Егін сақтандыруы және кірісті қорғау

Кіріспе

Егін сақтандыруы – табиғи апаттар, мысалы, құрғақшылық, су тасқыны және ақ жаңбыр салдарынан егін шығынына немесе ауыл шаруашылығы тауарлары бағасының төмендеуінен туындаған кіріс жоғалтуына қарсы қорғаныс үшін ауыл шаруашылығы өндірушілері сатып алатын және мемлекеттік субсидияланатын сақтандыру түрі.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-та федералды үкімет премияның 62 пайызын субсидиялайды. 2019 жылы егін сақтандыру полистері 380 миллион акрды қамтыды. Басты егістер оларды өсіретін көптеген округтерде сақтандырылады, ал АҚШ-тың егістік жерінің 90 пайызы федералды егін сақтандыру бағдарламасы бойынша сақтандырылған. Жүгері, мақта, соя және бидай – төрт басты егін жалпы тіркелген акрдың 70 пайызынан астамын құрайды. Осы басты егістер үшін егілген көлемінің үлкен бөлігі егін сақтандырумен қамтылған. АҚШ-та көптеген фермерлерге Тәуекелді басқару агенттігі басқаратын, субсидияланған көп қауіпті федералды сақтандыру бағдарламасы қолжетімді. Бағдарлама Федералды егін сақтандыру заңымен бекітілген (іс жүзінде 1938 жылғы Ауыл шаруашылығын реттеу заңының V тармағы, P. L. 75 430), және оған өзгерістер енгізілді. Федералды егін сақтандыру 100-ден астам түрлі егінге қолданылады, бірақ барлық сақтандырылатын егістер әр округте қамтылмайды. Федералды егін сақтандыру заңына 1994 жылғы Федералды егін сақтандыру реформасы заңымен (P. L. 103 354, I тармақ) және 2000 жылғы Ауыл шаруашылығы тәуекелін қорғау заңымен (P. L. 106 224) енгізілген өзгерістерге сәйкес, USDA сақтандырылатын егін өсіретін өндірушілерге негізінен тегін апаттық (CAT) сақтандыру ұсынуға уәкілді. Фермерлер премия төлеп, CAT деңгейінен жоғары қосымша сақтандыру сатып ала алады. Сақтандырылмаған егістер Сақтандырусыз көмек бағдарламасы (NAP) арқылы қорғалады. Федералды егін сақтандыру жеке сақтандыру компаниялары арқылы сатылады және қызмет көрсетіледі. Премияның бір бөлігі, сондай-ақ жеке компаниялардың әкімшілік және операциялық шығындары федералды үкімет тарапынан субсидияланады. Федералды егін сақтандыру корпорациясы компанияларды қайта сақтандырады, бағдарламаның шығындары индификациялар жалпы премиядан асып кеткен кезде олардың шығындарының бір бөлігін өтейді. Басты егістер үшін қосымша сақтандыру түрі ретінде бірнеше кіріс сақтандыру өнімдері қолжетімді.

Арнайы дақылдар

Шаруа немесе өсіруші нақты анықталған қасиеттері бар дақыл өсіруге ниеттенуі мүмкін, бұл осыған ұқсас тауарлық дақылдарға, ауыл шаруашылығы өнімдеріне немесе олардан алынған өнімдерге қарағанда қосымша төлем алуға мүмкіндік береді. Аталған қасиет дақылдың генетикалық құрамымен, шаруаның ерекше өндіріс тәжірибелерімен немесе олардың комбинациясымен байланысты болуы мүмкін. Дегенмен, көптеген стандартты дақыл сақтандыру полистері тауарлық дақылдар мен белгілі бір қасиеттері бар дақылдарды ажыратпайды. Сондықтан шаруаларға белгілі бір қасиеттері бар дақылдарды өсірумен байланысты тәуекелді қамтитын дақыл сақтандыруы қажет.

Канада

Канададағы Егін Сақтандыру (ЕС) тарихы 1939 жылы Канада үкіметінің «Прайри шаруашылықтарына көмек» заңын қабылдауымен басталды. Бұл заң Прайри аймағы мен Бейбітшілік өзені аймағындағы астық өндірушілерге егін шығынына байланысты тұрақты көмек көрсетті. 1959 жылы ЕС заңы «Прайри шаруашылықтарына көмек» заңын алмастырып, барлық провинциялардағы фермерлерді тиімдірек қорғауды қамтамасыз етті. ЕС 1959 жылдан бері фермалық табыстарды өндіріспен байланысты тәуекелдерден қорғауға бағытталған маңызды федералдық қолдау бағдарламасы болып табылады. Үкіметтердің ЕС-ке араласу себебі – нарық фермерлерге өндіріс тәуекелдерін басқаруға қажетті құралдарды ұсынбағандықтары. ЕС жылдар бойында аз өзгерді, себебі ол мемлекеттік (федералдық және провинциялық) деңгейлер мен өндірушілердің қатысуы, бағдарламаның бірлескен қаржыландырылуы, ерікті қатысу, провинциялық басқару және ұзақ мерзімді перспективадағы актуариялық дұрыстық принциптеріне негізделген. 1959 жылғы ЕС заңы федералдық үкіметке провинцияларға ЕС-ті өндірушілерге 60% жабу деңгейінде қолжетімді етуге көмектесуге мүмкіндік берді. Бастапқыда федералдық үкіметтің жалпы сыйлықақыдағы үлесі 20%, ал әкімшілік шығындардың 50% құрады. 1964 жылы заңға провинциялар мен федералдық үкімет арасындағы қайтасақтандыру туралы ережелер енгізілді. 1966 және 1970 жылдары жабу деңгейлері және федералдық үкіметтің жалпы сыйлықақыға жасаған үлесіне қатысты қосымша түзетулер жасалды. 1973 жылғы заңға енгізілген келесі түзетуде федералды-провинциялық-өндірушілік шығындарды бөлудің екі нұсқасы қарастырылды. Бір нұсқа бойынша, федералдық және провинциялық үкіметтер жалпы сыйлықақының 25% және әкімшілік шығындардың 50% үлесін төлейтін болды. Екінші нұсқада федералдық үкімет сыйлықақының 50% төлейтін, ал провинциялар барлық әкімшілік шығындарды төлейтін. 1990 жылғы түзетуде төмен тәуекелді дақылдар үшін максималды жабу 90% дейін арттырылды. Сонымен қатар, федералдық үкімет пен провинциялардың жалпы сыйлықақының 25% және әкімшілік шығындардың 50% төлейтін бірлескен шығындарды бөлу формуласы қабылданды. Басқа өзгерістерге су құстарынан келген егін зиянына өтеу төлеу және өзін-өзі ұстап тұру және актуариялық талаптарға қатысты ережелер кірді. Федералдық заң ұлттық аясты белгілесе де, провинциялар өздерінің өндірушілерінің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін бағдарламаны өзгертуге ие. Провинциялық жоспарлар барлық үш тараппен консультациялар арқылы тауарлық негізде әзірленеді. ЕС барлық провинцияларда кең ауқымды дақылдар үшін қолжетімді, бірақ жабу жалпыға бірдей емес, қатысу деңгейі міндетті түрде жоғары емес, бірақ бағдарламаның құны үкімет тарапынан субсидияланады. AAFC ЕС-ке жылына шамамен 200 миллион доллар бөліп береді, оның жалпы қауіпсіздік қоржыны 600 миллион доллар көлемінде. 1996-1997 жылдары федералдық үкіметтің шығындары 207 миллион долларға жеткені естілді, бұл алдыңғы үш жылдың орташа көрсеткішінен (166 миллион доллар) жоғары (AAFC 1997b). Провинциялық үкіметтер 1996-1997 жылдары 251 миллион доллар жұмсады, ал алдыңғы үш егіс жылында орташа жұмсаған сома 175 миллион долларды құрады. Бағдарламаның ең үлкен бөлігі Прайри аймағындағы астық және майлы дақылдар өндірісін қамтиды, бірақ тіпті осы аймақта да қатысу деңгейі егіс алқаптарының 60% төмен.

In Canada, the history of CI (Crop Insurance) begins in 1939 with the introduction of the Prairie Farm Assistance Act by the Canadian Government. This act provided permanent crop loss disaster assistance for grain producers in the Prairies and the Peace River area. In 1959, the CI Act was passed to replace the Prairie Farm Assistance Act and provide more adequate protection to farmers in all provinces. CI has been a key federal support program since 1959 aimed at helping to stabilize farm incomes against production related risks. The reason governments got involved in CI was because the market failed to provide risk management tools for farmers to deal appropriately with production risk. CI has varied little over the years in that it was designed on the basis of participation by both levels of government (federal and provincial) and producers, shared program costs, voluntary participation, provincial administration, and actuarial soundness in the long run. The CI Act of 1959 enabled the federal government to assist provinces in making CI available to producers at a 60% coverage level. Originally the federal government's share of total premiums was 20%, with a 50% share of administrative expenses. In 1964, the Act was amended to incorporate general provisions for a reinsurance agreement between the provinces and the federal government. Further amendments were made in 1966 and 1970 concerning coverage levels and the federal government contribution to total premiums. The next amendment to the Act, in 1973, provided two options for the federal provincial producer cost sharing arrangements. In one option, the federal and provincial governments each contributed 25% of total premiums and 50% of administrative costs. In the other option, the federal government contributed a total of 50% of premiums and the provinces paid all administrative costs. In the 1990 amendment, the maximum coverage was increased to 90% for low risk crops. Furthermore, the single cost sharing formula was adopted, where the federal government and provinces each pay 25% of total premiums and 50% of administration costs. Other changes included waterfowl crop damage compensation, and regulations concerning self sustainability and actuarial soundness requirements. Although federal legislation establishes the national framework, much flexibility exists for provinces to modify the program to meet the needs of their producers. Provincial plans are developed through consultations with all three parties on a commodity basis. CI is available in all provinces for a wide variety of crops but coverage is not universal, nor are participation rates necessarily high although the cost of the program is subsidized by government. AAFC allocates approximately $200 million per year to CI from its total safety net envelope of $600 million. In 1996–97 it is estimated that the federal government's expenditures reached $207 million compared to an average of $166 million over the three previous years (AAFC 1997b). Provincial governments spent $251 million in 1996 97 which compares to an average of $175 million over the previous three crop years. By far the largest component of the program covers grain and oilseed production on the Prairies, but even here participation has fallen below 60% of seeded area.