Карл Баркс: «Дональд Дақтың» және «Скрудж МакДақтың» авторы

Кіріспе

Американдық карикатурист (1901–2000)

Карл Баркс (27 наурыз 1901 – 25 тамыз 2000) – американдық карикатурист, автор және суретші. Ол Дисней комикстеріндегі жұмысымен, ең алғашқы Дональд Дақтың оқиғаларын жазған және салған суретші ретінде, сондай-ақ Скрудж МакДақтың авторы ретінде танымал. Өмірінің соңына дейін аты-жөнін жасырып жұмыс істеді, жанкүйерлер оны «Қазан Адам» және «Жақсы Қазан Суретшісі» деп атады. 1987 жылы Баркс Уилл Эйснер комикс кітаптарының Даңқ залына алғашқы үш кіргеннің бірі болды. Баркс Дисней студиясы мен Батыс баспасында жұмыс істеді, онда ол Дакбург қаласын және оның көптеген тұрғындарын жасады, мысалы, Скрудж МакДакты (1947), Гладстон Гандерді (1948), Бигл Бойзді (1951), «Жас Орманшыларды» (1951), Гиро Гирлоузды (1952), Корнелиус Кутты (1952), Флинтхарт Гломгольдты (1956), Джон Д. Рокердакты (1961) және Магика Де Спеллді (1961). Анимация тарихшысы Леонард Мальтин оны «дүниедегі ең танымал және көп оқылатын суретші-жазушы» деп атады. Уилл Эйснер оны «комикстердің Ханс Кристиан Андерсені» деп атады. 1980 жылдардан бастап Баркстің көркемдік еңбектері «DuckTales» және оның 2017 жылғы жаңа нұсқасы сияқты анимациялық бейімделулердің маңызды көзіне айналды.

Өмірбаян

Баркс Орегон штатының Меррилл қаласында Уильям Баркс пен оның әйелі Арминта Джонсонның отбасында дүниеге келген. Оның Клайд есімді үлкен ағасы болған. Оның әкесінің ата-анасы Дэвид Баркс және оның әйелі Рут Шрум болды. Баркстің анасының ата-анасы Карл Джонсон мен оның әйелі Сузанна Масси еді, бірақ оның шежіресі туралы көп мәлімет жоқ. Баркс 1800 жылы Солтүстік Каролинадан Миссуриге көшіп келген Джейкоб Баркстің ұрпағы болды. Олар Боллинджер округіндегі Марбл-Хиллде тұрды. Джейкоб Баркстің ұлы Айзек жоғарыда аталған Дэвид Баркстің әкесі болды.

Балалық шақ

Баркс балалық шағын еске алғанда, ол өте жалғыз бала болған. Оның ата-анасына тиесілі жер болған, ол олардың шаруашылығына арналған. Ең жақын көрші шалқар қашықтықта тұрған, бірақ ол Баркс ата-анасымен дос емес, көбінесе таныс еді. Ең жақын мектеп шамамен 3 шақырым қашықтықта болды, және Баркс сол қашықтықты күн сайын жаяу жүріп баруға мәжбүр болды. Ауылдық жерде балалар аз болды, сондықтан Баркс кейіннен мектебінде сегіз-он шамасы оқушы болғанын еске алды. Ол сол кішкентай мектепте алған білімінің сапасына жоғары баға берді. "Сол кездегі мектептер жақсы еді", - дейтін. Сабақтар таңғы сағат тоғыздан кешкі сағат төртке дейін жалғасты, содан кейін ол шаруашылыққа қайтуға тиіс болды. Ол онда әңгімелесетін адамның жоқтығын есіне алды, себебі ата-анасы жұмыспен жүрген, ал ағасымен ортақ тілі болмады. 1908 жылы Уильям Баркс (отбасының табысын арттыру мақсатында) отбасымен бірге Орегон штатындағы Мидлендке, Меррилден бірнеше шақырым солтүстікке қарай, жаңа теміржол желілеріне жақын көшіп келді. Ол жаңа мал шаруашылығын құрып, өнімдерін жергілікті қасапханаларға сата бастады. Тоғыз жасар Клайд пен жеті жасар Карл онда ұзақ сағаттар бойы жұмыс істеді. Бірақ Карл кейіннен Мидленд базар алаңында жиналған көпшілік оған үлкен әсер еткенін еске алды. Бұл заңды болды, өйткені ол бұрын көпшілікке араласпаған еді. Баркс айтуынша, оның назарын көбінесе рынокқа револьверлерімен, бір-біріне есімдер қойып, әзілдесетін ковбойлар тартып алды. 1911 жылы олар жеткілікті табыс тауып, Санта-Розаға (Калифорния штаты) көшіп кетті. Олар көкөніс өсіріп, жеміс бақтарын құрды. Алайда, пайда Уильям күткендей көп болмады, және олар қаржылық қиындықтарға тап болды. Вильямның осы уайымдары, әдетте, оның алғашқы нервтік құлауына себеп болды. Уильям жазылған соң, Меррилге қайтуға шешім қабылдады. 1913 жылы Баркс 12 жасқа толды, бірақ үнемі көшіп-қонудың салдарынан ол мектепті бітіре алмады. Ол сол кезде білімін жалғастырып, 1916 жылы бітірді. 1916 жыл Баркс өмірінде маңызды бұрылыс болды. Біріншіден, анасы Арминта осы жылы қайтыс болды. Екіншіден, оның бұрыннан бар есту қабілетінің нашарлауы оған мұғалімдерінің сөзін тыңдауды қиындатты. Оның есту қабілеті кейіннен нашарлай берді, бірақ сол кезде ол әлі есту аппаратын сатып алмаған еді. Кейіннен ол осы аппаратсыз күн өткізе алмады. Үшіншіден, олардың шаруашылығына ең жақын орта мектеп 8 шақырым қашықтықта болды, және егер ол оған түссе де, нашар естуі оның оқуына кедерілген болар еді. Ол мектептегі білімін тоқтатуға мәжбүр болды, бұл оны қатты ренжітті.

According to Barks's description of his childhood, he was a rather lonely child. His parents owned of land that served as their farm. The nearest neighbor lived away, but he was more an acquaintance to Barks's parents than a friend. The closest school was about 2 mile (3 km) away and Barks had to walk that distance every day. The rural area had few children, though, and Barks later remembered that his school had only about eight or ten students including him. He had high praise for the quality of the education he received in that small school. "Schools were good in those days", he used to say. The lessons lasted from nine o'clock in the morning to four o'clock in the afternoon and then he had to return to the farm. There he remembered not having anybody to talk to, as his parents were busy and he had little in common with his brother. In 1908, William Barks (in an attempt to increase the family income) moved with his family to Midland, Oregon, some miles north of Merrill, to be closer to the new railway lines. He established a new stock breeding farm and sold his produce to the local slaughterhouses. Nine year old Clyde and seven year old Carl worked long hours there. But Carl later remembered that the crowd which gathered at Midland's market place made a strong impression on him. This was expected, as he was not used to crowds up until then. According to Barks, his attention was mostly drawn to the cowboys that frequented the market with their revolvers, strange nicknames for each other and sense of humor. By 1911, they had been successful enough to move to Santa Rosa, California. There they started cultivating vegetables and set up some orchards. Unfortunately, the profits were not as high as William expected and they started having financial difficulties. William's anxiety over them was probably what caused his first nervous breakdown. As soon as William recovered, he made the decision to move back to Merrill. The year was 1913, and Barks was already 12 years old; but, due to the constant moving, he had not yet managed to complete grade school. He resumed his education at this point and finally managed to graduate in 1916. 1916 served as a turning point in Barks's life for various reasons. First, Arminta, his mother, died in this year. Second, his hearing problems, which had already appeared earlier, had at the time become severe enough for him to have difficulties listening to his teachers talking. His hearing would continue to get worse later, but at that point he had not yet acquired a hearing aid. Later in life, he couldn't do without one. Third, the closest high school to their farm was 5 mile (8 km) away and even if he did enroll in it, his bad hearing was likely to contribute to his learning problems. He had to decide to stop his school education, much to his disappointment.

Жұмыстан жұмысқа

Баркс әр түрлі жұмыстар істеп көріп, бірақ фермер, ағаш кесуші, токар, қашыр жүргізуші, ковбой және баспагер ретінде ешқандай жетістікке жете алмады. Осы жұмыстарынан ол адамдардың, жануарлардың және машиналардың қаншалықты еңгеш, жантайымды және болжаусыз болатынын білді, кейіннен мойындады. Сонымен қатар, ол әріптестерімен, тіпті ең қиын жағдайларда да сатиралық көзқараспен қараған, бірге нан табушылармен араласты. Баркс кейіннен, егер олардың өмірінде аздап юмор болмаса, олар сөзсіз ақылдан адасып кетер еді деп сенімді екенін айтты. Баркс өмірге осы көзқараспен қарады. Кейін ол кейіпкерлерінің құпия армандары мен тілектерін, мақтанға бой алған мінез-құлқын және көңіл көшірген жағдайларын сатиралық тұрғыдан бейнелеуінің табиғи екенін айтты. Баркстың сөзіне қарағанда, өмірінің осы кезеңі оның ең танымал ойдан туған кейіпкерлеріне – Уолт Диснейдің Дональд Дагы мен өзінің Скрудж МакДагына әсер еткен. Дональдтың жұмыстан жұмысқа ауысуы Баркстің өзінің тәжірибесінен шабыттанған. Оның көбінесе жетістікке жете алмауы да солай болды. Тіпті сәттілікке қол жеткізсе де, бұл уақытша ғана болар еді, себебі бір қателік немесе жай ғана оқиға тағы бір сәтсіздікке, көңілі қалыпты қаз үшін тағы бір ренжітке әкеліп соғар еді. Баркс мұны да өзі білетінін айтты. Баркстың айтуынша, Скруджтің Дональдтан басты айырмашылығы – ол да өмірінде осындай қиындықтарға тап болған, бірақ ақыл-ойының, нығайып өскен қабілетінің және қажырлы еңбегінің арқасында оларды жеңе алған. Немесе, Скрудждің өзі Хьюи, Дьюи және Луиге айтқандай: "Қиындықтан да мықты, ақылдылардан да ақылды" болу арқылы. Баркстің әңгімелерінде Скрудж көптеген мәселелерін шешуге тырысады, бірақ көбінесе оның тырашаң еңбегінің нәтижесіз екені көрсетіледі. Екі кейіпкер арқылы да Баркс өзінің иронияға толы юморын жиі көрсетеді. Шындығында, суретші үшін осы қиын кезең өміріндегі көптеген көзқарастарының қалыптасуына көмектескен, олар кейіпкерлері арқылы білдірілді.

Кәсіби суретші

Сонымен қатар Баркс әрқашан ұнаған хоббисін кәсіпке айналдыру туралы ойлана бастады: сурет салу. Бала кезінен бос уақытын кез келген материалға сурет салумен өткізді. Ол өзінің сүйікті комикс суреткерлерінің суреттерін газеттерден көшіріп алып, өз стилін жақсартуға тырысты. Кейіннен ол өзінің суреттерінде өзінің жеке бет-әлпеттерін, фигураларын және комикалық жағдайларды жасағысы келгенін, бірақ шебер комик суретшілердің қаламды қолдануын және олардың түстер мен көлеңкелерді қолдануын зерттегісі келгенін айтты. Оның алғашқы сүйіктілері арасында Винсор Маккей (әсіресе «Кішкентай Немо» арқылы танымал) және Фредерик Бёр Оппер (әсіресе «Бақытты Хулиган» арқылы танымал) болды, бірақ кейіннен ол өзінің назарын аударуға мүмкіндік берген кез келген стильді зерттеді. 16 жасында ол көбінесе өз бетінше оқыды, бірақ осы кезде ол хат арқылы сабақ алуға шешім қабылдады. Ол тек алғашқы төрт сабақты ғана оқыды, бірақ жұмысының көптігінен бос уақыты азайып, тоқтауға мәжбүр болды. Бірақ ол кейінірек айтқандай, сабақтар оның стилін жақсартуға өте пайдалы болды. 1918 жылдың желтоқсанында ол Сан-Франциско, Калифорнияда жұмыс іздеу үшін әкесінің үйінен кетіп қалды. Ол өзінің суреттерін газеттерге және басқа да баспа материалдарына сатуға тырысты, бірақ көп сәттілікке жете алмады, сонымен қатар ол кішкентай баспаханада жұмыс істеді.

Дисней

1935 жылғы қарашада Уолт Дисней студиясына көбірек суретшілер іздеп жүргенін білгенде, Баркс өтініш беруге шешім қабылдады. Ол Лос-Анджелес, Калифорнияға көшіп баруды талап ететін сынаққа қабылданды. Ол өз тобындағы жұмысқа қабылданған екі оқушының бірі болды. Оның бастапқы жалақысы аптасына 20 долларға тең болды. Ол 1935 жылы Дисней студиясында жұмысын бастады, бұл 1934 жылғы 9 маусымда Дональд Дактің «Дана кішкентай тауық» атты қысқа анимациялық фильмінде дебют жасағаннан кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң болды. Бастапқыда Баркс аралық аниматор болып жұмыс істеді. Бұл жұмыс жетекші аниматорлардың бірімен бірге жұмыс істеуді және олардың кейіпкерлердің қимылының негізгі поздарын (көбінесе «экстремумдар» деп аталады) жасауын қадағалауды қамтыды. Аралық аниматорлар осы экстремумдар арасындағы суреттерді жасап, қозғалыс иллюзиясын тудыратын. Аралық аниматор болып жұмыс істеген кезде Баркс әзіл-қалжың идеяларын мультфильмдердің сюжеттеріне ұсынып, комикалық жағдайларды жасау қабілетін көрсетті. Сондықтан 1937 жылы ол сюжеттік бөлімге ауыстырылды. Оның алғашқы жазылған әңгімесі «Қазіргі заманғы өнертабыстар» фильмінің кульминациялық бөлімі болды, онда робот шаштараз Дональд Дактің арт жағынан шашын қияды. 1937 жылы Дональд Дак Микки Маус пен Гуфимен бірге ойнағаннан кейін өзінің жеке мультфильмдер сериясының жұлдызы болғанда, осы серияға арналған жаңа сюжетшілер мен аниматорлар тобы құрылды. Баркс бастапқыда 1937 жылы кейбір мультфильмдерге әзіл-қалжың идеяларын ғана ұсынғанмен, кейіннен (әсіресе серіктесі Джек Ханнамен бірге) сюжеттік кестеге түсіріліп, (Уолт мақұлдаған жағдайда) өндіріске енгізілген оқиға идеяларын жасады. Ол «Дональдтың жүзімдері» (1938), «Дональдтың туысқан Гас» (1939), «Мырза Дак шығады» (1940), «Жылқы» (1941), «Жоғалып бара жатқан сарбаз» (1942) және «Пластик ойлап табушы» (1944) сияқты мультфильмдерде жұмыс істеді.

Жақсы қаз суретшісі

Диснейдегі соғыс уақытындағы жұмыс жағдайларына наразы болып, студияның кондиционерінен туындаған синуситтен мазасыздыққа түскен Баркс 1942 жылы жұмыстан кетті. Жұмыстан кеткенге дейін ол комикс суретшісі ретінде қосымша жұмыс істеді, бір реттік комикс кітабының суреттерінің жартысын жасады (қалған жартысын сюжет серіктесі Джек Ханна жасады), ол «Дональд Дақтың қазына іздеуі» деп аталды. Бұл 64 беттік оқиғаны Дональд Дак комиксінің авторы Боб Карп 1942 жылғы қазан айында Dell Comics Four Color Comics #9 журналында жариялаған туынды емес материалдан бейімдеді. Бұл американдық комикс үшін түпнұсқада жасалған алғашқы Дональд Дак оқиғасы және Дональд пен оның немере інілерінің қазына іздеуге шыққан алғашқы оқиғасы, бұл жағдайда Генри Морганның қазынасы үшін. Баркс кейін көптеген оқиғаларында қазына іздеу тақырыбын пайдаланды. Бұл оның комикстегі алғашқы жұмысы емес, өйткені сол жылы Баркс Ханнамен және басқа да сюжетші Ник Джорджпен бірге «Плутон кемені құтқарады» сценарийін жазды, ол АҚШ-та жарияланған алғашқы Дисней комикстерінің бірі болды. Дисней студиясынан кеткеннен кейін Баркс Лос-Анджелестің шығысындағы жартылай шөлді Inland Empire аймағындағы Хемет/Сан-Хасинто аймағына көшіп, тауық фермасын ашуды жоспарлады. Бірнеше сұхбатта сүйікті оқиғасын сұрағанда Баркс Walt Disney's Comics and Stories #146 (1952 жылғы қараша) журналындағы он беттік оқиғаны айтты, онда Дональд қаласы кейін Омелет деп аталған қалада тауық фермасын иеленген кезде болған бақытсыз оқиғалар тізбегін баяндайды. Бұл оқиғаның сүйікті болуының себебі, ол Баркстің құс шаруашылығындағы өзінің тәжірибесінен шабыттандырылған. Бірақ ол осы уақыт аралығында өмір сүру үшін «Pirate Gold» кітабын шығарған Western Publishing баспасына Дональд Дак комикстері үшін суретшілер қажет пе екенін сұрады. Ол бірден Walt Disney's Comics and Stories айлық журналы үшін он беттік Дональд Дак оқиғасының сценарийін суреттеуге тағайындалды. Баспагердің шақыруымен ол сюжетті қайта қарады және жасаған жақсартулар редакторды қатты әсер етіп, Барксті келесі оқиғасының сценарийін және суретін жасауға шақырды. Бұл Баркстің мансабының қалыптасқан үлгісі болды, ол (сирек жағдайларды қоспағанда) өзінің оқиғалары үшін сурет (қарындаш, сызба, қара және әріптер) және сценарий ұсынды. 1943 жылғы сәуір айында жарық көрген «Жеңіс бағы» алғашқы он беттік оқиғасы, Баркс Батыс баспасы үшін үш онжылдық бойы жасайтын Дисней үйректер туралы 500-ге жуық оқиғаның біріншісі болды, тіпті зейнеткерлікке шыққаннан кейін де. Бұларды негізінен үш санатқа бөлуге болады:
«Екеуге кофе» және «Қауіпсіздік үшін кешіріңіз» сияқты бір беттік әзіл оқиғалары. Бұл бір беттік оқиғалар әдетте қара-ақ (немесе қара-ақ және қызыл) түсте ішкі және сыртқы қақпақтарда басылған. Бұл оқиғалар бір әзілге негізделген. Он беттік, Дональд Дак туралы күлкілі оқиғалар, ол ай сайын шығатын Walt Disney's Comics and Stories журналының басты мақаласы болды, оның таралымы 1950 жылдардың ортасында айына 3 миллион данаға жетті. Әдетте 24-32 беттен тұратын, әзіл-қалжыңды оқиғалар. 1940 жылдары бұл Four Color сериясының бір реттік шығарылымдары (жылына 4-6 рет шығарылатын) болды, онда Дональд пен оның немере інілері ойнады. 1950 жылдардың басында (және зейнеткерлікке шыққанға дейін) Баркстің ұзақ оқиғалары тек Скрудж ағаның жеке тоқсандық журналында жарияланды. Комикстегі алғашқы онжылдықта Баркстің көркемдік өсуі, анимация суретшісі және сюжетші ретіндегі қарапайым оқиға айтудан күрделі оқиғаларды виртуоздықпен жасауға айналды, әсіресе оның ұзақ оқиғаларында. Критик Джеффри Блумның пікірінше, 1942 жылы шыққан «Pirate Gold» оқиғасында басталган процесс 1950 жылы шыққан «Vacation Time» оқиғасында толыққанды жемісін берді, ол «комикстерді оқып, түсіну үшін визуалды нұсқаулық» деп сипатталады. Ол Дональд Дақты және оның немере інілерін Хьюи, Дьюи және Луиді эксцентрикалық және түрлі-түсті кейіпкерлермен қоршады, мысалы, жоғарыда аталған Скрудж Мак-Дак, әлемдегі ең бай қаз; Дональдтың керемет бақытты туысы Гладстон Гандер; өнертапқыш Джиро Гирлоуз; табанды Бигл Бойз; сиқыршы Магика Де Спелл; Скрудждің бәсекелестері Фларт Гломгольд және Джон Д. Рокердак; Дейзидің немерелері Апрель, Май және маусым; Дональдтың көршісі Джонс және The Junior Woodchucks ұйымы. Баркстің оқиғалары (әзіл-қалжыңды оқиғалар немесе үйдегі комедиялар) көбінесе ауыр тәжірибеден туған ащы, қараңғы иронияны көрсетті. Он беттік оқиғаларда Дональд әдеттегі адам ретінде бейнеленді, күнделікті өмірдің қатал қиындықтарымен күресіп, немере інілері оның басына келген апаттарға түсініктеме беретін грек хоры рөлінде болды. Дегенмен, көңіл көшірмейтін тонға қарамастан, кейіпкерлердің адамгершілігі кедергілерге қарамастан табандылықтарында көрінеді. Бұл оқиғалар жас балалардың ғана емес, ересектердің де қызығушылығын тудырды. Баркс көп саяхаттамағанына қарамастан, оның оқиғаларында үйректер жиі әлемнің ең қашық немесе тамаша жерлеріне саяхаттайтын. Бұл Баркстің Хэл Фостердің «Принц Валиант» сияқты реалистік оқиғаларды жасау арманына сілтеме жасайтын әсем фондар жасауға мүмкіндік берді.

Unhappy at the emerging wartime working conditions at Disney, and bothered by ongoing sinus problems caused by the studio's air conditioning, Barks quit in 1942. Shortly before quitting, he moonlighted as a comic book artist, contributing half the artwork for a one shot comic book (the other half of the art being done by story partner Jack Hannah) titled Donald Duck Finds Pirate Gold. This 64 page story was adapted by Donald Duck comic strip writer Bob Karp from an unproduced feature, and published in October 1942 in Dell Comics Four Color Comics #9. It was the first Donald Duck story originally produced for an American comic book and also the first involving Donald and his nephews in a treasure hunting expedition, in this case for the treasure of Henry Morgan. Barks would later use the treasure hunting theme in many of his stories. This actually was not his first work in comics, as earlier the same year Barks along with Hannah and fellow storyman Nick George scripted Pluto Saves the Ship, which was among the first original Disney comic book stories published in the United States. After quitting the Disney Studio, Barks relocated to the Hemet/San Jacinto area in the semi desert Inland Empire region east of Los Angeles where he hoped to start a chicken farm. When asked which of his stories was a favorite in several interviews Barks cited the ten pager in Walt Disney's Comics and Stories #146 (Nov. 1952) in which Donald tells the story of the chain of unfortunate events that took place when he owned a chicken farm in a town which subsequently was renamed Omelet. Likely one reason it was a favorite is that it was inspired by Barks' own experiences in the poultry business. But to earn a living in the meantime he inquired whether Western Publishing, which had published Pirate Gold, had any need for artists for Donald Duck comic book stories. He was immediately assigned to illustrate the script for a ten page Donald Duck story for the monthly Walt Disney's Comics and Stories. At the publisher's invitation he revised the storyline and the improvements impressed the editor sufficiently to invite Barks to try his hand at contributing both the script and the artwork of his follow up story. This set the pattern for Barks' career in that (with rare exceptions) he provided art (pencil, inking, solid blacks and lettering) and scripting for his stories. The Victory Garden, that initial ten page story published in April, 1943 was the first of about 500 stories featuring the Disney ducks Barks would produce for Western Publishing over the next three decades, well into his purported retirement. These can be mostly divided into three categories:
One page gag stories like "Coffee for Two" and "Sorry to be Safe". These one pagers were usually printed in black and white (or black and white and red) on the inside front, inside back, and outside back covers. These stories focused on one joke. Ten pagers, comedic Donald Duck stories that were the lead for the monthly flagship title Walt Disney's Comics and Stories, whose circulation peaked in the mid 1950s at 3 million copies sold a month. Humorous adventure stories, usually 24 32 pages in length. In the 1940s these were one shots in the Four Color series (issued 4–6 times a year) that starred Donald and his nephews. Starting in the early 1950s (and through his retirement) Barks' longer stories were almost exclusively published in Uncle Scrooge's own quarterly title. Barks' artistic growth during his first decade in comics saw a transformation from rather rudimentary storytelling derived from his years as an animation artist and storyman into a virtuoso creator of complex narratives, notably in his longer adventure tales. According to critic Geoffrey Blum, the process that saw its beginnings in 1942's Pirate Gold first bore its full fruit in 1950's "Vacation Time", which he describes as "a visual primer for reading comics and understanding the form". He surrounded Donald Duck and nephews Huey, Dewey, and Louie with a cast of eccentric and colorful characters, such as the aforementioned Scrooge McDuck, the wealthiest duck in the world; Gladstone Gander, Donald's obscenely lucky cousin; inventor Gyro Gearloose; the persistent Beagle Boys; the sorceress Magica De Spell; Scrooge's rivals Flintheart Glomgold and John D. Rockerduck; Daisy's nieces April, May and June; Donald's neighbor Jones, and The Junior Woodchucks organization. Barks's stories (whether humorous adventures or domestic comedies) often exhibited a wry, dark irony born of hard experience. The ten pagers showcased Donald as everyman, struggling against the cruel bumps and bruises of everyday life with the nephews often acting as a Greek chorus commenting on the unfolding disasters Donald wrought upon himself. Yet while seemingly defeatist in tone, the humanity of the characters shines through in their persistence despite the obstacles. These stories found popularity not only among young children but adults as well. Despite the fact that Barks had done little traveling his adventure stories often had the duck clan globe trotting to the most remote or spectacular of places. This allowed Barks to indulge his penchant for elaborate backgrounds that hinted at his thwarted ambitions of doing realistic stories in the vein of Hal Foster's Prince Valiant.

Үшінші неке

Баркс шығармашылық жағынан гүлденген кезде, оның Кларамен некесі нашарлады. Бұл кезең Баркстың әйгілі әзілінде айтылғандай, оның шығармашылық күшінің ағып жатқанын сезінген сәт еді, ал мас Клара оған виски бөтелкелерін лақтырып жіберіп, басынан өткізіп тастады. 1951 жылы олар ажырасып, оның екінші және соңғы ажырасуы болды. Осы кезеңде Баркс бейнелеу өнерімен айналысып, жергілікті көрмелерде суреттерін көрсетті. 1952 жылы мұндай бір көрмеде ол Маргарет Уиннфред Уильямс (1917 – 10 наурыз 1993)пен танысты, оны «Гаре» деп лақаптайтын. Ол шебер пейзаж суретшісі болды, оның кейбір туындылары «Leanin’ Tree» Батыс өнері мұражайының қорында сақталады. Оның өмірінде және бүгінге дейін оның суреттерінен жасалған түрлі қағазшалар «Leanin’ Tree» дүкендерінен алуға болады. Оның лақап аты 1958 жылы шыққан Уолт Диснейдің «Christmas Parade» журналының 9-шы санындағы «Дукбургтегі Рождество» әңгімесінде дүкен аты ретінде қолданылған. Олар танысқаннан кейін көп ұзамай ол Барксқа көмектесе бастады, ол қиындықпен айналысқан қара түсті бояу және әріптермен жұмыстың жауапкершілігін өз мойнына алды. Олар 1954 жылы үйленді және оның өліміне дейін бірге өмір сүрді.

Енді жасырын емес

Дисней үшін жұмыс істеген адамдар (және оның комикс кітаптарының лицензия иелері) көбінесе жасырын жұмыс істеді; әңгімелерде тек Уолт Диснейдің аты және (кейде) қысқа идентификациялық нөмір көрсетілетін. 1960 жылға дейін Баркстің кім екені оқырмандары үшін құпия болып қалды. Дегенмен, көптеген оқырмандар оның туындыларын және сурет салу стилін танып, оны «Жақсы Ұсақ Суретші» деп атады, бұл лақап 1950-ші жылдардың соңында жанкүйерлер оның нақты кім екенін анықтағаннан кейін де сақталды. Малкольм Виллитс Баркстің аты-жөні мен мекенжайын бірінші болып білді, бірақ Джон мен Билл Спайсер есімді екі бауыр, бір-бірінен тәуелсіз түрде сол ақпаратты тапқаннан кейін Баркспен байланысқан алғашқы жанкүйерлер болды. 1960 жылы Баркс Спайсер бауырлары мен Рон Леонардты қабылдағаннан кейін, оның кім екені кеңінен таралды, себебі оның жеке басы туралы ақпарат комикс әуесқойларының журналдары мен конвенциялары арқылы тарала бастады.

Кейінгі өмірі

Карл Баркс 1966 жылы зейнеткерлікке шықты, бірақ редактор Чейз Крейг оны «Батыс» үшін әңгімелер жазуға көндірді. Карл Баркс салған соңғы жаңа комикс оқиғасы – «Уолт Дисней комикстер жинағының» 5-ші нөмірінде (1968 жылғы қараша) жарияланған Дейзи Дак туралы («Жақынды жас сұңқар») ертегі болды. Киелі кітаптарды зерттеуші Майкл Барриер Барксті неге салғанын сұрағанда, Баркс ешкімнің қолда бар болмағанын және Крейгтің өтінішімен салғанын айтты. Ол Скрудж аға туралы бір әңгіме, Дональд Дак туралы үш әңгіме жазды. 1970 жылдан 1974 жылға дейін Баркс «Жастар саяхатшылары» комиксінің бас жазушысы болды (6-дан 25-ке дейін). Соңғысы Баркс 1957 жылы алғаш зерттеген қоршаған орта тақырыптарын қамтыды ["Пигмейлер елі", Скрудж аға #18]. Баркс сондай-ақ «Батысқа» бірнеше эскиздер сатты, олар мұқаба ретінде қайта салынды. Бір кезде Баркстер Калифорниядағы Голетада тұрды, кейін Темекулаға көшіп, Ішкі империяға оралды. Зейнетақысы мен сценарийлерден тыс қосымша ақша табу үшін Баркс өзі мен Гаре көрмеге қатысқан жергілікті сурет көрмелерінде сату үшін майлы суреттер жасай бастады. Суреттерде фермадағы өмірдің күлкілі бейнелері мен америкалық тума халқының ханшайымдарының портреттері болды. Бұл шеберлікпен жасалған суреттер жанкүйер Гленн Брейді Баркстен қаз суретін салуды тапсыруға итермеледі ("Биік кеме және оны бағыттайтын жұлдыз", Баркс салған «Уолт Дисней комикстері мен әңгімелерінің» #108 мұқабасынан алынған). Бұл Барксты Диснейдің баспа бөліміндегі Джордж Шерманмен байланысуға итермеледі, ол өзінің әңгімелерінен көріністердің майлы суреттерін шығарып, сатуға рұқсат сұрады. 1971 жылдың шілдесінде Баркс Диснейден авторлық төлемсіз лицензия алды. Баркс қаз майын сатып алуға қызығушылық танытқандардан комиссия алатыны туралы хабар тараған кезде, оның таңғалуына орай, бұл жауап тез арада келесі бірнеше жылда ол өндіре алатын нәрседен асып кетті. Баркс тапсырыстардың көптігіне алаңдағанда, жанкүйерлер/дилерлер Брюс Гамильтон мен Расс Кокран Барксқа суреттерін конгрестерде және Кокранның каталогы «Графикалық галерея» арқылы сауда-саттыққа шығаруды ұсынды. 1974 жылдың қыркүйегінде Баркс комиссия алуды тоқтатты. Бостонның NewCon конгресінде 1975 жылдың қазан айында комикс кітаптарының конгресінде сауда-саттыққа шығарылған Карл Баркстың алғашқы майлы суреті ("Ол жарқырап, сәнді болды") 2500 долларға сатылды. Кейінгі сауда-саттықтарда бағаның өсуі байқалды. 1976 жылы Баркс пен Гаре Ньюкон шоуы үшін Бостонға барды, бұл олардың алғашқы комикстік конвенциясы болды. Басқа қатысушылардың арасында Little Lulu комикс кітаптарының жазушысы Джон Стэнли болды; екеуі де «Батыс баспасында» жұмыс істегеніне қарамастан, бұл олардың алғашқы кездесуі болды. Конгресс ең бастысы – Баркс салған ең үлкен қаз майлы картинасы «Дакбургтегі төртінші шілде» аукционда сатылды. Ол сол кездегі рекордтық бағамен – 6400 долларға сатылды. Көп ұзамай бір жанкүйер Скрудж МакДактың кейбір суреттерінің рұқсатсыз көшірмелерін сатып жіберді, бұл Диснейді одан әрі суреттерге рұқсат беруден бас тартуға итермеледі. Жаңа жұмыстарға деген сұранысты қанағаттандыру үшін Баркс Диснейге жатпайтын қаздар мен Бейовульф және Ксеркс сияқты қиял-ғажайып тақырыптар сериясын бастады. Бұл кітаптар ақырында «Жануарлардың қызық әңгімелері» атты кітапқа жиналды. «Жұлдызды соғыстар» продюсері Гари Курц пен сценарист Эдвард Саммердің күш-жігерінің нәтижесінде Дисней 1981 жылы Барксқа «Скрудж МакПат аға: Оның өмірі мен уақыты» атты шектеулі кітап үшін «Ғажайыптар елінің саяхатшылары» атты майлы суретті жасауға рұқсат берді. Кітапта Скрудж аға туралы 11 классикалық Баркс әңгімелері жиналды, оларды суретші Питер Леджер бояды, сонымен қатар Баркстің жаңа Скрудж әңгімесі суретші суреттермен суреттеу стилімен жасалды, «Уақыт құмымен ақырын жүр». Нью-Йорктегі барлық ірі баспагерлерден бас тартқаннан кейін, Курц пен Саммер кітапты Celestial Arts арқылы шығарды, оны Курц осы мақсат үшін ішінара сатып алды. Кітап комикс кітаптарындағы барлық маңызды әңгімелер жинағының үлгісіне айналды. Бұл кітаптың рецензиясы алғаш рет Time журналында, кейін Newsweek журналында жарияланды. 1977 және 1982 жылдары Баркс Сан-Диегодағы Comic Con-ға қатысты. Бостондағы кездесуіндей, оның қатысуына үлкен қызығушылық танытылды, Баркспен кездесуді және оның автографын алуды күткен жанкүйерлердің ұзақ қатары болды. 1981 жылы екі ұзақ уақыт Дисней комиксінің жанкүйерлері Брюс Гамильтон мен Расс Кокран күштерін біріктіріп, Карл Баркс туындыларына көбірек танысуға көмектесуді шешті. Олардың алғашқы күш-жігері «Another Rainbow Publishing» құруға бағытталды, олар «Уолт Диснейдің Дональд Дагының көркем өнері» кітабын шығарды, ол марапат алды, бұл суретшінің және әңгімешінің Дисней қаздарының суреттерінің толық жинағы. Одан көп ұзамай компания осы суреттердің көптеген шектеулі басылымдағы көркем литографияларын шығара бастады, Баркс қол қойған, ол соңынан серия үшін көптеген түпнұсқа туындыларды жасады. 1983 жылы Баркс бір соңғы рет Орегон штатының Грантс-Пасс қаласына көшті, ол өскен жерге жақын, бір жағынан Broom Hilda суретшісі Рассел Майерс тұратын аймақта болды. Баркс басқа бір атақты сөзінде Темекула Диснейлендке тым жақын болғандықтан, демалыс күндері жанкүйерлердің көптеп келуіне себеп болды деді. Осы кезеңде Баркс Грантс-Пассқа жақын комикс дүкенінде бір ғана рет қоғамдық оқиғаға қатысты. 1983 жылы Another Rainbow Баркс комикстерінің барлық туындыларын жинауды қолға алды – барлығы 500-ден астам әңгіме – он томдық, отыз томдық «Карл Баркс кітапханасы» жинағында. Бұл үлкен көлемді қатты мұқабалы томдар Баркстің беттерін түпнұсқада салғандай қара және ақ сызықтармен көрсетті, сонымен қатар көптеген арнайы мүмкіндіктер, мақалалар, естеліктер, сұхбаттар, сюжеттік тақталар, сын-ескертулер және тағы да көптеген жаңалықтарды қамтыды. Бұл монументалды жоба 1990 жылдың ортасында аяқталды. 1985 жылы жаңа бөлім құрылды, Gladstone Publishing, ол Дисней комикстерінің тоқтатылған лицензиясын иеленді. Gladstone Баркс, Пол Мюрри және Флойд Готтфредсонның әңгімелеу өнерімен танысқан жаңа буын Дисней комикс оқырмандарына, сондай-ақ қазіргі заманғы Дисней комикс суретшілері Дональд Роза мен Уильям Ван Хорнның алғашқы туындыларын ұсынды. Gladstone құрылғаннан жеті жыл өткен соң, «Карл Баркс кітапханасы» «Карл Баркс кітапханасы түсті түрінде» атты қайта жаңғыртылды, бұл толық түсті, жоғары сапалы шаршы мұқабалы комикс альбомдары (соның ішінде Карл Баркс сауда карталарының алғашқы жинағы). 1993 жылдан 1998 жылға дейін Баркстің мансабын «Carl Barks Studio» (Билл Грандей және Кэти Морби – олар 1979 жылдан бастап Баркстің түпнұсқа туындыларын сатқан) басқарды. Бұл көптеген өнер жобалары мен іс-шараларды қамтыды, соның ішінде 1994 жылы 11 еуропалық елдегі тур, Исландия оның алғашқы шетелдік сапары болды. Баркс 1993 жылы алғашқы Диснейана конгресіне қатысты. Баркстің дизайны бойынша суреттердің жібек экрандық баспаларымен қатар жоғары сапалы өнер нысандары (мысалы, түпнұсқа суреттер, қола мүсіншелер және керамикалық плиткалар) жасалды. 1994 жылдың жазында және оның өліміне дейін Баркс Мангейм қаласынан (Германия) музейлік көрмелерді ұйымдастырушы Питер Райхелттің Еуропа бойынша өкілі ретінде тағайындады. «Edition 313» баспасы көптеген литографияларды шығарды. 1997 жылы Баркс пен Студия арасындағы шиеленіс сотқа дейін жетті, ол Студияны таратуды көздейтін келісіммен аяқталды. Баркс енді Дисней іс-шараларына қатысу үшін саяхаттамады. Ол аяқтаған соңғы жобасымен Эда Берген өкілдік етті. Герри Тэнк және Джим Митчелл Баркстің соңғы жылдарына көмектесуге тиіс болды. «Carl Barks Studio» жылдары Баркс тағы екі әңгіме жасады: «Тарихпен атқа міну» атты соңғы Скрудж аға әңгімесінің сценарийі, ол 1994 жылы Данияда Билл Ван Хорн суреттерімен алғаш жарияланды. Содан кейін...

Carl Barks retired in 1966, but was persuaded by editor Chase Craig to continue to script stories for Western. The last new comic book story drawn by Carl Barks was a Daisy Duck tale ("The Dainty Daredevil") published in Walt Disney Comics Digest issue 5 (Nov. 1968). When bibliographer Michael Barrier asked Barks why he drew it, Barks' vague recollection was no one was available and he was asked to do it as a favor by Craig. He wrote one Uncle Scrooge story, and three Donald Duck stories. From 1970 to 1974, Barks was the main writer for the Junior Woodchucks comic book (issues 6 through 25). The latter included environmental themes that Barks first explored in 1957 ["Land of the Pygmy Indians", Uncle Scrooge #18]. Barks also sold a few sketches to Western that were redrawn as covers. For a time the Barkses lived in Goleta, California, before returning to the Inland Empire by moving to Temecula. To make a little extra money beyond what his pension and scripting earnings brought in, Barks started doing oil paintings to sell at the local art shows where he and Garé exhibited. Subjects included humorous depictions of life on the farm and portraits of Native American princesses. These skillfully rendered paintings encouraged fan Glenn Bray to ask Barks if he could commission a painting of the ducks ("A Tall Ship and a Star to Steer Her By", taken from the cover of Walt Disney's Comics and Stories #108 by Barks). This prompted Barks to contact George Sherman at Disney's Publications Department to request permission to produce and sell oil paintings of scenes from his stories. In July 1971 Barks was granted a royalty free license by Disney. When word spread that Barks was taking commissions from those interested in purchasing an oil of the ducks, much to his astonishment the response quickly outstripped what he reasonably could produce in the next few years. When Barks expressed dismay at coping with the backlog of orders he faced, fan/dealers Bruce Hamilton and Russ Cochran suggested Barks instead auction his paintings at conventions and via Cochran's catalog Graphic Gallery. By September 1974 Barks had discontinued taking commissions. At Boston's NewCon convention, in October 1975, the first Carl Barks oil painting auctioned at a comic book convention ("She Was Spangled and Flashy") sold for $2,500. Subsequent offerings saw an escalation in the prices realized. In 1976, Barks and Garé went to Boston for the NewCon show, their first comic convention appearance. Among the other attendees was famed Little Lulu comic book scripter John Stanley; despite both having worked for Western Publishing this was the first time they met. The highlight of the convention was the auctioning of what was to that time the largest duck oil painting Barks had done, "July Fourth in Duckburg", which included depictions of several prominent Barks fans and collectors. It sold for a then record high amount: $6,400. Soon thereafter a fan sold unauthorized prints of some of the Scrooge McDuck paintings, leading Disney to withdraw permission for further paintings. To meet demand for new work Barks embarked on a series of paintings of non Disney ducks and fantasy subjects such as Beowulf and Xerxes. These were eventually collected in the limited edition book Animal Quackers. As the result of efforts by Star Wars producer Gary Kurtz and screenwriter Edward Summer, Disney relented and, in 1981, allowed Barks to produce an oil painting called Wanderers of Wonderlands for a limited edition book entitled Uncle Scrooge McDuck: His Life and Times. The book collected 11 classic Barks stories of Uncle Scrooge colored by artist Peter Ledger along with a new Scrooge story by Barks done storybook style with watercolor illustrations, "Go Slowly, Sands of Time". After being turned down by every major publisher in New York City, Kurtz and Summer published the book through Celestial Arts, which Kurtz acquired partly for this purpose. The book went on to become the model for virtually every important collection of comic book stories. It was the first book of its kind ever reviewed in Time magazine and subsequently in Newsweek, and the first book review in Time with large color illustrations. In 1977 and 1982, Barks attended the San Diego Comic Con. As with his appearance in Boston, the response to his presence was overwhelming, with long lines of fans waiting to meet Barks and get his autograph. In 1981, Bruce Hamilton and Russ Cochran, two long time Disney comics fans, decided to combine forces to bring greater recognition to the works of Carl Barks. Their first efforts went into establishing Another Rainbow Publishing, the banner under which they produced and issued the award winning book The Fine Art of Walt Disney's Donald Duck by Carl Barks, a comprehensive collection of the Disney duck paintings of this artist and storyteller. Not long after, the company began producing fine art lithographs of many of these paintings, in strictly limited editions, all signed by Barks, who eventually produced many original works for the series. In 1983, Barks relocated one last time to Grants Pass, Oregon, near where he grew up, partly at the urging of friend and Broom Hilda artist Russell Myers, who lived in the area. The move also was motivated, Barks stated in another famous quip, by Temecula being too close to Disneyland and thus facilitating a growing torrent of drop in visits by vacationing fans. In this period Barks made only one public appearance, at a comic book shop near Grants Pass. In 1983, Another Rainbow took up the daunting task of collecting the entire Disney comic book oeuvre of Barks—over 500 stories in all—in the ten set, thirty volume Carl Barks Library. These oversized hardbound volumes reproduced Barks' pages in pristine black and white line art, as close as possible to the way he would originally draw them, and included mountains of special features, articles, reminiscences, interviews, storyboards, critiques, and more than a few surprises. This monumental project was finally completed in mid 1990. In 1985, a new division was founded, Gladstone Publishing, which took up the then dormant Disney comic book license. Gladstone introduced a new generation of Disney comic book readers to the storytelling of Barks, Paul Murry, and Floyd Gottfredson, as well as presenting the first works of modern Disney comics artists Don Rosa and William Van Horn. Seven years after Gladstone's founding, the Carl Barks Library was revived as the Carl Barks Library in Color, as full color, high quality squarebound comic albums (including the first ever Carl Barks trading cards). From 1993 to 1998, Barks' career was managed by the "Carl Barks Studio" (Bill Grandey and Kathy Morby—they had sold Barks original art since 1979). This involved numerous art projects and activities, including a tour of 11 European countries in 1994, Iceland being the first foreign country he ever visited. Barks appeared at the first of many Disneyana conventions in 1993. Silk screen prints of paintings along with high end art objects (such as original water colors, bronze figurines and ceramic tiles) were produced based on designs by Barks. During the summer of 1994 and until his death, Barks and his studio personally assigned Peter Reichelt, a museum exhibition producer from Mannheim, Germany, as his agent for Europe. Publisher "Edition 313" put out numerous lithographs. In 1997, tensions between Barks and the Studio eventually resulted in a lawsuit that was settled with an agreement that included the disbanding of the Studio. Barks never traveled to make another Disney appearance. He was represented by Ed Bergen, as he completed a final project. Gerry Tank and Jim Mitchell were to assist Barks in his final years. During his Carl Barks Studio years, Barks created two more stories: the script for the final Uncle Scrooge story "Horsing Around with History", which was first published in Denmark in 1994 with Bill Van Horn art. The outlines for Barks' final Donald Duck story "Somewhere in Nowhere", were first published in 1997, in Italy, with art by Pat Block. Austrian artist Gottfried Helnwein curated and organized the first solo museum exhibition of Barks. Between 1994 and 1998 the retrospective was shown in ten European museums and seen by more than 400,000 visitors. At the same time in spring 1994, Reichelt and Ina Brockmann designed a special museum exhibition tour about Barks' life and work. Also represented for the first time at this exhibition were Disney artists Al Taliaferro and Floyd Gottfredson. Since 1995, more than 500,000 visitors have attended the shows in Europe. Reichelt also translated Michael Barrier's biography of Barks into German and published it in 1994.

Ықпал

(А) н астероид 1983 жылы Қаш адамның есімімен аталып, 2730 Баркс деп қойылды. Бұл диаметрі 10 мен 16 километр аралығында, орбиталық периоды алты жыл төрт ай, ал айналу периоды алты сағаттан сәл асатын көміртекті С типіндегі астероид. 1983 жылғы сұхбатта Баркс «Ақсүйектің ақшасын сақтау үшін астероид белдеуіне саяхат ететін Қаздар» әңгімесін өзінің сүйікті туындысы деп айтты. Баркстің Дональд Дақтың оқиғалары The Comics Journal журналының 100 үздік комикстің тізімінде 7-орынды алды, ал Скрудж аға туралы әңгімелері 20-орынға ие болды. Стивен Спилберг пен Джордж Лукас «Жоғалған сандықтың іздеушілері» фильмінің басындағы домалақ тас тұзағының шабыты 1954 жылғы Карл Баркстің «Скрудж ағаның жеті қаласы» (Скрудж аға #7) оқиғасынан алынғанын мойындады. Лукас пен Спилберг Баркстің ғарыш саяхаты және шетелдіктерді бейнелеу туралы әңгімелерінің оларға әсер еткенін де айтты. Лукас 1982 жылы «Скрудж Мак-Дақ: Өмірі мен уақыты» кітабына алғысөз жазды. Онда ол Баркстің әңгімелерін «кино тәрізді» және «әдеби мұрамыздың баға жетпес бөлігі» деп сипаттады. Walt Disney Treasures DVD жинағындағы «Хронологиялық Дональд» 2-томы Баркстің есімін құрметпен еске алады. Голландияның Альмер қаласында оның құрметіне көше аталды: Карл Барксвег. Осы ауданда Дональд Дақ лаани және Гуфистраат көшелері де бар. Жапон аниматоры және манга суретшісі Осаму Тезука, «Астробой» және «Black Jack» сияқты мангаларды жасаған, Баркстің туындыларының жанкүйері болды. Тезуканың алғашқы жұмыстарының бірі «Жаңа қазына аралы» «Дональд Дақ пираттардың алтынын табады» әңгімесінен әсер алды. 1949 жылғы Дональд Дақтың он беттік комиксінде Дональд пинг-понг доптарымен толтырып, яхтаны теңіз түбінен көтереді. 1965 жылдың желтоқсанында даниялық Карл Кройер Кувейт портында батып кеткен «Аль Кувейт» жүк кемесін полистиролдан жасалған 27 миллион шағын, ауа толтырылған шарларды кеме корпусына толтырып көтерді. Кройер бұл Баркстің оқиғасынан шабыттанғанын жоққа шығарды. Кейбір дереккөздерде Кройерге оның өнертабысы үшін Голландия патентын тіркеуден бас тартқан (өтінім нөмірі NL 6514306), себебі Баркстің оқиғасы бұл өнертабыстың бұрын жарияланған нұсқасы болды. Кейіннен Кройер Гренландиядан тағы бір кемені сол әдіспен көтерді, содан бері осы концепцияның өзгертілген нұсқалары арқылы әлемдегі көптеген батып кеткен кемелер көтерілді. «MythBusters» телешоуы да осы әдісті сынап көрді және кішкентай қайықты көтере алды. Дон Роза, қазіргі замандағы ең танымал Дисней суретшілерінің бірі және әңгімелерді біртұтас әлем мен хронологияға байланыстыруға ең ынталы болған суретші, Баркстің барлық қаз оқиғаларын канон деп санайды, ал қалғандарын апокрифтік деп есептейді. Розаның айтуынша, көптеген романда жазушылар мен кино өндірушілер Карл Барксті «олардың басты ықпалы мен шабыты» деп атайды. Баркстің қазасы туралы жаңалық Америкада баспасөзде кеңінен жарияланбаған кезде, «Еуропада бұл қайғылы жаңалық бірден радио арқылы тарады және барлық газеттер әлем халықаралық мәдениеттегі ең сүйікті, ықпалды және танымал туынды авторынан айырылғанын түсінді». «Дональд Дақ: Goin' Quackers» видео ойыны Карл Баркстің естелігіне арналған. Карл Баркс 1943 жылы «New Funnies» журналының #76 санында жарияланған Энди Панданың ерте комикс әңгімесін салды. Бұл оның сөйлейтін жануарлар кейіпкерлерімен қарым-қатынаста болатын адам кейіпкерлерін бейнелейтін сирек туындыларының бірі (басқасы – «Қауіпті маскировка», «Four Color» #308, 1951). Көркем пандалар тізіміне қараңыз. Карл Баркстің өмір тарихы, негізінен Диснеймен байланысы және оның есімінің Карл Маркс есімімен дыбыстық ұқсастығы, Ариэль Дорфманның «Мануэль Сендероның соңғы әні» романындағы сюжеттік желінің шабыты болды. Apple Macintosh экранында алғашқы рет көрсетілген сурет Карл Баркстің Скрудж Мак-Дақ суреті болды.

"(A)n asteroid was named after the Duck Man in 1983 2730 Barks, a carbonaceous C type asteroid with a diameter of between 10 and 16 kilometers, an ordital period of six years and four months, and a rotation period of just over six hours." In a 1983 interview, Barks says that "," a story about the Ducks traveling to the asteroid belt to find a place Uncle Scrooge can store his money, was his favorite story. Barks' Donald Duck stories were rated #7 on The Comics Journal list of 100 top comics; his Uncle Scrooge stories were rated #20. Steven Spielberg and George Lucas have acknowledged that the rolling boulder booby trap in the opening scene of Raiders of the Lost Ark was inspired by the 1954 Carl Barks Uncle Scrooge adventure "The Seven Cities of Cibola" (Uncle Scrooge #7). Lucas and Spielberg have also said that some of Barks' stories about space travel and the depiction of aliens had an influence on them. Lucas wrote the foreword to the 1982 Uncle Scrooge McDuck: His Life and Times. In it he calls Barks' stories "cinematic" and "a priceless part of our literary heritage". The Walt Disney Treasures DVD set Chronological Donald, Volume 2 includes a salute to Barks. In Almere, Netherlands, a street was named after him: Carl Barksweg. The same neighborhood also includes a Donald Ducklaan and a Goofystraat. Japanese animator and cartoonist Osamu Tezuka, who created manga such as Astro Boy and Black Jack, was a fan of Barks' work. New Treasure Island, one of Tezuka's first works, was partly influenced by "Donald Duck Finds Pirate Gold". A 1949 Donald Duck ten pager features Donald raising a yacht from the ocean floor by filling it with ping pong balls. In December 1965 Karl Krøyer, a Dane, lifted the sunken freight vessel Al Kuwait in the Kuwait Harbor by filling the hull with 27 million tiny inflatable balls of polystyrene. Krøyer denies having been inspired by this Barks story. Some sources claim Krøyer was denied a Dutch patent registration (application number NL 6514306) for his invention on the grounds that the Barks story was a prior publication of the invention. Krøyer later successfully raised another ship off Greenland using the same method, and several other sunken vessels worldwide have since been raised by modified versions of this concept. The television show MythBusters also tested this method and was able to raise a small boat. Don Rosa, one of the most popular living Disney artists, and possibly the one who has been most keen on connecting the various stories into a coherent universe and chronology, considers (with few exceptions) all Barks' duck stories as canon, and all others as apocryphal. Rosa has said that a number of novelists and movie makers cite Carl Barks as their 'major influence and inspiration'. When the news of Barks' passing was hardly covered by the press in America, "in Europe the sad news was flashed instantly across the airwaves and every newspaper — they realized the world had lost one of the most beloved, influential and well known creators in international culture." The video game Donald Duck: Goin' Quackers is dedicated to the memory of Carl Barks. Carl Barks drew an early Andy Panda comic book story published in New Funnies #76, 1943. It is one of his few stories to feature humans interacting with talking animal characters (another is Dangerous Disguise, Four Color #308, 1951). See List of Fictional Pandas. The life story of Carl Barks, largely drawing upon his relationship with Disney and the phonetic similarity of his name to Karl Marx, serves as a loose inspiration to one of the subplots in The Last Song of Manuel Sendero by Ariel Dorfman. The first image ever to be displayed on an Apple Macintosh was a scan of Carl Barks' Scrooge McDuck.

Көркемдік материалдар

Баркс Эстербрук қаламдарын ынтамен қолданды және «Дональд Дак» комикстерінің беттерін сызу және әріптеу үшін No 356 үлгісін пайдаланды.