Адренохром – адреналин тотығу арқылы түзілетін химиялық қосылыс. Шизофренияның себебі ретінде зерттелген, гемостатикалық дәрі-дәрмек құрамында қолданылады. Түсі күлгін.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Химиялық қосылыс
Chemical compound
химиялық қосылыс, Sisters of Mercy әні
the chemical compound
the Sisters of Mercy song
Адренохром – адреналин (эпинефрин) тотығу нәтижесінде түзілетін химиялық қосылыс. 1950-1970 жылдар аралығында шизофренияның мүмкін себебі ретінде шектеулі зерттеулер жүргізілді. Қазіргі уақытта медициналық қолданысы болмаса да, оның семикарбазид туындысы – карбазохром гемостатикалық дәрі болып табылады. Бұл қосылыстың атына қарамастан, ол хром элементімен ешқандай қатысы жоқ; керісінше, -хром жұрнағы түспен байланысын көрсетеді, себебі таза адренохром терең қызғылт түсті болады. Бірақ басқа да түрлі тотықтырғыштар сәтті қолданылған. Ерітіндіде адренохром қызғылт түсті, ал қосылыстың одан әрі тотығуы оның қоңыр немесе қара меланин қосылыстарына полимерленуіне алып келеді.
Adrenochrome is a chemical compound produced by the oxidation of adrenaline (epinephrine). It was the subject of limited research from the 1950s through to the 1970s as a potential cause of schizophrenia. While it has no current medical application, the semicarbazide derivative, carbazochrome, is a hemostatic medication. Despite this compound's name, it is unrelated to the element chromium; instead, the ‑chrome suffix indicates a relationship to color, as pure adrenochrome has a deep violet coloration. but a variety of other oxidising agents have been used successfully. In solution, adrenochrome is pink and further oxidation of the compound causes it to polymerize into brown or black melanin compounds.
Тарих
1950 және 1960 жылдары жүргізілген бірнеше шағын зерттеулер (15 немесе одан аз қатысушы бар) адренохромның ой-өріс бұзылысы және шындықтан алыстау сияқты психотикалық реакцияларды тудыратынын көрсетті. 1954 жылы Абрам Хоффер және Хамфри Осмонд зерттеушілері адренохромның нейротоксикалық, психотомиметикалық зат екенін және шизофрения мен басқа психикалық ауруларда маңызды рөл атқаруы мүмкін екенін мәлімдеді. Хоффер бұл теорияны "адренохромдық гипотеза" деп атады. 1967 жылы ол Осмондпен бірге С витамині мен ниациннің үлкен дозалары мидағы адренохром деңгейін төмендету арқылы шизофренияны емдеуге көмектеседі деп болжады. Шизофренияны мұндай күшті антиоксиданттармен емдеу туралы пікірлер қарама-қайшы. 1973 жылы Америка Психиатриялық Ассоциациясы Хоффердің ниацинмен шизофренияны емдеу жөніндегі зерттеулерінде әдістемелік қателер болғанын хабарлады және емдеудің тиімділігін растамайтын қосымша зерттеулерге сілтеме жасады. АҚШ, Канада және Австралияда жүргізілген көптеген қосымша зерттеулер де шизофренияны емдеу үшін мегавитаминдерді қолданудың ешқандай пайдасын анықтамады. Адренохромның шизофренияға қатысты теориясы әлсіреді, себебі адренохром шизофрениямен ауыратын адамдарда табылған жоқ, бірақ оның психотомиметикалық қасиеттері болуы мүмкін екенін көрсететін деректер бар еді. 2000 жылдардың басында адренохромның нейромеланиннің қалыпты түзілу процесінде аралық зат ретінде пайда болатыны анықталғаннан кейін қызығушылық қайта оянды. Сондай-ақ адренохромның жүрекке зиян келтіретін қасиеттері бар деп саналады.
Several small scale studies (involving 15 or fewer test subjects) conducted in the 1950s and 1960s reported that adrenochrome triggered psychotic reactions such as thought disorder and derealization. In 1954, researchers Abram Hoffer and Humphry Osmond claimed that adrenochrome is a neurotoxic, psychotomimetic substance and may play a role in schizophrenia and other mental illnesses. In what Hoffer called the "adrenochrome hypothesis", he and Osmond in 1967 speculated that megadoses of vitamin C and niacin could cure schizophrenia by reducing brain adrenochrome. The treatment of schizophrenia with such potent anti oxidants is highly contested. In 1973, the American Psychiatric Association reported methodological flaws in Hoffer's work on niacin as a schizophrenia treatment and referred to follow up studies that did not confirm any benefits of the treatment. Multiple additional studies in the United States, Canada, and Australia similarly failed to find benefits of megavitamin therapy to treat schizophrenia. The adrenochrome theory of schizophrenia waned, despite some evidence that it may be psychotomimetic, as adrenochrome was not detectable in people with schizophrenia. In the early 2000s, interest was renewed by the discovery that adrenochrome may be produced normally as an intermediate in the formation of neuromelanin. Adrenochrome is also believed to have cardiotoxic properties.
Танымал мәдениетте
1954 жылы "Сезімдер есіктері" атты кітабында Олдус Хаксли адренохромның ашылуын және оның күшін айтты, ол оны ешқашан қолданбағанымен, мескалиннің әсеріне теңеді. Осы затты қоршаған қазіргі мифтердің пайда болуы осылай болса керек, себебі кейіпкер: "Бұл заттың жалғыз көзі – тірі адам денесіндегі адреналин бездері. Егер оны өлгеннен кейін алсаң, еш пайдасы жоқ", – дейді. Адренохромға қатысты көрініс романның киноға бейімделуінде де бар. DVD-нің түсіндірмесінде режиссер Терри Гиллиам өзінің және Томпсонның оны бейнелеуі – ойдан шығарылған, қиялдау екенін мойындайды. Гиллиам осы препараттың толығымен ойдан шығарылғанын және осы аттас заттың бар екенін білмейтінін мәлімдейді. Хантер С. Томпсон да адренохромды "Жорық және жек көру" атты кітабында еске алады. 140-беттегі "Сәуір" тарауының түсіндірмесінде ол былай жазады: "Бұл оқиға түн ортасынан кейін бір шағын қонақүй бөлмесінде болды, менің әңгіме естелігім нашар, себебі көп мөлшерде ішімдік ішіп, майлы тағам жеп, сондай-ақ қырық куб адренохром қабылдадым". Адренохром – QAnon және Pizzagate сияқты бірнеше ультраоң конспирациялық теорияларының тақырыбы, химиялық заттың көмегімен бұл теориялар бұрынғы қанға қастық және шайтандық ритуалдар туралы әңгімелерге ұқсас рөл атқарады. Теориялар көбінесе сатанистердің балаларды зорлап, өлтіріп, олардың қанынан адренохромды есірткі немесе жастыққа арналған эликсир ретінде "жинап алады" деп айтады. Шындығында, адренохромды биотехнологиялық компаниялар тек зерттеу мақсатында синтездейді және оның медициналық қолданысы жоқ.
In his 1954 book The Doors of Perception, Aldous Huxley mentioned the discovery and the alleged effects of adrenochrome, which he likened to the symptoms of mescaline intoxication, although he had never consumed it. This is the likely origin of current myths surrounding this compound, because a character states that "There's only one source for this stuff the adrenaline glands from a living human body. It's no good if you get it out of a corpse." The adrenochrome scene also appears in the novel's film adaptation. In the DVD commentary, director Terry Gilliam admits that his and Thompson's portrayal is a fictional exaggeration. Gilliam insists that the drug is entirely fictional and seems unaware of the existence of a substance with the same name. Hunter S. Thompson also mentions adrenochrome in his book Fear and Loathing on the Campaign Trail '72. In the footnotes in chapter April, page 140, he says: "It was sometime after midnight in a ratty hotel room and my memory of the conversation is hazy, due to massive ingestion of booze, fatback, and forty cc's of adrenochrome." Adrenochrome is a subject of several far right conspiracy theories, such as QAnon and Pizzagate, with the chemical helping the theories play a similar role to earlier blood libel and Satanic ritual abuse stories. The theories commonly state that a cabal of Satanists rape and murder children, and "harvest" adrenochrome from their victims' blood as a drug or as an elixir of youth. In reality, adrenochrome is synthesized by biotechnology companies, solely for research purposes, and has no medical uses.