Кіріспе
Джесси Хиббстің 1955 жылғы "Тозаққа және қайту" фильмі – 1955 жылы Technicolor және CinemaScope форматында түсірілген соғыс фильмі. Оны Джесси Хиббс режиссерлік етті, ал басты рөлде Ауди Мерфи өзінің өзінен бейнеленген. Фильм 1949 жылғы осы аттас автобиографиялық кітабына негізделген, және ол Мерфидің Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясының сарбазы ретінде өткен тәжірибесін көрсетеді. Кітапты оның досы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясының Сигнал корпусында қызмет еткен Дэвид "Спек" МакКлюр жазған.
To Hell and Back is a Technicolor and CinemaScope war film released in 1955. It was directed by Jesse Hibbs and stars Audie Murphy as himself. It is based on the 1949 autobiography of the same name and is an account of Murphy's World War II experiences as a soldier in the U. S. Army. The book was ghostwritten by his friend, David "Spec" McClure, who served in the U. S. Army's Signal Corps during World War II.
Сюжет
Жас Ауди Мерфи Техастың солтүстік-шығысындағы кедей, үлкен шаруа отбасында өседі. Оның әкесі 1939-40 жылдары оларды тастап кетеді, анасы тоғыз баласын тамақтандыруға шамасы жетпейді. Мёрфи үлкен ұлы болғандықтан, ерте жастан бастап көршісі, жергілікті фермер Мистер Хьюстонға бауырларын асырау үшін жұмыс істейді. Мерфи мен Мистер Хьюстон жұмыс істеп жатырса, Перл-Харборға шабуыл туралы радио хабарландыруды тыңдайды. 1941 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, Ауди отбасының басшысы болады. Оның аға-інілері мен апа-сіңлілері үлкен апасы Корринге жіберіледі. Мистер Хьюстон Мёрфиді өзін қамтамасыз ету үшін әскерге шақыруға көндіреді. Мёрфи кішкентай дене бітімі мен жастығына байланысты теңіз жаяу әскеріне, әскери-теңіз флотына және әскер десанттарына қабылданбады. Ақыры, әскер оны қарапайым жаяу әскер ретінде қабылдайды. Негізгі дайындықтан және жаяу әскерде оқығаннан кейін Мерфи Солтүстік Африкадағы 3-ші жаяу әскер дивизиясына қосымша күш ретінде жіберіледі. Жас көрінісіне байланысты ол "балалардың" соғысқа жіберілгені туралы әзілдерді естиді. Оның команда мүшелері: Джонсон, әйелдерге құмар адам; Брэндон, әйелі мен қызынан қашып кеткен; Керриган, әзіл-қалжың айтатын адам; Ковак, америкалық азамат болғысы келетін поляк иммигранты; Суоп (команда мүшелері оны "бастық" деп атайды), көп темекі шегетін тума жерлі америкалық, және Неапольде туыстары бар Валентино. 3-ші жаяу әскер дивизиясы Сицилияға қонғаннан кейін, Мерфи мен оның адамдарына неміс автоматтарының позициясы шабуыл жасайды. Мёрфи өз адамдарымен бірге позицияға шабуыл жасап, немістерді өлтіреді. Сицилияда шайқасқаннан кейін Мерфи капрал дәрежесіне көтеріледі. Сицилиядан кейін Мерфи мен оның отрядына жаңа взвод басшысы, лейтенант Мэннинг қосылады. Неміс күштеріне диверсиялық шабуыл кезінде лейтенант Мэннинг жараланады және оның взводтық сержанты сержант Класки қаза табады. Бұл Мерфидің взводты басқаруын қамтамасыз етеді. Италияда шайқасқан кезде взводын басқаруда өзін көрсеткеннен кейін, ол сержант болып жоғарылатылады. Мерфи мен оның адамдары демалысқа Неапольге жіберіледі. Мерфи мен оның адамдары кейіннен "Шингл" операциясына қатысады. Жағаға қонғаннан кейін Мерфи мен оның адамдары тастап кетілген ферма үйінің маңында шайқасады. Бұл шайқаста лейтенант Мэннинг, Ковак және Джонсон қаза табады. Одақтастар "Шингл" операциясын бұзғаннан кейін, Мерфи мен оның адамдары Оңтүстік Францияға көшіріледі, осы кезеңде Брэндон қаза табады, ал ол соңында екінші лейтенант дәрежесіне дейін шайқас алаңында тағайындалады. Мерфиге Құрмет медалі табысталған оқиға фильмнің соңында көрсетіледі. 1945 жылдың қаңтар айында Францияның Холцвир қаласына жақын жерде Мерфидің ротасы қатал неміс шабуылына қарсы шегінуге мәжбүр болады. Алайда, Мерфи орман шетінде қалып, жаудың жаяу әскері мен броньды техникасына қарсы артиллерия отын бағыттайды. Немістер оның позициясына жақындағанда, Мерфи тасталған M4 Шерман танкысіне секіреді (іс жүзінде ол бұл әрекетті M10 танк жойғышының үстінде жасады) және .50 калибрлі пулеметін пайдаланып, жауды тоқтатып тұрады, тіпті көлік өртеніп, кез келген сәтте жарылуы мүмкін. Жарақаттанған және жаудың атысына қауіпті түрде ұшыраған Мерфи неміс шабуылын жалғыз өзі кері қайтарып, өз ротасын құтқарады. Ауруханада емделгеннен кейін ол қайтадан қызметке кіріседі. Фильм Мерфиге Құрмет медалі табысталған салтанатты шарамен аяқталады, соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай ол Ковак, Джонсон және Брэндонды еске алады, олар шайқаста қаза тапты.
Өндіріс
Universal International компаниясы Ауди Мерфидің кітабына киноқұқығын алғанда, ол бастапқыда өзін ойнаудан бас тартты және бұрын үш вестернде бірге жұмыс істеген Тони Кертисті ұсынды: «Сиера», «Канзас рейдтері» және «Симарон Кид». Бірақ продюсер Аарон Розенберг пен режиссер Джесси Хиббс 30 жастағы Мерфиді өзін 17-20 жасындағыдай сомдауға көндірді. Түсірілім барысында Мерфи қолда бар реквизиттерді пайдаланудың орнына, зарядалған қаруларын түсірілім алаңына әкелгендіктен, түсірілім тобы мен әріптестерін алаңдатып, қорқытқан деген қауесет бар. Бұл, негізінен, соғыстағы қызметінен кейін ауыр посттравматикалық стресс синдромынан туындаған деп саналады. Фильм Вашингтон штатындағы Якима қаласының жанындағы Форт-Льюис және Якима оқу орталығында, нақты әскерлердің қатысуымен түсірілді. Мерфи студия құқықтар үшін төлеген 25 000 доллардың 60 пайызын, сондай-ақ 100 000 доллар және актерлік рөлі мен техникалық кеңесші қызметі үшін таза табыстың 10 пайызын алды.
Шығару
Фильмнің әлемдік премьерасы 1955 жылдың 17 тамызында Техас штатының Сан-Антонио қаласындағы Маджестик театрында өтті. Премьера күні Мерфидің Форт-Сэм-Хьюстон әскери базасынан әскерден босатылғанының он жылдығымен дәл келіп жатты.
Қабылдау
Сыншылардың пікірлері көбінесе оңтайлы болды, ал Мерфи актерлік шеберлігі үшін жоғары баға алды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің А. Х. Вейлер Мерфи туралы: «Ол өзінің өмірбаянына мәртебе, сенімділік және қадір-қасиет сыйлайды, ол болмағанда бұл кітап қарапайым да, ескіше де болар еді» деп жазды. «Variety» журналы сарбаздардың «адамгершілікпен сомдалғанын, оларды шынайы ететінін» атап өтті. «Күрессе де, әзілдесе де, оларға сенуге болады. Соғыс көріністері қызықты да, күшті». «Harrison’s Reports» көңіл көтеру ретінде фильмді «жақсы режиссураланған және ойналған» деп бағалап, драмалық тұрғыдан аса жоғары емес екенін айтты. «Вашингтон Пост» газетінің Ричард Л. Коу Мерфидің «батылдығының ерекшелігінен және актерлік шеберлігінен туындайтын терең эмоцияны сыйлайтынын» жазды. «Лос-Анджелес Таймс» газетінің Эдвин Шаллерт фильмді «тақырыбына адалдығы үшін жоғары бағалауға болады, ол драмалық сюжет емес, бірақ жас батылдық пен мінез-құлықтың керемет мысалы» деп атады. «The New Yorker» журналына жазған сын-пікірінде Джон Маккартен Мерфи туралы: «Ол қарапайым адам екенін айтты, және ол осында да қарапайым. Бірақ, фильмдегі оқиғалар өте қиынға түседі. Шынайы ерлік кинода қайта жаңғырту мүмкін емес, сірә» деп жазды. «The Monthly Film Bulletin» да келісіп, «Сценарий Мерфидің өзінің әңгімесіне негізделгенімен, көрініс өте мәжбүрлі және жалған. Көлемді шайқас көріністері, әдеттегі «B» класты режиссура және таныс әскери типтерге сүйену, бірқалыпты, шатастырады, ал соңында Мерфи жеке өзі көптеген жауларды жойғанда, күлкілі болып көрінеді» деп жазды. Фильм үлкен коммерциялық сәттілікке жетті, бұл Мерфидің кино мансабын одан әрі дамытты. Ол табыстың бір бөлігін алды және актердің фильмнен 1 миллион доллар тапқандығы есептелді. Фильм АҚШ армиясының жаяу әскерлері үшін «итбет» терминін танымал етті. Фильмге 3-ші жаяу әскер дивизиясының «Dogface Soldier» әні енгізілді, оны лейтенант Кен Харт пен капрал Берт Голд жазған. Көптеген шайқас көріністері Universal студиясының «Жас жауынгерлер» фильмінде қайта қолданылды.
Жалғасы
Мерфи соғыстан кейінгі өмірін баяндайтын "Қайта оралу жолы" атты фильмнің жалғасын жасауға тырысты, бірақ қаржы табуға лайықты сценарийді ешқашан жаза алмады.