Жорж Валуа: Француз журналисі және қарсыласушысының трагедиясы

Кіріспе

Француз журналисі және саясаткер Жорж Валуа (шын аты Альфред Жорж Грессент; 7 қазан 1878 – 1945 жылғы ақпан) – француз журналисі және ұлттық синдикалистік саясаткер. Ол француз Төңкерісіне қатысушы болды және Берген-Белсен концлагерінде қайтыс болды.

Өмір және мансап

Парижде жұмысшы және шаруа отбасында туған Жорж Валуа 17 жасында Сингапурға барып, 1898 жылы Парижге оралды. Алғашқы жылдары анархо-синдикалист болды. Ол Жорж Сорелмен танысқан «L'Humanité Nouvelle» газетінде хатшы болып жұмыс істеді. Оған француз коммунистік партиясының (ФКП) агитациясына қарсы күресте ірі кәсіпкерлер көмек көрсетті. Алғашқы табыстарымен қатар, Хьюберт Лагарделл мен Марсель Букар сияқты экстремистік тұлғалар қосылды. Орта таптың қолдауын кері қайтарып алғанының себебі, Франция үшін фашизмнің сенімді шешім емес екендігіне көз жеткізуі немесе Рим-католик шіркеуінің қалыптастырған үрдісіне сәйкес (1926 жылы «Action française» ұйымын құлшылықтан шығарды), Үшінші Республика институтарына енудің тиімдірек екенін санағаны болуы мүмкін. Валуа қаржылық қолдаудан айырылып, «Фейшо» таратылды. Ол Республикалық Синдикалистік партияны (PRS) құрды. Жаков Артуй да партияның жетекшісі болды. Екінші «Картель де Гош» (солшыл коалиция) кезінде партия «Көгілдір жазбалар» (1928–1932) атты басылымды жариялады, онда Марсель Деат (кеңесші социалист, кейіннен коллаборационист болған, бұрын Жұмысшылардың халықаралық ұйымының француз бөлімінен шығарылған), Бертран де Жувенел (Мон Пелерин қоғамының негізін қалаушы, әлі де бар либералдық ұйым), Пьер Мендес Франция (Төртінші Республика кезінде Франция премьер-министрі болған Радикалды социалистік партияның «жас қанаттарының» бірі) және Эдуард Берт мақалалары жарияланды. 1934 жылғы 6 ақпандағы дағдарыстан кейін Валуа «Жаңа дәуір» («Le Nouvel Age») журналын құрды, оны «Көгілдір жазбалармен» бірге солшыл шолу ретінде ұсынды. Алайда, «Le Nouvel Age» корпоративтік экономиканы қолдана отырып, капитализмнен кейінгі экономиканы жақтады. 1935 жылы ол SFIO-ға қосылуға тырысты, бірақ Марсо Пиверт қолдаса да, қабылданбады. Валуа Виши Франциясы кезінде француз қарсыласы қозғалысына қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Лионға жақын жерге көшіп, мәдени кооперативтік жобаны бастады. Валуа 1944 жылғы 18 мамырда нацистермен тұтқындалды және 1945 жылғы ақпанда Берген-Бельзен концлагерінде тифтен қайтыс болды.

Born in a working class and peasant family in Paris, Georges Valois went to Singapore at the age of 17, returning to Paris in 1898. In his early years, he was an anarcho syndicalist. He found work as a secretary at L'Humanité Nouvelle where he met Georges Sorel. It was assisted by major entrepreneurs in their fight against the agitation of the French Communist Party (PCF). After some initial success (it was joined by such extremist figures as Hubert Lagardelle and Marcel Bucard), it disappeared in 1928, when Valois had already been excluded from the party. The middle class may have withdrawn its support because of its lack of confidence in fascism as a plausible solution for France or because it considered, following a trend established by the Roman Catholic Church (which in 1926 excommunicated the Action française), that the best solution was to infiltrate the Third Republic's institutions. Valois lost financial support, the Faisceau was dissolved, he founded the Republican Syndicalist Party (PRS). Jacques Arthuys was also a leader of the party. During the second Cartel des gauches (Left wing Coalition), the party published the Cahiers bleus (1928–1932), which hosted essays by widely different personalities, including Marcel Déat (a future neo socialist who had been excluded from the French Section of the Workers' International (SFIO) who would later be a collaborationist), Bertrand de Jouvenel (co founder of the Mont Pelerin Society, a liberal organisation that still exists), Pierre Mendès France (one of the young guards, or jeunes loups, of the Radical Socialist Party who would become French Prime Minister during the Fourth Republic), and Edouard Berth. After the 6 February 1934 crisis, Valois founded Le Nouvel Age ("The New Era"), which he presented as a left wing review, along with the Cahiers bleus. However, Le Nouvel Age promoted a post capitalist economy using a corporatist economy. In 1935, he attempted to join the SFIO, but was turned down although he was backed by Marceau Pivert. Valois took part in the French Resistance during Vichy France. During World War II, he moved near Lyon, where he launched a cultural co operative project. Valois was finally arrested by the Nazis on 18 May 1944, and died in February 1945 of typhus at the Bergen Belsen concentration camp.