Жапон эротикасы – шүнга суреттері: ukiyo-e стиліндегі жыныстық суреттер, тарихы, император сарайындағы скандалдар, және Кансей реформалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық эротика өнері
Japanese erotic art
Шунга (春画) – әдетте укиё-э форматында, көбінесе ксилография (ағаштан жасалған баспа) түрінде орындалатын жапондық эротика өнері. Сирек болса да, укиё-э-ден бұрынғы эротикалық суреттелген қол шолулар сақталған. Жапон сөзі «шунга» сөзбе-сөз аударғанда «көктем суреті» дегенді білдіреді; «көктем» – жыныстық қатынас туралы жиі қолданылатын эвфемизм. Бұл өнер алғашқыда сарайдағылардың арасында таралған. Наративті қол шолулар арқылы императорлық сарайдағы немесе монастырлардағы жыныстық дау-дамаздар бейнеленген, ал кейіпкерлер көбінесе сарай қызметкерлері мен монахтармен шектелген. Шунга өндірісін тоқтатуға 1790 жылдары император Кокакутың Кансей реформалары кезінде тағы да әрекеттер жасалды. 1859 жылы Йокогамаға келген америкалық кәсіпкер Фрэнсис Холлдың күнделігінде шунга «жапон өнерінің ең жақсы үлгісімен орындалған жаман суреттер» деп сипатталған. Мейдзи дәуірінің (1868–1912 жж.) басында батыс мәдениеті мен технологияларының, әсіресе фотокөшіру техникасының енгізілуі шунга үшін ауыр салдарға әкелді. Біраз уақыт бойы ксилография қолданыла берді, бірақ кейіпкерлер батыс киімдері мен шаш үлгілерімен суреттерге түсе бастады. Соңында шунга эротикалық фотографиямен бәсекелесе алмады, бұл оның құлдырауына себеп болды. Шунга өнері жапондық видео ойындардағы Шова (1926–1989) және Хейсей (1989–2019) өнеріне, сондай-ақ Батыс әлемінде хентай деп танылатын, ал Жапонияда ресми түрде «дзү хати кин» (жасы жеткендерге ғана, сөзбе-сөз «18 жасқа дейін шектеу») деп аталатын аниме мен мангаға шабыт берді. Шунга сияқты, хентай да бейнелерінде жыныстық мазмұнды ашық көрсетеді.
Shunga (春画) is a type of Japanese erotic art typically executed as a kind of ukiyo e, often in woodblock print format. While rare, there are also extant erotic painted handscrolls which predate ukiyo e. Translated literally, the Japanese word shunga means picture of spring; "spring" is a common euphemism for sex. At this point, it was found among the courtier class. Through the medium of narrative handscrolls, sexual scandals from the imperial court or the monasteries were depicted, and the characters tended to be limited to courtiers and monks. Further attempts to prevent the production of shunga were made with the Kansei Reforms under Emperor Kōkaku in the 1790s. In the journal of Francis Hall, an American businessperson who arrived in Yokohama in 1859, he described shunga as "vile pictures executed in the best style Japanese art." The introduction of Western culture and technologies at the beginning of the Meiji era (1868–1912), particularly the importation of photo reproduction techniques, had serious consequences for shunga. For a time, woodblock printing continued to be used, but figures began to appear in prints wearing Western clothing and hairstyles. Eventually, shunga could no longer compete with erotic photography, leading to its decline. The art of shunga provided an inspiration for the Shōwa (1926–1989) and Heisei (1989–2019) art in Japanese video games, anime and manga known in the Western world as hentai and known formally in Japan as jū hachi kin (adult only, literally "18 restricted"). Like shunga, hentai is sexually explicit in its imagery.
Қолданылуы
Шунганы әртүрлі әлеуметтік топтардың ерлер мен әйелдерінің барлығы дерлік ұнатып қабылдаған болуы мүмкін. Шунгаға байланысты ырымдар мен дәстүрлер осыны көрсетеді; самурай шунганы өлімнен сақтану үшін тасығандай, саудагерлердің қоймалары мен үйлерінде өрттен қорғау үшін де пайдаланған. Осыдан самурайлардың, хониндердің және үй шаруасындағы әйелдердің барлығының шунгаға ие болғанын болжауға болады. Бұл үш топтың барлығы да қарама-қарсы жыныстың өкілдерінен ұзақ ажырап отырды: самурайлар айлар бойы казармаларда тұрды, ал санкин-котай жүйесі мен саудагерлердің тауар алу-сату үшін саяхаттауы себепті жұбайлар да бір-бірінен ажырап қалатын. Сондықтан, шунганы иеленуі ырым-сенімге емес, құштарлыққа байланысты болды деуге болады.
Shunga was probably enjoyed by both men and women of all classes. Superstitions and customs surrounding shunga suggest as much; in the same way that it was considered a lucky charm against death for a samurai to carry shunga, it was considered a protection against fire in merchant warehouses and the home. From this we can deduce that samurai, chonin, and housewives all owned shunga. All three of these groups would suffer separation from the opposite sex; the samurai lived in barracks for months at a time, and conjugal separation resulted from the sankin kōtai system and the merchants' need to travel to obtain and sell goods. It is therefore argued that this ownership of shunga was not superstitious, but libidinous.
Кейіпкерлер
Шунганың басым көпшілігі қарапайым халықтың – чониндердің, қала тұрғындарының, әйелдердің, саудагерлердің, шеберлердің және шаруалардың жыныстық қатынастарын көрсетеді. Кейде голландиялық немесе португалдық шетелдіктер де кездеседі. Ерлер оларды кәсібіне байланысты жоғары эротикалық деп есептесе, бірқатар себептермен қол жеткізе алмайтын деп санады, себебі тек ең бай және мәдениетті адамдар ғана олармен қарым-қатынасқа түсу мүмкіндігіне ие болды. Әйелдер оларды алыс, сұлу бейнелер ретінде көріп, бүкіл Жапонияның сәні куртизандардың киімдерінен шабыт алды. Осы себептерге байланысты көптеген адамдар куртизандарға құмарлық танытты. Дегенмен, Утамаро – куртизандардың ішкі әлеміне сезімтал болған суретшінің бір ғана мысалы, мысалы, оларды неке арқылы Йошиварадан қашу арманымен бейнелеген. Мастурбация да көрсетілген. Токугава Жапониясындағы сексуалдық түсініктер қазіргі Батыс әлемінен өзгеше болды және адамдар көбінесе нақты бір сексуалдық қалаумен байланыстырмады. Сондықтан бейнеленген көптеген жыныстық жұптардың мақсаты – мүмкіндігінше көптеген түрліліктерді ұсыну болды.
By far the majority of shunga depict the sexual relations of the ordinary people, the chōnin, the townsmen, women, merchant class, artisans and farmers. Occasionally there also appear Dutch or Portuguese foreigners. Men saw them as highly eroticised due to their profession, but at the same time unattainable, since only the wealthiest, most cultured men would have any chance of sexual relations with one. Women saw them as distant, glamorous idols, and the fashions for the whole of Japan were inspired by the fashions of the courtesan. For these reasons, the fetish of the courtesan appealed to many. However, Utamaro is just one example of an artist who was sensitive to the inner life of the courtesan, for example showing them wistfully dreaming of escape from Yoshiwara through marriage. Masturbation was also depicted. The perception of sexuality differed in Tokugawa Japan from that in the modern Western world, and people were less likely to associate with one particular sexual preference. For this reason the many sexual pairings depicted were a matter of providing as much variety as possible.
Реализмсіз
Шунга жұптары көбінесе асыра сипатталған жыныс мүшелерімен шынайы емес поздарда бейнеленеді. Мұның себептері жыныстық сипаттағы контенттің жақсы көрінуі, көркемдік қызығушылық және психологиялық әсерге байланысты: яғни, жыныс мүшелері "екінші бет" ретінде қарастырылады, ол күнделікті бет-әлпетінің гри (әдеп) талаптарымен жасыруға міндетті болған алғашқы құштарлықты көрсетеді, сондықтан олар баспен шамалас мөлшерде болып, оған өте жақын орналасады.
Shunga couples are often shown in nonrealistic positions with exaggerated genitalia. Explanations for this include increased visibility of the sexually explicit content, artistic interest and psychological impact: that is, the genitalia are interpreted as a "second face", expressing the primal passions that the everyday face is obligated by giri to conceal, and are therefore the same size as the head and placed unnaturally close to it by the awkward positioning.