Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бактериофаг түрлері
Species of bacteriophage
Эшерихия вирусы T4 – Эшерихия коли бактерияларын жұқтыратын бактериофагтардың бір түрі. Ол Myoviridae тұқымдасының Tevenvirinae кіші тұқымдасына жататын қос спиральді ДНК вирусы. T4 тек литикалық тіршілік циклін ғана жүзеге асыра алады, лизогендік тіршілік циклін емес. Бұл түр бұрын "T тіпті" бактериофагы деп аталатын, және бұл атауға басқа штаммдардың (немесе изоляттардың) ішінде энтеробактерия фагы T2, энтеробактерия фагы T4 және энтеробактерия фагы T6 да кіретін.
Escherichia virus T4 is a species of bacteriophages that infect Escherichia coli bacteria. It is a double stranded DNA virus in the subfamily Tevenvirinae from the family Myoviridae. T4 is capable of undergoing only a lytic life cycle and not the lysogenic life cycle. The species was formerly named T even bacteriophage, a name which also encompasses, among other strains (or isolates), Enterobacteria phage T2, Enterobacteria phage T4 and Enterobacteria phage T6.
Ғылыми зерттеулердегі қолдану
1940 жылдардан бері қазіргі күнге дейін Т-фагтар ең жақсы зерттелген модельдік организмдер саналады. Модельдік организмдер әдетте бес генге дейін қарапайым болуы тиіс. Дегенмен, Т-фагтар іс жүзінде ең ірі және күрделі вирустардың қатарына жатады, олардың генетикалық ақпараты шамамен 300 геннен тұрады. Осы күрделілігіне байланысты, Т-фагтарында нуклеин қышқылының базасы цитозиннің орнына сирек кездесетін гидроксиметилцитозин (ГМК) базасы табылды.
Dating back to the 1940s and continuing today, T even phages are considered the best studied model organisms. Model organisms are usually required to be simple with as few as five genes. Yet, T even phages are in fact among the largest and highest complexity virus, in which these phage's genetic information is made up of around 300 genes. Coincident with their complexity, T even viruses were found to have the unusual base hydroxymethylcytosine (HMC) in place of the nucleic acid base cytosine.
Геном және құрылымы
T4 вирусының екі тізбекті ДНК геномның ұзындығы шамамен 169 кбж-ға жетеді және 289 белокты кодтайды. T4 геномінің екі ұшында қайталану бар. ДНК көбейген кезде, геномнан ұзақ, көп геномдық конкатемерлер пайда болады, бұл репликацияның дөңгелек шеңбер механизмі арқылы болуы мүмкін. Орамдамаланған кезде конкатемер бірдей ұзындықтағы белгісіз жерлерде кесіледі, нәтижесінде бастапқы геномның дөңгелек ауысуларын көрсететін бірнеше геномдар түзіледі. T4 геномда эукариоттарға тән интрон тізбектері кездеседі.
The T4 virus's double stranded DNA genome is about 169 kbp long and encodes 289 proteins. The T4 genome is terminally redundant. Upon DNA replication, long multi genome length concatemers are formed, perhaps by a rolling circle mechanism of replication. When packaged, the concatemer is cut at unspecific positions of the same length, leading to several genomes that represent circular permutations of the original. The T4 genome bears eukaryote like intron sequences.
Аударма
Shine Dalgarno GAGG тізбегі T4 вирусының ерте гендерінде басым, ал GGAG тізбегі ерте мРНҚ ыдырауын бастайтын T4 эндонуклеазасы RegB-нің нысанасы болып табылады.
The Shine Dalgarno sequence GAGG dominates in virus T4 early genes, whereas the sequence GGAG is a target for the T4 endonuclease RegB that initiates the early mRNA degradation.
Вирус бөлшектерінің құрылысы
T4 – шамамен 90 нм ені және 200 нм ұзындығы бар салыстырмалы түрде үлкен вирус (көптеген вирустардың ұзындығы 25-ден 200 нм-ге дейін ауытқиды). ДНК геномы икосаэдрлік бас ішінде орналасқан, ол капсид деп те аталады. T4-тің құйрығы қуыс, сондықтан ол жасушаға жабысқаннан кейін нуклеин қышқылын жұқтырған жасушаға өткізе алады. T4 сияқты миовирустар фагтарының құйрық құрамына және функциясына қатысатын көптеген ақуыздары бар күрделі созылатын құйрық құрылымдарына ие. Құйрық талшықтары да қожайын жасушасының беткі рецепторларын тануда маңызды рөл атқарады, осылайша бактерияның вирусқа қожайын бола алатынын анықтайды. 13 түрлі ақуыздың 127 полипептидтік тізбектерін қамтитын (ген өнімдері 5, 5.4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 25, 27, 48 және 53) 6 мегадальтондық T4 негіз тақтасының құрылымы жақында атомдық деңгейде сипатталды. gp54 және негізгі түтік ақуызы gp19 құрайтын құйрық түтігінің проксималды аймағының атомдық моделі де жасалды. Таспа өлшегіш ақуызы gp29 негіздік табақтың құйрық түтігі кешендерінде кездеседі, бірақ оны модельдеу мүмкін болмады. Бактериофагтың (фагтың) T4 вирионы құрастырылған кезде фаг гендерімен кодталған морфогендік ақуыздар ерекше реттілікпен бір-бірімен өзара әрекеттеседі. Вирустық инфекция кезінде өндірілетін осы ақуыздардың мөлшерінің дұрыс тепе-теңдігін сақтау қалыпты T4 фагының морфогенезі үшін өте маңызды болып көрінеді. Фаг T4 кодтайтын және вирион құрылымын анықтайтын ақуыздарға негізгі құрылымдық компоненттер, екіншілік құрылымдық компоненттер және морфогенез тізбегіндегі белгілі бір қадамдарды катализдейтін құрылымдық емес ақуыздар кіреді. Фаг T4 морфогенезі үш тәуелсіз жолға бөлінеді: бас, құйрық және ұзақ құйрық талшықтары, Яп пен Россманның егжей-тегжейлі сипаттамасы бойынша.
T4 is a relatively large virus, at approximately 90 nm wide and 200 nm long (most viruses range from 25 to 200 nm in length). The DNA genome is held in an icosahedral head, also known as a capsid. The T4's tail is hollow so that it can pass its nucleic acid into the cell it is infecting after attachment. Myoviridae phages like T4 have complex contractile tail structures with a large number of proteins involved in the tail assembly and function. The tail fibres are also important in recognizing host cell surface receptors, so they determine if a bacterium is within the virus's host range. The structure of the 6 megadalton T4 baseplate that comprises 127 polypeptide chains of 13 different proteins (gene products 5, 5.4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 25, 27, 48 and 53) has recently been described in atomic detail. An atomic model of the proximal region of the tail tube formed by gp54 and the main tube protein gp19 have also been created. The tape measure protein gp29 is present in the baseplate tail tube complexes, but it could not be modeled. During assembly of the bacteriophage (phage) T4 virion, the morphogenetic proteins encoded by the phage genes interact with each other in a characteristic sequence. Maintaining an appropriate balance in the amounts of each of these proteins produced during viral infection appears to be critical for normal phage T4 morphogenesis. Phage T4 encoded proteins that determine virion structure include major structural components, minor structural components and non structural proteins that catalyze specific steps in the morphogenesis sequence. Phage T4 morphogenesis is divided into three independent pathways: the head, the tail and the long tail fibres as detailed by Yap and Rossman.
Инфекция процесі
T4 вирусы Escherichia coli инфекциясын OmpC порин ақуыздары мен липополисахаридтерді (LPS) E. coli жасушаларының бетіне ұзын құйрық талшықтары (LTF) арқылы байланыстыру арқылы бастайды. LTF арқылы тану сигналы базалық тақтаға жіберіледі. Бұл E. coli жасушасының бетінде қайта бұрылмайтын байланыс құратын қысқа құйрық талшықтарын (STF) ашып шығарады. Базалық тақта пішінін өзгертеді және құйрық қабығы жиырылады, нәтижесінде құйрық түтігінің ұшындағы GP5 жасушаның сыртқы мембранасын тесіп өтеді. GP5-тің лизозим домені белсендіріліп, периплазмалық пептидогликан қабатын ыдыратады. Мембрананың қалған бөлігі де ыдырайды, содан кейін вирус бас бөлігінен ДНК құйрық түтігі арқылы өтіп, E. coli жасушасына еніп кіре алады. 1952 жылы Херши мен Чейз фаг ДНК-сы, ақуыздан өзгеше, инфекция кезінде бактериялық жасушаға енетінін және осылайша фагтың генетикалық материалы екенін көрсететін маңызды дәлелдер келтірді. Бұл жаңалық ДНК әртүрлі организмдердің генетикалық материалы екенін ұсынды.
The T4 virus initiates an Escherichia coli infection by binding OmpC porin proteins and lipopolysaccharide (LPS) on the surface of E. coli cells with its long tail fibers (LTF). A recognition signal is sent through the LTFs to the baseplate. This unravels the short tail fibers (STF) that bind irreversibly to the E. coli cell surface. The baseplate changes conformation and the tail sheath contracts, causing GP5 at the end of the tail tube to puncture the outer membrane of the cell. The lysozyme domain of GP5 is activated and degrades the periplasmic peptidoglycan layer. The remaining part of the membrane is degraded and then DNA from the head of the virus can travel through the tail tube and enter the E. coli cell. In 1952, Hershey and Chase provided key evidence that the phage DNA, as distinct from protein, enters the host bacterial cell upon infection and is thus the genetic material of the phage. This finding suggested that DNA is, in general, the genetic material of different organisms.
Адсорбция және ену
Барлық басқа вирустар сияқты, Т-жұп фагтар да қожайынның бетіне кездейсоқ жабыспайды; оның орнына олар қожайынның бетінде орналасқан рецепторларға, нақты белок құрылымдарына "іздеу" және байланысу арқылы жабысады. Бұл рецепторлар фагқа қарай өзгереді; тейхоин қышқылы, жасуша қабырғасының ақуыздары және липополисахаридтер, флагеллумдар мен пилилер фагтың байланысуы үшін рецепторлар ретінде қызмет ете алады. Т-жұп фагтың қожайынды жұқтыруы және өмірлік циклын бастауы үшін, ол инфекцияның бірінші процесіне, фагтың бактериялық жасушаға адсорбциялануына кіруі керек. Адсорбция – фаг-қожайын жұбына тән шама, ал фагтың жасуша бетіне адсорбциялануы екі сатылы процесс ретінде көрсетіледі: қайтымды және қайтымсыз. Бұл фагтың құйрық құрылымын қамтиды, фагтың құйрық талшықтары фагты қожайынның тиісті рецепторына байланыстыруға көмектеседі. Бұл процесс қайтымды. Негізгі пластинканың бір немесе бірнеше компоненттері фагтың бактерияға қайтымсыз байланысу процесін қамтамасыз етеді. Енгізу – фагтардың генетикалық материалының бактерияның ішіне енгізілуін қамтитын фагтық қожайын инфекциясының ерекшелігі. Нуклеин қышқылының енуі қайтымсыз адсорбция фазасынан кейін жүзеге асады. Фагтардың нуклеин қышқылының енуіне қатысты механизмдер әр фаг үшін ерекшеленеді. Бұл ену механизмі электрохимиялық мембраналық потенциалды, АТФ молекулаларын, пептидогликан қабатының ферменттік бөлінуін, немесе осы факторлардың барлығын қамтуы мүмкін. T2 бактериофагының (T4 сияқты фаг) ену механизмі зерттелді және нәтижесінде фагтың құйрығы бактериялық жасуша қабырғасының ішіне енбейді, ал осы фагтың енуі ішкі мембранадағы электрохимиялық мембраналық потенциалды қамтиды.
Just like all other viruses, T even phages do not randomly attach to the surface of their host; instead they "search" and bind to receptors, specific protein structures, found on the surface of the host. These receptors vary with the phage; teichoic acid, cell wall proteins and lipopolysaccharides, flagella, and pili all can serve as receptors for the phage to bind to. In order for the T even phage to infect its host and begin its life cycle it must enter the first process of infection, adsorption of the phage to the bacterial cell. Adsorption is a value characteristic of phage host pair and the adsorption of the phage on host cell surface is illustrated as a 2 stage process: reversible and irreversible. It involves the phages tail structure that begins when the phages tail fibers helps bind the phage to the appropriate receptor of its host. This process is reversible. One or more of the components of the base plate mediates irreversible process of binding of the phage to a bacterium. Penetration is also a value characteristic of phage host infection that involves the injection of the phages genetic material inside the bacterium. Penetration of nucleic acid takes place after the irreversible adsorption phase. Mechanisms involving penetration of the phages nucleic acid are specific for each phage. This penetration mechanism can involve electrochemical membrane potential, ATP molecules, enzymatic splitting of peptidoglycan layer, or all three of these factor can be vital for the penetration of the nucleic acid inside the bacterial cell. Studies have been done on the T2 bacteriophage (T4 like phage) mechanism of penetration and it has shown that the phage's tail does not penetrate inside the bacterial cell wall and penetration of this phage involves electrochemical membrane potential on the inner membrane.
Көбейту және таңбалау
Вирус T4 геномы қонақ клетка ішінде дөңгелек репликация арқылы синтезделеді. 37 °C температурада ДНК-ның экспоненциалды өсу кезеңінде жылдамдық секундына 749 нуклеотидті құрады. Вирус T4 ДНҚ синтезі кезінде бір базалық жұпқа репликация бойынша мутация жылдамдығы 1.7 x 10−8-ге тең, бұл өте дәл ДНҚ көшіру механизмі, тек 300 көшірмеден 1 қателік кездеседі. Вирус сонымен қатар ерекше ДНҚ жөндеу механизмдерін кодтайды. T4 фагтың қабықшасы іргетасты белоктың айналасында бос жиналады, ол кейін ыдырайды. Осының салдарынан ДНК проқабықшаға кішкентай тесік арқылы енуі керек, бұл gp17 гексамерінің ДНҚ-мен бірінші кездесуі арқылы жүзеге асырылады, ол сонымен қатар мотор және нуклеаза ретінде де қызмет етеді. T4 ДНҚ қаптау моторының вирус капсидтеріне секундына 2000 базалық жұпқа дейін жылдамдықпен ДНҚ-ны жүктеуі анықталды. Егер мөлшері ұлғайтылса, бұл қуат орташа автомобиль қозғалтқышының қуатына тең болар еді.
Virus T4 genome is synthesized within the host cell using rolling circle replication. During the period of exponential DNA increase at 37 °C, the rate was 749 nucleotides per second. The mutation rate per base pair per replication during virus T4 DNA synthesis is 1.7 per 10−8, a highly accurate DNA copying mechanism, with only 1 error in 300 copies. The virus also codes for unique DNA repair mechanisms. The T4 phage head is assembled empty around a scaffolding protein, which is later degraded. Consequently, the DNA needs to enter the prohead through a tiny pore, which is achieved by a hexamer of gp17 interacting with DNA first, which also serves as a motor and nuclease. The T4 DNA packaging motor has been found to load DNA into virus capsids at a rate up to 2000 base pairs per second. The power involved, if scaled up in size, would be equivalent to that of an average automobile engine.
Шығару
Вирустың көбеюі мен санының артуының соңғы қадамы – вириондардың қабылдаушы жасушадан шығуымен анықталады. Вириондардың шығуы бактериялық плазмалық мембрананың бұзылуынан кейін жүзеге асады. Қаптамасы жоқ вирустар қабылдаушы жасушаны лизге түсіреді, бұл вирустық ақуыздардың пептидогликанға немесе мембранаға шабуыл жасауымен сипатталады. Бактериялардың лизисі жасуша ішіндегі капсидтер жасуша қабырғасын ыдырататын лизозим ферментін бөліп шығарғанда болады. Шығарылған бактериофагтар басқа жасушаларды жұқтырады және вирус көбею циклі сол жасушалардың ішінде қайталанады.
The final step in viral reproduction and multiplication is determined by the release of virions from the host cell. The release of the virions occurs after the breakage of the bacterial plasma membrane. Nonenveloped viruses lyse the host cell which is characterized by viral proteins attacking the peptidoglycan or membrane. The lysis of the bacteria occurs when the capsids inside the cell release the enzyme lysozyme which break down the cell wall. The released bacteriophages infect other cells, and the viral multiplication cycle is repeated within those cells.
Көптік қайта жандандыру
Көптік реактивация (МР) – әрқайсысында геномды зақымдауды инактивациялайтын екі немесе одан көп вирустың геномдары, инфекцияланған жасуша ішінде өзара әрекеттесіп, жұмысқа қабілетті вирустың геномын құрайтын процесс. Сальвадор Лурия 1946 жылы УФ-сәулеленген T4 вирусын зерттеген кезде МР-ны ашты және зақымдалған вирустың байқалатын реактивациясы рекомбинация механизмі арқылы жүреді деп болжады. (көрсетілген әдебиеттерге қараңыз) Бұл 1952 жылы Герши-Чейз эксперименті арқылы Т2 вирусына қатысты ДНК-ның генетикалық материал ретінде расталғанға дейін болды. (97-бет) Сәулеленген вирустың қайта белсендірілуінің (ол "көптік реактивация" деп аталады) табылуы бірден ерте фаг тобындағы сәулелену зақымдарын жөндеуді зерттеудегі қызметтің қарқынын күшейтті (Бернштейн және этил метансульфонаты (EMS) қараңыз). Біріншісі ДНК-ны жоғары тиімділікпен ("иықта") жөндеуге қабілетті, бірақ зақымдану күшейген сайын қабілеті шектеседі; екінші жол зақымданудың барлық деңгейлерінде жұмыс істейді. Мультикомплекстерден шыққан Т4 вирусының тірі қалғандары мутацияның жоғарылауын көрсетпейді, бұл УФ-сәулеленген вирустың МР-сы дәл процесс екенін көрсетеді. Ол үш өлшемді құрылымдық гомологиясы Escherichia coli-дегі RecA және эукариоттардағы RAD51, ал археялардағы RadA белгілі бір белокты анықтайды. МР кезінде ДНК зақымдарын тиімді және дәл рекомбинациялық жолмен жөндеу процесі эукариоттардағы мейоз кезінде жүретін рекомбинациялық жөндеу процесіне ұқсас болуы мүмкін деген пікір айтылды.
Multiplicity reactivation (MR) is the process by which two or more virus genomes, each containing inactivating genome damage, can interact within an infected cell to form a viable virus genome. Salvador Luria, while studying UV irradiated virus T4 in 1946, discovered MR and proposed that the observed reactivation of damaged virus occurs by a recombination mechanism. (see refs.) This preceded the confirmation of DNA as the genetic material in 1952 in related virus T2 by the Hershey–Chase experiment. pg. 97) the discovery of reactivation of irradiated virus (referred to as "multiplicity reactivation") immediately started a flurry of activity in the study of repair of radiation damage within the early phage group (reviewed by Bernstein and ethyl methane sulfonate (EMS). The first one repairs DNA with high efficiency (in the "shoulder"), but is saturated in its ability as damage increases; the second pathway functions at all levels of damage. Surviving T4 virus released from multicomplexes show no increase in mutation, indicating that MR of UV irradiated virus is an accurate process. which specifies a protein that has three dimensional structural homology to RecA from Escherichia coli and the homologous protein RAD51 in eukaryotes and RadA in archaea. It has been suggested that the efficient and accurate recombinational repair of DNA damages during MR may be analogous to the recombinational repair process that occurs during meiosis in eukaryotes.
Тарих
Бактериофагтарды алғаш рет 1915 жылы ағылшын ғалымы Фредерик Творт, ал 1917 жылы Феликс д’Эрель ашқан. 1930 жылдардың соңында Т. Л. Ракитен екі зерттеуші Милислав Демерек пен Уго Фаноға шикі канализация немесе шикі канализациямен зарарланған E. coli лизатының қоспасын ұсынды. Бұл екі зерттеуші E. coli бактериясынан T3, T4, T5 және T6 бөліп алды. Сондай-ақ, 1932 жылы зерттеуші Ж. Бронфенбренер T2 фагын зерттеді, осылайша T2 фагы вирустан оқшауланды. Бұл оқшаулау канализациядан емес, фекальдық материалдан жасалған. Қалай болғанда да, Макс Дельбрюк T-тізбекті фагтарды ашуға қатысты. Оның үлесі бактериофагтарды 1-ші типке (T1), 2-ші типке (T2), 3-ші типке (T3) және т.б. деп атау болды. T4 вирусының нақты уақыты мен орны белгісіз, бірақ олар ағынды судан немесе фекальдық материалдан табылған болуы мүмкін. T4 және ұқсас вирустар Томас Ф. Андерсон, Макс Дельбрюк және Милислав Демеректің 1944 жылдың қараша айында жариялаған мақаласында сипатталған. 1943 жылы Сальвадор Лурия мен Дельбрюк фагтарға төзімділік тудыратын бактериялық мутациялар таңдау болмаған кезде пайда болатынын, ал таңдауға жауап ретінде емес, көрсетті. (Осы үш ғалым 1969 жылы «вирустардың көбею механизмі және генетикасы жөніндегі еңбектері үшін» Физиология және Медицина саласындағы Нобель сыйлығын бөлісті.) Фаг тобы – негізінен T4 бактериофагын зерттеген және 20 ғасырдың ортасында микробтық генетика мен молекулалық биологияның қалыптасуына маңызды үлес қосқан Макс Дельбрюк басқарылған биологтардың бейресми желісі болды. 1961 жылы фаг тобының ерте мүшесі Сидней Бреннер Фрэнсис Крик, Лесли Барнетт және Ричард Уотс Тобинмен Кембридждегі Кавендиш зертханасында ақуыздар үшін генетикалық кодтың негізгі сипатын көрсеткен генетикалық эксперименттер жүргізді. T4 фагының rIIB генінің мутанттарымен жүргізілген бұл тәжірибелер ақуызды кодтайтын ген үшін геннің ДНК-сының үш тізбекті негізі ақуыздың әрбір аминқышқылын анықтайтынын көрсетті. Осылайша генетикалық код – үштік код, онда әр үштік (кодон деп аталады) белгілі бір аминқышқылын анықтайды. Сондай-ақ, олар кодондар ДНК тізбегінде ақуызды кодтайтын жерде бірін-бірі жаппай баспайтынын және мұндай тізбек белгілі бір бастапқы нүктеден оқылатынын дәлелдеді. 1962-1964 жылдары T4 фагын зерттеушілер фагтың зертханалық жағдайда өсуі үшін қажетті барлық гендердің функцияларын зерттеуге мүмкіндік берді. Бұл зерттеулерге шартты өлімге әкелетін мутанттардың екі класын табуы ықпал етті. Мұндай мутанттардың бір класы «янтар мутанттары» деп аталады. Шартты өлімге әкелетін мутанттардың тағы бір класы температураға сезімтал мутанттар деп аталады. Мутанттардың осы екі класын зерттеу көптеген негізгі биологиялық мәселелерге түсінік берді. Осылайша ДНК репликациясы, жөндеу және рекомбинация механизміне қатысты белоктардың функциялары мен өзара әрекеттесуі, сондай-ақ вирустардың белок және нуклеин қышқылы компоненттерінен қалай құралатыны (молекулалық морфогенез) туралы түсінік пайда болды. Сонымен қатар, тізбекті тоқтату кодондарының рөлі анықталды. Бір зерттеуде T4 фагының негізгі бас ақуызын кодтайтын генде ақаулы янтарь мутанттары қолданылды. Бұл тәжірибе ақуыздың аминқышқылдар тізбегін анықтайтын геннің нуклеотидтік тізбегі туралы кең таралған, бірақ 1964 жылға дейін әлі дәлелденбеген «тізбек гипотезасына» мықты дәлел келтірді. Осылайша, бұл зерттеу геннің кодталған ақуызбен бірге сызықтық екендігін көрсетті. Нобель сыйлығының бірнеше иегерлері T4 немесе T4 сияқты вирустармен жұмыс істеді, соның ішінде Макс Дельбрюк, Сальвадор Лурия, Альфред Херши, Джеймс Д. Уотсон және Фрэнсис Крик. T4 вирусымен жұмыс істеген басқа да маңызды ғалымдар: Майкл Россманн, Сеймур Бензер, Брюс Альбертс, Жизела Мозиг, Ричард Ленски және Джеймс Булл.
Bacteriophages were first discovered by the English scientist Frederick Twort in 1915 and Félix d'Hérelle in 1917. In the late 1930s, T. L. Rakieten proposed either a mixture of raw sewerage or a lysate from E. coli infected with raw sewerage to the two researchers Milislav Demerec and Ugo Fano. These two researchers isolated T3, T4, T5, and T6 from E. coli. Also, in 1932, the researcher J. Bronfenbrenner had studied and worked on the T2 phage, at which the T2 phage was isolated from the virus. This isolation was made from a fecal material rather than from sewerage. At any rate, Max Delbrück was involved in the discovery of the T even phages. His part was naming the bacteriophages into Type 1(T1), Type 2 (T2), Type 3 (T3), etc. The specific time and place of T4 virus isolation remains unclear, though they were likely found in sewage or fecal material. T4 and similar viruses were described in a paper by Thomas F. Anderson, Max Delbrück, and Milislav Demerec in November 1944. In 1943, Salvador Luria and Delbrück showed that bacterial mutations for phage resistance arise in the absence of selection, rather than being a response to selection. (The three would share the 1969 Nobel Prize in Physiology or Medicine, "for work on the replication mechanism and genetics of viruses".) The phage group was an informal network of biologists centered on Max Delbrück that carried out basic research mainly on bacteriophage T4 and made numerous seminal contributions to microbial genetics and the origins of molecular biology in the mid 20th century. In 1961, Sydney Brenner, an early member of the phage group, collaborated with Francis Crick, Leslie Barnett and Richard Watts Tobin at the Cavendish Laboratory in Cambridge to perform genetic experiments that demonstrated the basic nature of the genetic code for proteins. These experiments, carried out with mutants of the rIIB gene of phage T4, showed, that for a gene that encodes a protein, three sequential bases of the gene's DNA specify each successive amino acid of the protein. Thus the genetic code is a triplet code, where each triplet (called a codon) specifies a particular amino acid. They also obtained evidence that the codons do not overlap with each other in the DNA sequence encoding a protein, and that such a sequence is read from a fixed starting point. During 1962 1964 phage T4 researchers provided an opportunity to study the function of virtually all of the genes that are essential for growth of the phage under laboratory conditions. These studies were facilitated by the discovery of two classes of conditional lethal mutants. One class of such mutants is known as amber mutants. Another class of conditional lethal mutants is referred to as temperature sensitive mutants Studies of these two classes of mutants led to considerable insight into numerous fundamental biologic problems. Thus understanding was gained on the functions and interactions of the proteins employed in the machinery of DNA replication, repair and recombination, and on how viruses are assembled from protein and nucleic acid components (molecular morphogenesis). Furthermore, the role of chain terminating codons was elucidated. One noteworthy study used amber mutants defective in the gene encoding the major head protein of phage T4. This experiment provided strong evidence for the widely held, but prior to 1964 still unproven, "sequence hypothesis" that the amino acid sequence of a protein is specified by the nucleotide sequence of the gene determining the protein. Thus, this study demonstrated the co linearity of the gene with its encoded protein. A number of Nobel Prize winners worked with virus T4 or T4 like viruses including Max Delbrück, Salvador Luria, Alfred Hershey, James D. Watson, and Francis Crick. Other important scientists who worked with virus T4 include Michael Rossmann, Seymour Benzer, Bruce Alberts, Gisela Mosig, Richard Lenski, and James Bull.