Кіріспе

Ирландияның тығыз орналасқан аудандары жөніндегі кеңес 1891 жылы Бас хатшы, Rt. Сүйіктім. А. Ж. Балфур, П. С., М. П. тарапынан Ирландияның батысында және солтүстік-батысының бір бөлігіндегі кедейлік пен тығырыққа толы тұрғын жағдайларын жеңілдету үшін құрылды. Уильям Лоусон Микс кеңестің құрылғаннан бастап соңғы күніне дейін, алдымен хатшы, ал 1909 жылдан бастап мүше ретінде жұмыс істеді. Кеңес 1923 жылы Ирландия еркін мемлекетінің жаңа үкіметі тарапынан таратылды, ал оның қызметкерлері Ирландия жер комиссиясына қосылды, оның функциялары Балық шаруашылығы және ауылдық өнеркәсіп министрлігіне жүктелген кезде. КДБ консервативті саясаттың – «жақсылықпен үй басқаруды басу» құрамына кірді. Оның мақсаты кедейлікті жеңілдету, мысалы, батыс жағалауындағы шағын портерлерге кемежайлар салу, балық аулауға көмектесу, егін шаруашылығын жаңғырту немесе жұмыс орындарын құру және Ирландиядан эмиграцияны тоқтату үшін жергілікті фабрикаларды демеу болды. Аран аралдарында осы күнге дейін жергілікті білікті тоқымашылар мен дизайнерлерді пайдалана отырып, Аран тоқымасын коммерциялық негізде ұсынатын тоқыма өнеркәсібі құрылды. Кеңестің қарамағындағы аудандарда салық салынатын құны 30 шиллингтен кем болды. Осылай жіктелген барлық аудан 1901 жылы 550 000 халқымен тіркелді. КДБ үшін қаражат Ирландия шіркеуінен түсті, бірақ 1912 жылға қарай басқа да қаражаттар бөлінді және оның активтері 530 000 фунт стерлингті құрады (2010 жылғы шамамен 40 миллион фунт стерлинг). 1903 жылғы Жер сатып алу (Ирландия) заңына сәйкес КДБ жалға алушылардың шағын шаруашылықтарын кеңейту үшін ірі иеліктерден қосымша жер сатып алуға уәкілдік алды. 1909 жылы оған міндетті сатып алу құқығы берілді және 1000-нан астам иелікті қайта бөлуге кірісті. КДБ-нің мұрасының бірі – алғашқы кеңестің мүшесі ретінде жұмыс істеген тәжірибесінен қатты әсер көрген сер Хорас Планкетт құрған кооперативтік қозғалыс болды. Кеңестің үлкен жетістігі – шаруашылықтардың кеңейтілуі және жақсартылуы болды. Бұл кең егістіктерден жер сатып алу және кішігірім, тиімді шаруашылықтар құру үшін меншіктерді кеңейтуді қамтыды. Галвей графтығындағы Баллигарға жақын орналасқан Француз иелігі кеңестің алғашқы жер сатып алуы болды. Жерге 7 600 фунт стерлинг жұмсалды, 1919 жылға қарай кеңес жерге барлығы он миллион фунт стерлинг жұмсады. Галвей және Роскоммон округтеріндегі Дилион иелігін жақсарту – бұл тығыз орналасқан аудандық кеңестердің жұмысының жарқын мысалы. 1899 жылы кеңес 93 652 акр жерді құрайтын Дилион иелігін 290 000 фунт стерлингке сатып алды, бұл КДБ кез келген иелік үшін төлеген ең үлкен сома болды. Бұл иеліктердің көпшілігі нашар дренажға және тұрақты су тасқынына бейімделген нашар жерлерге ие болды. Кеңес бұл мәселені кең ауқымды дренаждық жұмыстарға инвестиция салу арқылы шешті, бұл иеліктердегі жүздеген акр жердің өнімділігін екі есеге арттырды. Олар жолдарды, қоршауларды және үйлерді де салған. Барон Ардиланның, лорд Бингемнің, Кланрикард графының және виконт Диллонның иеліктері КДБ сатып алған көптеген иеліктердің қатарында болды. КДБ тығыз орналасқан аудандардағы балық шаруашылығына үлкен әсер етті. КДБ құрылыс жұмыстарына, соның ішінде теңіз жұмыстарына, мысалы, порттар, кемежайлар, жолдар, көпірлер және дренаждық жұмыстарға 100 000 фунт стерлингтен астам қаражат жұмсады. Бұл жұмыс балықшыларға, фермерлерге және бағбандарға мүмкіндіктер мен ресурстар ұсыну үшін жүзеге асырылды. Кеңес балық шаруашылығы саласымен жұмыс істеді, шелек жасау, тор жасау және қайық құрылысы бойынша нұсқаулар берді. Кеңес Ирландия бойынша тоқсан бір палубалы балық аулау қайығын ұсынды, олардың жиырма үшi Коннемара жағалауында және Донегал графтығындағы Киллбигсте салынды. Бұл қайықтар желісіз және құрал-жабдықсыз 15 000 фунт стерлингке бағаланды.

Қазіргі заманғы бағалау

Ирландиялық тарихшы Джозеф Ли өзінің "Ирландия қоғамының жаңғыруы" атты кітабында К.Д.Б.-ді былай бағалады: "Қысқасы, Басқарманың берген уәдесі көбінесе оның іске асырылуынан асып кетті". Ол К.Д.Б.-нің Ирландияның батысында және Ольстердің батысындағы Донегал округінде экономикалық тұрғыдан тиімсіз жобаларға көп инвестиция салғанын, ал субсидия тоқтатылған соң бұл жобалар сәтсіз аяқталғанын көрсетті. Осының салдарынан, Ирландияның батысы мен солтүстік-батысынан эмиграция ағыны, үміттенгендей, дамыған шығысқа қарай ішкі көші-қонға ұласпады.