Кіріспе
Sellwood көпірі Портлендтің Sellwood және Westmoreland аудандарын шығыс жағында Орегонның 43-бағдарламалық жолы / Макадам даңғылымен батыс жағында байланыстырады. Оның шығыс жағы Такома көшесіне шығады. Көпірге Мултнома округінің меншігі және басқару құқығы тиесілі. 1925 жылғы алғашқы құрылысы болаттан жасалған фермалық көпір болса, 2016 жылы салынған жаңасы палубалық аркалы көпір.
Бастапқы көпір
Густав Линдентал жобалаған алғашқы көпір 1925 жылдың 15 желтоқсанында ашылды, соңғы құны 541 000 долларға (2011 жылы 6,9 миллион долларға тең) жетті. Оның ұзындығы 1971 фут (601 метр) болды, ал тік су жолының биіктігі 75 фут (23 метр) құрады. Онда барлығы Уоррен типіндегі төрт үздіріліссіз қанат болды.
Кемшіліктер мен ауыстыру
2000-шы жылдары көпірдің жағдайына қатысты пікірталас күшейе бастады, ол 1960-шы жылдардан бері нашарлап келген еді. 2004 жылдың қаңтар айында екі бетонды кіреберісте жарықтар анықталғаннан кейін көпірдің салмақ шегі 32 тоннадан 10 тоннаға дейін төмендетілді. Бұл шамамен 1400 жүк көлігі мен автобустың күндізгі бағыттарын өзгертуге әкеп соқты. Көпірді ауыстыру мүмкіндігі талқыланғанда, жаңа көпірдің құрылымында велосипедшілер мен жаяу жүргіншілер үшін оны тиімдірек пайдалануға мүмкіндік беретін өзгерістер қарастырылды. 1925 жылғы көпірде велосипедтерге арналған бөлінген жолақ болған жоқ, ал соңғы онжылдықтарда велосипедшілер саны артқан еді. Сонымен қатар, әр бағытта тек бір ғана қатынас жолағы болғандықтан, велосипедтерді озу кезінде көліктерге кеңістік жетіспеді. Солтүстік жағында жаяу жүргіншілерге арналған тротуар болған, бірақ оның ені салыстырмалы түрде тар – 4 фут (1 метр) құрады. Көше шамдарының негіздері тротуармен ортақ кеңістікті пайдаланғандықтан, осы жерлерде жаяу жүргіншілерге қол жетімді кеңістік шамамен 3 фут (36 дюйм, 91 см) болды. Қауіпсіздік талаптарын ескере отырып, қолданылатын тротуардың ені 2 футтан (24 дюйм, 61 см) аспады. Велосипедтік тасымалды дамыту одағы Sellwood көпірін Портлендте велосипед инфрақұрылымын жақсарту бойынша басымдықтардың бірі деп атады. 2007 жылдың шілдесінде Multnomah округі комиссиясы көпірді ауыстырудың бірнеше нұсқасын қарастырды. Ол кезде ең қолайлы нұсқа – қазіргі көпірдің оңтүстігіне орналасқан, екі көлік және екі қоғамдық көлік жолағы бар 75 фут (23 метр) көпір болатын, оның құны шамамен 302 миллион долларға бағаланды. Алайда, 2008 жылдың қарашасында Sellwood Bridge тобы бес финалист жобасы мен бағыттарын қамтитын Экологиялық әсерді бағалау туралы есептің жобасын жариялады. 2010 жылдың көктемінде Экологиялық әсерді бағалау туралы толық есеп жарияланды және 2010 жылдың шілдесінде Федералдық автомобиль жолдары басқармасы оны мақұлдады. 2010 жылы бірнеше жобаны бағалаудан кейін, ауыстыру үшін екі қабатты болатты аркалы көпір таңдалды. Бұл шешім 2011 жылдың 27 қаңтарында Multnomah округі комиссиясымен бекітілді. Жаңа көпір трамвайларды тасымалдауға жеткілікті мықты болады, сонымен қатар қала әкімдері осындай желі құруды шешсе, трамвай желісін орнатуды жеңілдету үшін жобада тиісті ережелер қарастырылған. Трамвай жолдарын қосу жоспарлары 2010 жылдың соңында қысқа мерзімге қарастырылды, бірақ 2011 жылдың қаңтарында шығындарды төмендету мақсатында олардан бас тартылды. 2011 жылдың қазан айындағы Транспорт департаментінің мәлімдемесінде Sellwood көпірін «тезірек» ауыстыру қажеттігі айтылды. 2011 жылдың 15 желтоқсанында округ ауыстыру жұмыстарын бастауға жеткілікті АҚШ федералдық қаржыландыруын алды. 2012 жылдың 19 шілдесінде Multnomah округі комиссарлары жаңа көпірдің 299 миллион долларлық жобасын мақұлдады. 2012 жылдың 19 шілдесінде Multnomah округі комиссарлары соңғы жобаны бекітті. Жобаның екі жағында жаяу жүргіншілер мен велосипедтерге арналған жолақтары бар болатты аркалы көпір қарастырылған. Құрылысқа округтен 136 миллион доллар (жылдық көлік тіркеу алымынан 17 доллар есебінен жиналған), федералды үкіметтен 33 миллион доллар, штаттан 35 миллион доллар және Портленд қаласынан 84,5 миллион доллар бөлінді. 2013 жылдың 19 қаңтарында 6,8 миллион фунт салмақты көпір мердігер компания Omega Morgan арқылы уақытша болат тіректерге орнатылды. Жаңа көпір ашылғанға дейін уақытша көпір ретінде пайдаланылған бұл көпір «shoofly bridge» деп аталды. Үш жылдан астам уақыт уақытша тіректерде тұрғаннан кейін, ескі көпір 2016 жылдың 25 ақпанында қозғалыс үшін жабылды, ал жаңа көпір 2016 жылдың 29 ақпанында ашылды. Т. Ю. Лин Интернешнл компаниясы соңғы жобалау бойынша бас кеңесші ретінде тағайындалды. Соңғы жобалау көпірдің бастапқы тұжырымдамаларымен салыстырғанда оның аумағын айтарлықтай қысқартты, жобаның құнын төмендетті және қоршаған ортаға тигізетін зиянды азайтты. Соңғы көпірдің дизайны қазіргі сейсмикалық нормаларға сәйкес келеді және операциялар үшін 475 жылдық қайтару периоды және қауіпсіздік үшін 975 жылдық қайтару периоды талаптарын қанағаттандырады.
Discussions over possible replacement of the bridge also considered changes that a new bridge might incorporate in order to make the structure more usable for cyclists and pedestrians than the bridge it would replace. The 1925 bridge included no designated space for bicycle traffic, which had grown in more recent decades, and with only a single traffic lane in each direction, there was also very little room for cars to move over when passing bicycles in the roadway. There was a sidewalk on the north side, but its width was a relatively narrow 4 feet (1 m) and the street light foundations shared space with the sidewalk, making the sidewalk's usable width at those points about 3 feet (36 inches, 91 cm). Allowing for safety clearances, there was less than 2 feet (24 inches, 61 cm) of usable sidewalk. The Bicycle Transportation Alliance listed the Sellwood Bridge as one of the top ten priorities for improving Portland's bicycling. In July 2007, the Multnomah County Board of Commissioners considered several options for a replacement bridge. At the time, the top option was a 75 feet (23 m) bridge with two car lanes and two transit lanes, running just south of the current bridge, with a projected cost of $302 million. In November 2008, however, the Sellwood Bridge team issued a draft Environmental Impact Statement containing details on five different finalist designs and alignments. A final Environmental Impact Statement was published in spring 2010, and it was approved by the Federal Highway Administration in July 2010. After evaluation in 2010 of several different possible designs, a two lane steel deck arch bridge was chosen for the replacement bridge. This was approved by the Multnomah County Commission on January 27, 2011. The new bridge is strong enough to carry streetcars and the design will include some provisions intended to make the potential installation of a streetcar line across the bridge easier, should city officials later decide to build such a line. Plans to include streetcar tracks were briefly considered in late 2010, but dropped in January 2011 to reduce costs. In an October 2011 study, the Department of Transportation wrote that the Sellwood Bridge must be replaced 'immediately'. On December 15, 2011, the county received U. S. federal funding sufficient to begin immediate work on a replacement. On July 19, 2012, Multnomah County commissioners approved a $299 million design for a new bridge. On July 19, 2012, a final design was approved by Multnomah County commissioners. The design is a steel deck arch bridge with pedestrian and bicycle lanes on both sides. Construction was funded with $136 million from the county (raised from a $17 annual vehicle registration fee), $33 million from the federal government, $35 million from the state, and $84.5 million from the city of Portland. On January 19, 2013, the 6.8 million pound bridge was moved onto temporary steel supports by contractor Omega Morgan. The moved bridge, known as a shoofly bridge, served as a temporary span until the new crossing opened. After more than three years of use on temporary supports, the old bridge closed to traffic permanently on February 25, 2016, and the new bridge opened to traffic on February 29, 2016. with T. Y. Lin International serving as Prime Consultant for Final Design. The final design reduced the bridge footprint significantly from early concepts, lowering project costs and minimizing environmental disturbances. The final bridge design is also based on contemporary seismic codes and satisfies both a 475 year return period event for operations and a 975 year return period for safety.