Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1676 жылы құрылған шотландиялық әскери бөлім
Scottish military unit founded 1676
Корольдік садақшылар ротасы, Шотландиядағы корольдің қауіпсіздігін қамтамасыз етушілер – Шотландиядағы монархтың қауіпсіздігін қамтамасыз ететін рәсімдік бөлім. Бұл қызмет 1822 жылдан бері, король Георг IV билік еткен кезде, корольдің Шотландияға сапарында оған жеке күзет ұсынған сәттен бастап атқарылып келеді. Қазіргі таңда бұл бөлім Шотландиядағы корольдің қауіпсіздігін қамтамасыз етушілер деп немесе, көбінесе және күнделікті тілде Корольдік компания деп аталады. Ол Шотландияның астанасы Эдинбург қаласында орналасқан. Корольдік садақшылар ротасы Шотландияда жергілікті садақшылардың ойын-сауығы мен дағдыларын бағалаған ұзақ тарихқа ие. Монарх құрған орган ретінде компанияның ерекше сыйлықтары, ықпалды қолдаушылары және рәсімдік міндеттері бар. Оның Royal Company of Archers Charitable Trust атты қайырымдылық қоры бар, ол Шотландиядағы денсаулығы нашар және әлсіз жағдайдағы адамдарға көмектесуге арналған.
The Royal Company of Archers, The King's Bodyguard for Scotland, is a ceremonial unit that serves as the Sovereign's bodyguard in Scotland—a role it has performed since 1822 during the reign of King George IV when the company provided a personal bodyguard to the King on his visit to Scotland. It is currently known as the King's Bodyguard for Scotland or, more often and colloquially, The Royal Company. It is located in Edinburgh, the capital city of Scotland. The Royal Company of Archers has a long history in Scotland as a body that celebrated both the recreation and talent of local archers. As a body established by the Monarch, the company has a long history of unique prizes, influential supporters, and ceremonial roles. It has an associated charity, the Royal Company of Archers Charitable Trust, dedicated to helping disadvantaged individuals with their health and wellbeing in Scotland.
Ерте тарих
Шотландияда 17-18 ғасырларда жылына кем дегенде екі рет "wapinschaw" (шотланд диалектісінде wapen – қару, shaw – көрсету) деп аталатын әскери жиын өткізілді. Шериф және басқа да азаматтық судьялар ер адамдарды өздерінің округтерінде кездесуге дейін кем дегенде 20 күн бұрын шақырды. Азаматтық судьялар, король тағайындаған комиссарлармен бірлесіп, бұл милицияға басшылық етті, оны роталарға бөлді және капитанды тағайындады. Әр түрлі әлеуметтік топтағы адамдар әрбір жиында өз міндеттерін орындауға және өздерінің шеніне сәйкес келетін әскери жабдықпен келуге міндетті болды. Лордтар мен барондар өздерінің роталарының мүшелерінің тізімін және олармен бірге әкелген қару-жарақтың тізімін азаматтық судьялар мен король комиссарларына ұсынуы керек болды. Комиссарлар содан кейін бүкіл милицияның тізімін жасап, оны корольге ұсынды. Якобиттер ескі вапиншав заңдарын пайдаланып, спорт пен демалыс сылтауымен әскери корпус құру жоспарын жасады, оны қажеттілік туғанда билік құруға болатын. 1676 жылы жеке садақ ату клубы ретінде қанат атуды дамыту және жаттығулар жасау қоғамы құрылған болатын. Бұл қоғам шотландтық құпия кеңесінің демеушілігін іздеді және алды, ол қоғам мүшелері атқан жүлде берді. Компанияға сол кездегі көрнекті ақсүйектер мен мырзалар кірді. Атол маркизі 1670 жылы компанияның генерал-капитаны болды және олар король бауырларының билігі кезінде жиі кездесулер өткізді. Даңқты революциядан кейін бұл компанияның іздері жоқ болды. Королева Аннаның таққа отыруынан және Атхол маркизінің қайтысынан кейін олар сэр Джордж Маккензиді, содан кейін Лорд Тарбатты және Мемлекеттік хатшыны, ал кейіннен Кромарти графының генерал-капитаны етіп тағайындады. Жаңа басшыны таңдағаннан кейін қоғам королева Аннадан 1713 жылғы 31 желтоқсандағы патент хатымен корпорация ретінде Корольдік компанияға айналдыратын Шотландияның Ұлы мөрімен жарғы алды. Бұл патенттік хаттар: олардың атынан садақ атуды қолдайтын ескі заңдар мен Парламент актілерін қайта жаңғыртты және бекітті; мүшелерді қабылдауға, президент пен кеңес таңдауға, командирлерді тағайындауға және өз офицерлерінің қадағалауымен әскери формада қару көрсету үшін кездесуге және әрекет етуге құқық берді, олар қажет деп санағанда; және азаматтық судьяның олардың қызметіне араласуына тыйым салды. Бұл құқықтар мен артықшылықтар феодалдық билік үлгісімен жасалған және оларды Ұлылық пен оның мұрагерлерінің бос ақысы (reddendo) бойынша ұстауға арналған, сондықтан жыл сайын екі тікенді жебелерді мойындады. Қоғам 1704 жылы королева Аннадан осы құқықтар мен артықшылықтарды алды. "Жебе ату үшін заң бойынша бөлінген барлық қоғамдық төбелерге, жазықтарға және жайылымдарға тұрақты қол жеткізуге" ие болу үшін Корольдік компаниядан талап етілді. Сол кезде қоғам Лит қаласында Эдинбург қаласы ұсынған күміс жебені атқан. Келесі жылы компания саны екі есеге көбейіп, оған Дэвид Уэмисс, Маркиз Атхол қайтыс болғаннан кейін 4-ші граф Уэмисс басшылық етті. 1715 жылғы Якобит көтерілісінен кейін тоғыз жыл бойы парад өткізілмеді, алайда 1734 жылдан кейін Наполеон соғыстары аяқталғанға дейін қоғамдық парадтар тоқтатылды.
During the 17th and 18th centuries in Scotland, a muster or military rendezvous, called a "wapinschaw" (a weapon show Scot’s dialect wapen (weapon), shaw (show)) was held at least twice a year. Men were summoned by the sheriff and other civil magistrates to attend a muster in their respective counties at least 20 days in advance of the meeting. The civil magistrates, in conjunction with commissioners appointed by the King, supervised this body of militia, divided it into companies, and appointed captains. People of all stations were obligated to play their part in each rendezvous and to show up equipped in military kit that conformed to their respective ranks. The Lords and Barons were required to provide a list of the members of their company and the weapons they brought with them to the civil magistrates and King's commissioners. The commissioners then compiled a list of the whole muster, which was presented to the King. By using the old laws of wapinschaw, the Jacobites formed a plan to institutionalise a military corps, under a pretext of sports and recreation, that could be assembled by an authority as occasion offered. A society for encouraging and exercising archery had already been formed in 1676, as a private archery club. This society sought and acquired the patronage of the Scottish Privy Council, which provided a prize that was shot for by the company's members. The company consisted of distinguished nobles and gentlemen of the day. The Marquis of Athole was the company's Captain General in 1670; and they held frequent meetings during the reign of the royal brothers. No traces of this company exist for some time after the Glorious Revolution. Upon the accession of Queen Anne, and death of the Marquis of Athole, they appointed Sir George Mackenzie, then Lord Tarbat and Secretary of State, and afterwards Earl of Cromarty, their Captain General. Having chosen a new leader, the society obtained from Queen Anne a charter under the Great Seal of Scotland, establishing it as a corporation by Letters Patent, dated 31 December 1713 into a Royal Company. These letters of patent: revived and ratified, on their behalf, the old laws and acts of Parliament that favored archery; gave them power to admit members, chose a President and council, appoint commanding officers, and to meet and act under their officers' supervision in military form for weapon shawing as often as they should think convenient; and prohibited the civil magistrate from interrupting their activities. These rights and privileges were designed after the mode of feudal tenure, and to hold them in blanch fee (reddendo) of Her Majesty and her successors, therefore annually acknowledging a pair of barbed arrows. The society received these rights and privileges in its charter from Queen Anne in 1704. In return for being endowed with "perpetual access to all public butts, plains and pasturages legally allotted for shooting arrows", the Royal Company is required to present to the Sovereign three barbed arrows on request. On that occasion, the society shot a silver arrow, presented to them by the City of Edinburgh, at Leith. By the following year, the company had doubled in number and was led by David Wemyss, 4th Earl of Wemyss after the death of the Marquis of Athole. After the Jacobite rising of 1715 no parade was held for nine years, However, after 1734 public parades were discontinued until the Napoleonic Wars were over.
Дәстүрлер
Корольдік компанияның дәстүрі оның құрылу себебі – садақ ату жарысымен байланысты. Осыны дамыту үшін, компания бұрын жыл сайын бәсекеге қойылған он үш жүлдені ұсынады. Олардың көптегені бүгінге дейін сақталып келеді.
The Royal Company's traditions relate to its reason for formation, the archery competition. To further this, it offers thirteen prizes that were at some time in the past competed for annually. Many are retained to the present day.
Муссельбург жебесі
Мұссельбург қаласы 1603 жылы сыйға тартқан күміс жебемен ату дәстүрі Корольдік компания құрылғанға дейін пайда болған және Шотландияның басқа қалаларының дәстүріне ұқсас. 1713 жылы жаңа, үлкен жебе ұсынылды. Атудың жеңімпазы жебені бір жыл сақтайды, ал оны келесі жеңімпазға тапсырғанда жебеге өзінің ұраны жазылған медаль бекітеді, барлық медальдар Корольдік компанияда сақталады. 1816 жылға дейін компанияда мұндай жүз үш медаль жиналған.
The tradition of shooting the silver Musselburgh Arrow, a small arrow presented by the town of Musselburgh in 1603, predates the creation of the Royal Company and follows in the traditions of other burghs of Scotland. A new, large arrow was presented in 1713. The victor of the shooting retains the arrow for a year, and on handing it over to the next victor appends a medal to the arrow with an engraved personal motto, all of which are held by the Royal Company. One hundred and three such medals were held by the company by 1816.
Үш жебе
1820 жылдарға қарай Пиблс (1626), Селкирк (1675) және Эдинбург қалалары тағы үш жебе тарту етті. Эдинбург жебесі 1709 жылы Эдинбург қаласы тарапынан ұсынылды, оған ілгекті медальдар алтыннан жасалған. Кез келген уақытта жеңімпаз қаладан бес фунт стерлинг сомасында сыйлық алатын болған, бірақ 1716 жылдан кейін бұл практика тоқтатылды. "Эдинбург жебесі" – жақын орналасқан Брантсфилд Линксте жыл сайын өткізілетін жарыс. Сыйлықтың ережесі: "1. Аталған күміс жебе жыл сайын маусымның екінші дүйсенбісі күні, сағат онда, таңертең, ауа райы қолайлы болса, Лейт далаларында атылуға тиіс; егер жағдай болмаса, ату келесі жақсы дүйсенбіге шегеріледі." 2009 жылдың 16 маусымы "Эдинбург жебесі" жарысының 300 жылдығын атап өтті. Қазір үш жебе бір тудың суретінде бейнеленген. Үшінші жүлде орнатылар алдында, Суверенге тек қана екі жебе талап бойынша ұсынылатын болған, енді бұл көрсеткіш үшке дейін артты.
By the 1820s three more arrows were also presented by the cities of Peebles (1626), Selkirk (1675) and Edinburgh. The Edinburgh Arrow was presented by the City of Edinburgh in 1709, and the medals appended to it are in gold. The winner was at one time entitled to a prize of five pounds Sterling from the city, but this fell into abeyance after 1716. The 'Edinburgh Arrow' is an annual competition competed for at the nearby Bruntsfield Links. It is the rule of the prize "1. That the said Silver Arrow be shot for at the rovers in Leith Links, upon the second Monday of June yearly, at ten of the clock in the forenoon if the day be favourable; and if not, that the shooting be adjourned to the next fair Monday." 16 June 2009 marked the 300th anniversary of the first competition for The Edinburgh Arrow. The three arrows are now depicted on one of the standards. Until the institution of the third prize, only a pair of arrows was presented to the Sovereign on demand, this now increased to three.
Күміс табақ пен табақ
Бесінші жүлде – 1720 жылы компанияға тарту етілген күміс тостаған және қасық, сондай-ақ жеңімпазы оған медальдар бекіткен. Тостағанның құны 20 фунт стерлинг болса, оның жасалуы және оған салынған өрнек үшін 22 фунт стерлинг, 13 шиллинг 9 пенни төленген. Оның бір жағында компанияның ресми мөрі, ал екінші жағында мөрдің кері бейнесі бейнеленген; ал олардың арасында бір жағында Әулие Андрейдің суреті, екінші жағында мына жазу: "Эдинбург, 20 маусым 1720 жыл. Рояль садақшылар компаниясының кеңесі, атап айтқанда, мырза Дэвид Драммонд, төраға, Томас Кинкейд, Джон Найрн, Джеймс Росс, Роберт Ловис, Джон Ловис, Джон Карнеги, Джордж Драммонд, қазынашы, Уильям Мюррей және Джеймс Ловис, кеңсе қызметкерлері, осы күміс затты компанияның қаражатынан жасауға және оны жыл сайынғы жүлде ретінде атуға бұйрық берді. Компанияның мүшелері арасында, кеңес белгілейтін уақытта."
The fifth prize is The Silver Punch Bowl and Ladle presented to the company in 1720, and likewise had medals appended to it by its winner. The Bowl made to the value of £20, and the bill for its construction and the engraving on it came to £22, 13s. 9d. sterling. It had inscribed on one side the common seal of the company, and on the opposite side the reverse of the seal; and between those, on one side a Saint Andrew, and on the other the following inscription: "Edinburgh, 20th June 1720. — The Councill of the Royall Company of Archers, viz., Mr David Drummond, Praeses, Thomas Kincaid, John Nairn, James Ross, Robert Lowis, John Lowis, John Carnegy, George Drummond, Tresr., William Murray and James Lowis, clerks, ordered this piece of plate to be furnished out of the stock of the Company, and to be shot for as ane annual pryze. at rovers by the said Company, as the Councill for the time shall appoint"
Пагодалар медалі
Бұл жүлде бір медальден тұрады, осы сияқты екі медаль 1793 жылы 73-ші полк майоры Джеймс Спенс (Royal Highland East Indies) компанияға табыс еткен. Олар 1792 жылы Серингапатам шартында Тіппу Сұлтан одақтастарына төлеген ақшаның бір бөлігі болған, елу "пагодадан" жасалған.
This prize consists of a medal, one of two which were presented to the Company in 1793 by Major James Spens, The 73rd Regiment (Royal Highland East Indies). They were made from fifty "pagodas", being part of the money actually paid by Tippu Sultan to the allies at the Treaty of Seringapatam in 1792.
Күміс ваза және алтын медаль
Генерал Джон Хоптун графының 1822 жылы король Георг IV сапарына арналған жүлдесі корольдің немесе королеваның туған күніне орай жыл сайын тағы да бәсекеге түсіріледі және Естелік жүлдесі деп аталады.
A prize by the General John Earl of Hopetoun commemorating the 1822 visit by King George IV is also competed for annually on the king's or queen's birthday, and known as the Commemoration Prize.
20 гинейлік Патшалық сыйлық
1677 жылдан бері Корольдік сыйлық үшін де жарыс өткізіліп келеді, онда жеңімпаз Корольдіктен алынған қаржы сомасына тең құны бар күміс ыдысқа үлес қосу шартымен 20 фунт стерлинг сыйлық алады. Шарт бойынша, ыдыстың үстінде садақашылық белгілері болуы тиіс.
Since 1677 there has also been a competition for The Royal Prize for which £20 is awarded on the condition that the winner contributes to the Company silver plate to the value of money received from the Crown. The condition is that the plate must bear the insignia of Archery.
Күміс кернейлер
Тоғызыншы және оныншы жүлде – күміс кернейлердің жұбы, олардың біреуін Корольдік компанияға генерал-офицерлердің бірі, сэр Генри Джардин, рыцарь сыйға берді және ол 1830 жылдың 9 сәуірінде алғаш рет оқ ату арқылы иеленілді. Екіншісі кейіннен Патшаның жеке қауіпсіздік қызметі ұсынды.
The ninth and tenth prizes are a pair of Silver Bugles, one presented to the Royal Company by one of the General Officers, Sir Henry Jardine, Knight, and which was shot for on 9 April 1830, for the first time. The second was presented later by the Sovereign's Bodyguard.
Сент-Андрей сыйлығы
Сент-Эндрю айқасы, 1840 жылдары Сэр Джордж Стюарт Маккензи, Куль, Корольдік компанияға сыйға берген және "Сент-Эндрю сыйлығы" деп аталған. Жоғарыда аталған жүлделер 180, 185 және 200 метр қашықтықта екі нысана немесе "клоут" деп аталатын нысаналармен бәсекелестікке түсті, олардың әрқайсысы ату алаңының екі шетінде орналасқан. Тағы екі жүлде "бұттарда" немесе тікелей ату қашықтығында үшін тартысқа түседі.
St. Andrew's Cross, given in the 1840s by Sir George Steuart Mackenzie, of Coul, to the Royal Company, and called the "St. Andrew's Prize." The above prizes were competed at the 180, 185 and 200 yards distance with two targets or 'clouts' as the aiming mark, one located at each end of the range. Two further prizes are competed for 'at butts' or point blank distance.
Қаз сыйлығы
1703 жылдан бері "Қаз жүлдесі" үшін жарыс өткізіліп келді, ол тірі қазды қамтыды, жеңімпаз қаздың тек басын нысанадан шығарып, оны өлтіруі керек еді. Жеңімпаз маусым бойы "Қаз капитаны" атанды. Компания тарихының бір кезеңінде қаз жүлдесі үшін аталған әдіс қабылданды: нысананың ортасына диаметрі шамамен бір дюймдік кішкентай шыны шар орналастырылды, ал нысана – диаметрі төрт дюймдік дөңгелек картоннан жасалған. Осы шарды алғашқы жебесімен бұзған сайыскер "Қаз капитаны" деп жарияланып, майор Спенс ұсынған екінші алтын медальмен марапатталды.
The Prize of the Goose was competed for since 1703 and involved a live goose, requiring the winner to kill the goose when only its head protruded from the mark. The winner was to be known as the Captain of the Goose for a season. At some time in the history of the company the above method was adopted for shooting for the prize of the Goose by inserting a small glass globe of about an inch in diameter in the centre of the butt mark, which is a circular piece of cardboard, four inches in diameter. The competitor whose arrow first breaks this globe is declared " Captain of the Goose " for the year, and was awarded the other gold medal presented by Major Spens.
Алтын медаль
Бұл ең көп таласылатын жүлде, жарыс жылына үш рет үш күннен өтіп, есептеу әдеттегі садақпен ату жарысындағыдай ұпайлармен жүргізіледі.
This is the more often competed for prize, the competition being held three times a year for three days each time, the scoring accounted in points like the usual archery competition.
Бәсекелестік ережелері
Патшалық садақшылар компаниясының қағидалары мен ережелері ешқашан жарияланбаған, тіпті толық аяқталмаған. Сондықтан, осы қоғам өздерінің ату алаңында «заңнан тыс» деп есептелуі мүмкін.
The rules and regulations of the Royal Company of Archers have never been printed, and, in fact, were never completed. The society may, therefore, be considered as "lawless" when within the precincts of their shooting ground.
Ұйым
Патшалық садақшылар компаниясының базасы Букключ көшесінде, Эдинбургтегі Садақшылар залында орналасқан. Құрылысы 1776 жылдың 15 тамызында басталды және 1777 жылы Александр Лэйн аяқтады. Зал 1900 жылы А. Ф. Балфур Полмен кеңейтіліп, соңғы кезде қайта жаңартылды. Залдың құрамында қырық футқа жиырма төрт фут, биіктігі он сегіз фут болатын зал, он сегіз футқа он тоғыз футтан екі бөлме, сондай-ақ ас үй, жертөле, вестибюль және басқа да бөлмелер бар. 2010 жылға дейін үйдің артындағы жер боулинг алаңы ретінде пайдаланылды, ол The Meadows немесе Hope Park деп аталды. Бұл жер Сэр Томас Хоуп есімімен аталады, ол оны кептіріп, Эдинбург боулинг клубы күткен садақ ату алаңына айналдырды. Зал Корольдік компанияның түрлі кешкі ас пен мәжілістерін өткізу орны қызметін атқарады. Ұйымның құрылымы офицерлер мен садақшыларға бөлінеді. Офицерлер қатарында бір генерал-капитан, төрт капитан, төрт лейтенант, төрт прапорщик және он екі бригадир бар. 50 мүшеден бастап, 18-ші ғасырдың соңында корпусқа 1000-ге жуық адам кірді, бірақ 1930 жылдарға қарай саны бес жүзден асып түсті. Генерал-капитан – Шотландияның Алтын Таяғы. Патшалық садақшылар ротасы Шотландиядағы Мемлекеттік Басшының "Қорғаушысы" қызметін атқарады. Патшалық ротасының әрбір офицері генерал шеніне ие, ал корпустың садақшылары сарайда полковник шенімен танылады. Стандарттағы үш жебе 1720 жылдан бастап жарыста үшінші орын алғаннан кейін қосылды.
The Royal Company of Archers has its base in Buccleuch Street, Edinburgh at Archers' Hall. Building commenced on 15 August 1776, and was completed by Alexander Laing in 1777. The Hall was extended in 1900 by A. F. Balfour Paul, and recently refurbished. The Hall consists of a hall, forty feet by twenty four, and eighteen feet high; two rooms of eighteen by nineteen, and kitchen, cellars, lobby, and other apartments. Until 2010, the ground behind the house was laid out into a bowling green, known as The Meadows or Hope Park, a spot deriving its name from Sir Thomas Hope, who drained and converted it into an archery ground, maintained by the Edinburgh Bowling Club. The Hall serves as a venue for various dinners and meetings of the Royal Company. The structure of the organisation is divided between officers and Archers. By seniority, the officers comprise one Captain General, four Captains, four Lieutenants, four Ensigns and twelve Brigadiers. From the starting membership of 50 the number of the corps numbered about 1,000 in the late 18th century, but only exceeded five hundred by the 1930s. The Captain General is the Gold Stick for Scotland. The Royal Company of Archers functions as the Sovereign's 'Body Guard in Scotland'. Every officer of The Royal Company is of the rank of a general, and the Archers of the corps rank at Court as colonels. The three arrows on the standard were added after introduction of a third place winner in the competition since 1720.
Маңыздылығы
Корольдік компания Шотландиядағы король отбасының бір бөлігі болып табылады. Арчерс Холл – B санатындағы тізімделген ғимарат, яғни "аймақтық немесе жергілікті маңызы бар ғимараттар, немесе белгілі бір кезеңнің, стильдің немесе ғимарат типінің маңызды мысалдары, бұл ғимараттар өзгертілген болуы мүмкін" Шотландияның қала және елді мекендерді жоспарлау (тізімделген ғимараттар және ескерткіш аймақтар) (Шотландия) 1997 жылғы Заңына сәйкес.
The Royal Company forms a part of the King's Household in Scotland. Archers' Hall is a Category B listed building, i. e. "buildings of regional or more than local importance, or major examples of some particular period, style or building type which may have been altered" in compliance with Scotland's Town and Country Planning (Listed Buildings and Conservation Areas) (Scotland) Act 1997.