Канаданың Вими ескерткіші: Франциядағы бірінші дүниежүзілік соғыс қаһармандарының естелігі
Canadian National Vimy Memorial
Канаданың Вими мемориалы – Франциядағы бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған канад әскерлерінің құрметіне арналған ескерткіш. Тарихы, маңызы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Па-де-Каледегі ескерткіш, Франция
Memorial in Pas de Calais, in France
Канаданың Ұлттық Вими ескерткіші – Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан Канада экспедициялық корпусының мүшелерінің естелігіне арналған Франциядағы соғыс ескерткіші. Бұл ескерткіш сонымен қатар, Францияда қаза тапқан немесе қаза болған деп есептелетін, бірақ қабірі белгісіз канадалық сарбаздарды еске алу орны болып табылады. Ескерткіш – сақталған майдан саябағының орталық бөлігі, ол Канада корпусының Аррас шайқасының бастапқы Вими қырқасы шайқасындағы шабуылы өскен жердің бір бөлігін қамтиды. Вими қырқасы шайқасы – Канада экспедициялық корпусының төрт дивизиясының біртұтас құрамында алғаш рет шайқасқа қатысқан уақыты және ол канадалықтар үшін жетістік пен құрбандықтың ұлттық символына айналды. Франция Вими қырқасындағы жердің бір бөлігін Канадаға мәңгі пайдалануға берді, осыған байланысты Канада сол жерді майдан саябағы мен мемориал құру үшін пайдалануға міндеттелді. Соғыс кезіндегі туннельдер, траншеялар, кратерлер және жарылмаған оқ-дәрілер әлі де алаңның аумағында сақталған, бірақ қоғамдық қауіпсіздік мақсатында көп бөлігі жабық. Сақталған траншеялармен қатар, парк ішінде тағы бірнеше мемориалдар мен зираттар орналасқан. Дизайнер Уолтер Сеймур Оллвард бұл жобаны салуға он бір жыл жұмсады. Король Эдуард VIII 1936 жылдың 26 шілдесінде Франция президенті Альберт Лебрун мен 50 000-нан астам адамның, оның ішінде Канададан келген 6 200 адамның қатысуымен оны ашты. Көп жылдық толыққанды қайта жаңартудан кейін, Елизавета II 2007 жылдың 9 сәуірінде шайқастың 90 жылдығына арналған салтанатты шарада ескерткішті қайта ашты. Сайтты Канаданың Ардагерлер істері жөніндегі ведомствосы күтіп баптайды. Вими ескерткіші – Канаданың елден тыс жерде орналасқан екі Ұлттық тарихи орнының бірі, екіншісі – Бомонт-Хамель Ньюфаундленд ескерткіші.
The Canadian National Vimy Memorial is a war memorial site in France dedicated to the memory of Canadian Expeditionary Force members killed during the First World War. It also serves as the place of commemoration for Canadian soldiers of the First World War killed or presumed dead in France who have no known grave. The monument is the centrepiece of a preserved battlefield park that encompasses a portion of the ground over which the Canadian Corps made their assault during the initial Battle of Vimy Ridge offensive of the Battle of Arras. The Battle of Vimy Ridge was the first time all four divisions of the Canadian Expeditionary Force participated in a battle as a cohesive formation, and it became a Canadian national symbol of achievement and sacrifice. France ceded to Canada the perpetual use of a portion of land on Vimy Ridge on the understanding that Canada use the land to establish a battlefield park and memorial. Wartime tunnels, trenches, craters, and unexploded munitions still honeycomb the grounds of the site, which remains largely closed off for reasons of public safety. Along with preserved trench lines, several other memorials and cemeteries are contained within the park. The project took designer Walter Seymour Allward eleven years to build. King Edward VIII unveiled it on 26 July 1936 in the presence of French President Albert Lebrun and a crowd of over 50,000 people, including 6,200 attendees from Canada. Following an extensive multi year restoration, Queen Elizabeth II re dedicated the monument on 9 April 2007 at a ceremony commemorating the 90th anniversary of the battle. The site is maintained by Veterans Affairs Canada. The Vimy Memorial is one of only two National Historic Sites of Canada located outside the country, the other being the Beaumont Hamel Newfoundland Memorial.
Топография
Вими қырқасы – Аррастың солтүстік-шығысында, Дуай жазығының батыс шетіндегі бірте-бірте көтерілетін тік беткей. Оның батыс жағы біртіндеп көтерілсе, шығыс жағы тез төмендейді. Бұл қырқаның ұзындығы шамамен, ең тар жерінен кең, ал биіктігі теңіз деңгейінен немесе Дуай жазығынан жоғары, барлық бағытта ондаған шақырымға кедергісіз көрініс ашады.
Vimy Ridge is a gradually rising escarpment on the western edge of the Douai Plains, northeast of Arras. The ridge gradually rises on its western side, dropping more quickly on the eastern side. The ridge is approximately in length, wide at its narrowest point, and culminates at an elevation of above sea level, or above the Douai Plains, providing a natural unobstructed view for tens of kilometres in all directions.
Вими қырқасы 1914-1916
1914 жылғы қазан айында «Теңізге жарыс» кезінде бұл тау қырқасы неміс әскерлерінің бақылауына көшті, себебі франко-британдық және неміс күштері Францияның солтүстік-шығысы арқылы бір-бірін айналып өтуге тырысты. Француздың 10-армиясы 1915 жылғы мамыр айында Артуа шайқасының екінші кезеңінде Вими қырқасы мен Нотр-Дам-де-Лореттедегі неміс позицияларына шабуыл жасап, оларды аймақтан ығыстыруға әрекеттенді. Шабуыл барысында француздың 1-марокколық дивизиясы қазіргі Вими ескерткіші орналасқан қырқаның биіктігін қысқа мерзімге басып алды, бірақ күштердің жетіспеуіне байланысты оны ұстап тұра алмады. Француздар 1915 жылғы қыркүйекте Артуа шайқасының үшінші кезеңінде тағы да әрекет жасады, бірақ қырқаның ең жоғары нүктесін басып алуда сәтсіз болды. Вими қырқасы мен айналасындағы аумақты бақылауға алуға тырысқан француз әскері шамамен 150 000 адамнан шығын көрді. 1916 жылғы ақпанда британдық XVII корпусы француздың 10-армиясын сектордан алмастырды. 1916 жылғы 21 мамырда неміс жаяу әскері Вими қырқасына шабуыл жасап, немістерді қырқаның төменгі жағындағы позициялардан ығыстыруға тырысты. Немістер британдықтар бақылап тұрған бірнеше туннельдер мен миналық кратерлерді басып алды, содан кейін шабуылын тоқтатып, өз позицияларын бекітті. Уақытша лейтенант Ричард Джонс шабуыл кезінде Бродмарш кратерін сәтті қорғамағаны үшін Виктория кресімен марапатталды. 22 мамырдағы британдық қарсы шабуылдар жағдайды өзгерте алмады. 1916 жылғы қазан айында Канада корпусы Вими қырқасының батыс беткейінде орналасқан IV корпусты алмастырды.
The ridge fell under German control in October 1914, during the Race to the Sea, as the Franco British and German forces continually attempted to outflank each other through northeastern France. The French Tenth Army attempted to dislodge the Germans from the region during the Second Battle of Artois in May 1915 by attacking their positions at Vimy Ridge and Notre Dame de Lorette. During the attack, the French 1st Moroccan Division briefly captured the height of the ridge, where the Vimy memorial is currently located, but was unable to hold it owing to a lack of reinforcements. The French made another attempt during the Third Battle of Artois in September 1915, but were once again unsuccessful in capturing the top of the ridge. The French suffered approximately 150,000 casualties in their attempts to gain control of Vimy Ridge and surrounding territory. The British XVII Corps relieved the French Tenth Army from the sector in February 1916. On 21 May 1916, the German infantry conducted the German attack on Vimy Ridge along a front to force them from positions along the base of the ridge. The Germans captured several British controlled tunnels and mine craters before halting their advance and entrenching their positions. Temporary Lieutenant Richard Jones was posthumously awarded the Victoria Cross for his ultimately unsuccessful defence of the Broadmarsh Crater during the attack. British counter attacks on 22 May did not manage to change the situation. The Canadian Corps relieved IV Corps stationed along the western slopes of Vimy Ridge in October 1916.
Вими жотасының шайқасы
Вими қырқасының шайқасы – төрт канадалық дивизияның бірігіп шайқасқа қатысқан тұңғыш оқиғасы. Канада корпусының жоспарланған шабуылының мәні мен ауқымы оның әдеттегі операциялық қабілеттерінен асып түсетін қолдау мен ресурстарды талап етті. Осының салдарынан британдық 5-ші жаяу әскер дивизиясы, сондай-ақ қосымша артиллерия, инженерлік және жұмысшы бөлімшелері, қазірдің өзінде орналасқан төрт канадалық дивизияны күшейтті. I корпусқа қарасты 24-ші британдық дивизия Канада корпусын солтүстік жақтан қолдады, ал XVII корпус – оңтүстік жақтан. I Бавариялық резервтік корпусының қолбасшысы, генерал-лейтенант Карл Риттер фон Фасбендерге бағынған, арнайы құрылған Gruppe Vimy тобы, Канада корпусының алдындағы желідегі қорғанысты ұйымдастыруға жауапты үш дивизиядан тұрды. Шабуыл 1917 жылдың 9 сәуірінде, Пасха дүйсенбісі күні сағат 5:30-да басталды. Жеңіл артиллерия алдын ала белгіленген интервалмен, көбінесе үш минут сайын, шабуылдық оқтарды ашты, ал орта және ауыр гаубицалар алдағы белгілі қорғаныс жүйелеріне тұрақты шабуылдар жасады. 1-ші, 2-ші және 3-ші канадалық дивизиялар өздерінің алғашқы мақсаттарын жылдам басып алды. 4-ші канадалық дивизия шабуыл кезінде үлкен қиындықтарға тап болды және бірнеше сағаттан кейін ғана алғашқы мақсатын орындай алды. 1-ші, 2-ші және 3-ші канадалық дивизиялар таңғы сағат 7:30-ға қарай екінші мақсатын басып алды. 4-ші канадалық дивизияның қырқаның жоғарғы бөлігін басып алмауы одан әрі шабуылды кешіктірді және 3-ші канадалық дивизияны солтүстікке қарай қорғаныс шебін құруға ресурстар жұмсауға мәжбүр етті. 4-ші канадалық дивизияның резервтік бөлімшелері қырқаның жоғарғы жағындағы неміс бекіністеріне қайта шабуыл жасады және ақырында 145-ші төбенің оңтүстік-батыс бөлігін ұстап тұрған неміс әскерлерін кері шегінуге мәжбүр етті. 10 сәуірдің таңында Канада корпусының қолбасшысы, генерал-лейтенант Джулиан Бинг, шабуылды жалғастыру үшін үш жаңа бригаданы алға жылжытты. Жаңа бөлімдер алдын ала орналасқан бөлімдерді басып өтіп, 11:00-ге дейін үшінші мақсатты сызықты, соның ішінде 135-ші төбені және Телюс қаласын басып алды. 14:00-ге қарай 1-ші және 2-ші канадалық дивизиялар соңғы мақсаттарын басып алғандарын хабарлады. Осы кезде "Пимпл" – Гвиенши-ан-Гоэль қаласының батысындағы қоршаулы төбе, Вими қырқасындағы соңғы неміс бекінісі болып қалды. 12 сәуірде 10-шы канадалық бригадасы шабуыл жасап, артиллерия мен 24-ші британдық дивизияның қолдауымен, асыққан түрде бекініске кірген неміс әскерлерін жеңді. 12 сәуірдің түніне қарай Канада корпусы қырқаны толық бақылауға алды. Канада корпусы 10 602 адамнан зардап шекті: 3 598 қаза тапты және 7 004 жараланды. Неміс 6-шы армиясының шығындары белгісіз, бірақ шамамен 4 000 әскері тұтқынға түсті. Бұл шайқас Канаданың ең үлкен әскери жетістігі деп есептелмесе де, ұлттық бірлік пен жетістік бейнесі оны Канада үшін маңызды ұлттық оқиғаға айналдырды. Пирс айтқандай: "Бұл шайқастың тарихи шындығы, Канаданың ұлт ретінде қалыптасуын бейнелейтін оқиғаға мағына беру үшін жаңартылып, қайта түсіндірілді". Канаданың ұлттық ерекшелігі мен мемлекеттілігі осы шайқастан туды деген пікір Канаданың әскери және жалпы тарихында кеңінен тараған.
The Battle of Vimy Ridge was the first instance in which all four Canadian divisions participated in a battle together, as a cohesive formation. The nature and size of the planned Canadian Corps assault necessitated support and resources beyond its normal operational capabilities. Consequently, the British 5th Infantry Division and supplementary artillery, engineer and labour units reinforced the four Canadian divisions already in place. The 24th British Division of I Corps supported the Canadian Corps along its northern flank while the XVII Corps did so to the south. The ad hoc Gruppe Vimy formation, based under I Bavarian Reserve Corps commander General der Infanterie Karl Ritter von Fasbender, was the principal defending formation with three divisions responsible for manning the frontline defences opposite the Canadian Corps. The attack began at 5:30 am on Easter Monday, 9 April 1917. Light field guns laid down a barrage that advanced in predetermined increments, often every three minutes, while medium and heavy howitzers established a series of standing barrages against known defensive systems further ahead. The 1st, 2nd, and 3rd Canadian Divisions quickly captured their first objectives. The 4th Canadian Division encountered a great deal of trouble during its advance and was unable to complete its first objective until some hours later. The 1st, 2nd, and 3rd Canadian Divisions captured their second objective by approximately 7:30 am. The failure of the 4th Canadian Division to capture the top of the ridge delayed further advances and forced the 3rd Canadian Division to expend resources establishing a defensive line to its north. Reserve units from the 4th Canadian Division renewed the attack on the German positions on the top of the ridge and eventually forced the German troops holding the southwestern portion of Hill 145 to withdraw. On the morning of 10 April, Canadian Corps commander Lieutenant General Julian Byng moved up three fresh brigades to support the continued advance. The fresh units leapfrogged units already in place and captured the third objective line, including Hill 135 and the town of Thélus, by 11:00 am. By 2:00 pm both the 1st and 2nd Canadian Divisions reported capturing their final objectives. By this point the "Pimple", a heavily defended knoll west of the town of Givenchy en Gohelle, was the only German position remaining on Vimy Ridge. On 12 April, the 10th Canadian Brigade attacked and quickly overcame the hastily entrenched German troops, with the support of artillery and the 24th British Division. By nightfall on 12 April, the Canadian Corps was in firm control of the ridge. The Canadian Corps suffered 10,602 casualties: 3,598 killed and 7,004 wounded. The German Sixth Army suffered an unknown number of casualties, and around 4,000 men became prisoners of war. Although the battle is not generally considered Canada's greatest military feat of arms, the image of national unity and achievement imbued the battle with considerable national significance for Canada. According to Pierce, "the historical reality of the battle has been reworked and reinterpreted in a conscious attempt to give purpose and meaning to an event that came to symbolize Canada's coming of age as a nation." The idea that Canada's identity and nationhood were born out of the battle is an opinion that is widely held in military and general histories of Canada.
Таңдау
1920 жылы Канада үкіметі Императорлық соғыс қабірлері комиссиясы Канадаға ескерткіштер орнатуға арналған сегіз жерді – Францияда бес, Бельгияда үш жерді бергенін жариялады. Әрбір орын канадалықтардың маңызды қатысуын білдірді, ал Канада үкіметі бастапқыда әрбір шайқас алаңына тең қарап, бірдей ескерткіштермен мәңгі есте қалдыруды шешті. 1920 жылдың қыркүйегінде Канада үкіметі Еуропадағы майдан орындарына арналған мемориалдық байқау конкурсын өткізу процесі мен шарттарын талқылау үшін Канадалық шайқас алаңдарының мемориалдық комиссиясын құрды. Комиссия алғашқы отырысын 1920 жылдың 26 қарашасында өткізді, осы кездесуде архитектуралық дизайн конкурсының барлық канадалық сәулетшілерге, дизайнерлерге, мүсіншілерге және суретшілерге ашық болатыны шешілді. Қазылар алқасы 1921 жылдың 10 қыркүйегінде комиссияға екі жобаны іске асыруды ұсынды. 1921 жылдың қазан айында комиссия Торонтолық мүсінші және дизайнер Уолтер Сеймур Оллвардтың ұсынысын конкурстың жеңімпазы ретінде ресми түрде таңдады, ал Фредерик Чапман Клемешаның жобасы екінші орынды иеленді. Олвардтың басқа тапсырмаларына Канаданың Оңтүстік Африка соғысына (1899–1902) қатысуын еске алатын ұлттық мемориал кірді. Олвардтың күрделі дизайны әрбір орында осы дизайсты қайталау мүмкіндігін болдырмады. Бір негізгі ескерткішті таңдау тәсілі Канаданың шайқас алаңдары мемориалдық комиссиясының архитектуралық кеңесшісі Перси Эрскин Ноббстың ұсынысына қайшы келді, ол үнемі кішірек ескерткіштер сериясын артық көретінін білдірді. Көпшілік пен сыншылардың пікірі Олвардтың жобасын қолдады. Комиссия бастапқы жоспарларын қайта қарастырып, Олвард пен Клемешаның ерекше ескерткіштерін және алты бірдей кішірек ескерткіштерді салуды шешті. Бастапқыда комиссия мүшелері Олвардтың жеңімпаз дизайнын қайда орналастыру керектігін талқылады. Қазылар алқасының бағалауынша, Олвардтың ұсынысы «Вими қырқасы сияқты үздіксіз және биік жартасқа қарағанда төменгі төбеге» жақсы сәйкес келеді. Комиссия комитеті ескерткішті Монт-Соррель шайқасы болған жерге жақын, Бельгиядағы 62-ші төбеге орналастыруды ұсынды, өйткені бұл жерден керемет көрініс ашылады. Бұл 1922 жылдың мамыр айында Канаданың Төменгі палатасында сөйлеген сөзінде мемориалды Вими қырқасына орналастыруды жақтаған премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кингтің тілегіне қайшы келді. Кингтің ұстанымы Палатаның бірауыздан қолдауына ие болды, соңында комиссия Вими қырқасын таңдады. Үкімет комиссия Олвардтың дизайны үшін ең қолайлы орын ретінде Вими қырқасын таңдағаннан кейін, тау жотасының бойындағы кең жер учаскесін сатып алуға ниетті екенін мәлімдеді. 14-ші Канада Парламентінің 1-ші және 2-ші сессиялары арасында Канаданың Төменгі палатасының спикері Родольф Лемье көбірек жер сатып алу туралы келіссөздер жүргізу үшін Францияға барды. 1922 жылдың 5 желтоқсанында Лемье Франциямен келісім жасады, онда Франция Канаданың соғыс күшін мойындау үшін Вими қырқасындағы жерді «еркін және барлық уақытта» пайдалануға берді. Қамқорлыққа берілген жалғыз шарт – Канаданың жерді Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан канадалық сарбаздарға ескерткіш орнатуға және ескерткіш пен оны қоршаған майдан саябағын күтіп ұстауға жауапкершілікті өз мойнына алуы еді. Императорлық соғыс қабірлері комиссиясы қажетті жол жұмыстарын және жерді абаттандыруды жүргізу үшін француз және британдық ардагерлерді бір мезгілде жұмысқа алды. Тас жеткізілетін алғашқы тасты күтіп тұрған кезде, Симсон майданның көрініс ерекшеліктерінің нашарлай бастағанын байқады. Ол майданның бір бөлігін ғана емес, өз штабын да жұмыспен қамту мүмкіндігін көріп, окоп желісінің қысқа бөлігін сақтап қалуға және Гранж метросын қолжетімді етуге шешім қабылдады. Жұмысшылар Гранж кратер тобының канадалық және неміс жағындағы құммен толтырылған траншея қабырғаларының бөліктерін бетонмен қалпына келтіріп, сақтады. Жұмысшылар сондай-ақ Гранж метросына жаңа бетон кіреберіс салды және туннель жүйесінің бір бөлігін қазып болғаннан кейін электр жарығын орнатты. Олвард ескерткіш үшін салыстырмалы түрде жаңа құрылыс әдісін таңдады: құйылған бетон қаңқаға қосылған әк тас. Естеліктің тірек төсегі ретінде 11000 тонна бетоннан тұратын, жүздеген тонна болатпен күшейтілген іргетастық төсек қызмет етті. Ескерткіштің тұғыры мен қос пилондарында 6000 тоннаға жуық Сегет әктасы бар. Мүсіншілер 20-ға жуық адам бейнесін үлкен тас блоктардан қазыды. Олар Олвардтың студиясында жасалған, қазір Канаданың соғыс мұражайында сақталатын жартылай мөлшердегі гипстен жасалған модельдерді және «пантограф» деп аталатын құралды пайдаланып, бейнелерді дұрыс масштабта көшірді. Мүсіншілер жұмыстарын жыл бойы әр бейнеге арналған уақытша студияларда жүргізді. Францияда қаза тапқан, қабірі белгісіз жатқандардың есімдерін қосу бастапқы дизайнға кірмеген, және Олвард үкімет одан оларды қосуды сұрағанда наразы болды. Олвард есімдерді қосу бастапқы тапсырыстың бөлігі емес екенін айтты. 1927 жылдың қазан айында Канадалық шайқас алаңдарының мемориалдық комиссиясына жолдаған хатында Олвард жоғалғандардың есімдерін ескерткіштің айналасындағы төсем тастарға орналастыруға ниетті екенін білдірді. Комиссияның ұжымдық наразылығы Олвардты есімдерді ескерткіш қабырғаларына қосуға мәжбүр етті. Есімдерді жазу жұмысы 1930 жылдардың басында басталды және Олвард ескерткіш үшін арнайы жасаған шрифт қолданылды.
In 1920, the Government of Canada announced that the Imperial War Graves Commission had awarded Canada eight sites—five in France and three in Belgium—on which to erect memorials. Each site represented a significant Canadian engagement, and the Canadian government initially decided that each battlefield be treated equally and commemorated with identical monuments. In September 1920, the Canadian government formed the Canadian Battlefields Memorials Commission to discuss the process and conditions for holding a memorial competition for the sites in Europe. The commission held its first meeting on 26 November 1920 and during this meeting decided that the architectural design competition would be open to all Canadian architects, designers, sculptors, and artists. The jury recommended in a 10 September 1921 report to the commission that two of the designs be executed. In October 1921, the commission formally selected the submission of Toronto sculptor and designer Walter Seymour Allward as the winner of the competition; the design submitted by Frederick Chapman Clemesha was selected as runner up. Allward's other commissions included the national memorial commemorating Canada's participation in the South African War (1899–1902). The complexity of Allward's design precluded the possibility of duplicating the design at each site. The approach of selecting one primary memorial ran counter to the recommendation of Canadian Battlefields Memorials Commission architectural advisor Percy Erskine Nobbs, who had consistently expressed his preference for a series of smaller monuments. The consensus went in Allward's favour, his design receiving both public and critical approval. The commission revised its initial plans and decided to build two distinctive memorials—those of Allward and Clemesha—and six smaller identical memorials. At the outset, members of the commission debated where to build Allward's winning design. The jury's assessment was that Allward's submission was best suited to a "low hill rather than to a continuous and lofty bluff or cliff like Vimy Ridge". The commission committee initially recommended placing the monument in Belgium on Hill 62, near the location of the Battle of Mont Sorrel, as the site provided an imposing view. This ran counter to the desires of Prime Minister William Lyon Mackenzie King who, while speaking in the House of Commons of Canada in May 1922, argued in favour of placing the memorial at Vimy Ridge. King's position received the unanimous support of the House and, in the end, the commission selected Vimy Ridge as the preferred site. The government announced its desire to acquire a more considerable tract of land along the ridge after the commission selected Vimy Ridge as the preferred location for Allward's design. In the interval between the 1st and 2nd session of the 14th Canadian Parliament, Speaker of the House of Commons of Canada Rodolphe Lemieux went to France to negotiate the acquisition of more land. On 5 December 1922, Lemieux concluded an agreement with France in which France granted Canada "freely and for all time" the use of of land on Vimy Ridge, inclusive of Hill 145, in recognition of Canada's war effort. The only condition placed on the donation was that Canada use the land to erect a monument commemorating Canadian soldiers killed during the First World War and assume the responsibility for the maintenance of the memorial and the surrounding battlefield park. The Imperial War Graves Commission concurrently employed French and British veterans to carry out the necessary roadwork and site landscaping. While awaiting the first delivery of stone, Simson noticed that the battlefield landscape features were beginning to deteriorate. Seeing an opportunity to not only preserve a portion of the battlefield but also keep his staff occupied, Simson decided to preserve a short section of trench line and make the Grange Subway more accessible. Labourers rebuilt and preserved sections of sandbagged trench wall, on both the Canadian and German sides of the Grange crater group, in concrete. The workforce also built a new concrete entrance for the Grange Subway and, after excavating a portion of the tunnel system, installed electric lighting. Allward chose a relatively new construction method for the monument: limestone bonded to a cast concrete frame. A foundation bed of 11,000 tonnes of concrete, reinforced with hundreds of tonnes of steel, served as the support bed for the memorial. The memorial base and twin pylons contained almost 6,000 tonnes of Seget limestone. Sculptors carved the 20 approximately double life sized human figures on site from large blocks of stone. The carvers used half size plaster models produced by Allward in his studio, now on display at the Canadian War Museum, and an instrument called a pantograph to reproduce the figures at the proper scale. The carvers conducted their work year round inside temporary studios built around each figure. The inclusion of the names of those killed in France with no known grave was not part of the original design, and Allward was unhappy when the government asked him to include them. Allward argued that the inclusion of names was not part of the original commissioning. Through a letter to the Canadian Battlefields Memorials Commission in October 1927, Allward indicated his intention to relegate the names of the missing to pavement stones around the monument. The collective dismay and uproar of the commission forced Allward to relent and incorporate the names of the missing on the memorial walls. The task of inscribing the names did not begin until the early 1930s and employed a typeface that Allward designed for the monument.
Қажылық және орамалдан шығу
1919 жылы, соғыс аяқталғаннан кейін, шамамен 60 000 британдық турист пен аза тұтушы Батыс майданға қажылық сапар жасады. Атлантика арқылы жүзу Канададан ұзақ және қымбат болды; ірі қажылық сапарларын ұйымдастыруға жасалған көптеген әрекеттер сәтсіз аяқталды және теңіз арқылы сапарлар көбінесе жеке немесе шағын, ресми емес топтарда жасалды. 1928 жылы Канада Легионының ұлттық съезіндегі делегаттар Батыс майданға қажылық сапар ұйымдастыруды сұраған бірауыздан қабылданған резолюцияны қабылдады. Легионның жоспары – қажылықты 1931 немесе 1932 жылдары аяқталуы күтілген Вими ескерткішінің ашылуымен үйлестіру болды. Ескерткіш құрылысының кешігуіне байланысты, Канада Легионы 1934 жылдың шілдесінде ғана ескерткіштің ашылуымен бірге бұрынғы шайқас алаңдарына қажылық сапар жасауды жариялады. Ескерткіштің ашылу күні әлі нақты белгіленбесе де, Легион бұрынғы әскери қызметкерлерді Оттавадағы штаб-пәтерінен алдын ала брондауға шақырды. 1934 жылдың қарашасына дейін ардагерлер мен олардың отбасылары 1200 сұрауға жауап берді. Легион ескерткіштің 1 шілдеде, яғни 1936 жылы Доминион күні ашылатынын мәлімдеді, бірақ үкімет оның қашан аяқталарынан хабарсыз болды. Іс-шараларды жоспарлау үшін Легион мен үкімет әрқайсысы жауапты болатын аймақтарды анықтады. Үкімет ескерткіштің ресми ашылуына делегацияны таңдауға және бағдарламаны жасауға жауапты болды. Легионға қажылықты ұйымдастырудың қиын міндеті жүктелді. Легион үшін бұл сол кезде Канададан Еуропаға адамдардың ең ірі бейбіт уақыттағы қозғалысы үшін тамақ, жатақ және көлік ұйымдастыруды қамтыды. Легион қажылықты өз мүшелері қаржыландырады, ал канадалық салық төлеушілерден субсидия немесе қаржылық көмек болмайды деген позицияны қабылдады. 1935 жылдың басында олар 3½ апталық сапардың құны, барлық тамақ, жатақ, денсаулық сақтану және теңіз және құрлықтағы көлікпен қоса, бір адам үшін (2016 жылғы бағамен) $ құрайды деп белгіледі. Тікелей емес көмек бірнеше түрде келді. Үкімет паспорт алымын жойды және паломниктік сапарға қатысушыларға арнайы Вими паспортын қосымша төлемсіз ұсынды. Сондай-ақ, мемлекеттік және жеке секторлар өз қызметкерлеріне еңбекақымен демалысқа шығуға мүмкіндік берді. 1936 жылдың сәуірінде ғана үкімет 26 шілдеде ашылу күнін ресми түрде жариялауға дайын болды. 16 шілдеде бес трансатлантикалық лайнер Монреаль портынан шамамен 6200 жолаушымен шығып, 24 және 25 шілдеде Ле-Хаврға жетті. Жатақ орындарының шектеулі болуына байланысты Легион паломниктік сапарға қатысушыларды Франция мен Бельгияның солтүстігіндегі тоғыз қалада орналастыруға және оларды әртүрлі жерлерге тасымалдау үшін 235 автобус пайдалануға мәжбүр болды. 26 шілдеде, салтанат күні, паломниктік сапарға қатысушылар ескерткішке жиналғанға дейін таң мен түстен кейін ескерткіш паркін аралап көрді. Салтанатты шарада HMCS Saguenay кемесінің теңізшілері құрмет сақшыларын жасады. Сондай-ақ, Корольдік Канадалық атқыштар артиллериясы, француз армиясының инженерлері және Артуаның екінші шайқасында осы жерде шайқасқан француз марокколық атты әскері қатысты. Салтанатты шараны Канада радио хабар тарату комиссиясы қысқа толқын радиоарнасы арқылы тікелей эфирде көрсетті, ал Британдық радио хабар тарату корпорациясының құралдары салтанатты шараны Канадаға жіберді. Шараға Канада, Ұлыбритания және Еуропаның жоғары лауазымды шенеуніктері, соның ішінде Франция президенті Альберт Лебрун және Коннафтың ханзадасы Артур қатысты, сондай-ақ 50 000-нан астам адам қатысты. Премьер-министр Маккензи Кинг соғыста қызмет етпегендіктен және 1926 жылғы Король Бинг ісі кезінде Лорд Бингке қатал қарым-қатынас жасағандықтан қатыспады. Ол сондай-ақ ардагерлермен кездесуге құлшынбады және оның орнына кабинетте әскери ардагер қатысуы керек деп ойлады. Сол күні төрт министр мен төрт канадтық армия генерал-офицерлері ашылу салтанатына қатысты. Салтанатты шара басталғанға дейін Канада королі ретінде қатысқан Эдуард VIII құрмет сақшыларын тексерді, құрметті қонақтармен танысты және қалың жұрт арасындағы ардагерлермен жарты сағаттай сөйлесті. Екі Корольдік әуе күштері және екі француз әуе күштері эскадрильясы ескерткіштің үстінен ұшып өтіп, құрмет көрсету үшін қанаттарын төмендетті. Салтанат Англия шіркеуінің, Канада Біріккен шіркеуінің және Рим-католик шіркеуінің діни қызметкерлерінің дұғаларымен басталды. Бірінші болып Канаданың Әділет министрі Эрнест Лапонт сөйледі, содан кейін Эдуард VIII француз және ағылшын тілдерінде Францияға жомарттығы үшін алғыс айтты және жиналғандарға Канада соғыста жоғалғандарын ешқашан ұмытпайтынын жеткізді. Содан кейін король Канаданың қайғысының орталық тұлғасынан Корольдік Одақ туын алып, әскери оркестр соңғы шақыруды орындады. Бұл салтанат корольдің тақтан бас тартуына дейін өткізген сирек ресми міндеттерінің бірі болды. Паломниктік сапар жалғасты, көптеген қатысушылар Ипр қаласын аралап, содан кейін Ұлыбританияға Легионның қонағы ретінде барды. Паломниктік сапарға қатысушылардың үштен бірі 1 тамызда Лондоннан Канадаға қайтып келді, ал көпшілігі Францияға үкіметтің қонағы ретінде тағы бір апта саяхаттады, содан кейін үйлеріне қайтты.
In 1919, the year after the war ended, around 60,000 British tourists and mourners made pilgrimages to the Western Front. The transatlantic voyage was longer and more expensive from Canada; many attempts to organize large pilgrimages failed, and journeys overseas were largely made individually or in small, unofficial groups. The delegates of the 1928 national convention of the Canadian Legion passed a unanimous resolution asking that a pilgrimage be organized to the Western Front battlefields. A plan began to take form wherein the Legion aimed to coordinate the pilgrimage with the unveiling of the Vimy memorial, which at the time was expected to be completed in 1931 or 1932. Due to construction delays with the memorial, it was not until July 1934 that the Canadian Legion announced a pilgrimage to former battlefield sites in conjunction with the unveiling of the memorial. Although the exact date of the memorial unveiling was still not set, the Legion invited former service members to make tentative reservations with their headquarters in Ottawa. The response from veterans and their families was enthusiastic—1,200 inquiries by November 1934. The Legion presumptuously announced that the memorial would be unveiled on Dominion Day, 1 July 1936, even though the government still did not know when it would be completed. For event planning purposes, the Legion and the government established areas for which each was responsible. The government was responsible for the selection of the official delegation and the program for the official unveiling of the memorial. The Legion was responsible for the more challenging task of organizing the pilgrimage. For the Legion, this included planning meals, accommodations and transportation for what was at the time the largest single peacetime movement of people from Canada to Europe. The Legion took the position that the pilgrimage would be funded by its members without subsidies or financial aid from Canadian taxpayers, and by early 1935 they had established that the price of the 3½ week trip, inclusive of all meals, accommodation, health insurance, and sea and land transportation would be per person ($ as of 2016). Indirect assistance came in several forms. The government waived passport fees and made a special Vimy passport available to pilgrims at no extra cost. The government and private sector also provided paid leave for their participating employees. It was not until April 1936 that the government was prepared to publicly commit to an unveiling date, 26 July 1936. On 16 July, the five transatlantic liners, escorted by and , departed the Port of Montreal with approximately 6,200 passengers and arrived in Le Havre on 24 and 25 July. The limited accommodation made it necessary for the Legion to lodge pilgrims in nine cities throughout northern France and Belgium and employ 235 buses to move the pilgrims between various locations. On 26 July, the day of the ceremony, pilgrims spent the morning and early afternoon exploring the landscape of the memorial park before congregating at the monument. For the ceremony, sailors from HMCS Saguenay provided the guard of honour. Also present were The Royal Canadian Horse Artillery Band, French army engineers, and French Moroccan cavalry who had fought on the site during the Second Battle of Artois. The ceremony itself was broadcast live by the Canadian Radio Broadcasting Commission over shortwave radio, with facilities of the British Broadcasting Corporation transmitting the ceremony to Canada. Senior Canadian, British, and European officials, including French President Albert Lebrun and Prince Arthur of Connaught, and a crowd of over 50,000 attended the event. Prime Minister, Mackenzie King, was absent because, as he had not served in the war and had treated Lord Byng fairly harshly during the 1926 King Byng Affair. He was also reluctant to meet veterans and felt that a war veteran in Cabinet should attend in his place. On the day, four government ministers and four Canadian Army General officers attended the unveiling. Before the ceremony began, Edward VIII, present in his capacity as King of Canada, inspected the guard of honour, was introduced to the honoured guests, and spent approximately half an hour speaking with veterans in the crowd. Two Royal Air Force and two French Air Force squadrons flew over the monument and dipped their wings in salute. The ceremony itself began with prayers from chaplains representing the Church of England, the United Church of Canada, and the Roman Catholic Church. Ernest Lapointe, Canadian Minister of Justice, spoke first, followed by Edward VIII who, in both French and English, thanked France for its generosity and assured those assembled that Canada would never forget its war missing and dead. The King then pulled the Royal Union Flag from the central figure of Canada Bereft and the military band played the Last Post. The ceremony was one of the King's few official duties before he abdicated the throne. The pilgrimage continued, and most participants toured Ypres before being taken to London to be hosted by the British Legion. One third of the pilgrims left from London for Canada on 1 August, while the majority returned to France as guests of the government for another week of touring before going home.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы нацистік Германиямен қақтығыс қаупінің артуы Канада үкіметінің мемориалдың жалпы қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылығын күшейтті. Канада мүсіндерді және пилонның негіздерін құм қаптармен қорғап, жағдайдың қалай өрбитінін күтуден басқа шара қолдана алмады. 1939 жылдың қыркүйегінде соғыс басталғанда, Ұлыбритания экспедициялық корпусы (ҰЭК) Францияға орналасып, Вимиді де қамтитын Арас секторының жауапкершілігін өз мойнына алды. 1940 жылдың мамыр айының соңында, Арас шайқасынан кейін британдықтардың Дюнкеркке шегінуінен кейін, мемориалдың жағдайы одақтас күштерге белгісіз болды. Немістер бұл жерді бақылауға алып, мемориалдың күзетшісі Джордж Стаббсты Франциядағы Сент-Денидегі одақтас азаматтарды ұстайтын Илаг лагеріне қамады. Вими мемориалының соғыс кезінде немесе немістердің қолынан қиратылғаны туралы хабарлар Канада мен Ұлыбританияда кеңінен таралды. Бұл хабарлар Германияның Халықты ағарту және насихат министрлігін Германияның мемориалға зақым келтіргені немесе оны бүлдіргені туралы айыптауларды ресми түрде жоққа шығаруға мәжбүр етті. Мемориалдың бүлдірмегенін көрсету үшін, бейбіт табиғатымен таң қалған Адольф Гитлер 1940 жылдың 2 маусымында оны және сақталған окоптарды жеке аралап көргенде баспасөз суретке түсірді. Мемориалдың зақымдалмағаны 1944 жылдың қыркүйегіне дейін, Ұлыбритания әскерлерінің Гвардиялық бронедивизиясының Уэльс гвардиясының 2-ші батальоны Вими қырқасын қайтарып алғанға дейін расталмады.
In 1939, the increased threat of conflict with Nazi Germany amplified the Canadian government's level of concern for the general safety of the memorial. Canada could do little more than protect the sculptures and the bases of the pylons with sandbags and await developments. When war did break out in September 1939, the British Expeditionary Force (BEF) deployed to France and assumed responsibility for the Arras sector, which included Vimy. In late May 1940, following the British retreat to Dunkirk after the Battle of Arras, the status and condition of the memorial became unknown to Allied forces. The Germans took control of the site and held the site's caretaker, George Stubbs, in an Ilag internment camp for Allied civilians in St. Denis, France. The rumoured destruction of the Vimy Memorial, either during the fighting or at the hands of the Germans, was widely reported in Canada and the United Kingdom. The rumours led the German Ministry of Public Enlightenment and Propaganda to formally deny accusations that Germany had damaged or desecrated the memorial. To demonstrate the memorial had not been desecrated, Adolf Hitler, who reportedly admired the memorial for its peaceful nature, was photographed by the press while personally touring it and the preserved trenches on 2 June 1940. The undamaged state of the memorial was not confirmed until September 1944 when British troops of the 2nd Battalion, the Welsh Guards of the Guards Armoured Division, recaptured Vimy Ridge.
Соғыстан кейінгі жылдар
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Вими қырқасы шайқасына немесе Вими ескерткішіне көп көңіл бөлінбеді. 1952 жылы шайқастың 35 жылдығын атап өткен жалғыз басылымдар – «Виннипег еркін баспасөзі» және Корольдік канадалық легионның журналы «The Legionary» болды. 1957 жылы 40 жылдығына одан да аз назар аударылды, тек «Halifax Herald» ғана осы туралы хабарлады. 1960 жылдардың басында естелік шараларға қызығушылық төмен болды, бірақ 1967 жылы шайқастың 50 жылдығы, Канаданың 100 жылдығымен бірге, қызығушылықты арттырды. 1967 жылдың сәуір айында ескерткіште өткен, көп адам қатысқан салтанаттық шара тікелей теледидардан көрсетілді. 1970 жылдары шайқасты еске алу қайта төмендеді және тек 1992 жылы Канада Конфедерациясының 125 жылдығы және шайқастың 75 жылдығы кеңінен жарияланғанда қайта жанданды. 1992 жылғы ескерткіштегі шараға Канаданың премьер-министрі Брайан Малрони және кем дегенде 5000 адам қатысты. 1997 және 2002 жылдары ескерткіште кішкентай масштабтағы шаралар өткізілді.
Immediately following the Second World War, very little attention was paid to the Battle of Vimy Ridge or the Vimy Memorial. The Winnipeg Free Press and The Legionary, the magazine of the Royal Canadian Legion, were the only publications to note the 35th anniversary of the battle in 1952. The 40th anniversary in 1957 received even less notice, with only the Halifax Herald making any mention. Interest in commemoration remained low in the early 1960s but increased in 1967 with the 50th anniversary of the battle, paired with the Canadian Centennial. A heavily attended ceremony at the memorial in April 1967 was broadcast live on television. Commemoration of the battle decreased once again throughout the 1970s and only returned in force with the 125th anniversary of Canadian Confederation and the widely covered 75th anniversary of the battle in 1992. The 1992 ceremony at the memorial was attended by Canadian Prime Minister Brian Mulroney and at least 5,000 people. Subsequent smaller scale ceremonies were held at the memorial in 1997 and 2002.
Қайта қалпына келтіру және қайта бағыштау
Ғасыр соңына таман мемориал салынғалы бері жасалған көптеген жөндеу жұмыстары материалдар мен түстердің әртүрлі үйлесімсіз комбинациясын қалдырды, сондай-ақ буындардан судың кіруінен туған зақымданудың алаңдататын үлгісі байқалды. 2001 жылдың мамыр айында Канада үкіметі Франция мен Бельгиядағы Канаданың соғыс ескерткіштерін қалпына келтіруге бағытталған, үлкен қаржылық жоба – Канаданың майдан ескерткіштерін қалпына келтіру жобасын жариялады, осы арқылы оларды құрметпен және қадір-қасиетпен ұсынуды қамтамасыз етуді көздеді. 2005 жылы Вими мемориалы күрделі жөндеу жұмыстары үшін жабылды. Канаданың Ветерандық істер министрлігі басқа канадалық министрліктермен, Ұлттар Достастығы Соғыс қабірлері комиссиясымен, кеңесшілермен және әскери тарих мамандарымен бірлесіп мемориалды қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. Салтанатты қайта ашылу рәсіміне жиналған адамдар саны 1936 жылы мемориалды салтанатты түрде ашу кезінде болғаннан асып түсті. Аррас қаласының мэрі Фредерик Летюрк канадалықтармен қатар австралиялықтарға, британдықтарға, жаңа зеландиялықтарға және оңтүстік африкалықтарға аймақтағы Бірінші дүниежүзілік соғыстың шайқастарындағы рөлдері үшін алғыс айтты. Канада тарапынан бас губернатор Дэвид Джонстон, Принц Чарльз, Кембридж герцогы Принц Уильям, Принц Гарри және Премьер-министр Джастин Трюдо қатысты. Франция тарапынан Франция Президенті Франсуа Олланд және Премьер-министр Бернард Казенёв өкілдік етті. Елизавета II генерал-губернатор арқылы мәлімдеме жасап, «Канадтар Вими қырқасының стратегиялық маңызы бар биіктігін батыл және үлкен тапқырлықпен бағындырды, бірақ бұл жеңіске зор құрбандықтар келтірілді» деді. Вими қырқасы шайқасының жүз жылдығына арнап, Канада Посты және Францияның La Poste бірлесіп екі пошта маркасын шығарды, олардың дизайнын әр ел жеке жасады.
By the end of the century, the many repairs undertaken since the memorial's construction had left a patchwork of materials and colours, and a disconcerting pattern of damage from water intrusion at the joints. In May 2001, the Government of Canada announced the Canadian Battlefield Memorials Restoration Project, a major million restoration project to restore Canada's memorial sites in France and Belgium, in order to maintain and present them in a respectful and dignified manner. In 2005, the Vimy memorial closed for major restoration work. Veterans Affairs Canada directed the restoration of the memorial in cooperation with other Canadian departments, the Commonwealth War Graves Commission, consultants and specialists in military history. The crowd attending the rededication ceremony was the largest crowd on the site since the 1936 dedication. The Mayor of Arras, Frédéric Leturque, thanked Canadians, along with Australians, Britons, New Zealanders and South Africans, for their role in the First World War battles in the area. Attending dignitaries for Canada included Governor General David Johnston; Prince Charles; Prince William, Duke of Cambridge; Prince Harry; and Prime Minister Justin Trudeau. President François Hollande and Prime Minister Bernard Cazeneuve represented France. Elizabeth II issued a statement via the Governor General, remarking "[Canadians] fought courageously and with great ingenuity in winning the strategic high point of Vimy Ridge, though victory came at a heavy cost". Two postage stamps were released jointly by Canada Post and France's La Poste featuring the memorial, one designed by each country, to commemorate the centennial of the Battle of Vimy Ridge.
Сайт
Канадалық Ұлттық Вими мемориалдық орны Францияның Аррас қаласының шамамен солтүстігінде орналасқан. Оның шығысында Вими, солтүстігінде Живенши-ан-Гохель, солтүстік-батысында Суше, оңтүстігінде Невиль-Сен-Васт, оңтүстік-шығысында Телюс сияқты шағын қалалар мен коммуналар орналасқан. Бұл орын бұрынғы Батыс майданындағы сирек кездесетін жерлердің бірі, мұнда келушілер Бірінші дүниежүзілік соғыс даласының окоптарын және оған байланысты жер бедерін өзгеріссіз, табиғи күйінде көре алады. Мемориалдың жалпы ауданы 15000 гектарға жуық, оның көп бөлігі орманды және қоғамдық қауіпсіздікті қамтамасыз ету үшін келушілерге жабық. Жердің бейсызымдығы және жер астындағы жарылмаған оқ-дәрілердің болуы шөп шабуды адамдар үшін қауіпті етеді. Оның орнына, қойлар ашық алаңдарда жайылады. Бұл орын Канада корпусының құрметіне құрылған, бірақ мұнда басқа да ескерткіштер бар. Олар француз Марокко дивизиясына, Халықаралық «Арыстан клубына» және подполковник Майк Уоткинске арналған. Сонымен қатар, аумақта Қоғамдық соғыс қабірлері комиссиясына қарасты екі зират орналасқан: Канада зираты №2 және Живенши-Жол Канада зираты. Соғыс далаларын аралаушылар үшін танымал орын болғаннан бөлек, бұл орын Бірінші дүниежүзілік соғыс далаларының археологиясы саласының дамуында маңызды рөл атқарады, себебі оның жақсы сақталған және көбінесе бұзылмаған күйі бар. Мемориалдың ақпараттық орталығы келушілерге Вими мемориалын, сақталған майданды және Канаданың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы контекстінде Вими шайқасының тарихын толық түсінуге көмектеседі. Канадалық Ұлттық Вими мемориалы және Бомонт-Хамель Ньюфаундленд мемориалының аумақтары Бірінші дүниежүзілік соғыстың сақталған майдандарының шамамен 80 пайызын құрайды және олардың арасында жыл сайын бір миллионнан астам келуші болады.
The Canadian National Vimy Memorial site is located approximately north of Arras, France, circled by the small towns and communes of Vimy to the east, Givenchy en Gohelle to the north, Souchez to the northwest, Neuville Saint Vaast to the south and Thélus to the southeast. The site is one of the few places on the former Western Front where a visitor can see the trench lines of a First World War battlefield and the related terrain in a preserved natural state. The total area of the site is , much of which is forested and off limits to visitors to ensure public safety. The site's rough terrain and buried unexploded munitions make the task of grass cutting too dangerous for human operators. Instead, sheep graze the open meadows of the site. The site was established to honour the memory of the Canadian Corps, but it also contains other memorials. These are dedicated to the French Moroccan Division, Lions Club International, and Lieutenant Colonel Mike Watkins. There are also two Commonwealth War Graves Commission cemeteries on site: Canadian Cemetery No. 2 and Givenchy Road Canadian Cemetery. Beyond being a popular location for battlefield tours, the site is also an important location in the burgeoning field of First World War battlefield archaeology, because of its preserved and largely undisturbed state. The site's interpretive centre helps visitors fully understand the Vimy Memorial, the preserved battlefield park, and the history of the Battle of Vimy within the context of Canada's participation in the First World War. The Canadian National Vimy Memorial and Beaumont Hamel Newfoundland Memorial sites comprise close to 80 percent of conserved First World War battlefields in existence and between them receive over one million visitors each year.
Вими ескерткіші
Олвард ескерткішті 145-ші төбеде, қалың жотаның ең биік нүктесінде тұрғызды. Ескерткіште көптеген стильдік элементтер бар, оның ішінде 20 адамның бейнесі, олар көрерменге құрылыстың жалпы композициясын қабылдауға көмектеседі. Әдетте артқы деп қате түсінілетін алдыңғы қабырға биік және бұзылмас қорғаныс қабырғасын көрсетеді. Алдыңғы қабырғаның екі шетінде, баспалдақтардың негізіне жақын жерде фигуралар тобы орналасқан. "Қылыштың сындырылуы" алдыңғы қабырғаның оңтүстік бұрышында, ал "Канадалықтардың әлсіздерге деген қайырымдылығы" солтүстік бұрышында орналасқан. Екі топтың бірігіп құрамы "Қорғаушылар" деп аталады және олар канадалықтардың соғыста өмірін берген идеалдарын бейнелейді. Әр топтың үстіндегі қабырғаға лавр және зәйтүн бұтақтарымен оралған зеңбірек түтігі орнатылған, ол жеңіс пен бейбітшілікті символдайды. "Қылыштың сындырылуы" композициясында үш жас жігіт бейнеленген, олардың бірі тізе бүгіп, қылышын сындырып жатыр. Бұл мүсін милитаризмнің жеңілісін және жалпы бейбітшілікке деген ұмтылысты көрсетеді. Бұл топтастыру монументтегі пацифизмнің ең айқын бейнесі болып табылады, өйткені соғыс ескерткіштерінде қылыштың сынғаны сирек кездеседі. Алғашқы жоспарда мүсіннің бірі аяғымен неміс шлемін басып тұрған көрініс болған. Бірақ, оның тым милитаристтік бейнесі болғандықтан, одан бас тарту туралы шешім қабылданды. "Канадалықтардың әлсіздерге деген қайырымдылығы" композициясында бір адам тік тұрса, қалған үш фигура, аштықтан немесе аурудан зардап шеккендей, оның төңірегінде тізе бүгіп отыр. Тік тұрған адам Канаданың әлсіздер мен қудаланғандарға деген қайырымдылығын көрсетеді. Алдыңғы қабырғаның үстінде және ортасында жамылғы киген жас әйелдің мүсіні тұр, ол Дуай жазығына қарайды. Ол басын иіп, көзін төмен түсіріп, иегін бір қолына сүйеп тұр. Оның астында, жерде саркофаг орналасқан, оның үстінде Броди шлемі мен қылыш жатыр, ал лавр бұтақтарымен әсемделген. Қайғылы Канада бейнесі, сондай-ақ Канада анасы деп те аталатын бұл мүсін, жас Канада мемлекетінің қайтыс болғандарына аза тұрып, көрінеді. Дәстүрлі Матер Долороза бейнелеріне сілтеме жасайтын және Микеланджелоның Пиетасына ұқсас стильде бейнеленген мүсін, жаңа күннің шығысына қарай бет бұрады. Монументтегі басқа мүсіндерден айырмашылығы, тас қалаушылар Канада бейнесін 30 тонналық бір тас блоктан қашап жасаған. Бұл мүсін монументтегі ең ірі бөлік және назар орталығы болып табылады. Ескерткіш алдындағы аумақ шөппен жабылған кеңістікке айналдырылды, Олвард оны амфитеатр деп атады, ол ескерткіштің алдыңғы қабырғасынан 270 фут (82 метр) қашықтыққа дейін созылады, ал ескерткіштің жанындағы және артқы жағындағы шайқаста зақымданған ландшафтқа ешқандай қол тигізілген жоқ. Екі биік тіреуіш 30 метрге дейін көтеріледі, олардың бірінде Канаданың қарағай жапырағы, екіншісінде Францияның лилия гүлі бейнеленген, олар екі елдің бірлігі мен құрбандықтарын символдайды. Тіреуіштердің жоғарғы бөлігінде "Хор" деп аталатын фигуралар тобы орналасқан.
Allward constructed the memorial on the vantage point of Hill 145, the highest point on the ridge. The memorial contains many stylized features, including 20 human figures, which help the viewer in contemplating the structure as a whole. The front wall, normally mistaken for the rear, is high and represents an impenetrable wall of defence. There is a group of figures at each end of the front wall, next to the base of the steps. The Breaking of the Sword is located at the southern corner of the front wall while Sympathy of the Canadians for the Helpless is located at the northern corner. Collectively, the two groups are The Defenders and represent the ideals for which Canadians gave their lives during the war. There is a cannon barrel draped in laurel and olive branches carved into the wall above each group, to symbolize victory and peace. In Breaking of the Sword, three young men are present, one of whom is crouching and breaking his sword. This statue represents the defeat of militarism and the general desire for peace. This grouping of figures is the most overt image to pacifism in the monument, the breaking of a sword being extremely uncommon in war memorials. The original plan for the sculpture included one figure crushing a German helmet with his foot. It was later decided to dismiss this feature because of its overtly militaristic imagery. In Sympathy of the Canadians for the Helpless, one man stands erect while three other figures, stricken by hunger or disease, are crouched and kneeling around him. The standing man represents Canada's sympathy for the weak and oppressed. The figure of a cloaked young woman stands on top and at the centre of the front wall and overlooks the Douai Plains. She has her head bowed, her eyes cast down, and her chin resting in one hand. Below her at ground level is a sarcophagus, bearing a Brodie helmet and a sword, and draped in laurel branches. The saddened figure of Canada Bereft, also known as Mother Canada, is a national personification of the young nation of Canada, mourning her dead. The statue, a reference to traditional images of the Mater Dolorosa and presented in a similar style to that of Michelangelo's Pietà, faces eastward looking out to the dawn of the new day. Unlike the other statues on the monument, stonemasons carved Canada Bereft from a single 30 tonne block of stone. The statue is the largest single piece in the monument and serves as a focal point. The area in front of the memorial was turned into a grassed space, which Allward referred to as the amphitheatre, that fanned out from the monument's front wall for a distance of 270 feet (82 m) while the battle damaged landscape around the sides and back of the monument were left untouched. The twin pylons rise to a height 30 metres above the memorial's stone platform; one bears the maple leaf for Canada and the other the fleur de lis for France, and both symbolize the unity and sacrifice of the two countries. At the top of the pylons is a grouping of figures known collectively as the Chorus.
Марокколық дивизияның ескерткіші
Марокколық дивизияның ескерткіші 1915 жылдың мамыр айында Артуа шайқасының екінші кезеңінде қаза тапқан Марокколық дивизияның француз және шетелдік азаматтарының естелігіне арналған. Ескерткіш дивизияның ардагерлерімен салынды және 1925 жылдың 14 маусымында ашылды, жоспарлау рұқсатысыз салынған. Ескерткіштің төменгі жағындағы әртүрлі еске алу тақталарын есептемегенде, науқан шайқастары ескерткіштің сол және оң жақ бұрыштарында жазылған. Кейін дивизияның ардагерлері 1987 жылдың сәуір айында Марокколық дивизияны барлық бөлімшелеріне Құрмет легионы берілген жалғыз дивизия деп көрсететін мрамор тақта орнатуға қаржы жұмсады. Марокколық дивизия бастапқыда Марокконың наурыз дивизиясы ретінде құрылды. Дивизия әртүрлі шығу тегіне ие бөлімшелерден тұрды және атауынан көрінетіндей болмаса да, Мароккодан келген бөлімшелерді қамтымады. Марокколықтар 1-ші шетелдік полктің 2-ші наурыз полкі мен 2-ші шетелдік полктің 2-ші наурыз полкінің бірігуінен құрылған Шетелдік легионының наурыз полкінің құрамына кірді, екеуі де Марокколық дивизия бригадаларының құрамында болды. Дивизияда негізінен тунистік және алжирлік текті Tirailleurs және Zouaves, сондай-ақ 1-ші шетелдік полктің 2-ші наурыз полкі мен 7-ші алжирлік Tirailleurs полкінен легионерлер болды. Мемориалға орнатылған тақтаның куәлігі бойынша, француз легионерлері 52 түрлі елден келді, олардың арасында американдықтар, поляктар, орыстар, итальяндар, гректер, немістер, чехословакиялықтар, шведтер, армянтар, еврей дінінің түрлі азаматтары (http://monumentsmorts. univ lille3. fr/monument/2892/givenchyengohelle autre/) және жазушы Блез Сендрас сияқты швейцариялық еріктілер де болды. Шайқаста француздың 10-армиясының қолбасшысы генерал Виктор д'Урбаль Вими қырқасы мен Нотр-Дам-де-Лореттедегі неміс позицияларына шабуыл жасау арқылы оларды аймақтан ығыстыруға тырысты. 1915 жылдың 9 мамырында шабуыл басталғанда, француздың XXXIII армия корпусы маңызды аумақтық пайдаға қол жеткізді. XXXIII армия корпусының құрамындағы Марокколық дивизия неміс қорғанысын жылдам бұзып, екі сағат ішінде неміс желілеріне енді. Дивизия қырқаның биіктігін басып алды, тіпті шағын топтар қырқаның қарамағына жетті, бірақ күшейте алмағандықтан кері шегінді. Неміс контршабуылдарынан кейін де дивизия аумақтық үстемдікті сақтап қалды. Бірақ дивизия ауыр шығынға ұшырады. Шайқаста қаза тапқан және ескерткіште еске алынғандардың арасында дивизияның екі бригада командирі, полковник Гастон Крос және Луи Август Теодор Пейн де бар.
The Moroccan Division Memorial is dedicated to the memory of the French and Foreign members of the Moroccan Division, killed during the Second Battle of Artois in May 1915. The monument was raised by veterans of the division and inaugurated on 14 June 1925, having been built without planning permission. Excluding the various commemorative plaques at the bottom front facade of the memorial, campaign battles are inscribed on the left and right hand side corner view of the memorial. The veterans of the division later funded the April 1987 installation of a marble plaque that identified the Moroccan Division as the only division where all subordinate units had been awarded the Legion of Honour. The Moroccan Division was initially raised as the Marching Division of Morocco. The division comprised units of varying origins and although the name would indicate otherwise, it did not in fact contain any units originating from Morocco. Moroccans were part of the Marching Regiment of the Foreign Legion which was formed from the merger of the 2nd Marching Regiment of the 1st Foreign Regiment with the 2nd Marching Regiment of the 2nd Foreign Regiment, both also part of the Moroccan Division Brigades. The division contained Tirailleurs and Zouaves, of principally Tunisian and Algerian origin, and most notably Legionnaires from the 2nd Marching Regiment of the 1st Foreign Regiment and the 7th Algerian Tirailleurs Regiment. The French Legionnaires came, as attested to by a plaque installed on the memorial, from 52 different countries and included amongst them American, Polish, Russian, Italian, Greek, German, Czechoslovakian, Swedish, Armenian, various nationals of the Jewish faith (http://monumentsmorts. univ lille3. fr/monument/2892/givenchyengohelle autre/), and Swiss volunteers such as writer Blaise Cendrars. In the battle, General Victor d'Urbal, commander of the French Tenth Army, sought to dislodge the Germans from the region by attacking their positions at Vimy Ridge and Notre Dame de Lorette. When the attack began on 9 May 1915, the French XXXIII Army Corps made significant territorial gains. The Moroccan Division, which was part of the XXXIII Army Corps, quickly moved through the German defences and advanced into German lines in two hours. The division managed to capture the height of the ridge, with small parties even reaching the far side of the ridge, before retreating due to a lack of reinforcements. Even after German counter attacks, the division managed to hold a territorial gain of The division did however suffer heavy casualties. Those killed in the battle and commemorated on the memorial include both of the division's brigade commanders, Colonels Gaston Cros and Louis Augustus Theodore Pein.
Гранж метросы
Бірінші дүниежүзілік соғыстың Батыс майданында туннельдер, метро және қазбалар кеңінен қолданылған. Гранж метросы – шамамен ұзындығы бар туннель жүйесі, ол бір кезде резервтік желілерді алдыңғы қатарға жалғастыратын. Бұл әскерлерге жылдам, қауіпсіз және көрінбейтін түрде алға жылжуға мүмкіндік берді. Бұл туннель жүйесінің бір бөлігі Канада студенттерінің гидтері ұйымдастырған тұрақты экскурсиялар арқылы жұртшылыққа ашық. Арас-Вими секторындағы жер астындағы бор тас жұмсақ, кеуекті, бірақ өте тұрақты болғандықтан туннель қазуға қолайлы жағдай болды. Нәтижесінде, 1915 жылдан бастап Вими секторында жер асты соғысы кеңінен дамыды. Вими қырқасы шайқасына дайындық ретінде бес британдық туннель құрылыс компаниясы Канада корпусының майсасында 12 жер асты жолын қазып салды, олардың ең ұзыны ұзындығын құрады. Туннель қазушылар үлкен калибрлі гаубица оқтарынан қорғану үшін 10 метр тереңдікте қазды. Жер асты жолдары көбінесе күніне төрт метр жылдамдықпен қазылып, биіктігі екі метр, ені бір метр болатын. Бұл жер асты желісіне көбінесе жасырын жеңіл теміржол желілері, ауруханалар, басқару пункттері, су резервуарлары, оқ-дәрі қоймалары, миномет және пулемет бекеттері, сондай-ақ байланыс орталықтары кіретін.
The First World War's Western Front included an extensive system of tunnels, subways, and dugouts. The Grange Subway is a tunnel system that is approximately in length and once connected the reserve lines to the front line. This permitted soldiers to advance to the front quickly, securely, and unseen. A portion of this tunnel system is open to the public through regular guided tours provided by Canadian student guides. The Arras Vimy sector was conducive to tunnel excavation owing to the soft, porous yet extremely stable nature of the chalk underground. As a result, pronounced underground warfare had been a feature of the Vimy sector since 1915. In preparation for the Battle of Vimy Ridge, five British tunnelling companies excavated 12 subways along the Canadian Corps' front, the longest of which was in length. The tunnellers excavated the subways at a depth of 10 metres to ensure protection from large calibre howitzer shellfire. The subways were often dug at a pace of four metres a day and were often two metres tall and one metre wide. This underground network often incorporated or included concealed light rail lines, hospitals, command posts, water reservoirs, ammunition stores, mortar and machine gun posts, and communication centres.
Полковник Майк Уоткинс ескерткіші
Канад жағында қалпына келтірілген траншеялардың жанында шағын ескерткіш тақта орнатылған. Ол подполковник Майк Уоткинске арналған. Уоткинс Корольдік логистикалық корпустың Құрлықтық қызмет боеприпастары дирекциясындағы жарылғыш заттарды жою бөлімінің басшысы және жарылғыш заттарды жою саласындағы жетекші британдық сарапшы болған. 1998 жылдың тамызында, Канаданың Ұлттық Вими мемориалының аумағындағы британдық туннель жүйесін жан-жақты зерттеу кезінде туннель кіреберісінің жанында шатырдың құлауынан қаза тапты. Мемориалды қалпына келтіру барысында, ескерткіш маңындағы бастапқы келушілер орталығы жабылып, оның орнына уақытша орталық салынды, ол бүгінгі күнге дейін қолданыста. Қазіргі келушілер орталығы сақталған алдыңғы траншеялардың жанында, соғыс кезінде жер астындағы қазбалардың нәтижесінде пайда болған көптеген кратерлерге және Гранж метросының кіреберісіне жақын орналасқан. Жаңа білім беру орталығының 2017 жылдың сәуір айына дейін, шайқастың 100 жылдығына орай аяқталуы күтілуде. Жаңа миллиондық орталық – үкімет пен Вими қоры арасындағы мемлекеттік-жекеменшік серіктестік. Қаржы жинау мақсатында Вими қоры келушілер орталығының әртүрлі залдарына демеушілерге атау құқығын берді, бұл шешім мемориалдық парк екенін ескере отырып, кейбір дау-дамайға себеп болды. Тағы бір маңызды мемориал – Францияда орналасқан Бомонт-Хамель Ньюфаундленд мемориалы. Еске алу шаралары басқа да формаларда өркендеді: Вими қоры, Вими қырқасы шайқасындағы жеңістің символы ретінде Канаданың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы мұрасын сақтау және насихаттау үшін құрылды, сондай-ақ шайқаста қаза болғандар мен жараланғандарды еске алу үшін Вими қырқасы күні белгіленді. Жергілікті Вими тұрғыны Жорж Девлу 2009 жылы қайтыс болғанға дейін 13 жыл бойы канадалық туристерді ескерткішке және кері тегін тасымалдап, Вимиде шайқасқан канадалықтарға құрмет көрсетуді өзінің міндеті санады. Мемориал сынсыз емес. Алана Винсент ескерткіштің құрамдас бөліктері өзара қарама-қайшы екенін, соның салдарынан ескерткіштің жеткізген хабары біртұтас еместігін дәлелдеді. Визуалды тұрғыдан, Винсент пилондардың жоғарғы бөлігіндегі фигуралардың жеңіске жеткен бейнесі мен төменгі бөлігіндегі фигуралардың аза тұту позасы арасындағы қарама-қайшылықты көрсетеді. Текстік тұрғыдан, Вими қырқасындағы жеңісті мақтан етумен жазылған жазу, ескерткіштің негізіндегі жоғалғандардың тізімінен мүлдем өзгеше көрінеді. Мемориал басқа да көркем жобалардың нысаны немесе шабыты болып табылады. 1931 жылы Уилл Лонгстафф «Вими қырқасының арбалары» атты суретін салған, онда Вими қырқасындағы Канада корпусының әскерилерінің арбалары бейнеленген, алайда мемориал әлі де бірнеше жыл бойы аяқталмайтын. Мемориал Франция мен Канадада мөрлерге түсірілген, соның ішінде 1936 жылғы француз сериясы және 1918 жылғы 11 қарашадағы қарулы келісімнің 50 жылдығына арналған канадалық серия. Канаданың белгісіз сарбазы Канаданың Ұлттық Вими мемориалының маңындағы зираттан таңдалды, ал Канаданың белгісіз сарбазының бейіті Вими мемориалының негізіндегі тас саркофаг үлгісінде салынған. «Ешқашан ұмытылмас ұлттық мемориал» жобасы 2016 жылдың ақпан айында тоқтатылғанға дейін мемориалдағы «Канаданың қайғысы» мүсілінен шабыттандырылып жасалуы тиіс еді. Джейн Уркхарттың 2001 жылғы «Тас кесушілер» атты тарихи романы ескерткіштің дизайны мен құрылысына қатысқан кейіпкерлерді бейнелейді. 2007 жылы мемориал «Канаданың жеті кереметі» ішінен таңдалып алынды. Канада Корольдік монета жасау зауыты мемориалды бейнелеген бірнеше монета шығарды, соның ішінде 2002 жылы 5 центтік күміс монета және 2007 жылы 30 долларлық күміс монета. 2008 жылы құрылған Канаданың әскери медалі – «Құрбандық медалі», медальдің артқы жағында «Канада анасының» бейнесі бейнеленген. Франция елшілігінің Канададағы бас залындағы галереяда мемориалдың тұрақты басрельефті мүсіні екі ел арасындағы тығыз қарым-қатынасты бейнелеу үшін орнатылған. Мемориал Канада Банкі 2012 жылдың 7 қарашасында шығарған Frontier Series канадалық полимерлік 20 долларлық банкноттың артқы жағында бейнеленген.
Near the Canadian side of the restored trenches is a small memorial plaque dedicated to Lieutenant Colonel Mike Watkins MBE. Watkins was head of Explosive Ordnance Disposal at the Directorate of Land Service Ammunition, Royal Logistic Corps, and a leading British explosive ordnance disposal expert. In August 1998, he died in a roof collapse near a tunnel entrance while undertaking a detailed investigative survey of the British tunnel system on the grounds of the Canadian National Vimy Memorial site. During the memorial restoration, the original visitors' centre near the monument was closed and replaced with a temporary one, which remains in use today. The visitors' centre is now near the preserved forward trench lines, close to many of the craters created by underground mining during the war and near the entrance of the Grange Subway. Construction of a new educational visitors' centre is expected to be completed by April 2017, in advance of the 100th anniversary of the battle. The new million visitor centre is a public private partnership between government and the Vimy Foundation. In order to raise funds the Vimy Foundation granted naming rights in various halls of the visitor centre to sponsors, an approach which has met some level of controversy due to the site being a memorial park. The other is the Beaumont Hamel Newfoundland Memorial, also in France. Remembrance has also taken other forms: the Vimy Foundation, having been established to preserve and promote Canada's First World War legacy as symbolized by the victory at the Battle of Vimy Ridge, and Vimy Ridge Day, to commemorate the deaths and casualties during the battle. Local Vimy resident Georges Devloo spent 13 years until his death in 2009 offering car rides to Canadian tourists to and from the memorial at no charge, as a way of paying tribute to the Canadians who fought at Vimy. The memorial is not without its critics. Alana Vincent has argued that constituent parts of the monument are in conflict, and as a result the message conveyed by the monument is not unified. Visually, Vincent argues there is a dichotomy between the triumphant pose of the figures at the top of the pylons and the mourning posture of those figures at the base. Textually, she argues the inscription text celebrating the victory at the Battle of Vimy Ridge strikes a very different tone to the list of names of the missing at the base of the monument. The memorial is regularly the subject or inspiration of other artistic projects. In 1931, Will Longstaff painted Ghosts of Vimy Ridge, depicting ghosts of men from the Canadian Corps on Vimy Ridge surrounding the memorial, though the memorial was still several years away from completion. The memorial has been the subject of stamps in both France and Canada, including a French series in 1936 and a Canadian series on the 50th anniversary of the Armistice of 11 November 1918. The Canadian Unknown Soldier was selected from a cemetery in the vicinity of the Canadian National Vimy Memorial, and the design of the Canadian Tomb of the Unknown Soldier is based upon the stone sarcophagus at the base of the Vimy memorial. The Never Forgotten National Memorial was intended to be a statue inspired by the Canada Bereft statue on the memorial, before the project was cancelled in February 2016. A 2001 Canadian historical novel The Stone Carvers by Jane Urquhart involves the characters in the design and creation of the memorial. In 2007, the memorial was a short listed selection for the Seven Wonders of Canada. The Royal Canadian Mint released commemorative coins featuring the memorial on several occasions, including a 5 cent sterling silver coin in 2002 and a 30 dollar sterling silver coin in 2007. The Sacrifice Medal, a Canadian military decoration created in 2008, features the image of Mother Canada on the reverse side of the medal. A permanent bas relief sculpted image of the memorial is presented in the gallery of the grand hall of the Embassy of France in Canada to symbolize the close relations between the two countries. The memorial is featured on the reverse of the Frontier Series Canadian polymer $20 banknote, which was released by the Bank of Canada on 7 November 2012.