Гладстон Гандер: Сәттің символы немесе Дональдтың қарсыласы

Кіріспе

Дисней комикс кейіпкері

Глэдстон Гандер – 1948 жылы Уолт Дисней компаниясы жасаған мультфильм кейіпкері. Ол – адам кейпіндегі қаз (еркек құс), ерекше жақсылыққа ие, ол өзі қалаған нәрсенің бәрін алады және оны кез келген зияннан қорғайды. Бұл оның туысы Дональд Дақтың жиі жаман сәттілікке ұшырауынан өзгеше. Глэдстон сонымен қатар Дейзи Дақтың махаббаты үшін Дональдтың қарсыласы болып табылады. Глэдстон өте талғаммен киінеді, көбінесе костюм, галстук-бабочка, федора және аяқ киім киеді. Оның шашы толқынды, ол ақ немесе сары түсті болып бейнеленеді. "Солтүстікке сәттілік" (1949 жылдың желтоқсаны) әңгімесінде оның дауысы қатты әрі тартымды екені айтылады.

Шығу тегі

Гладстон Гандер алғаш рет Уолт Диснейдің комикстері мен әңгімелерінің 88-шы санында (1948 жылғы қаңтар), Карл Баркс жазып, салған «Қысқы тікелей бәс» атты туындымен пайда болды. Онда ол Дональд үйіне қатты суықта, Рождество күні Дональдтың өткен жаздағы бәс тілгенін еске салып келеді: Дональд Рождество күні Frozenbear көлінде жүзе алады немесе үйін Гладстонға береді. Дональд соңында бәс тілгенде жеңіледі, бірақ Гладстон кейіннен Дейзи Дак әшкерелеген өз бәсін жоғалтады, осылайша Дональдтың үйі оған қайтарылады. Баркс Гладстонның мінезін және темпераментін алғашқы пайда болғаннан кейін біртіндеп дамытып, 1948 мен 1953 жылдар аралығында, оның өмір сүруінің алғашқы бес жылында 24 әңгімеде жиі пайдаланды. Алғашқы үш рет пайда болғанда (1948 жылы «Қысқы тікелей бәс», «Гладстон оралады», «Линкстің шалақылығында») ол Дональдтың айнасы ретінде бейнеленді: өрескел мақтанғаш, мүмкін, сәл ғана мақтанкеш, бірақ оның ерекше сәттілігі әлі болмады. «Бәсекелес жағалаушылар» және «Алтыншаштың тәсілі» атты келесі екі әңгімеде Гладстон жай ғана жалқау және тітіркенішті, сондай-ақ ойшау болып көрінеді. Оның сәттілік жолы 1949 жылы «Оңтүстік теңіздерге жарыс!» (Комикстердің наурыз айы, 41-шы саны) атты оқиғалық әңгімесінде басталады. Онда Дональд және оның үш жүзбаласы Скрудж МакДактың Тынық мұхитының шалғайдағы аралында қалып қойғанына сеніп, Дакбургтен құтқару миссиясына аттанады, осылайша олардың ағасының ықыласын жеңіп алуға тырысады. Гладстон да олардың соңынан қуады, бірақ Дональдтың жүзбалаларына түсіндіргендей, ол «сәтті туылғандықтан», ешқандай қиындықсыз олардан гөрі оңайырақ жолмен өтеді. Оның және Дональдтың Дейзиге деген бәсекелестігі «Дональдтың махаббат хаттары» (1949), «Гүлдерге ғашық» (1950) және «Рыцарлық бәсекелестер» (1951) әңгімелерінде, ал Скрудждің мұрагерлері ретінде «Көсеудің үстіндегі мұрагер» (1953) әңгімесінде бекітілді. Содан кейін Баркс кейіпкерді одан әрі дамытуға шамасы келмейтінін сезінді, оны көбінесе жанында болуға лайық емес деп тапты және оны жиі пайдалануын тоқтатты. Бірақ сол кезде Гладстон Қаз әлеміндегі негізгі кейіпкерлердің бірі ретінде орнықты, Америка мен Еуропадағы басқа авторлар мен суретшілер оны жиі пайдаланды. Ол Баркстен басқа суретшімен алғаш рет 1951 жылы пайда болды: Дель Коннелл мен Боб Мурдің «Барлығына сыйлықтар» туындысы. Ол «Үлкен кішкентай кітап» сериясының «Қаздың бақыты» (1969) кітабында басты кейіпкер ретінде көрінеді.

Gladstone Gander first appeared in "Wintertime Wager" in Walt Disney's Comics and Stories #88 (January 1948), written and drawn by Carl Barks. In that story he arrives at Donald Duck's house during a freezing cold Christmas Day to remind him of a wager Donald made the previous summer; that he could swim in the Frozenbear Lake during Christmas Day or forfeit his house to Gladstone. Donald eventually loses the wager but Gladstone later on loses a wager of his own, brought to light by Daisy Duck, and thus Donald's house is returned to him. Barks gradually developed Gladstone's personality and demeanor after his first appearance and used him quite frequently—in 24 stories between 1948 and 1953, the first five years of his existence. In his first three appearances in 1948 ("Wintertime Wager", "Gladstone Returns", "Links Hijinks"), he was portrayed as the mirror image of Donald: an obstinate braggart, perhaps just a little bit more arrogant, but did not yet have his characteristic luck. In his next two appearances, "Rival Beachcombers" and "The Goldilocks Gambit", Gladstone is portrayed as merely lazy and irritable, and also gullible. The breakthrough of his lucky streak occurs in 1949, within the adventure story "Race to the South Seas!" (March of Comics #41). In that story, Donald and his three nephews set sail on a rescue mission from Duckburg to a remote Pacific island on which Scrooge McDuck is believed to have stranded, in an attempt to gain their uncle's favor. For the same reason Gladstone is in hot pursuit as well, but because he was "born lucky" as Donald explains to his nephews, without lifting a finger, is having a much easier time than them. His and Donald's rivalry over Daisy is established in "Donald's Love Letters" (1949), "Wild About Flowers" (1950), and "Knightly Rivals" (1951), and as potential heirs to Scrooge's fortune in "Some Heir Over the Rainbow" (1953). After that, Barks felt unable to develop the character further, finding him basically unsympathetic, and began using him less frequently. But by then, Gladstone had found a steady place in the Duck universe as one of the main established characters; frequently used by other writers and artists both in the Americas and Europe. He was first used by an artist other than Barks in 1951: "Presents For All" by Del Connell and Bob Moore. He appears as a main character in the Big Little Book series book "Luck of the Ducks" (1969).

Кейіпкер

Гладстонның сәттілігі мүмкіндіктерге қарсы келеді және оған өзінің пайдасына немесе ләззатына болатын кез келген нәрсені, сондай-ақ кейде әңгімелер сюжетіне байланысты тілектерін орындайды. Бұл жаяу жүргіншілердің қақпасынан әмияндар мен басқа да құнды заттарды табудан бастап, өзендегі қазына картасының бөліктері бірігіп, толық картаны құрауына дейін болуы мүмкін; қазынаның орналасқан жерін ашу. Оның сәттілігі оны кез келген зияннан қорғайды. Кейде ол жағдай оның пайдасына бұрылатынын тіпті білмейді, кейін шатасып, сәттілігі оны тастап кеткендей сезінеді, бірақ ол әрқашан өзімен бірге екенін біледі. Жылдар бойы әртүрлі авторлар мен суретшілер Гладстонның сәттілігін әртүрлі түсіндірді. Баркстің "Солтүстік сәттілігі" әңгімесінде Гладстон: "Мен сәтті жұлдыздың астында тудым, мен істейтін әр нәрсе маған сәттілік әкеледі" дейді. Бұл оның иелігіндегі жылдызшадан оқылған, онда оның бақытты жұлдызы Нептун планетасымен сөз байласып тұрған карта бар. Италиялық комикстерде Гладстонға Фортуна, сәттілік құдайы, оған ғашық болғандықтан сәттілік сыйланады. Дон Розаның "Үштік Дистелфинк белгісі" (1997) әңгімесінде ол Гладстонның 1920 жылы анасы Дафнаның туған күнінде, Үштік Дистелфинк белгісінің қорғауында туғанын, осылайша анасының сәттілігін мұра еткенін қосты. Кейбір әңгімелерде ол сәттілік талисманды, мысалы, сәттілік атжақ немесе қоян аяғын пайдаланады. Бірақ, барлық сәттілігіне қарамастан, Гладстонның мақтанатын жетістіктері мен нақты амбициялары жоқ, себебі ол ұзақ мерзімді жоспарлауға қабілетсіз. Бұл оның қалағанын алу үшін ең аз күш те жұмсауына тура келмейді, өйткені оның сәттілігі соңында оған береді. Сондай-ақ, ол кез келген қиындықтардан сабақ алмайды. Бұл оны өте жалқау етеді; кейде тіпті бір нәрсені қасақана тілеудің өзі қиын жұмыс деп ойлайды және қарапайым өмірдің шынайылығынан ажыратылған. Мұның бәрі оның туысы Скрудж Мак-Баттан өзгеше, ол да мүмкіндіктерді пайдалана алады, бірақ өзіне қолайлы жағдайларды жасау үшін көп еңбек етеді; оның амбициялары оны қозғайды және өзінің күш-жігерімен және тәжірибесімен байлық құрғанына мақтанады. Гладстон керісінше, өзінің күшсіздігімен мақтанады және осы идеалдарға сатқындық жасаса алаңдайды. Бұл туралы алғаш рет Карл Баркстің "Гладстонның қорқынышты құпиясы" (1952 жылдың мамыры) әңгімесінде толық айтылған. Комик суретшісі және жазушысы Дон Роза бұл туралы былай деді: "Гладстон өзінің сәттілігі бере алмайтын нәрсені алу үшін ең аз күш те жұмсамайды, ал жағдай нашарлағанда, бірден жұмыстан кетеді, келесі бұрышта біреу тастап кеткен әмиан күтіп тұрғанына сенімді". Гладстон кез келген жұмысты ашық жек көреді, өзін төмен санап, тіпті өзіне пайдалы болса да, басқаларға көмектесуден тартынады, бұл жұмыс сияқты дейді. Сондай-ақ, өзінің жақсы сәттілігіне байланысты Гладстон көбінесе өте мақтаншыл және қуанғыш болады; әсіресе (және кейбір әңгімелерде тек) өзінің туысы Дональдқа қатысты, ол да оған қиындық тудыруы мүмкін. Осы себептерге байланысты ол Дональдпен қатты бәсекелеседі. Гладстонның үлкен сәттілігі мен туысына мақтануы, Дональдтың өзінің эгосымен және барлық қиындықтарға қарамастан оны жеңе алады деген сенімімен бірігіп, екеуінің қақтығыстары туралы көптеген әңгімелерге негіз салды. Дегенмен, олар кейде бірге жұмыс істеді немесе кем дегенде бір-біріне төзімділік танытты, бірақ бұл сирек кездеседі және оңай бәсекелестікке айналуы мүмкін. Кейде ол өзінің керемет сәттілігіне толық тәуелділігіне наразы болып, Скрудж Мак-Батқа қарсы шығады. Мұндай әңгімелерде Гладстонды жеңудің жалғыз жолы - оның бастапқы оқиғаның алдын ала белгіленген шарттары бойынша жеңіске жетуі, ал кейінірек кейіпкерлер үлкен сыйлықты алады. Карл Баркстің "Алтын түйіршік қайығы" (Скрудж аға #35, 1961 жылдың қыркүйегі) әңгімесінде Гладстон мен Скрудж алтын іздеу байқауында бәсекелесіп жатыр, онда Гладстон Скрудждің өзінің алтынынан жасалған алтын түйіршікті табады. Гладстон түйіршікті тауып жеңіп қайтады, бірақ Скрудж мен оның немерелері одан әлдеқайда үлкен түйіршікті табады, одан қайық жасап, содан кейін цивилизацияға оралады, оның құны Гладстонның табылған алтыннан әлдеқайда жоғары. Дональдпен бәсекелестігінің тағы бір мысалы "Лосось дербисі" (Walt Disney's Comics and Stories #167, 1954 жылдың тамызы) әңгімесінде болды, онда Гладстон ең ірі балықты ұстап, жаңа көлікті жеңіп алады, бірақ Дональд бай магнаттың қызын құтқарып, одан да үлкен көлікті сатып ала алады. Тағы бір мысал - Дональд пен Гладстон табиғат фильміне оператор болып жұмыс істеу үшін бәсекелескен кезде, себебі Дэйзи режиссердің ассистенті болды, Гладстон жұмысқа орналасты, бірақ оған ұнамай, үлкен өрмектерді түсіру үшін батпақтан өтуге мәжбүр болды, ал Дэйзи Америкада Дональдпен қалды. Көбірек басты рөлдегі заманауи әңгімелерде авторлар көбінесе оның жағымсыздығын азайтып, оны көбірек жақындастыруға тырысады. Мысалы, оның жаман тәжірибелерден сабақ алатынын көрсету, тіпті олар ешқашан орындалмаса да, және оның отбасына деген махаббатына көбірек мән беру, тіпті оның осы сезімдерін білдіру қиын болса да. Көптеген әңгімелерде Гладстон Скрудж Мак-Баттың мұрагері болуға лайықты үміткерлердің бірі саналады. Карл Баркстің "Радугадан жоғары мұрагер" (Walt Disney's Comics and Stories #155, 1953 жылдың тамызы) әңгімесінде Скрудж Дональдқа, Гладстонға және Хьюи, Дьюи және Луиге олардың байлығына ең лайықты мұрагер болу үшін оны қалай пайда ететінін анықтау үшін 1000 доллар сыйлайды. Гладстон ақшаны теледидар жинағын сатып алуға жұмсауды ойлайды, бірақ ол ақшаны ағашқа тығып, лотерея билетін табады. Скрудж Гладстон ақшаны көбейтірмегеніне көңіл көншітпейді, бірақ оның әлі де болғанын мойындайды. Хьюи, Дьюи және Луи Скруджтың алаяқтық деп ойлаған нәрсеге ақшаларын инвестициялап, Скруджты ашуландырады. Соңында Скрудж өзіне-өзі: "Мен Гладстон Гандерді мұрагерім деп таңдауым керек! Әлем үшін қандай қорқынышты жаңсақ!" Бірақ көп ұзамай балалардың шешімі ең дұрысы екені дәлелденеді және олар Гладстонның емес, Скрудждың мұрагері болады. Ол Дэйзи Дактың махаббаты үшін Дональдтың қарсыласы. Бұл көбінесе Дэйзи екеуінің қайсысын ұнататынына көз жеткізбейтінін көрсету арқылы бейнеленеді немесе, көбінесе, ол Дональдқа ашуланып, Дональдты қызғану үшін Гладстонмен кездеседі. Заманауи комикстерде бұл махаббат үшбұрышы кейде көбірек азайтылады. Дегенмен, Дэйзи Дақтың мәңгілік ғашығы болса да, Гладстон итальяндық және даттық комикстерде басқа үйрек қыздарына ғашық болған. Олардың бірі - Линда Пейпер, ол Гладстонды баурап алды, оның барлық сәттілігінен бас тартқысы келді, себебі ол бақытсыз және сәтті адамдарды жек көреді. Ол екі комиксте пайда болды. Тағы бірі - Фетер Маллард, ол Гладстон сияқты сәтті, бірақ олар бірге болғанда олардың бақытсыздыққа ұшырауы мүмкін. Италиялық жаңа әңгімелерде Гладстонның қорғаушы құдайы Фортуна жеке тұлға ретінде пайда болады. Ол Энрико Факкини мен Аугусто Маккеттоның 1998 жылдың 24 наурызында жарық көрген "Гастон және Сәттілікке ұшыраған" ("Gladstone and the Struck of Luck") әңгімесінде ерекше көзге түседі. Бұл әңгімеде Құдай өзінің сүйікті үйрегімен кездесу үшін өмірлік бейнеге енеді.

Gladstone's good luck defies probability and provides him with anything that would be to his benefit or enjoyment; as well as things he specifically wishes for, which are at times related to the plot of some stories. This could range from finding wallets and other valuables on the sidewalk to pieces of a ripped apart treasure map floating together in river to form it whole again; revealing the treasure’s location. His good luck also protects him from any harm. At times he might not even know that a situation will work out in his favor in a later stage and by then often feeling confused or at times even thinking his luck has abandoned him; just to learn that it has been with him all along. There have been various explanations for Gladstone's good luck over the years by various writers and artists. In Barks' story "Luck of the North" Gladstone proclaims: "I was born under a lucky star, and everything I do will bring me good fortune [ ]." This is read from a horoscope book he owns which also has a map showing his lucky star conniving with the planet Neptunus. In many of the Italian comic books stories, Gladstone is bestowed with his luck because Fortuna, the goddess of fortune, is in love with him. In Don Rosa's story "The Sign of the Triple Distelfink" (1997), he added the fact that Gladstone was born on the day of his mother Daphne's birthday in 1920, under the protection sign of the Triple Distelfink, thus inheriting his mother's luck. In some stories he also uses good luck charms like lucky horseshoes or rabbits foots. However, for all his luck, Gladstone has no achievements to be proud of and no true ambitions, as he is incapable of long term planning. This is all because of that he does not have to make the slightest of efforts to get what he wants, as his good luck will just give it to him in the end. He also often does not learn any life lessons from any misfortunes he could experience. This leads him to be extremely lazy; at times even thinking that willfully wishing for something is hard work, and disconnected from the realities of ordinary life. All of this is in stark contrast to his relative Scrooge McDuck, who is also capable of taking advantage of opportunities but works hard to create situations favorable for him; is strongly motivated by his ambitions and takes pride in forming his fortune by his own efforts and experiences. Instead, Gladstone often shows pride in his effortlessness and expresses great anxiety if he would betray those ideals. This is something first explored in more detail in Carl Barks's story "Gladstone's Terrible Secret" (May, 1952). Comic artist and writer Don Rosa has commented about this on the character: "Gladstone is unwilling to make the slightest effort to gain something that his luck cannot give him, and, when things go wrong, he resigns immediately, certain that around the next corner a wallet, dropped by a passer by, will be waiting for him". Gladstone feels open contempt towards work of any kind, claiming it is beneath him, to the point of hesitating to help others even if it is to his own advantage, claiming that it seems alarmingly like work. Also because of his good fortune, Gladstone is most often characterized to be very snobbish and a gloat; especially (and in some stories exclusively) toward his cousin Donald to whom he also can be very aggravating. For all of these reasons, he and Donald have formed an intense rivalry with each other. Gladstone's outrageous luck and boastfulness toward his cousin, combined with Donald's own ego and belief he can still best him despite all odds — or as Don Rosa's version of Donald comments, "Donald's eternal tendency towards self destruction" — have set the stage for many stories featuring the two cousins' confrontations. They have, however, worked together or at least tolerated each other at times, but this is very rare and not without some tension that easily can turn into their ordinary rivalry. Occasionally, he is a rival to Scrooge McDuck himself who resents his complete reliance on his uncanny good luck. In such stories, often the only way Gladstone can be believably defeated is to have him win by the letter of the original story preset while the heroes later on take the bigger prize. In Carl Barks' story "The Golden Nugget Boat" (Uncle Scrooge #35, September 1961), Gladstone and Scrooge are competing in a gold prospecting contest in which Gladstone finds a gold nugget the nephews fashioned from a gold item Scrooge already owns to stop him from killing himself from overexertion in the contest. Gladstone finds the nugget and returns to win, but Scrooge and his nephews then find a much bigger nugget they are able to fashion into a boat to return to civilization afterward with a monetary worth that is easily more than Gladstone's find. Another instance of this with his rivalry with Donald was in the "Salmon Derby" (Walt Disney's Comics and Stories #167, August 1954), where Gladstone catches the biggest fish and wins a new car but Donald manages to save a wealthy tycoon's daughter and is able to purchase a much bigger car. Another instance was when both Donald and Gladstone were competing for a job as a cameraman for a nature film director because Daisy was the director's assistant, Gladstone got the job but wished he had not because he wound up trudging through a swamp to film giant spiders while Daisy stayed behind in America, with Donald. In more modern stories where he takes a more protagonistic role, writers most often downplay his unlikability to make him more relatable. For example, showing that he can learn from potential bad experiences, even if they never would become reality, and put more emphasis on his love for his family, even if he at times has a hard time expressing these feelings. In many stories, Gladstone is also considered among the prime candidates for Scrooge McDuck's succession. In "Some Heir Over the Rainbow" (Walt Disney's Comics and Stories #155, August 1953) by Carl Barks, Scrooge gives $1,000 to Donald, Gladstone, and Huey, Dewey and Louie to determine how they use it in order to be the most suitable heir to his fortune. Gladstone thinks of using the money to buy a television set until he finds a raffle ticket, in which he decides to save the money by placing it in a tree. Scrooge is unimpressed that Gladstone did not increase the money at all, but acknowledges that at least he still "had" it. Huey, Dewey, and Louie infuriate Scrooge by investing their money in what Scrooge assumes was a scam. Finally, Scrooge thinks to himself, "I guess my heir will have to be Gladstone Gander! What an awful injustice to the world!" Soon afterwards, however, the children's decision proves to be the wisest, and they become Scrooge's heirs instead of Gladstone. He is a rival of Donald for the love of his girlfriend Daisy Duck. This is often portrayed either by showing Daisy uncertain of which one she likes the most or; the more common version, that she is angry with Donald and goes out with Gladstone instead to make Donald jealous. In modern comics this love triangle is at times often more downplayed. However, despite having an eternal crush on Daisy Duck, Gladstone has appeared in love with other duck girls in Italian and Danish comic stories. One of those is Linda Paper, who really conquered Gladstone, making him want to give up all his luck, since she is unlucky and absolutely hates lucky people. She appeared in two subsequent comic stories. Another is Feather Mallard, who is as lucky as Gladstone but whenever they are together they are instead experiencing bad luck. A number of recent Italian stories feature Gladstone's protector goddess Fortuna appearing in person. She appears in one noteworthy tale, "Gastone e il debole dalla Fortuna" ("Gladstone and the Struck of Luck"), by Enrico Faccini and Augusto Macchetto, first published on March 24, 1998. In this story, the Goddess takes mortal guise in order to be able to date her favorite gander, and appears to be love struck with him. Although Gladstone competes for Daisy's attention and affection with Donald and often loses, he reassures himself that at least he still has his extraordinary luck, because in the end he is a hedonist and the only person he really adores is himself. His exact relation to the Duck Family Tree at its early stages was somewhat uncertain. In Carl Barks' original version of the family tree from the 1950s, Gladstone was the son of Luke the Goose and Daphne Duck who died by overeating at a free lunch picnic. He was later adopted by Matilda McDuck and Goosetave Gander. Later, Barks is reported to have done away with the adoption, which was never featured in any story. (Of course, no stories denying the event were published.) In a more recent version of the family tree created by Don Rosa, with input from Barks, it was established that Daphne Duck (Donald's paternal aunt) married Goostave Gander and the two were Gladstone's parents. This is consistent with what Gladstone says in "Race to the South Seas": "Scrooge McDuck is my mother's brother's brother in law". Gladstone has a nephew named Shamrock Gladstone who shares his propensity for luck. He also has a con artist cousin (not on Donald's side of the family) named Disraeli.

Анимация

Гладстон DuckTales анимациялық сериалында екі рет сөйлейді, оның дауысын Роб Полсен жасайды. Бұл эпизодтарда ол комикстердегідей мақтанға машық емес, көбінесе өз еркіндігіне және аздап ақымақтығына назар аударады. "Бақытқа жететін ақша" эпизодында Гладстон Скрудждің бірінші тиынын ұрлауға тырысқан Магика Де Спелдің бейсана қолданушысы болады. Ол "Доктор Джекилл және мырза МакДак" эпизодында қайта оралады, онда ол кездейсоқ түрде құнды затқа ұсыныс береді. Бұл Скруджді келесі затқа – доктор Джекиллдің формуласы бар сандыққа – ұсыныс жасауға шабыстайды, соның арқасында оқиға басталады. Ол сондай-ақ "Жастың тәтті үйрек" және "Жінептерге дейін" эпизодтарында, сондай-ақ "Егеуқыр үй" сериалының "Күн үшін егеуқыр" эпизодында сөйлемейтін эпизодтарда пайда болады. Гладстон 2000 жылғы "Дональд Дак: Goin' Quackers" видео ойынында Дональдтың Дэйзидің махаббаты үшін бәсекелесінің дәстүрлі рөлінде пайда болады. Әр босс шайқасы басталар алдында Гладстон Дональдты қарсы алады, бірақ әрқашан жарақаттанады: алып құспен қысылып, қирату шармен ғимараттан құлайды, аруақ үйдің түбіне құлайды, тіпті құбыр арқылы Дукбургке қайта жіберіледі. Әр жарақаттан кейін ол бес цент тауып алғанын айтады. Ол сондай-ақ DuckTales қайта жаңартуында пайда болады, алғаш рет "Бақытты Гандердің үйі!" эпизодында көрінеді. Бұл сериалда оның дауысын Пол Ф. Томпкинс жасайды. Бұл сериал оның мінезін комикстердегідей жақындатады, бірақ ол өзінің мақтанғанына шынайы түсініксіз екені айтылады.