Кіріспе
Американдық жазушы (1868–1934)
Бұл бет американдық жазушы туралы, осы атқа ие басқа адамдар үшін Мэри Остинге қараңыз. Мэри Хантер Остин (9 қыркүйек 1868 – 13 тамыз 1934) – американдық жазушы. Американың оңтүстік-батысындағы табиғатты суреттеуші жазушылардың алғашқыларының бірі, оның «Кішкентай жаңбыр елі» (1903) атты классикалық туындысы Оңтүстік Калифорнияның Биік Сьерра және Мохаве шөлі арасындағы аймақтың фаунасын, флорасын және халқын сипаттайды.
Алғашқы жылдар және білім
Мэри Хантер Остин 1868 жылдың 9 қыркүйегінде Иллинойс штатындағы Карлинвилл қаласында (алты баланың төртіншісі) Сусанна (құрметті әкесі Грэм) және Джордж Хантер отбасында дүниеге келді. Ол 1888 жылы Блэкберн колледжін бітірді. Осы жылы оның отбасы Калифорнияға көшіп, Сан-Хоакин аңғарында шаруашылық құрды.
Мансап
Ол 1891 жылғы 18 мамырда Калифорния штатының Бейкерсфилд қаласында Стаффорд Уоллес Остинге тұрмысқа шықты. Ол Гавайиден шыққан, Берклидегі Калифорния университетінің түлегі. 17 жыл бойы Остин Мохаве шөлінің жергілікті халықтарының өмірін зерттеді. Оның жарияланымдарында осылай алған терең білімі баяндалған. Ол көрнекті романист, ақын, сыншы және драматург болды, сонымен қатар ертедегі феминист және америкалық түпкі халықтар мен испандық америкалықтардың құқықтарын қорғаушы. Остин Калифорния шөлдеріне арналған "Шағын жаңбыр елі" (1903) еңбегімен танымал. Оның үнді өмірін бейнелейтін "Сырық жасаушы" пьесасы 1911 жылы Нью-Йорктегі New Theatre сахнасында қойылды. Сол жылы ол танысы Х.Г. Уэллс туралы "ақпараттандыратын, жандандыратын, қажетті кітаптардың" авторы ретінде мақтау айтты. Остин мен күйеуі Калифорниядағы су соғыстарына қатысты, нәтижесінде Оуэнс аңғарының суы Лос-Анджелеске жеткізілді. 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісінен кейін, шайқаста жеңілген соң, Стаффорд Калифорниядағы Өлім аңғарына, ал Мэри Кармель-бай-де-Сидегі өнер ошағына көшті. Остин Джек Лондон, Амброз Бирс, Гарри Леон Уилсон, Джордж Стерлинг, Нора Мей Френч, Арнольд Гент, Джеймс Хоппер, Элис МакГоуэн, Гелетт Берджес, Синклер Льюис және Ксавьер Мартинес кіретін мәдени ортаның бір бөлігі болды. 1904 жылы Остинмен танысқаннан кейін екі жыл өткен соң Стерлинг оны Кармельге шақырды. Бұл үй М.Дж. Мёрфидің жобасы бойынша, Сан-Франциско сәулетшісі Луи Кристиан Мулгардт салған. Ол көптеген жазбаларын осы ағаш үйден жазды. Бүгінде бұл коттедж Кармельдегі тарихи ресурстар тізімінде Мэри Остин үйі ретінде сақталған және Калифорния тізіміне сәйкес, суретшілер колониясының богемиялық негізін қалаушылардың бірі ретінде Парктер және демалыс департаментімен тіркелген. Остин жергілікті Орман театрын құруға қатысты, онда 1913 жылы ол үш актілі "От" пьесасын сахнаға қойып, режиссерлік етті. 1914 жылдың шілдесінде ол Нью-Йорк суретшісі Уильям Меррит Чейспен бірге Кармельдегі бірнеше әлеуметтік "шайда" және оның жеке студиясында болды, онда Чейс оның портретін аяқтады. Белгілі суретші Дженни В. Кэннонның айтуынша, Остин Париждің Латын кварталындағы танымал суретшілер салған екі портреті Салонға қабылданғанын айтқаннан кейін ол осы суретті сыныптық демонстрация ретінде бастаған. 1914 жылдың 25 шілдесінде Чейс оның "Арроу Мейкер" үнді мелодрамасын Орман театрында тамашалап, Кэннонға пьесаны көңілсіз деп мойындады. Көрініп тұрғандай, жергілікті Карнеги институтының директоры доктор Дэниел Макдугал, жазушыға ғашық болғандықтан, оның өндіріс шығындарының көп бөлігін төледі. Остин жергілікті биліктің нашар жұмысына наразылық білдірген наразылық толқынына қосылды (қазір де Санта-Фе Playhouse ретінде жұмыс істейді) және 1919 жылдың 14 ақпанында өнер мұражайының Сент-Франциск залында топтың алғашқы қойылымын қойды. Остин Нью-Мексиконың жергілікті мәдениетін сақтауда да белсенді болды, 1925 жылы суретші Фрэнк Апплегейтпен бірге испандық отарлау өнері қоғамын құрды. 1929 жылы Нью-Мексикода тұрғанда Остин фотограф Ансел Адамспен бірге кітап жазды. Бір жылдан кейін жарық көрген "Таос Пуэбло" кітабының тек 108 данасы ғана басылды. Ол қазір сирек кездеседі, себебі онда репродукциялар емес, Адамс түсірген фотосуреттер бар. Оның Санта-Федегі 439 Камино-дель-Монте-Соль мекенжайындағы үйі Камино-дель-Монте-Соль тарихи ауданындағы маңызды ғимарат ретінде тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілген.
For 17 years, Austin made a special study of the lives of the indigenous peoples of the Mojave Desert. Her publications set forth the intimate knowledge she thus acquired. She was a prolific novelist, poet, critic, and playwright, as well as an early feminist and defender of Native American and Spanish American rights. Austin is best known for her tribute to the deserts of California, The Land of Little Rain (1903). Her play, The Arrow Maker, dealing with Indian life, was produced at the New Theatre, (New York) in 1911, the same year she published a rhapsodic tribute to her acquaintance H. G. Wells as a producer of "informing, vitalizing, indispensable books" in the American Magazine. Austin and her husband were involved in the local California Water Wars, after which the water of Owens Valley eventually was drained to supply Los Angeles. When the battle was lost, after the 1906 San Francisco earthquake, Stafford moved to Death Valley, California and Mary relocated to the art colony at Carmel by the Sea, California. There Austin was part of the cultural circle that included Jack London, Ambrose Bierce, Harry Leon Wilson, George Sterling, Nora May French, Arnold Genthe, James Hopper, Alice MacGowan, Gelett Burgess, Sinclair Lewis, and Xavier Martinez. Two years after developing a friendship with Austin in 1904, Sterling enticed her to join him in Carmel. built by M. J. Murphy, based on a design by San Francisco architect Louis Christian Mullgardt. She wrote much of her writings from this tree house Today, the cottage is listed as the Mary Austin House with the Carmel Inventory Of Historic Resources, and was recorded with the Department of Parks and Recreation as significant under California register criterion as the home of one of the bohemian founders of the artist colony at Carmel. Austin was one of the founders of the local Forest Theater, where in 1913 she premiered and directed her three act play Fire. In July 1914, she joined William Merritt Chase, the distinguished New York painter who was teaching his last summer class in Carmel, at several society "teas" and privately in his studio, where he finished her portrait. The well known artist Jennie V. Cannon reported that he began the painting as a class demonstration after Austin claimed that two of her portraits, which were executed by famous artists in the Latin Quarter of Paris, had already been accepted to the Salon. On July 25, 1914, Chase attended her Indian melodrama in the Forest Theater, The Arrow Maker, and confessed to Cannon that he found the play dreary. Apparently, Dr. Daniel MacDougal, head of the local Carnegie Institute, paid for most of her production costs, because of his not so secret love affair with the writer. Austin joined the mob who disparaged local authorities for their incompetence. (still operating today as The Santa Fe Playhouse) and directed the group's first production held February 14, 1919, at the art museum's St. Francis Auditorium. Austin also was active in preserving the local culture of New Mexico, establishing the Spanish Colonial Arts Society in 1925 with artist Frank Applegate. In 1929, while living in New Mexico, Austin co authored a book with photographer Ansel Adams. Published a year later, the book, Taos Pueblo, was printed in a limited edition of only 108 copies. It now is quite rare because, rather than reproductions, it included photographs made by Adams. Her home in Santa Fe, at 439 Camino del Monte Sol, is listed on the National Register of Historic Places as a contributing building in the Camino del Monte Sol Historic District.