Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эли Жак Кан кіші (4 желтоқсан 1916 – 28 мамыр 1994) – бес онжылдық бойы «The New Yorker» журналында жұмыс істеген американдық жазушы.
Ely Jacques Kahn Jr. (December 4, 1916 – May 28, 1994) was an American writer with The New Yorker for five decades.
Өмірбаян
Нью-Йорк қаласында туған ол сәулетші Эли Жак Канның ұлы және құпия редактор және антолог Джоан Канның ағасы болған. Ол Хорас Манн мектебінде және Гарвард университетінде оқыды, онда 1937 жылы бакалавр дәрежесін алды. 1937 жылы St. Clair McKelway оны The New Yorker журналына жұмысқа қабылдады, ал оның алғашқы мақаласы 1937 жылдың 3 сәуірінде жарық көрді. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын ол әскерге шақырылып, 1941 жылдан 1945 жылға дейін АҚШ армиясында қызмет етті. The New Yorker журналы оның әскерлік өмірінен 39 мақаласын жариялады, олар кейіннен кітап түрінде жинақталды. Журналмен ұзақ жылғы еңбегінің нәтижесінде Кока-Кола, Лесли Дж. МакНейр, Тынық мұхиты аралдарының сенімдік территориясы, Гарвард университеті, Герберт Байард Своуп, Фрэнк Синатра, Арчер Дэниелс Мидлендтің Дуэйн О. Андреас және Пошталық инспекция қызметі сияқты әртүрлі тақырыптарда көптеген кітаптар жарық көрді. Дегенмен, 1985 жылы "Тіршілік наны" деген атпен кітап түрінде жарық көрген астық туралы көп бөлімді сериясы, 1970-ші және 80-ші жылдардағы The New Yorker журналының өзін-өзі бағалауға бейім журналистикасының мысалы ретінде кейбіреулер тарапынан сынға алынды. Кан Нью-Йорктегі Хадсон өзенінің жанындағы Скарборо қаласында 20 жылдан астам уақыт тұрды және Брайарклиф Манор өрт сөндіру бөлімінің мүшесі болды. Ол 1974 жылдан 1977 жылға дейін Колумбия университетінде жазудан сабақ берді. Оның "The New Yorker and Me" (Нью-Йорк: G. P. Putnam's, 1979) кітабы – оның өмірі, журнал және оның редакторы Уильям Шон туралы естеліктерімен араласқан күнделік. Кан оны "Темір тышқан" деп атады. Оның 1987 жылғы күнделігі "Өзгеріс жылы: Нью-Йорк және мен туралы көбірек" (Нью-Йорк: Viking, 1988) деген атпен жарияланды.
Born in New York City, he was the son of architect Ely Jacques Kahn, and the brother of mystery editor and anthologist Joan Kahn. He attended the Horace Mann School and Harvard University, where he took his B. A. in 1937. He was hired by St. Clair McKelway at The New Yorker in 1937 and his first byline appeared there in the April 3, 1937 issue. Before World War II, he was drafted and served in the U. S. Army from 1941 to 1945. The New Yorker publishing 39 of his pieces on Army life that were later collected in book form. His long career with the magazine resulted in numerous books on such varied subjects as Coca Cola, Lesley J. McNair, the Trust Territory of the Pacific Islands, Harvard University, Herbert Bayard Swope, Frank Sinatra, Dwayne O. Andreas of Archer Daniels Midland, and the Postal Inspection Service. However, his multi part series on grain, which was published in book form as "Staffs of Life" in 1985, was criticized by some as an example of the self indulgent journalism that marked The New Yorker during the 1970s and '80s. Kahn lived in Scarborough on Hudson, New York, for more than 20 years, and was a member of the Briarcliff Manor Fire Department. He taught writing at Columbia University from 1974 to 1977. His book The New Yorker and Me (New York: G. P. Putnam's, 1979) is a diary interspersed with memories of his life, the magazine, and its editor William Shawn—whom Kahn calls "The Iron Mouse." His 1987 diary was released as Year of Change: More about the New Yorker and Me (New York: Viking, 1988).
Өлім
Кан 1994 жылғы 28 мамырда Массачусетс штатының Холиоке қаласында 77 жасында жол апатынан көз жұмды.
Kahn died in a traffic accident on May 28, 1994, in Holyoke, Massachusetts, at the age of 77.