Джон МакДиармид: Манитоба саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Канадалық саясатшы, теннисші

Джон Стюарт МакДиармид (25 желтоқсан 1882 – 7 маусым 1965) – Манитоба саясаткері. Ол Джон Брэкен, Стюарт Гарсон және Дуглас Кэмпбелл үкіметтерінде жоғары министрлік лауазымдарды атқарды және 1953-1960 жылдар аралығында провинцияның 14-ші вице-губернаторы қызметін атқарды.

Өмірбаян

МакДиармид Шотландияның Пертшир округінде дүниеге келді және 1887 жылы отбасымен бірге Канадаға эмиграциялады. Ол Виннипег, Манитобада білім алды және 1902 жылы құрылғаннан кейін «Виннипег бояу және шыны» компаниясына жұмысқа орналасты. Кейін ол қалада орналасқан «McDiarmid Brothers Lumber Company» компаниясының президентіне дейін өсті. 1925 жылы ол Виннипег қалалық кеңесіне алдермен болып сайланды. Ол қаланың оңтүстік бөлігінде орналасқан бірінші округін өкілдік етті. Келесі жылы МакДиармид Либерал партиясынан Виннипег Оңтүстік сайлау округінен федералды парламентке сайланды. Ол жалғыз қарсыласы, консерватор Роберт Роджерсті 8809 дауысқа қарсы 7638 дауыспен жеңді. Келесі төрт жыл бойы ол премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кінгтің парламенттегі жақтасы ретінде қызмет етті. 1930 жылы ол Роджерске 10117 дауысқа қарсы 9774 дауыспен жеңіліп қалды. 1932 жылдың 27 мамырында МакДиармид провинциялық премьер-министр Джон Брэкеннің үкіметінде провинциялық жер комиссары және тау-кен және табиғи ресурстар министрі болып тағайындалды. Бұл провинциялық Либерал партиясының Брэкеннің үкіметтік прогрессивтерімен бірігуінен кейін болды; МакДиармид Либерал партиясына бөлінген кабинеттік лауазымдардың бірін алды. Сол жылдың бір айдан кейін өткен сайлауда МакДиармид Виннипег сайлау округінен провинциялық жиналысқа сайланды. Ол қалалық округтегі партиясының ең танымал үміткері болды (Виннипег сол кезде STV жүйесі бойынша он депутат сайлап отырды). Провинциялық Либерал партиясының жетекшісі Мурдок Маккей 1932 жылғы сайлауда сайланбады, ал МакДиармид Либерал-прогрессив коалициясындағы жетекші Либерал өкілі ретінде танылды. Либералдар енді тәуелсіз партия болмағандықтан, ол партия басшысы ретінде ресми түрде танылмады. Идеологиялық тұрғыдан алғанда, МакДиармид партиясының оң қанатында болған сияқты. Бір кездегі Кооперативтік Комонвелл Федерациясының жетекшісі Ллойд Стинсон оны Либерал-прогрессив үкіметінің ең оңшыл мүшесі деп сипаттап, сондай-ақ оны жұмысшыларға қарсы деп айыптады. МакДиармид 1936 жылы Виннипегте қайта сайланды, қалалық сайлаушылардың бірінші таңдауы бойынша бесінші орынды иеленді. 1941 жылғы сайлауда консерваторлар, CCF және Әлеуметтік несие партиясымен құрылған үлкен коалициялық үкіметтен кейін өткізілген сайлауда ол бірінші таңдауда ең танымал үміткер болды. МакДиармид кабинетте болған кезінде жер және табиғи ресурстар/тау-кен портфелін сақтап қалды, сондай-ақ 1939 жылдың 28 қарашасынан 1946 жылдың 14 ақпанына дейін провинциялық хатшы, 1940 жылдың 4 қарашасынан 1953 жылдың 30 маусымына дейін теміржол комиссары және өнеркәсіп және сауда министрі болды. 1942 жылы CCF жетекшісі Сеймур Фармер отставкаға кеткеннен кейін ол қысқа мерзімге еңбек министрі болып тағайындалды. Кабинетте болған кезінде МакДиармид Манитобаның солтүстік аймағындағы кен орындарын дамытуға бағытталған заңнамаға жауапты болды. Ол 1965 жылы қайтыс болды. МакДиармид 1945 жылғы жалпы сайлауда Виннипег дауыстарының бірінші санағында екінші орынды иеленді және Сеймур Фармерден кейін сайланды. Ол 1949 жылы Виннипег Оңтүстік жаңа төрт мүшелік округінде сайлауға түскен кезде тағы да ең танымал үміткер болды. Ол сайланды. 1953 жылы МакДиармид саясаттан кетіп қалатынын жариялады және сол жылдың 30 маусымында кабинетінен ресми түрде кетті. Көптеген БАҚ-тағы болжамдардан кейін МакДиармид сол жылдың 1 тамызында Манитобаның вице-губернаторы болып тағайындалды. Ол бұл негізінен рәсімдік қызметте 1960 жылдың 15 қаңтарына дейін қызмет етті, содан кейін оның орнына бұрынғы прогрессивті консервативті партияның жетекшісі Эррик Уиллис келді. МакДиармид 1965 жылы 82 жасында ұзақ аурудан кейін Виннипегтегі үйінде қайтыс болды.

McDiarmid was born in Perthshire, Scotland, and emigrated to Canada with his family in 1887. He was educated in Winnipeg, Manitoba, and hired by the Winnipeg Paint and Glass Co. upon its formation in 1902. He later worked his way up to president of the McDiarmid Brothers Lumber Company, which was also located in the city. In 1925, he was elected as an alderman on Winnipeg's municipal council. He represented the city's first ward, located in south Winnipeg. The following year, McDiarmid was elected to the federal House of Commons as a Liberal, in the riding of Winnipeg South. He defeated his only opponent, Conservative Robert Rogers, by 8809 votes to 7638. For the next four years, he served in parliament as a backbench supporter of Prime Minister William Lyon Mackenzie King. He was defeated by Rogers in a 1930 rematch, 10117 votes to 9774. On May 27, 1932, McDiarmid was appointed Provincial Lands Commissioner and Minister of Mines and Natural Resources in the government of provincial Premier John Bracken. This occurred after negotiations in which the provincial Liberal party merged with Bracken's governing Progressives; McDiarmid received one of the cabinet positions designated for the Liberal Party. In the 1932 election held less than a month later, McDiarmid was elected to the provincial assembly in the constituency of Winnipeg. He was the most popular candidate of his party in the city wide district. (Winnipeg elected ten members by STV at the time). Provincial Liberal leader Murdoch Mackay was not elected in the 1932 election, and McDiarmid was recognized as the leading Liberal spokesman in the Liberal Progressive coalition. He was not formally recognized as a party leader, as the Liberals were no longer an autonomous entity. Ideologically, McDiarmid appears to have been on the right wing of his party. One time Cooperative Commonwealth Federation leader Lloyd Stinson described him as the most right wing member of the Liberal Progressive government, and also accused him of being anti labour. McDiarmid was re elected in Winnipeg in 1936, finishing fifth in the city voters' first preferences. In the election 1941, held after the creation of a grand coalition ministry with the Conservatives, CCF and Social Credit, he was the most popular candidate in the first preferences. McDiarmid retained the Land and Natural Resources/Mines portfolios for the entirety of his time in cabinet, and was also Provincial Secretary from November 28, 1939, to February 14, 1946, Railway Commissioner and Minister of Industry and Commerce from November 4, 1940, to June 30, 1953, and (briefly) acting Labour Minister following the resignation of CCF leader Seymour Farmer in 1942. During his time in cabinet, McDiarmid was responsible for legislation opening northern Manitoba's mine fields to development. He died in 1965. McDiarmid was second in the first count of Winnipeg votes in the general election of 1945 and was elected, after Seymour Farmer. He was the most popular candidate again in 1949 when he ran in the new four member district of Winnipeg South. He was elected. McDiarmid announced his retirement from politics in 1953, and formally resigned from cabinet on June 30 of that year. Following a period of intense media speculation, McDiarmid was appointed as Lieutenant Governor of Manitoba on August 1 of the same year. He served in this largely ceremonial position until January 15, 1960, when he was replaced by former Progressive Conservative party leader Errick Willis. McDiarmid died in his Winnipeg home at age 82 in 1965 after a long illness.