігіне бағытталған заңдар (мысалы, міндетті түрде бұйрық беру керек) конституцияға қайшы, ал міндетті жазалау шаралары, дәлелдеу ережелері, жазасыз бас бостандығынан айыру немесе тестілеу туралы заңдар конституциялық болып табылады. Дегенмен, штаттық парламенттер шартты түрде босату кеңесіне белгілі бір тұтқындарға шартты түрде босату беруін тиымдауға құқылы. Мысалы, Виктория штатының 1986 жылғы Түзету туралы заңының 74АА және 74АВ баптары Джулиан Найт және Крейг Миноугқа шартты түрде босату беруге кеңестің мүмкіндігін айтарлықтай шектейді. Бұл шешімдер Австралияның Жоғарғы сотымен бекітілді және бастапқы үкім (өмір бойы бас бостандығынан айыру) күшінде болғандықтан, аттестаттан ерекшеленеді; жалғыз өзгеріс – шартты түрде босатудың іске асырылуы.

Unlike the United States Constitution, the Constitution of Australia contains no specific provision prohibiting the Commonwealth Parliament from passing bills of attainder. However, the High Court of Australia has ruled that bills of attainder are unconstitutional, because it is a violation of the separation of powers doctrine for any body to wield judicial power other than a Chapter III courtthat is, a body exercising power derived from Chapter III of the Constitution, the chapter providing for judicial power. One of the core aspects of judicial power is the ability to make binding and authoritative decisions on questions of law, that is, issues relating to life, liberty or property. The wielding of judicial power by the legislative or executive branch includes the direct wielding of power and the indirect wielding of judicial power. The state constitutions in Australia contain few limitations on government power. Bills of attainder are considered permissible because there is no entrenched separation of powers at the state level. However, section 77 of the Constitution of Australia permits state courts to be invested with Commonwealth jurisdiction, and any state law that renders a state court unable to function as a Chapter III court is unconstitutional. The states cannot structure their legal systems to prevent them from being subject to the Australian Constitution. An important distinction is that laws seeking to direct judicial power (e. g. must make orders) are unconstitutional, but laws that concern mandatory sentencing, rules of evidence, non punitive imprisonment, or tests, are constitutional. State parliaments are, however, free to prohibit parole boards from granting parole to specific prisoners. For instance, sections 74AA and 74AB of the Corrections Act 1986 in Victoria significantly restrict the ability of the parole board to grant parole to Julian Knight or Craig Minogue. These have been upheld by the High Court of Australia and are distinguished from bills of attainder since the original sentence (life imprisonment) stands; the only change is the administration of parole.

Канада

Белгілі бір адамға сот жазасын тағайындау мақсатымен заң жобаларын қабылдауға жасалған екі әрекетте (1984 жылы Клиффорд Олсон үшін және 1995 жылы Карла Хомолька үшін) Палата мен Сенат спикерлері Канада парламенттік тәжірибесінің айыптау немесе жазалар туралы заң жобаларын қабылдауға рұқсат етпейтінін мәлімдеді.

Англия құқығы

"Аттаиндер" сөзі ағылшын ортақ құқығының бөлігі болып табылады. Ағылшын заңына сәйкес, қатысты қылмыс жасағаны үшін айыпталған қылмыскер, қарақшылық немесе қылмыс жасағаны үшін (бірақ жеңіл қылмыстарға қатысты емес), "аттануға" ұшырауы мүмкін, яғни оның азаматтық құқықтары жойылды: ол енді мүлікке ие бола алмайды немесе мүлігін өсиет арқылы отбасына беруге құқығы жоқ. Оның мүлігі нәтижесінде Тажға немесе месне иесіне қайтарылуы мүмкін. Кез келген дворяндық атақтар да Тажға қайтарылады. Сотталған адам әдетте сот арқылы жазаланады. Егер адам өлім жазасын көздейтін қылмыс жасаса және осы қылмыс үшін өлім жазасына кесілсе, қалған мүлік отбасына мұра болып өтпей, Тажға немесе лордқа беріледі. Аттаиндер феодалдық артықшылықтар тізбегін және осылайша берілген барлық құқықтар мен мүліктің жойылуы ретінде жұмыс істеді. Міндетті жазалаудың болуы сот процесінің әділдігіне қылмыскерлердің жағдайларын ескеруде шектеулер қойды. Тірі ұсталған және айыпты деп танылған қылмыскерлердің мүлігі тәркіленуі мүмкін, сондай-ақ соттан қашып, заңсыз деп танылғандардың мүлігі де тәркіленуі мүмкін; бірақ сотқа дейін қайтыс болған қылмыскерлердің мүлігі, қылмыс жасау кезінде қаза тапқандарды қоспағанда (felo de se заңына қайшы келгендер), тәркілене алмайды, сондай-ақ мойындаудан бас тартқан және peine forte et dure арқылы өлімге қиналған қылмыскерлердің мүлігі де тәркілене алмайды. Бірақ заңды сот шешімі болған жағдайда, мүліктің тәркіленуі және "қанның тазаруы" кейде аман қалған отбасы үшін тым қатал болып көрінетін. Кейбір жағдайларда (кем дегенде, дворяндық атақтарына қатысты) Таж соңынан сотталған дворянның жерлерін және атақтарын оның мұрагеріне қайтаратын. Сондай-ақ, саяси жағдай өзгерген кезде, аттаиндер туралы заң жобасы кері қайтарылуы мүмкін еді. Бұл кейде сотталған адам өлім жазасына кесілгеннен ұзақ уақыт өткен соң орын алатын. Соттардың міндетті жазаларынан айырмашылығы, Парламент актілері қылмыскердің отбасының ерекше жағдайларын ескере отырып, жазаны белгілеуде үлкен икемділік берді. Парламент соттардың қатысуынсыз өлім жазасын көздемейтін жазаларды да тағайындай алатын; мұндай заң жобалары ауыр жазалар және айыптар туралы заң жобалары деп аталады. Аттаиндер заңдары кейде патшаға адамдарды қылмыстар жасағаны үшін айыптаудың және сот процесінсіз, тіпті айыптама немесе дәлелдердің қажеті болмай, олардың мүлкін тәркілеудің ыңғайлы жолы ретінде сынға ұшырады. Алайда бұл орта ғасырлардағы әдет-ғұрыпқа сәйкес келді, онда барлық жерлер мен атақтарды патша "құрметтің бастауы" ретінде тағайындаған. Патшаның қалауымен берілген кез келген нәрсені ол алып тастауы мүмкін. Бұл жеке құқықтар заңды түрде бекітілген сайын уақыт өте келе әлсіреген. Атаиндер туралы заң жобасы алғаш рет 1321 жылы Хью ле Деспенсерге, Винчестердің 1-ші графына және оның ұлы Глостер графы Хью Деспенсерге қарсы қолданылды. Екеуі де король Эдуард II-ді патшайым мен барондармен күрес кезінде қолдағандары үшін айыпталды. Англияда аттаиндерге ұшырағандардың арасында Джордж Плантагенет, Кларенс герцогы (1478); Томас Кромвелл (1540); Маргарет Поул, Солсбери графесі (1540); Кэтрин Говард (1542); Томас, Лорд Сеймур (1549); Томас Уэнтуорт, Страффорд графы (1641); Кентербери архиепискобы Уильям Лауд (1645); және Джеймс Скотт, Монмут герцогы бар. 1541 жылы Кэтрин Говардтың ісінде король Генрих VIII өзінің әйелінің өлім жазасына жеке келісім беруден аулақ болу үшін алғаш рет патшалық келісімін берді. Босворт шайқасынан кейін Ричард III-ті жеңіп, Англия тағына отырғаннан кейін Генрих VII Парламентке өзінің алдыңғысына қарсы заң жобасын қабылдауға мәжбүр етті. Бұл заң жобасында "сәбилердің қанын төккені" үшін кінәлі деп танылса да, мұнарадағы княздер туралы ештеңе айтылмағандығына назар аудару керек. Реставрация кезінде қайтыс болған болса да, корольге қарсы әрекет жасаған Джон Брэдшоу, Оливер Кромвель, Генри Иртон және Томас Прайд 1660 жылдың 15 мамырында 1649 жылдың 1 қаңтарына (жаңа стиль) дейін кері даталанған заң жобасымен қамтылды. Комитет кезеңдерінен кейін заң жобасы Лордтар палатасы мен Халық палатасы екі палатасынан да өтті және 1660 жылдың 4 желтоқсанында бекітілді. Бұдан кейін екі палатаның да бір күні қабылдаған келесі шешім жасалды: Оливер Кромвель, Генри Иртон, Джон Брэдшоу және Томас Прайдтың мәйіттері Вестминстер аббаттығында немесе басқа жерде жерленген болсын, барлық асығумен алынып, Тибурнға тартылып, біраз уақыт бойы олардың табыттарында ілінеді; содан кейін ... 1685 жылы Монмут герцогы Батыс Англияға қонды және жаңадан таққа отырған Яков II-ді құлатуға тырысып, бүлік көтерді, Парламент оған қарсы аттаиндер заң жобасын қабылдады. Седжмур шайқасынан кейін бұл король Яковтың ұсталған Монмутты тез арада өлім жазасына кесуіне мүмкіндік берді. Заңды болғанымен, бұл көптеген адамдар тарапынан өрескел және қатал әрекет ретінде қарастырылды. 1753 жылы якобит көшбасшысы Арчибальд Камерон оф Лохиел Шотландиядағы соңғы бүлікшілік әрекеттері үшін сотқа тартылмай, жеті жылдық аттаиндер заң жобасы негізінде тез арада өлім жазасына кесілді. Бұл британдық қоғамдық пікірінде наразылық тудырды, тіпті якобиттерге жатаққан адамдардан да. Атаиндердің соңғы қолданылуы 1798 жылы Ирландияның 1798 жылғы бүлігін басқарған Лорд Эдвард Фитцджеральдқа қарсы болды.

The word "attainder" is part of English common law. Under English law, a criminal condemned for a serious crime, whether treason or felony (but not misdemeanour, which referred to less serious crimes), could be declared "attainted", meaning that his civil rights were nullified: he could no longer own property or pass property to his family by will or testament. His property could consequently revert to the Crown or to the mesne lord. Any peerage titles would also revert to the Crown. The convicted person would normally be punished by judicial executionwhen a person committed a capital crime and was put to death for it, the property left behind escheated to the Crown or lord rather than being inherited by family. Attainder functioned more or less as the revocation of the feudal chain of privilege and all rights and properties thus granted. Due to mandatory sentencing, the due process of the courts provided limited flexibility to deal with the various circumstances of offenders. The property of criminals caught alive and put to death because of a guilty plea or jury conviction on a not guilty plea could be forfeited, as could the property of those who escaped justice and were outlawed; but the property of offenders who died before trial, except those killed during the commission of crimes (who fell foul of the law relating to felo de se), could not be forfeited, nor could the property of offenders who refused to plead and who were tortured to death through peine forte et dure. On the other hand, when a legal conviction did take place, confiscation and "corruption of blood" sometimes appeared unduly harsh for the surviving family. In some cases (at least regarding the peerage) the Crown would eventually re grant the convicted peer's lands and titles to his heir. It was also possible, as political fortunes turned, for a bill of attainder to be reversed. This sometimes occurred long after the convicted person was executed. Unlike the mandatory sentences of the courts, acts of Parliament provided considerable latitude in suiting the punishment to the particular conditions of the offender's family. Parliament could also impose non capital punishments without involving courts; such bills are called bills of pains and penalties. Bills of attainder were sometimes criticised as a convenient way for the king to convict subjects of crimes and confiscate their property without the bother of a trial – and without the need for a conviction or indeed any evidence at all. It was however relevant to the custom of the Middle Ages, where all lands and titles were granted by a king in his role as the "fount of honour". Anything granted by the king's wish could be taken away by him. This weakened over time as personal rights became legally established. The first use of a bill of attainder was in 1321 against Hugh le Despenser, 1st Earl of Winchester and his son Hugh Despenser the Younger, Earl of Gloucester. They were both attainted for supporting King Edward II during his struggle with the queen and barons. In England, those executed subject to attainders include George Plantagenet, Duke of Clarence (1478); Thomas Cromwell (1540); Margaret Pole, Countess of Salisbury (1540); Catherine Howard (1542); Thomas, Lord Seymour (1549); Thomas Wentworth, Earl of Strafford (1641); Archbishop William Laud of Canterbury (1645); and James Scott, Duke of Monmouth. In the 1541 case of Catherine Howard, King Henry VIII was the first monarch to delegate royal assent, to avoid having to assent personally to the execution of his wife. After defeating Richard III and replacing him on the throne of England following the Battle of Bosworth Field, Henry VII had Parliament pass a bill of attainder against his predecessor. It is noteworthy that this bill made no mention of the Princes in the Tower, although it does declare him guilty of "shedding of Infants blood". Although deceased by the time of the Restoration, the regicides John Bradshaw, Oliver Cromwell, Henry Ireton, and Thomas Pride were served with a bill of attainder on 15 May 1660 backdated to 1 January 1649 (NS). After the committee stages, the bill passed both the Houses of Lords and Commons and was engrossed on 4 December 1660. This was followed with a resolution that passed both Houses on the same day:

That the Carcases of Oliver Cromwell, Henry Ireton, John Bradshaw, and Thomas Pride, whether buried in Westminster Abbey, or elsewhere, be, with all Expedition, taken up, and drawn upon a Hurdle to Tiburne, and there hanged up in their Coffins for some time; and after that buried under the said Gallows: And that James Norfolke Esquire, Serjeant at Arms attending the House of Commons, do take care that this Order be put in effectual Execution. In 1685, when the Duke of Monmouth landed in West England and started a rebellion in an effort to overthrow his uncle, the recently enthroned James II, Parliament passed a bill of attainder against him. After the Battle of Sedgemoor, this made it possible for King James to have the captured Monmouth put summarily to death. Though legal, this was regarded by many as an arbitrary and ruthless act. In 1753, the Jacobite leader Archibald Cameron of Lochiel was summarily put to death on the basis of a seven year old bill of attainder, rather than being put on trial for his recent subversive activities in Scotland. This aroused some protests in British public opinion at the time, including from people with no Jacobite sympathies. The last use of attainder was in 1798 against Lord Edward FitzGerald for leading the Irish Rebellion of 1798.

Ақталудың ұлы іс-әрекеті

1688 жылы Ұлы революция кезінде Уильям III және Мэри II билікке келгендіктен, Англия королі Джеймс II (Шотландияның VII) өзінің тағын қайтару үшін ғана Ирландияға келді. Ол келгеннен кейін, Ирландия Парламенті 1689 жылы оған қарсы шыққандардың тізімін жасады, ол тізімде екі-үш мың адам болды, бұл тізім айыптау туралы заң жобасында жазылды. Тізімдегілер Дублинге барып, сот үкімін күтуге тиіс болды. Сол кезде Бастилия түрмесінде отырған Лорд Маунтджойға Ирландия Парламенті түрмеден қашып, жазасын алу үшін Ирландияға қайтуын немесе өте қатал жазаға ұшырауын ескертті. Парламент 1800 жылдары "Патриоттық Парламент" деп танылды. Патриоттық Парламенттің кейінгі жақтастары 1690 жылдардағы "Уильямдық қоныстанудың мүлкін тәркілеуі" кезінде жақыптар күдіктілерінің тізімі одан да көп болғанын, олардың көпшілігі 1699 жылға дейін сотталғанын көрсетті.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Бұрын құпия болған британдық соғыс кабинетінің 2006 жылдың 1 қаңтарында жарияланған құжаттары 1942 жылдың желтоқсан айында соғыс кабинеті ұсталған жағдайдағы басты Ось державаларының шенеуніктерін жазалау саясатын талқылағанын көрсетті. Британ премьер-министрі Уинстон Черчилль заңдық кедергілерді айналып өту үшін жазалау актісін қолдану арқылы дереу өлім жазасын қолдауды ұсынды. Бірақ Сыртқы істер министрлігінің кіші министрі Ричард Лоу, АҚШ пен КСРО әлі де сот процестерін жақтауын көрсетіп, оны осы идеядан бас тартуға көндірді.

Колониялық дәуір

Аттаендерлік заңдар 18-шы ғасырда Англияда қолданылған, сондай-ақ Британдық колонияларға да таратылған. Алайда, кем дегенде бір американдық штат, Нью-Йорк, 1779 жылы британдық лоялистердің (торилер деп аталатын) мүлкін тәркілеу үшін аттаендерлік заңды пайдаланды, бұл олардың саяси көзқарастары үшін жаза ретінде және көтерілісті қаржыландыру құралы ретінде қызмет етті. Американдықтардың британдық аттаендерлік заңдарға наразылығы нәтижесінде, олар 1789 жылы ратификацияланған АҚШ Конституциясында тыйым салынды.

Конституциялық тыйым салулар

Америка Құрама Штаттарының Конституциясы заң шығарушы органдардың айыптау заңдарын қабылдауына тыйым салады: федералдық заң бойынша I-баптың 9-тарауы, 3-тармағы ("Ешқандай айыптау заңы немесе кері күшпен әрекет ететін заң қабылданбас"), және штаттық заң бойынша I-баптың 10-тарауы. Мұндай тыйым тіпті штаттық заңдарда да болғандығы, Конституцияны жасаушылардың осы мәселеге қаншалықты мән бергенін көрсетеді. АҚШ Конституциясында айыптау заңдарын тыйым салатын тармақтар екі мақсатқа қызмет етеді. Біріншіден, олар биліктің бөлінуін күшейтеді, өйткені заң шығарушы органға соттық немесе атқарушылық функцияларды орындауға тыйым салады, ал айыптау заңы осы функцияларды міндетті түрде атқарады. Екіншіден, олар Конституцияның V-толықтыруында бекітілген заң алдындағы теңдік принципін іске асырады. Әр штаттың конституциясы да айыптау заңдарын қабылдауға тыйым салады. Мысалы, Висконсин штатының конституциясының I-бабының 12-тарауы былай демелі: "Ешқандай айыптау заңы, кері күшпен әрекет ететін заң, немесе келісімшарт міндеттемелерін бұзатын заң қабылданбайды, және ешқандай сот шешімі қанды бүлдіруге немесе мүлікті тәркілеуге әкелмейді." Ал Техас штатының конституциясында мұрагерлерге қатысты ереже жоқ. Техаста мұрагерлерді мүліктерінен айыруға шақыратын заңның конституциялық болатыны белгісіз.

Жоғарғы Сот істері

АҚШ Жоғарғы Соты Аттаиндер Клаузі бойынша бес рет заңдарды күштен жойды. АҚШ Жоғарғы Сотының аттаиндерлік шарттың мағынасына қатысты алғашқы екі шешімі Америка Азаматтық соғысынан кейін қабылданды. Ex parte Garland, 71 U. S. 333 (1866) ісінде сот федералдық сотта қызмет ететін адвокаттардың федералдық заң бойынша бүлікке қолдау көрсетпегенін ант етуді талап ететін заңды күштен жойды. Cummings v. Missouri, 71 U. S. 277 (1867) ісінде Миссури конституциясы штаттың кәсіби лицензиясын алуға тырысатын әрбір адамнан көтеріліске қолдау көрсетпегенін ант етуді талап етті. Жоғарғы Сот заңды және конституциялық ережені жоққа шығарды, өйткені сотқа дейінгі сот отырысынсыз қызметке рұқсат алған адамдар жазаға тартылуы мүмкін еді. Сотқа дейінгі сот отырысының болмауы Конституцияға жасалған елеулі бұзушылық болды, деді сот. Алайда, екі он жылдан кейін сот осыған ұқсас заңдарды қолдады. Hawker v. New York, 170 U. S. 189 (1898) ісінде штаттық заң сотталған қылмыскерлерге медициналық практикамен айналысуға тыйым салды. Dent v. West Virginia, 129 U.S. 114 (1889) ісінде Батыс Вирджиния штатының заңы дәрігерлердің лицензияланған медициналық мектепті бітіруі керек екенін, әйтпесе олар лицензияларын жоғалтуға мәжбүр болады деген жаңа талапты енгізді. Сот екі заңды да қолдады, өйткені заңдар медициналық практикамен айналысуға адамның біліктілігіне ғана назар аударды. Бұл Гарланд және Каммингс істерінде орын алмады. Сот 1946 жылы «аттаиндерлік тексеру» туралы заңын өзгертті. United States v. Lovett, 328 U. S. 303 (1946) ісінде сот үш адамды бүлікші деп атап, оларды федералдық жұмысқа орналастырудан шеттетуге бағытталған федералдық заңмен бетпе-бет келді. Бұрын сот сотқа дейінгі сот отырысының болмауы және заңның мақсатына жетуінің тар шеңберде болуы ғана актінің заңдылығын анықтайды деп шешім қабылдаған. Бірақ Lovett соты былай деді: 1) жазалау туралы заң жобасында жазаланатын адамдар нақты көрсетілген; 2) жаза белгіленген; 3) сотқа дейінгі сот отырысының көмегінсіз жаза тағайындалған. Lovett ісінде заң жобасының барлық үш шарты орындалғандықтан, сот белгілі бір адамдарды мемлекеттік қызметке орналасудан тыйым салатын Конгресс заңын аттаиндерлік шарттың тыйым салған жазасы деп таныды. Taft–Hartley Act (1947 жылы қабылданған) Коммунистер басымдығымен жүргізілетін еңбек одақтарының саяси ереуілдеріне тыйым салуға тырысты, барлық сайланған еңбек көшбасшыларынан олар АҚШ Коммунистік партиясының мүшелері емес және ешқашан болмаған, сондай-ақ АҚШ үкіметін күшпен құлатуды жақтамайтындарын ант етуді талап етті. Бұған қоса, Коммунистік партия мүшелерінің еңбек одақтарының атқарушы кеңестерінде қызмет етуі қылмыс деп жарияланды. American Communications Association v. Douds, 339 U. S. 382 (1950) ісінде Жоғарғы Сот ант беру талабының аттаиндерлік шарт емес екенін айтты, өйткені: 1) кез келген адам Коммунистік партиядан бас тартып жазадан құтылуы мүмкін, және 2) ол өткенге емес, болашақтағы әрекетке (үкіметті құлату) назар аударды. Қазіргі кездегі қорқыныштарды ескере отырып, Сот Douds ісінде коммунизмнің қандай қауіп төндіретінін атап өтіп, коммунистерге ерекше назар аударуды мақұлдады. Сот заңның аттаиндерлік екенін анықтау үшін «бос шығу шарты» тестін қосты. Көптеген заңгерлер Браун ісі Douds ісін тиімді түрде, тіпті нақты түрде жоққа шығарды деп есептеді. Сот Douds тестісінің жазалау шартын қолданбады, бұл заң ғалымдарын Сот оны қолдануға ниетті ме екендігіне қатысты шатастырды. Жоғарғы Сот Nixon v. Administrator of General Services, 433 U. S. 425 (1977) ісінде аттаиндерлік заңдардың тарлығы мен ұтымдылығын атап көрсетті. Уотергейт жанжалы кезінде 1974 жылы Конгресс Президенттік жазбалар мен материалдарды сақтау туралы заң қабылдады, ол Бас басқармаға бұрынғы президент Ричард Никсонның президенттік құжаттарын олардың жойылуын болдырмау үшін тәркілеуді, ұлттық қауіпсіздік және басқа да мәселелерді қамтитын құжаттарды олардың жариялануына кедергі келтіретін және қалған құжаттарды мүмкіндігінше тез арада жариялауды талап етті. Жоғарғы Сот Никсон ісінде заңды қолдады, өйткені нақтылық қана актіні күштен жоймайды, өйткені Президент «бір адамнан тұратын топты» құрады. Осылайша, ерекшелік анықталған топқа ұтымды байланысты болса, конституциялық болып саналады. Сот сонымен қатар Никсонның құжаттарын жоғалтқаны үшін өтемақы алғанын маңызды деп тапты, бұл жазаны жеңілдетті. Сот жазаны басқа мақсаттарға байланысты емес болса, жазаны тексеруден аман қалуы мүмкін деп айыптау арқылы жазалау шартын өзгертті.

The U. S. Supreme Court has invalidated laws under the Attainder Clause on five occasions. Two of the United States Supreme Court's first decisions on the meaning of the bill of attainder clause came after the American Civil War. In Ex parte Garland, 71 U. S. 333 (1866), the court struck down a federal law requiring attorneys practising in federal court to swear that they had not supported the rebellion. In Cummings v. Missouri, 71 U. S. 277 (1867), the Missouri Constitution required anyone seeking a professional's license from the state to swear they had not supported the rebellion. The Supreme Court overturned the law and the constitutional provision, arguing that the people already admitted to practice were subject to penalty without judicial trial. The lack of judicial trial was the critical affront to the Constitution, the Court said. Two decades later, however, the Court upheld similar laws. In Hawker v. New York, 170 U. S. 189 (1898), a state law barred convicted felons from practising medicine. In Dent v. West Virginia, 129 U. S. 114 (1889), a West Virginia state law imposed a new requirement that practising physicians had to have graduated from a licensed medical school or they would be forced to surrender their license. The Court upheld both laws because, it said, the laws were narrowly tailored to focus on an individual's qualifications to practice medicine. That was not true in Garland or Cummings. The Court changed its "bill of attainder test" in 1946. In United States v. Lovett, 328 U. S. 303 (1946), the Court confronted a federal law that named three people as subversive and excluded them from federal employment. Previously, the Court had held that lack of judicial trial and the narrow way in which the law rationally achieved its goals were the only tests of a bill of attainder. But the Lovett Court said that a bill of attainder 1) specifically identified the people to be punished; 2) imposed punishment; and 3) did so without benefit of judicial trial. As all three prongs of the bill of attainder test were met in Lovett, the court held that a Congressional statute that bars particular individuals from government employment qualifies as punishment prohibited by the bill of attainder clause. The Taft–Hartley Act (enacted in 1947) sought to ban political strikes by Communist dominated labour unions by requiring all elected labour leaders to take an oath that they were not and had never been members of the Communist Party USA, and that they did not advocate violent overthrow of the U. S. government. It also made it a crime for members of the Communist Party to serve on executive boards of labour unions. In American Communications Association v. Douds, 339 U. S. 382 (1950), the Supreme Court had said that the requirement for the oath was not a bill of attainder because: 1) anyone could avoid punishment by disavowing the Communist Party, and 2) it focused on a future act (overthrow of the government) and not a past one. Reflecting current fears, the Court commented in Douds on approving the specific focus on Communists by noting what a threat communism was. The Court had added an "escape clause" test to determining whether a law was a bill of attainder. Many legal scholars assumed that the Brown case effectively, if not explicitly, overruled Douds. The Court did not apply the punishment prong of the Douds test, leaving legal scholars confused as to whether the Court still intended it to apply. The Supreme Court emphasized the narrowness and rationality of bills of attainder in Nixon v. Administrator of General Services, 433 U. S. 425 (1977). During the Watergate scandal, in 1974 Congress passed the Presidential Recordings and Materials Preservation Act, which required the General Services Administration to confiscate former President Richard Nixon's presidential papers to prevent their destruction, screen out those which contained national security and other issues which might prevent their publication, and release the remainder of the papers to the public as fast as possible. The Supreme Court upheld the law in Nixon, arguing that specificity alone did not invalidate the act because the President constituted a "class of one". Thus, specificity was constitutional if it was rationally related to the class identified. The Court also found it significant that Nixon was compensated for the loss of his papers, which alleviated the punishment. The Court modified the punishment prong by holding that punishment could survive scrutiny if it was rationally related to other, nonpunitive goals.

Төменгі соттардағы істер

Кейбір істер Жоғарғы Сотқа жетпеді немесе әлі де жетпеді, бірақ төменгі сатыдағы соттарда қарастырылды. 1990 жылы «Эксон Валдез» мұнай төгілгеннен кейін Конгресс түрлі мұнай төгілуі және мұнаймен ластану заңдарын бірыңғай заңға біріктіру және мұнай төгілген жерлерді тазалау үшін заңдық тәртіпті қамтамасыз ету мақсатында «Мұнай ластануы туралы» заңды қабылдады. Бұл заңға қарсы «ЭксонМобил» компаниясының кеме тасымалы бөлімі наразылық білдірді. 2003 жылы Колумбия округінің апелляциялық соты Элизабет Морган заңын аттанерлік заң деп таныды және күшін жойды. 2009 жылдың соңында АҚШ Өкілдер палатасы «Реформа үшін қауымдастықтарды ұйымдастырушылар қауымдастығы» (ACORN) ұйымына федералдық қаржыландырудан бас тарту туралы қаулы қабылдағаннан кейін, ұйым АҚШ үкіметін сотқа берді. Сол жылдың соңында Конгресс тағы бір кең ауқымды заңды, «ACORN қаржыландыруын тоқтату заңын» қабылдады. 2010 жылдың наурыз айында федералдық округтік сот қаржыландыруға тыйым салуды конституцияға қайшы келетін аттанерлік заң деп жариялады. 2010 жылдың 13 тамызында АҚШ-тың екінші апелляциялық округінің соты ACORN қаржыландыруының тек 10 пайызы федералдық болғандықтан, бұл «жаза» болып табылмайды деген негіздемемен шешімді күшін жойды және қайта қарауға жіберді.

Мүмкін жағдайлар

Терри Шиаво ісіндегі Палм Сандей келісімінің қолға алу туралы заң екеніне қатысты пікір таласы бар. Кейбір сарапшылар Конгресс ұсынған, федералды құтқарылған American International Group инвестициялық банкінің басшыларына төленген сыйлық ақшасының 90 пайызын тәркілеуді көздеген заң жобасын, мәселе бойынша келіспеушіліктер болғанымен, қолға алу туралы заң деп қарастырды. Заң жобасы Конгресс тарапынан қабылданбады. 2009 жылы Орегон штатының Портленд қаласының полициясы белгілі бір аудандарда «өмір сүруге қатысты қылмыстар» жасады деп санайтын 350 адамның «жасырын тізімі» бойынша қатаң жазалауға тырысуы конституцияға қайшы әрекет ретінде сынға ұшырады. 2011 жылы Палата «Жоспарланған әкелік» ұйымын қаржыландыруды тоқтату туралы дауыс берді. Демократ өкілі Джерри Надлер бұл дауыс беруді конституцияға қайшы деп атап, заңның нақты бір топқа бағытталғанын айтты. 2017 жылдың қаңтарында Палата Холман ережесін қайта енгізді, бұл ереже заң шығарушыларға жеке федералдық қызметкердің жалақысын 1 долларға дейін төмендетуге мүмкіндік береді. Ол 2019 жылдың қаңтарында АҚШ-тың 116-шы Конгресі басталғанда, демократтар палатаны бақылауға алғаннан кейін қайта алынды. 2019 жылдың 5 қарашасында АҚШ Жоғарғы Соты Аллен Куперге қарсы іс бойынша ауызша аргументтерді тыңдады. 2020 жылдың 23 наурызында Жоғарғы Сот Солтүстік Каролинаның пайдасына шешім шығарды және 1989 жылы штаттардың авторлық құқықты бұзуын шектеу үшін Конгресс қабылдаған Авторлық құқық туралы түзетулер заңын жойды. «Наутилус Продакшнз» компаниясы, Аллен Куперге қарсы іс бойынша талапкер, Солтүстік Каролинаның Шығыс округіндегі АҚШ округтік сотына қайта қарау туралы өтініш берді. 2021 жылдың 18 тамызында судья Терренс Бойл қайта қарау туралы өтінішті қабылдады, ал Солтүстік Каролина бұл шешімге дереу төртінші апелляциялық округке шағымдануға тырысты. 4-ші округ 2022 жылдың 14 қазанында штаттың өтінішін қабылдамады. Содан кейін Nautilus 2023 жылдың 8 ақпанында өкілдік шағымын жаңартты, онда Nautilus-тың конституциялық құқықтарының бұзылуы, қосымша авторлық құқық бұзушылықтары және Солтүстік Каролинаның «Қара сақал заңы», N. C. Gen Stat §121 25(b) қолға алу туралы заңды білдіретіні айтылды. «Қара сақал заңы» қабылданғаннан кейін сегіз жыл өткен соң, 2023 жылдың 30 маусымында Солтүстік Каролинаның губернаторы Рой Купер заңды жоятын заң жобасына қол қойды.

There is argument over whether the Palm Sunday Compromise in the Terri Schiavo case was a bill of attainder. Some analysts considered a proposed Congressional bill to confiscate 90 percent of the bonus money paid to executives at federally rescued investment bank American International Group a bill of attainder, although disagreement exists on the issue. The bill was not passed by Congress. In 2009, the city of Portland, Oregon's attempt to prosecute more severely those on a "secret list" of 350 individuals deemed by police to have committed "liveability crimes" in certain neighbourhoods was challenged as an unconstitutional bill of attainder. In 2011, the House voted to defund Planned Parenthood. Democratic Representative Jerry Nadler called that vote a bill of attainder, saying it was unconstitutional as such because the legislation was targeting a specific group. In January 2017, the House reinstated the Holman Rule, a procedural rule that enables lawmakers to reduce the pay of an individual federal worker down to $1. It was once again removed at the beginning of the 116th United States Congress in January 2019, after Democrats had taken control of the chamber. On November 5, 2019, the U. S. Supreme Court heard oral arguments in Allen v. Cooper. On March 23, 2020, the Supreme Court ruled in favor of North Carolina and struck down the Copyright Remedy Clarification Act, which Congress passed in 1989 to attempt to curb such infringements of copyright by states, in Allen v. Cooper. After the ruling Nautilus Productions, the plaintiff in Allen v. Cooper, filed a motion for reconsideration in the United States District Court for the Eastern District of North Carolina. On August 18, 2021, Judge Terrence Boyle granted the motion for reconsideration which North Carolina promptly appealed to the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit. The 4th Circuit denied the state's motion on October 14, 2022. Nautilus then filed their second amended complaint on February 8, 2023, alleging 5th and 14th Amendment violations of Nautilus' constitutional rights, additional copyright violations, and claiming that North Carolina's "Blackbeard's Law," N. C. Gen Stat §121 25(b), represents a Bill of Attainder. Eight years after the passage of Blackbeard's Law, on June 30, 2023, North Carolina Gov. Roy Cooper signed a bill repealing the law.