Кіріспе
Тайваньның аборигендері: Кетагалан немесе Кетангалан – Тайваньның абориген халқы. Олар қазіргі Тайбэй ойпатында пайда болған. Олардың тілі қазір жойылып кетті. 1996 жылғы 21 наурызда Тайбэй қаласының сол кездегі мэрі Чэнь Шуйбянь осы халықты еске алу мақсатында Президенттік резиденция алдындағы жолды "Чианг Кайшектің ғұмыры ұзақ болсын" (介壽路) деген атаудан Кетагалан бульвары (凱達格蘭大道) деп өзгертті. Сол кезде мотоциклдер мен велосипедтерге қойылған тыйым белгілері де алынып тасталды. Тайбэй қаласының Бейтоу ауданында Кетагалан мәдениет орталығы орналасқан, ол Кетагалан халқына арналған мәдени орталық.
Ketagalan or Ketangalan are a Taiwanese aboriginal people originating in what is now the Taipei Basin. Their language has now become extinct. On 21 March 1996, the road in front of the Presidential Office Building was renamed from "Long Live Chiang Kai shek" Road (介壽路) to Ketagalan Boulevard (凱達格蘭大道) by then mayor of Taipei City, Chen Shui bian, to commemorate the people. Traffic signs banning motorcycles and bicycles from that road were abolished at the same time. Beitou District in Taipei City houses the Ketagalan Culture Center, a cultural center about the Ketagalan people.
Фольклорлық
Аңыз бойынша, Кетагаланның ата-бабалары бастапқыда Санасай аралында өмір сүрген. Бір күні аралда құбыжық пайда болды. Ол әр түн сайын ауылға келіп, ауыл тұрғындарын үркітетін. Сондықтан ауыл тұрғындары үйлері мен егістіктерінің төңірегіне құрылған қаптарға түсірді. Жараланған құбыжық тауларға қашуға мәжбүр болды, ауыл біраз уақытқа дейін тыныштыққа толы болды, бірақ көп ұзамай ол қайтадан пайда болды. Аштықтан ақылдан адасып, құбыжық ауылдың бір үйіне кіріп, баланы өлтірді. Ауыл тұрғындары желінетін болды және ұйықтауға батылдары бармады. Ауыл тұрғындары ашулы пікір таласты, бірақ ешкім құбыжықпен қалай күресуді білмеді. Басқа амал қалмағандықтан, олар жиналып, аралдан кету керек деп шешті. Ауыр теңіз сапарынан кейін олар құрлықты көріп қалды. Олар солтүстіктегі Шуанг-Си өзенінің жанындағы Тайвань аралына қонды. Көп жылдар өткен соң, қауым өсіп-дамыды, бір күні ауыл тұрғындары жеребе тартуға келісті. Ұзын жеребе тартқандар құнарлы жазықта қалуға рұқсат алды, ал қысқа жеребе тартқандар тауларға көшуге мәжбүр болды. Осыдан кейін ауыл тұрғындары жазықтықта және тауларда тұратын халықтарға бөлінді.