Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көңілді тыныштандыру немесе жалғыздыққа келу кезеңі
Period spent in reflection or solitude
Рухани демалыстың мағынасы әртүрлі діни қауымдар үшін әртүрлі болуы мүмкін. Рухани демалыс – буддалық, христиандық және суфилік қауымдардың ажырамас бөлігі. Рухани демалыстың көптеген түрлері бар, мысалы, денсаулықты жақсарту демалыстары, саналылық демалыстары, спа-демалыстары, оқиғалық демалыстар, детокс-демалыстар, йога демалыстары және діни демалыстар. Буддизмде медитациялық тынығулар кейбір адамдар үшін шоғырлану және түсінік қабілеттерін тереңдетудің жақын жолы деп саналады. Рухани демалыс христиан шіркеулерінде де танымал, және оның қазіргі түрі Лойолалық Игнатий (1491-1556) өзінің «Рухани жаттығуларында» қалыптастырды. 1922 жылы Папа Пий XI Игнатийді рухани демалыстардың қамқоршысы етіп тағайындады. Көптеген протестанттар, католиктер және православиелік христиандар әр жыл сайын рухани демалысқа қатысып, ұйымдастырады. Медитациялық салауаттар – суфизмнің, Исламның мистикалық жолының маңызды амалы. Суфизмнің ұстазы Ибн Арабидің «Қуат иесіне саяхат» (Risālat al Anwār) атты кітабы 700 жылдан астам бұрын жарық көрген ішкі саяхатқа арналған нұсқаулық болып табылады.
The meaning of a spiritual retreat can be different for different religious communities. Spiritual retreats are an integral part of many Buddhist, Christian and Sufi communities. There are many different types of spiritual retreats such as wellness retreats, mindfulness retreats, spa retreats, adventure retreats, detox retreats, yoga retreats, and religious retreats. In Buddhism, meditative retreats are seen by some as an intimate way of deepening powers of concentration and insight. Retreats are also popular in Christian churches, and were established in today's form by St. Ignatius of Loyola (14911556), in his Spiritual Exercises. Ignatius was later to be made patron saint of spiritual retreats by Pope Pius XI in 1922. Many Protestants, Catholics and Orthodox Christians partake in and organize spiritual retreats each year. Meditative retreats are an important practice in Sufism, the mystical path of Islam. The Sufi teacher Ibn Arabi's book Journey to the Lord of Power (Risālat al Anwār) is a guide to the inner journey that was published over 700 years ago.
Буддизм
Ретрит – жалғыздыққа немесе қауымдық тәжірибеге мүмкіндік беретін уақыт болуы мүмкін. Кейбір ретриттер үнсіздікте өтеді, ал басқаларында қабылдаушы мекеме және/немесе қатысушылардың түсінігі мен қабылданған тәжірибелеріне байланысты көп әңгіме болуы мүмкін. Ретриттер көбінесе ауылдық немесе шалғай жерлерде, жеке немесе монастырь сияқты ретрит орталықтарында өткізіледі. Кейбір озық тәжірибелілерге арналған ретриттер қараңғыда жүргізілуі мүмкін, бұл Тибет буддизмінің Ньингма мектебіндегі Дзогченнің озық тәжірибесінің бір түрі. Рухани ретриттер ой жүгіртуге, дұға етуге немесе медитацияға уақыт бөлуге мүмкіндік береді. Олар Буддизмде маңызды саналады, себебі Буддизмнің негізін қалаушы Гаутама Будданың Васса, яғни жаңбырлы маусым ретритін енгізуінен бері осы тәжірибе кең таралған. Дзен буддизмінде мұндай ретриттер сессин деп аталады.
A retreat can either be a time of solitude or a community experience. Some retreats are held in silence, and on others there may be a great deal of conversation, depending on the understanding and accepted practices of the host facility and/or the participant(s). Retreats are often conducted at rural or remote locations, either privately, or at a retreat centre such as a monastery. Some retreats for advanced practitioners may be undertaken in darkness, a form of retreat that is common as an advanced Dzogchen practice in the Nyingma school of Tibetan Buddhism. Spiritual retreats allow time for reflection, prayer, or meditation. They are considered essential in Buddhism, having been a common practice since the Vassa, or rainy season retreat, was established by the founder of Buddhism, Gautama Buddha. In Zen Buddhism retreats are known as sesshin.
Католицизм
Христиан дініндегі демалыс уақыты – бұл белгілі бір мерзім (бірнеше сағаттан бастап бір айға дейін), адамның күнделікті өмірінен тыс, әдетте дұға арқылы Құдаймен қайта байланысу мақсатымен өткізіледі. Құдаймен тереңірек байланысу үшін күнделікті өмірден уақытша шығу практикасы, шөлде (Шөл Әкелері сияқты) немесе монастырда, христиандықтан ертерек пайда болғанмен, Құдаймен белгілі бір уақыт өткізу практикасы – 1520 жылдарға және Лойолалық Игнатийдің «Рухани жаттығулар» еңбегіне жататын көбірек заманауи құбылыс. Исаның қырық күн бойы шөлде ораза ұстауы, демалыс уақытын негіздеу үшін Киелі кітаптағы дәлел ретінде қолданылады. Бұл демалыс уақыты 1520 жылдары Иса қоғамы (иезуиттер) арқылы Рим-католик дінінде кеңінен танымал болды, ал оның негізін қалаушы Лойолалық Игнатий, 1520 жылдары басқаларды осы жаттығуларды орындауға (қатысуға) бағыттап, үйреткен. Рухани жаттығулар Құдайдың өмірі үшін іздейтін адамдарға арналған. 17 ғасырда демалыс уақыты Католик шіркеуінде одан да кеңінен таралды. Бастапқыда әйелдер үшін демалыс орындары қолайлы деп есептелмегенімен, 1674 жылы Екатерина де Франшвилль (fr), бретондық иезуит Винсент Хубидің (fr) қолдауымен, Ванн қаласында әйелдерге арналған демалыс үйін құрды. Бұл қауым дамып, әйелдердің қауымдастығына айналды, олар Кимперде де филиал құрды, бірақ Франция революциясы кезінде таратылды. Бірақ кейбіреулері бірігіп мектептер ашты, ал Англияда, содан кейін Ирландияда, Бельгияда, Нидерландыда және Италияда қосымша қауымдастар құрылды. 19 ғасырдың барысында бұл қауым «Ла Ретрайт» (fr) деген атпен діни қауымға айналды. 19 ғасырдың соңында әпкелердің демалыс уақытына белсенді қатысуы азайды, бірақ Екінші Ватикан соборынан кейін қайта жанданды, оның ішінде қауымның Чили, Оңтүстік Африка, Камерун және Мали елдеріне кеңеюі де болды. 20 ғасырда Испанияда Курсильо қозғалысының өркендеуінен кейін, осыған ұқсас демалыс уақыттары танымал болды, лицензияланған Курсильо материалдарын немесе оның идеяларына негізделген тәуелсіз материалдарды пайдаланды, нәтижесінде үш күндік қозғалыс пайда болды.
The Christian retreat can be defined most simply as a definite time (from a few hours in length to a month) spent away from one's normal life for the purpose of reconnecting, usually in prayer, with God. Although the practice of leaving one's everyday life to connect on a deeper level with God, be that in the desert (as with the Desert Fathers), or in a monastery, is nearly as old as Christianity itself, the practice of spending a specific time away with God is a more modern phenomenon, dating from the 1520s and St. Ignatius of Loyola's composition of the Spiritual Exercises. The fasting of Jesus in the desert for forty days is used as a biblical justification of retreats. The retreat was popularised in Roman Catholicism by the Society of Jesus (Jesuits), whose founder, St. Ignatius of Loyola, as a layman began, in the 1520s, directing others in making (participating in) the exercises. The spiritual exercises were intended for people wanting to live closer to God's will for their life. In the 17th century, retreats became much more widespread in the Catholic Church. Retreats were not originally seen as suitable for women, but in 1674 Catherine de Francheville (fr), supported by the Breton Jesuit Vincent Huby (fr), founded a retreat house for women in Vannes. This developed into a community of laywomen, who also founded a daughter house in Quimper, but were dispersed by the French Revolution. Some however came together to found schools, and additional communities were established in England, and later in Ireland, Belgium, the Netherlands and Italy. These developed in the course of the 19th century, under the name of La Retraite (fr), into a religious Congregation of nuns. The active involvement of the sisters in retreats was curtailed later in the 19th century, but blossomed again after the Second Vatican Council, involving among other activity an extension of the community into Chile, South Africa, Cameroon and Mali. Following the growth of the Cursillo movement in Spain in the 20th century, similar retreats have become popular, either using licensed Cursillo material or independent material loosely based on its concepts, leading to the development of the three day movement.
Англикандық
1856 жылы Англия шіркеуіне Киелі Крест ағылшын-католик қоғамының дін қызметкерлері рухани серуендеуді енгізді, бастапқыда дін қызметкерлері үшін, содан кейін мирян үшін де. Бұл серуендеулер бес күнге созылды. Киелі Крест қоғамының алғашқы серуендеулері құпия түрде өткізілді. Франсис Генри Мюррей, Александр Форбс және Томас Теллусон Картер сияқты ағылшын-католик дін қызметкерлері бұл тәжірибені таратуға көмектесті. Оксфорд қозғалысы католик дәстүрінен нәр алып, рухани серуендеуді көптеген ізгі ниетті ерлер мен әйелдерге кеңінен таратты. Олардың серуендеулері әдетте 3-4 күнге созылып, көп үнсіздік пен дұғаларды қамтыды. 19 ғасырдың соңында және 20 ғасырдың басында серуендеулер жұмысшы табы арасында және ерекше ізгі ниетті адамдардан тысқары да тарала бастады. Бұл серуендеулер аскетизмге аз бейімделген, көбірек әңгімелесу мен демалысқа мүмкіндік берді. Олар әдетте 1-3 күнге созылды.
Spiritual retreats were introduced to the Church of England by priests of the Anglo Catholic Society of the Holy Cross in 1856, first for clergy, and then also for laity. These retreats lasted five days. The Society of the Holy Cross's first retreats were held in secrecy. The practice was spread by Anglo Catholic priests such as Francis Henry Murray, Alexander Forbes, and Thomas Thellusson Carter. The Oxford Movement further spread the practice of retreats to many devout men and women, borrowing upon Catholic practices. Their retreats were typically 3–4 days, and featured much silence and prayer. At the end of the 19th century, and in the first years of the 20th century, retreats began to spread among the working classes and beyond those of notable devotion. These retreats were less ascetic in character, and included more conversation and leisure. They typically lasted 1–3 days.
Евангелистік христиандық
Евангелистік христиандықта рухани ізгіліктің уақыттары 19 ғасырдағы лагерь жиындарының дамуымен ынталандырылды, қаладан алыс, табиғатта рухани жаңаруға қол жеткізу мақсатында. Бұл лагерьлер бірнеше күн бойы дұға етуге, ән салуға және уағыз тыңдауға мүмкіндік берді. Әртүрлі шіркеу ұйымдары да уақытша тұруға арналған лагерьлер немесе конференция орталықтарын құрды, олар балалар мен ересектерге демалыс уақытын ұсынады.
In Evangelical Christianity, times of spiritual retreat were encouraged by the development of camp meetings of the 19th century, in order to promote spiritual renewal, far from the city and in nature. These camps were an opportunity to pray, sing and listen to sermons for several days. Various church associations have also established campgrounds or conference centers in isolated locations, which provide retreat times for children and adults.
Суфилердің салған жерлері немесе рухани хальва
Халуаның аудармасы (арабша الخلوة) – оқшаулану немесе бөліну, бірақ суфи терминологиясында басқа мағынасы бар, ол – Құдайдың қасында болуға деген құштарлықпен өзінен өзгеге ұмытылу актісі. Суфи толық оқшауланған күйде, Құдайды еске алудың ең жоғары нысаны ретінде, Құдайдың есімін үздіксіз қайталайды. Мұхиид Дид ибн Араби (1165-1240 жж.) өзінің «Қуат Иесіне Саяхат» кітабында суфидің халуа кезеңдерін талқылаған. Ибн Араби былай деген: «Суфи әлемге есігін қырық күнге жауып, Алланы еске алумен шұғылдануы керек, яғни «Алла, Алла» деп қайта-қайта айту керек. Содан кейін, Құдай оған патшалықтың дәрежелерін сынақ ретінде көрсетеді. Біріншісі – ол минералды әлемнің құпиясын ашады. Егер ол зикірмен шұғылданса, Ол (Құдай) өсімдік әлемінің құпияларын, содан кейін жануарлар әлемінің құпияларын, содан кейін тіршілік күшінің әлемге енуін, содан кейін «сыртқы белгіні» (Абдул Карим әл-Жилидің кітап аудармашысы айтқандай, Құдай есімдерінің нұры), содан кейін ой-қиялы ғылымдардың дәрежелерін, содан кейін пішімдесу, әшекейлеу және сұлулық әлемін, содан кейін құтбтың дәрежесін (әлемнің жаны немесе тірегі) ашады. Оған құдайлық даналық пен символдардың күші, сондай-ақ жасырындықты ашу және көру билігі беріледі. Оған Құдайдың қасында болудың дәрежесі ашылады, оған жұмақ пен тозақ көрсетіледі, содан кейін Адам баласының бастапқы нысандары, Мерезім Аршасы ашылады. Егер орынды болса, ол өзінің баратын жерін біледі. Содан кейін Ол оған Қаламды, Бірінші Ақылды (суфи философтары осылай атайды), содан кейін Қаламды қозғаушыны, Ақиқаттың оң қолын көрсетеді. (Әл-Жили анықтағандай, «Ақиқат» – барлық нәрсені жаратқан, Алла Тағаладан басқа ешкім емес.) Халуа тәжірибесі суфилер тарапынан суфи билігінің рұқсатымен және бақылауымен жүзеге асырылады. Суфилер қырық күндік халуа мерзімін Алланың Мұсаға (Мүса) сөйлеу алдында белгілеген қырық күндік оразаға негіздейді, бұл туралы Құранның әртүрлі тарауларында айтылған. Олардың бірі – «Бақара» сүресінен. Халуа бүгінгі күнге дейін Маулана Шейх Назим әл-Хаккани, Лефка, Кипр сияқты уәкілетті шейхтер арасында қолданылады.
The translation of khālwa (from Arabic الخلوة) is seclusion or separation, but it has a different connotation in Sufi terminology in which it refers to the act of self abandonment in desire for the Divine Presence. In complete seclusion, the Sufi continuously repeats the name of God as a highest form of remembrance of God meditation. In his book, Journey to the Lord of Power, Muhiyid Did ibn Arabi (1165 1240 A. D.) discussed the stages through which the Sufi passes in his khalwa. Ibn Arabi suggested: "The Sufi should shut his door against the world for forty days and occupy himself with remembrance of Allah, that is to keep repeating, "Allah, Allah " Then, "Almighty God will spread before him the degrees of the kingdom as a test. First, He will discover the secrets of the mineral world. If he occupies himself with dthikr, He (God) will unveil to the secrets of the vegetable world, then the secrets of the animal world, then the infusion of the world of life force into lives, then the "surface sign" (the light of the Divine Names, according to Abdul Karim al Jeeli, the book's translator), then the degrees of speculative sciences, then the world of formation and adornment and beauty, then the degrees of the qutb (the soul or pivot of the universe see #16) Then he will be given the divine wisdom and the power of symbols and authority over the veil and the unveiling. The degree of the Divine Presence is made clear to him, the garden (of Eden) and Hell are revealed to him, then the original forms of the son of Adam, the Throne of Mercy. If it is appropriate, he will know his destination. Then he will reveal to him the Pen, the First Intellect (as it is called by Sufi philosophers), then the Mover of the Pen, the right hand of the Truth. (The "Truth" as defined by al Jeeli is that by which everything is created, none other than God most High.) The practice of khalwah is regularly followed by the Sufis, with the permission and the supervision of a Sufi authority. The Sufis base the assigning of forty days of khalwa period on the forty days Allah had appointed for Musa (Moses) as a fasting period before speaking to him, as mentioned in different chapters in the Qur'an. One of them is from surat al Baqarah. Khalwa is still practiced today amongst authorized Sheikhs, such as Mawlana Sheikh Nazim Al Haqqani, Lefka, Cyprus.
Ой жүгірту
Медитация курстары немесе ретриттер, топта не жеке, көптеген медитация дәстүрлерінің құрамдас бөлігі болып табылады.
Meditation courses or retreats, either in a group or solo, are a common part of many meditation traditions.