АТБ Финанс: Альбертаның ірі қаржы институтының тарихы мен қызметі

Кіріспе

Канадалық қаржы институты
Кертис Стендж (президент және бас директор)
Джоан Герц (төраға)

| сала = Қаржылық қызметтер
| өнімдер = Бөлшек және бизнес қаржылық қызметтер, байлықты басқару
| кіріс = 1,78 млрд. канад доллары (2021)
| таза кіріс = 210,53 млн. канад доллары (2021)

1938 жылы Альберта қазыналық бөлімшелері ретінде құрылған ATB Financial тек Альбертада жұмыс істейді және 800 000-нан астам Альберта тұрғыны мен кәсіпорнына қаржылық қызметтер көрсетеді. Бұл Солтүстік Америкадағы ең ірі мемлекеттік банк және Альберта провинциясындағы ең ірі қаржы институты. Бас кеңсесі Эдмонтон қаласында орналасқан ATB Financial компаниясында 5000-нан астам қызметкер жұмыс істейді. ATB – жарғылық банк емес, яғни ол Канаданың Банк заңына және оған қоса берілген ережелерге сәйкес федералды үкімет тарапынан реттелмейді. ATB толығымен Альберта үкіметімен реттеледі, ол ATB Financial заңы мен оған қоса берілген ережелерге сәйкес келеді; заңнама банктер мен басқа да федералды түрде тіркелген қаржы институттарын басқаратын заңдарға, ережелерге және нұсқауларға негізделген. ATB Канаданың сақтандыру депозиттер корпорациясының немесе Альбертаның провинциялық Кредиттік одақтар депозиттерін кепілдендіру корпорациясының мүшесі емес; депозиттерге Альберта үкіметі толық кепілдік береді. ATB Financial Канаданың ірі құндылықтарды аудару жүйесіне қатысатын он бес қаржы институтының бірі болып табылады.

Өмірбаян

Альбертаның қазыналық филиалдары 1938 жылы премьер-министр Уильям Аберхарттың әлеуметтік несие үкіметімен құрылды, оның тамыры 1917 жылы Батыстың қанағаттандырылмаған несие талаптарынан туындаған саяси толқуларға дейін барып жетеді. ATB Financial құрылғанға дейін Аберхарт пен әлеуметтік несие 1935 жылғы Альберта сайлауындағы толқу толқынында билікке келді, бұл оқиға Біріккен фермерлердің премьері Джон Эдвард Браунлиге қатысты жанжалдардан кейін болды. Аберхарттың үкіметі Ұлы депрессиядан қиындық көріп, провинцияда радикалды ақша реформасын, сондай-ақ федералды үкіметтен және негізінен Торонто мен Монреальде орналасқан қаржы институттарынан үлкен экономикалық тәуелсіздікті іздеді. Алайда, екі жыл ішінде Аберхарттың үкіметі уәде етілген реформаларды іске асыра алмады, бұл үкіметті үш даулы қаржы реформалық заңды қабылдауға мәжбүрлеген артқы қатардағы депутаттардың наразылығына әкелді. Альбертаның несие реттеу туралы заңы барлық банкирлерге әлеуметтік несие комиссиясынан лицензия алуды талап етті, Банк қызметкерлерінің азаматтық құқықтары туралы заң лицензиясы жоқ банктер мен олардың қызметкерлеріне азаматтық іс қозғауға тыйым салды, ал Сот жүйесін өзгерту туралы заң Альберта заңдарының конституциялық заңдылығына сотта күдіс тудыруға тыйым салды. 1937 жылдың тамызында федералды үкімет үш заңның барлығын жойды. Канаданың Жоғарғы соты федералды үкімет ұсынған сұрақтарға жауап беріп, мұндай жоюдың заңды екендігі туралы бірауыздан шешім шығарды. Аберхарт үш жаңа заң жобасымен қайта келді: Банк салық салу туралы заң (1-жоба), банктердің төленген капиталы мен резервтік қорына жазалаушы мөлшерлемелер бойынша провинциялық салықтар салу; Альбертаның несие реттеу туралы заңы, 1937 (8-жоба), бұрынғы жойылған заңға ұқсас, бірақ барлық «несие мекемелерін» қамтиды; және Нақты жаңалықтар мен ақпарат туралы заң (9-жоба), газеттерден әлеуметтік несие кеңесі дұрыс емес деп санайтын жаңалықтардың «түсіндірмелерін» басып шығаруды, олардың көздерін талап бойынша ашуды және провинциялық үкіметке кез келген газетті, белгілі бір автордың кез келген мақаласын немесе белгілі бір көзді пайдаланған кез келген мақаланы жариялауға тыйым салуға рұқсат беруді талап етеді. Үш заң жобасының барлығы вице-губернатор Джон Боуэнмен сақталды, ал федералды үкімет Жоғарғы сотқа анықтамалық сұрақтар қойды. «Альберта заңдарына қатысты мәселе» бойынша Жоғарғы сот үш заң жобасының барлығын «компетенциядан тыс» деп таныды.

The Alberta Treasury Branches were created by the Social Credit government of Premier William Aberhart in 1938, with its roots dating back to political unrest in 1917 arising from the unmet credit demands of the West. Prior to ATB Financial's formation, Aberhart and Social Credit swept into power in the 1935 Alberta election in a wave of unrest following scandals surrounding the United Farmers Premier John Edward Brownlee. Aberhart's government sought radical monetary reform in a province which was devastated by the Great Depression, as well as greater economic autonomy from both the federal government and financial institutions based largely in Toronto and Montréal. However, in two years Aberhart's government failed to bring forward promised reforms, which resulted in a backbencher revolt forcing the government to pass three pieces of controversial financial reform acts. Credit of Alberta Regulation Act required all bankers to obtain a licence from the Social Credit Commission, Bank Employees Civil Rights Act prevented unlicensed banks and their employees from initiating civil actions, and Judicature Act Amendment Act prevented any person from challenging the constitutionality of Alberta's laws in court without receiving the approval of the Lieutenant Governor in Council. In August 1937, the federal government disallowed all three acts. The Supreme Court of Canada, in answering reference questions posed by the federal government, unanimously ruled that such disallowance was valid. Aberhart returned with three new bills, Bank Taxation Act (Bill 1) levying provincial taxes on banks' paid up capital and reserve funds at punitive rates, Credit of Alberta Regulation Act, 1937 (Bill 8) similar to the previous disallowed act, but covering all "credit institutions", and Accurate News and Information Act (Bill 9) requiring newspapers to print "clarifications" of stories considered inaccurate by the Social Credit Board, and to reveal their sources on demand, and also authorizing the provincial government to prohibit the publication of any newspaper, any article by a given writer, or any article making use of a given source. All three bills were reserved by Lieutenant Governor John C. Bowen, and the federal government posed the reference questions to the Supreme Court. In Reference Re Alberta Statutes the Supreme Court ruled all three bills as ultra vires.

Құрылу

Аберхарт ірі банктер жабылған шағын қауымдастықтарда банктік қызметтердің бір бөлігін қамтамасыз ететін Мемлекеттік несие үйін құруға ұмтылды. Кейіннен, 1938 жылдың тамыз айының соңы мен қыркүйек айының басында, Жоғарғы сотта Әлеуметтік несиелік ақша реформаларының жеңілісінен кейін Аберхарт үкіметі бірқатар қаулылар арқылы Альберта қазыналық филиалдарын құрды. Аберхарт үкіметі Қазыналық департаментке «облыстық қазыналықтың филиалдарын» құруға рұқсат берді және алғашқы Альберта қазыналық филиалы 200 000 долларлық провинциялық қаражат есебінен 1938 жылдың 29 қыркүйегінде Рокки-Маунтин-Хаус қаласында ашылды, ал келесі күні Эдмонтон, Эндрю, Гранде-Прери, Киллам және Сент-Пол қалаларындағы филиалдар да ашылды. Қазыналық филиалдардың алғашқы қызметкерлері банктік тәжірибесі бар провинциялық мемлекеттік қызметкерлер болды, олардың көпшілігі провинциялық салықты жоюдан кейін Қазыналық департаменттің Салық бөлімінен ауыстырылды. Банктік қызметтерден басқа, қазыналық филиалдары үкіметтік кеңселер мен үгіт-насихат орталықтары ретінде де жұмыс істеді. Аберхарт үкіметі қазыналық филиалдарды 1935 жылы Әлеуметтік несие үкіметі уәде еткен азаматтарға дивиденд төлеуге бағытталған «Уақытша бағдарламаны» іске асыру үшін пайдалана алды. Бағдарламаның уақытша екенін көрсететін атауы, Альбертада толыққанды Әлеуметтік несие жүйесі құрылғанға дейін сақталады. Уақытша бағдарлама аясында қазыналық филиалдар провинциядағы қатысушы саудагерлерден тауар сатып алуға болатын, айналымға жарамсыз аударым купондарын шығарды. Альбертада ішінара өндірілген тауарларды сатып алған тұтынушылар есептік жазбаларына 3 пайызға дейін «бонус» алатын болды, егер тұтынушылардың ай сайынғы сатып алуларының үштен бірі «Альбертада жасалған» болса, толық бонус (аударым купондары түрінде) төленді. «Альбертада жасалған» бағдарламасы ішкі нарықтағы сұранысты арттыруда тиімді болмады, себебі тұтынушылар бір ай ішінде төменгі шегіне оңай жете алды. Осыған жауап ретінде, 1941 жылдың ақпан айында Альбертада жасалған өнімдерге қатысты шектің деңгейі жартысына дейін көтерілді. Аударым купондарын провинциялық үкіметке, соның ішінде салықтарға, лицензиялық алымдарға және басқа провинциялық қарыздарға төлем жасау үшін де пайдалануға болады. Аударым купондары жүйесі 1936 жылы азаматтарға дивиденд төлеудің бұрынғы әрекетіне – табыстылық сертификаттарын беруге қарағанда тиімдірек болды. Қазыналық филиалдар Альберталықтар арасында танымал болды, нәтижесінде үкімет 1939 жылдың маусым айына дейін 22 филиал мен 270 филиалдық агенттік құрды. Қазыналық филиалдары 1941 жылы алғаш рет несие беруге уәкілеттік алды, оны Қазыналық филиалдарының бастығы бақылайтын орталықтандырылған «несие комитеті» бекітті. Несиелік қызметтерге кеңейту бөлшек саудадағы беделін нығайту үшін қажет болды, себебі қазыналық филиалдарымен жұмыс істейтін көптеген саудагерлер несиеге қол жеткізуді қамтамасыз ету үшін басқа банкте жеке шот ашты. 1943 жылға дейін тек 1,5-3 пайыздық сыйақымен мерзімді жинақ шоттары және автомобиль, аңшылық және балық аулау лицензияларын сату қызметтері ғана ұсынылды. Сонымен қатар, үкімет қолма-қол ақшаны алу үшін тұтынушылардан екі пайыздық айыппұл алды, бұл Альберталықтарды филиалдардан капиталдың ағылып кетпеуін қамтамасыз ету үшін айналымға жарамсыз аударым купондарын пайдалануға ынталандыру үшін жасалды. Саудагерлерге ваучерлер арқылы сатылған тауарларды ауыстыру үшін белгілі бір сомада қолма-қол ақша алуға рұқсат берілді. Саудагердің жылдық пайда маржасын пайызбен есептеп, оны 100 пайыздан алып тастау арқылы саудагердің айыппұлсыз ала алатын қолма-қол ақша сомасын анықтау үшін формула әзірленді (мысалы, 10% маржа 100% -дан кем дегенде 90% соманы айыппұлсыз алуға болады). Негізгі ставканы есептеу жүйесі қиын деп танылды және 1941 жылдың ақпан айында Өнеркәсіп және еңбек департаменті құрастырған, сатылған өнімдер мен қызметтердің түріне және бизнес орналасқан жеріне негізделген орталықтандырылған тізіммен ауыстырылды. 1942 жылдың басында уақытша бағдарлама бойынша 7125-тен астам саудагер тіркелді. Мемлекеттік қызметкерлерге жалақысының бір бөлігі қазыналық филиалдарының купондарымен төленді, жалғыз басты қызметкерлер, жесірлер мен жесірлер жалақысының 15 пайызын купон түрінде алды. Некеде тұрған қызметкерлерге жалақысының 15-25 пайызы купон түрінде төленді, есептеу барлық шегерімдерден кейін жасалды. Бұл саясат қызметкерлерді басқа банктердің орнына осы қызметті пайдалануға ынталандырды. Бонус жүйесі 1945 жылдың сәуір айында тоқтатылды және бағдарлама кезеңінде жиналған бонус мөлшерін жабу үшін провинцияның жалпы кіріс қорынан 480 738 доллар төленді. Қазыналық филиалдар табысты болды, себебі 1946 жылға қарай салымдар 24 миллион долларға жетті, ал 1950 жылға қарай 45 қазыналық филиалы, алты кіші филиалы және 110 агенттігі болды, онда 331 қызметкер жұмыс істеді.

Aberhart sought to create a State Credit House which facilitated some banking services in small communities where larger banks had previously closed. Subsequently, the Aberhart government created the Alberta Treasury Branches through a series of Orders in Council in late August and early September 1938, following the judicial defeat of the Social Credit monetary reforms at the Supreme Court. The Aberhart government authorized the Treasury Department to establish "branches of the provincial treasury" and with $200,000 of provincial funds as capital the first Alberta Treasury Branch was opened in Rocky Mountain House on September 29, 1938, followed by branches in Edmonton, Andrew, Grande Prairie, Killam, and St. Paul which opened the next day. The first employees of the Treasury Branches were provincial civil servants with previous banking experience, many of whom were transferred from the Treasury Department's Sales Tax Branch following the abolishment of the provincial sales tax. Besides banking, the Treasury Branches served as government offices and propaganda centres. The Aberhart government was able to utilize the Treasury Branches to operate the "Interim Program", which was an attempt to provide the citizen's dividend promised by the Social Credit government in 1935. The Interim Program's name indicated the temporary nature of the program, which would remain in place until a complete system of Social Credit could be established in Alberta. Under the interim program, the Treasury Branches issued non negotiable transfer vouchers in place of regular currency that could be redeemed at participating merchants in the province. Consumers who purchased goods from participating merchants that were partially produced in Alberta would earn a "bonus" in their account of up to three per cent, the full bonus (in the form of transfer vouchers) being earned if one third of a consumers aggregate monthly purchases were "Alberta made". The one third Alberta made program was generally ineffective in increasing domestic market demand as it was easy for consumers to meet the low threshold over the period of one month. In response, the threshold on Alberta made products was raised to one half in February 1941. Transfer vouchers could also be used for payments to the provincial government, including taxes, licence fees, and other provincial debts. The transfer voucher system worked considerably better than the previous attempt to issue a citizen's dividend in the form of prosperity certificates in 1936. The Treasury Branches proved popular amongst Albertans, resulting in the government establishing 22 branches and 270 branch agencies by June 1939. The Treasury Branches were first authorized to provide loans in 1941 to be approved under a centralized "loan committee" overseen by the Treasury Branches Superintendent. Expanding into lending services was necessary to gain a stronger presence in retail areas, as many merchants who operate with the Treasury Branches also maintained a separate account at another bank to ensure access to credit. The only services provided up to 1943 were term savings accounts at 1.5 to 3 per cent interest, and the sale of automobile, hunting and fishing licences. Furthermore, the government charged consumers a two per cent penalty on cash withdrawals to continue to incentivize Albertans to use non negotiable transfer vouchers to ensure capital did not flow out of the branches. Merchants were provided a means to withdraw a certain amount of cash without being charged a penalty in order to replace goods sold for vouchers. A formula was developed to determine the "basic rate", the amount of cash the merchant could withdraw without penalty by taking the merchant's annual profit margin as a percentage and subtracting it from 100 per cent (i. e. 10% margin less 100% means 90% of the balance is available to be withdrawn without penalty). The calculation basic rate system was deemed cumbersome and replaced in February 1941 with a centralized list compiled by the Department of Industries and Labour, based on the type of products and services sold and the location of the business. By early 1942 there were over 7,125 merchants enrolled under the interim program. Government employees were partially paid with Treasury Branch vouchers, with single employees, widows and widowers receiving 15 per cent of their salary in voucher form. Married employees were paid between 15 and 25 per cent of their salary in vouchers, and the calculation was made after all deductions. This policy encouraged employees to use the service instead of other banks. The bonus system ceased in April 1945 and a contingency of $480,738 was paid out of the province's general revenue fund to a reserve fund for the purpose of covering the cumulative earned bonuses during the program. The Treasury Branches proved to be successful as deposits grew to $24 million by 1946, and by 1950 there were 45 Treasury Branches, six sub branches, and 110 agencies employing 331 staff.

1950-1960 жылдардағы өзгерістер

1955 жылғы Альберта сайлауы кезінде қазыналық бөлімдер заң шығарушы жиналыстың мүшелеріне (МЛА) несие беруде артықшылықтар көрсеткені, сондай-ақ провинциялық үкіметке қарызы бар фирмаларға артықшылықты келісімшарттар бергені туралы айыптауларға ұшырады. Қазыналық бөлімдер бірнеше жол құрылысы компанияларына маңызды несиелер берді, оның ішінде Спарлинг Дэвис фирмасына 4,5 миллион доллар несие берілді, бұл қазыналық бөлімдердің жалпы несиелерінің 20 пайызынан асты. Премьер-министр Эрнест Мэннинг 1955 жылғы сайлаудың алдындағы күні қазыналық бөлімдердің несие беру тәжірибесін тексеру үшін Корольдік комиссия құруға мәжбүр болды, комиссияны Хью Джон Макдональд және Джеймс Махаффи басқарды. Комиссияға шектеулі өкілеттік берілді және үкіметтің немесе қазыналық бөлімдердің тиісінше басқарудағы кемшіліктері немесе заңбұзушылықтарын растайтын ешқандай дәлел табылмады. Комиссия құрылғанға дейін үкімет 1955 жылы заң жобасын ұсынып, бұл айыптауларға жауап берді, ол МЛА-ларға қазыналық бөлімдерден несие алуға тыйым салды. 1967 жылы Әділет судьясы Дана Портер басқарған Банктік және қаржы жөніндегі Корольдік комиссия Канада банктері үшін сақтандыру жүйесін енгізуді ұсынды. Содан кейін 1969 жылы Альбертаның 16-шы заң шығарушы жиналысы қазыналық бөлімдердің депозиттеріне провинциялық кепілдік берген «Қазыналық бөлімдердің депозиттеріне кепілдік беру туралы» заңды қабылдады.

Мұнай мен газдың өркендеуі мен құлдырауы

Альберта экономикасы 1970 жылдары және 1980 жылдардың басында мұнай бағасының өсуіне байланысты айтарлықтай өсті. Қазыналық бөлімдер берген жалпы несиелер 1950 жылы 10,6 миллион доллардан 1981 жылға қарай 1,9 миллиард долларға дейін өсті. Дегенмен, айтарлықтай өсімге қарамастан, гүлдену мәңгілік болмады. 1980 жылдардың басында Альбертаның барлық салалары жоғары пайыздық ставкалар, әлемдік тауар бағасының төмендеуі және Ұлттық энергетикалық бағдарлама салдарынан қиындықтарға тап болды. Қазыналық бөлімдер де бұл қиындықтан тыс қалмады, 1983 жылы бес жыл қатарынан алғашқы шығынды көрсетті. 1985 жылы Canadian Commercial Bank және Northland Bank банктерінің құлауымен бірге басқа да аймақтық қаржы институттары да зардап шекті. 1989 жылға қарай Қазыналық бөлімдердің жинақталған дефициті 150 миллион канад долларын құрады. 1980 жылдардың соңында Питер Поклингтонның Gainers Foods және Гермезиан ағайындарының West Edmonton Mall сияқты клиенттері несиелерін төлемегеннен кейін ATB жанжал ошағына айналды. Қазыналық бөлімдер 1980 жылдардың басында инновациялық жолға түсті, 1983 жылы Канадалық төлемдер қауымдастығына қосылу арқылы чектерді өңдеуге мүмкіндік алды, сондай-ақ ауыл шаруашылығы клиенттері үшін пайыздық ставкадан қорғау саясатын әзірледі және үкіметтің тұрғын үй ипотекалық бағдарламасы атынан арнайы төлемдер жасады. 1984 жылы Қазыналық бөлімдер Citibank-пен серіктестікке отырып, АҚШ долларындағы жинақ шоттарын ұсынды. 1989 жылы банкоматтар енгізілді, ал 1990 жылы Қазыналық бөлімдер телефон арқылы банк қызметтерін ұсынатын алғашқы канадалық қаржы институты атанды.

1990 жылдар

1990 жылдары үкімет Альбертаның қазыналық бөлімшелерін Канаданың жеке капиталды банктерімен бәсекелесе алатын қаржы институтына айналдыру ниетімен реформалады. 1980 және 1990 жылдары саяси мақсаттағы жоғары тәуекелді несиелер қазыналық бөлімшелердің қаржылық тұрақтылығын күйретіп, халықтың сенімі шайқалды, оның ішінде 1996 жылы 100 миллион долларлық заласы болды. 1994 жылы Альбертада 142 қазыналық бөлімше, 125 агенттік, 3000 қызметкер және 80 автоматтiк банкомат болды. Клайн үкіметі Гордон Флиннді қазыналық бөлімшелердің жұмысын қарауға тағайындады, ол үлкен дербестік, қаржылық жауапкершілік шараларын және директорлар кеңесін құруды қоса алғанда, бірқатар өзгерістерді ұсынды. Флинннің ұсыныстарын бұрынғы федералды қаржы министрі Дон Мазанковский басқарған жұмыс тобы қарады, ол ATB операциялары үшін тоғыз қосымша ұсыныс берді. Мазанковский үкіметтің мемлекеттік саясаттың мақсаттары мен институттың бағалау көрсеткіштерін нақтылауды, ATB-ның үкіметтен тәуелсіз жұмыс істеуін, директорлар кеңесімен басқаруын, басқа жеке сектор банктерімен тең қаралуын, ATB-ның қазіргі заманғы банктермен бәсекелесуіне мүмкіндік беру үшін жаңғыртуын, жаңа және қажетті қаржылық қызметтер мен өнімдер ұсынуын, пайдаға бағытталған бағдарламаларды ұсынуын, шығындарды бақылауға және пайда табуға ұмтылуын, сондай-ақ жеке секторға ұқсас жауапкершілік жүйесіне бағынуын ұсынды. 1996 жылы провинциялық қазынашы Джим Диннинг үкімет тағайындаған мүшелерден тұратын тәуелсіз директорлар кеңесін құру туралы заң жобасын ұсынды. 1997 жылдың 8 қазанында ATB ресми түрде тәуелсіз провинциялық мемлекеттік корпорацияға айналды. Мемлекеттік корпорацияның ресми атауы 2017 жылға дейін өзгермеді. ATB 2008 жылғы қаржы дағдарысынан зардап көрді, оның кесірінен 1,2 миллиард доллардан астам банктік емес активтермен қамтамасыз етілген коммерциялық қағаздар сатуға қойылды. Қаржы дағдарысы 2008 және 2009 жылдары 253 және 225 миллион долларлық несиелік шығындарды ескеруге мүмкіндік берді. Альбертаның бас аудиторы жоғалған бағалы қағаздар бойынша жеткіліксіз сақтық шараларына себепкер болған дұрыс емес ынталандырулар болуы мүмкін екенін атап өтті. Прогрессивті консервативті үкімет 2009 жылдың шілдесінде қаржы министрі Айрис Эванс ATB-ның балансын нығайтуға бағытталған бірқатар мемлекеттік бағдарламаларды жариялады, оның ішінде 600 миллион долларлық номиналды капитал және капиталдың жеткіліктілігіне қойылатын талаптарға өзгерістер енгізілді. 2015 жылы Жаңа демократиялық үкімет шағын және орта бизнестің несие алу мүмкіндіктерін арттыру мақсатында ATB Financial-ді қосымша 1,5 миллиард долларға капиталдандырды. 2021 жылы Fast Company ATB Financial-ді инноваторлар үшін 100 үздік жұмыс орнының бірі деп таныды: https://www.fastcompany.com/best-workplaces-for-innovators/2021?view=1 халықаралық санатында. Калгариде орналасқан, оның үш жылдық инкубаторы – ATB Ventures: https://www.fastcompany.com/90659111/best-workplaces-innovators-2021-international.

In the 1990s, the government reformed Alberta Treasury Branches with the intention of transforming it into a financial institution that could compete with Canadian chartered banks. Public trust was eroded during the 1980s and 1990s as high risk loans with political motivations eroded the Treasury Branches financial footing, including a $100 million loss in 1996. By 1994, there were 142 Treasury Branches, 125 agencies, 3,000 staff and 80 automated teller machines in Alberta. The Klein government appointed Gordon Flynn to review the Treasury Branches operations, Flynn recommended a number of changes including greater autonomy, financial accountability measures and the appointment of a Board of Directors. Flynn's recommendations were reviewed by a working group chaired by former federal finance minister Don Mazankowski, which provided nine further recommendations for the operations of ATB. Mazankowski recommended the government articulate the public policy goals and benchmarks for the institution, ATB must operate at an arms length from the government, operate under a board of directors, be provided equal treatment against other private sector banks, modernized to allow ATB to compete with modern banks, offer new and in demand financial services and products, deliver programs with a for profit emphasis, remain cost conscious and profit motivated, and be subject to an accountability regime similar to the private sector. Provincial Treasurer Jim Dinning quickly introduced legislation to create an independent board of directors made up of government appointees was established in 1996 and ATB formally became an autonomous provincial Crown corporation on October 8, 1997. The official change of name for the crown corporation did not occur until 2017. ATB was not immune to the 2008 financial crisis, when over $1.2 billion of non bank sponsored asset backed commercial paper became illiquid. The financial crisis resulted in special provisions for credit loss of $253 million and $225 million in 2008 and 2009. Alberta's Auditor General noted that inappropriate incentives may have been to blame for insufficient due diligence on for the losing securities. The Progressive Conservative government responded in July 2009 when Finance Minister Iris Evans announced a number of government programs to strengthen ATB's balance sheet including providing $600 million in notational capital, and changes to requirements for capital adequacy test. In 2015, the New Democratic government capitalized ATB Financial with an additional $1.5 billion to promote lending access to small and medium sized businesses. In 2021 Fast Company named ATB Financial one its 100 Best Workplaces for Innovatorshttps://www. fastcompany. com/best workplaces for innovators/2021?view=1 in the International category. Based in Calgary, it had a three year old incubator, ATB Ventures. https://www. fastcompany. com/90659111/best workplaces innovators 2021 international

Батыс Эдмонтон сауда орталығындағы жанжал

1998 жылы ATB банктің бұрынғы басқарушысы мен Гермезиан отбасына қарсы сотқа шағымданып, отбасының банк шенеунігіне West Edmonton Mall үшін коммерциялық тұрғыдан негіссіз несие кепілдемесін беру үшін пара бергенін мәлімдеді. Даулы несиелер – 65 миллион долларлық 30 жылдық пайызсыз несие және Торонто Доминион Банкі берген 353,5 миллион долларлық несиеге толық кепілдік, екеуі де 1994 жылдың 31 қазанында берілген. Несие шартында дивиденд төлеуді жалғастыруға рұқсат беру, ATB-ға 20 жыл бойы сотқа шағымдануға тыйым салу, сондай-ақ Гермезиан отбасына 99 жылға сауда орталығын басқару құқығын беретін жалдау шарты сияқты ерекше жеңілдіктер көзделген. Бұрынғы басқарушы қаржыландырудың премьер-министр Ральф Клейн мен басқа да провинциялық саясаткерлердің бұйрығымен жүзеге асырылғанын айтты, бірақ бас аудитор жүргізген тергеу үкіметтік нұсқаулардың ешқандай дәлелін таппады. Сот ісі 2002 жылдың желтоқсан айында келісіммен аяқталды, келісім шарттарының мәліметтері құпия сақталды.

Жекешелендіру

Өзінің тарихы бойы ATB Financial Альбертадағы жекешелендіруді жақтаушылар үшін маңызды кандидат болып келді. Премьер-министр Ральф Клейннің басшылығымен Альберта үкіметі мемлекеттік корпорациялар мен қызметтерді жекешелендіруге кірісті. Клейннің "үкіметті бизнестен шығару" қағидасы, оған ұқсас жеке компаниялармен бәсекелесетін бірнеше мемлекеттік кәсіпорынға қатысты. АТБ қаржы институты ретінде, бекітілген банктермен және несие одақтарымен бәсекелесті, осылайша жекешелендірудің басты нысанына айналды. Гордон Флинн басқарған үкіметтік сараптама жекешелендіруді ұсынды; алайда, Прогрессивті консервативті партияның ауылдық қанаттарының қолдауы және 1990 жылдардың соңындағы Батыс Эдмонтон сауда орталығына қатысты жоғары беделді сот процесі АТБ құнына елеулі бейсіздік туғызды, нәтижесінде жекешелендіру жоспарлары тоқтап қалды. 2018 жылғы есебінде Паркленд институты, толыққанды мемлекеттік бақылаудағы қаржы институты арқылы Альберта үкіметіне қолжетімді саясатты ескере отырып, ATB Financial жекешелендіруіне қарсылық білдірді. Паркленд институты АТБ-ны альберталықтарға төмен қысқартылған бағада қаржы ұсыну, әлеуметтік тұрғын үйді қаржыландыру, климаттық өзгерістерге қарсы күресті қаржыландыру, мемлекеттік қарызды сатып алу және ауыл шаруашылығының өсуін қамтамасыз ету үшін пайдалануға болатынын айтты. Паркленд институты сонымен қатар АТБ-ның кең ауылдық және шалғайдағы филиалдар желісіне байланысты жекешелендіруге қарсы тұрды, мұндай желі ұқсас мандатсыз дәстүрлі банк үшін экономикалық тұрғыдан тиімді болмас еді. 2019 жылдың наурыз айында Қаржы министрі Джо Сейси Альберта үкіметі Scotiabank-тен ATB Financial-ды сатып алу туралы толық ұсыныс алғанын мәлімдеді; алайда, Сейси АТБ-ны жекешелендіру үшін ұсынылған соманы жарияламады.

Қаржылық

2018 жылдың 24 мамырына қарай, ATB-ның активтері 51,9 миллиард доллар, салымдары 32,7 миллиард доллар, берген несиелері 44,1 миллиард доллар және таза кірісі 274,6 миллион долларды құрады.