1972-1983 жылдардағы британдық ЛГБТ газеті

Кіріспе

Британдық ЛГБТ газеті (1972-1983)

"Gay News" – Ұлыбританияда 1972 жылдың маусымында Ғай-бостандық фронтының бұрынғы мүшелері мен Гомосексуалдық теңдік үшін науқанның мүшелері бірлесіп құрған екі апта сайын жарық көретін газет. Газет таралымының ең жоғары көрсеткіші 18 000-19 000 дананы құрады.

Гей жаңалықтарының тарихы

Бастапқы редакциялық ұжымға Денис Лемон (редактор), Мартин Корбет (кейін ACT UP белсенді мүшесі болды), Дэвид Селигман, Лондон гей коммутаторы ұжымының негізін қалаушысы, Шотландиялық азшылықтар тобының Иан Данн (кейін педофилдік ақпарат алмасудың негізін қалаушы), Гленс Пэрри (CHE ұлттық төрағасы), Суки Дж. Питчер және Даг Поллард кірді. Гей-хабардың алғашқы "Ерекше достары" қатарында Монти Пайтонның Ұшқыш циркінің Грэм Чэпман, оның серіктесі Дэвид Шерлок және 1962 жылдан 1970 жылға дейін Ұлыбританияның гомосексуалдық құқық реформасы қоғамының хатшысы Антони Грей болды. Англия мен Уэльсте 21 жастан асқан ерлер үшін ерлер арасындағы жыныстық қатынас 1967 жылғы Жыныстық құқық бұзушылық туралы заңмен ішінара қылмыстан босатылды. 1969 жылы Нью-Йорктегі Стоунволл көтерілісінен кейін Гей бостандық фронты 1970 жылы АҚШ-тан Лондонға тарады. "Гей-хабар" – бұл бүкіл ел бойынша лесбиянкалар мен гейлердің өркендеп келе жатқан азаттық қозғалысы туралы жаңалықтарға деген ұлттық сұранысқа жауап болды. Газет 1970 жылдары Ұлыбританияда гей-құқықтар үшін күресте маңызды рөл атқарды. Ол 1977 жылдың маусымында газетке көмекші редактор және әдеби редактор болып келген Алисон Хеннеганның пікірінше, қозғалыстың "дебаттар алаңы" болды. Газет негізінен дискриминация және саяси және әлеуметтік жетістіктер туралы хабарлағанымен, гетеросексуалдық келісімнің он алты жасына теңдікті қоса отырып, заң реформасын жүргізуге, гомосексуализмді күнә деп қарастыратын шіркеудің қарсылығына және гомосексуализмді патология деп қарастыратын медициналық мамандыққа қарсы күресті де жүргізді. Ол жұмыспен қамтудағы тең құқықтар үшін (әсіресе, ұстаздық мамандығының даулы саласында) және кәсіподақ қозғалысы үшін күресті, ал Ұлыбританиядағы солшыл саясат әлі де гомосексуализмге қарсылығымен тарихи түрде нонконформистік тамырларының ықпалында болды. Бірақ оның редакторлары Хауес пен Хеннеганның ықпалымен өткен онжылдықтардың лесбияндық және мәдени тарихын зерттеп, өнердегі жаңа дамуларды ұсынды. Кейін Кит Хауес 1923 жылдан 1993 жылға дейін кино, радио және теледидардағы гомосексуализмді қарастыратын, бірақ 20-ғасырдағы британдық гомосексуализмнің мәдени шолуын құрайтын "Бродкастинг Ит" энциклопедиялық анықтамасын жариялады. Газеттің екі жаңалық қызметкері Майкл Мейсон және Грэм Маккерроу кейіннен 1981 жылдың маусымында басталған Лондонның Capital Gay апталық газетін құрды. "Гей-Ньюс" басынан бастап заңға қарсы жеке хабарландыруларды жариялау арқылы билікке қарсы шықты; алғашқы басылымдарда бұл бөлім әрқашан "Махаббат заң білмейді" деп аталатын. Басылымның алғашқы жылында редактор Денис Лемон полицияның жүріс-тұрысын суретке түсіргені үшін айыпталды және айыппұл төледі. 1973 жылдың қыркүйегінде "Гей-Ньюс" Гей-Азаттық Фронтымен бірлесіп, олардың кеңселеріне көптеген ақпараттық қоңыраулар келіп жатқанын мойындады. Осыған байланысты олар байланыс орталығы құруға шақыру жариялады. Алты айдан кейін, 1974 жылдың 4 наурызында Лондон гей-телефоны (қазіргі Телефоны ЛГБТ+ көмек телефоны) құрылды. "Гей-Ньюс", Switchboard және Денсаулыққа білім беру кеңесімен бірге Ұлыбританияда 1983 жылдың 21 мамырында ВИЧ/СПИД туралы алғашқы ашық конференция өткізді. Осы конференцияда Нью-Йорктегі Гей ерлердің денсаулық дағдарысынан келген Мел Розен: "Бүгін сіздер қатты қорқатын боласыздар деп үміттенемін, өйткені темір жолдан бір локомотив келе жатыр және ол АҚШ-тан кетіп бара жатыр" деп мәлімдеді. 1974 жылы "Гей Ньюс" екі ер адамның суретімен басылып шыққан басылымы үшін әдепсіздікке айыпталды. Ол сот ісін жеңіп алды. Газет 1975 жылы "Томми" фильмінде көрсетілді. 1976 жылы Мэри Уайтхаус газетке және оның редакторы Денис Лемонға қарсы баспананы қорлау туралы жеке іс қозғады (Уайтхаус Лемонға қарсы). 1977 жылдың шілдесінде сотқа келгенде Лемон кінәлі деп танылып, 9 ай мерзімге бас бостандығынан айырылды және жеке өзіне 1000 фунт стерлинг айыппұл салынды. Барлығы жинақталғанда, Лемон мен "Gay News"-ке берілген айыппұлдар мен сот шығындары шамамен 10 000 фунтқа жетті. Үгіт-насихат пен бірнеше шағымнан кейін шартты түрде сотталуды тоқтатты, бірақ үкім күшінде қалды. Бұл оқиға сол кезде бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланды. 2002 жылы BBC Radio 4 бұл сот туралы пьесаны көрсетті. "Gay News Ltd" компаниясы 1983 жылдың 15 сәуірінде өз қызметін тоқтатты.

The original editorial collective included Denis Lemon (editor), Martin Corbett (who later was an active member of ACT UP), David Seligman, a founder member of the London Gay Switchboard collective, Ian Dunn of the Scottish Minorities Group (and later co founder of the Paedophile Information Exchange), Glenys Parry (national chair of CHE), Suki J. Pitcher, and Doug Pollard, who later went on to launch the weekly gay newspaper, Gay Week (affectionately known as Gweek) (he later became a presenter on Joy Melbourne 94.9FM, Australia's first full time GLBTI radio station, and was for a time editor of Melbourne Star, the city's fortnightly gay newspaper). Amongst Gay News's early "Special Friends" were Graham Chapman of Monty Python's Flying Circus, his partner David Sherlock, and Antony Grey, secretary of the UK Homosexual Law Reform Society from 1962 to 1970. Sex between men had been partially decriminalised for males over the age of 21 in England and Wales with the passage of the Sexual Offences Act 1967. After the Stonewall Riots in New York in 1969, the Gay Liberation Front spread from the United States to London in 1970. Gay News was the response to a nationwide demand by lesbians and gay men for news of the burgeoning liberation movement. The paper played a pivotal role in the struggle for gay rights in the 1970s in the UK. It was described by Alison Hennegan (who joined the newspaper as Assistant Features Editor and Literary Editor in June 1977) as the movement's "debating chamber". Although essentially a newspaper, reporting alike on discrimination and political and social advances, it also campaigned for further law reform, including parity with the heterosexual age of consent of sixteen, against the hostility of the church which treated homosexuality as a sin, and the medical profession which treated homosexuality as a pathology. It campaigned for equal rights in employment (notably in the controversial area of the teaching profession) and the trades union movement at a time when left politics in the United Kingdom was still historically influenced by its Nonconformist roots in its hostility to homosexuality. But under the influence of its features editors, Howes and Hennegan, it also excavated the lesbian and cultural history of past decades as well as presenting new developments in the arts. Keith Howes later published the encyclopaedic reference, Broadcasting It, ostensibly dealing with homosexuality in film, radio and TV from 1923 to 1993 but amounting to a cultural review of British homosexuality in the 20th century. Two of the paper's news staff, Michael Mason and Graham McKerrow, later founded the London weekly newspaper Capital Gay which was launched in June 1981. Gay News challenged the authorities from the outset by publishing personal contact ads, in defiance of the law; in early editions this section was always headlined "Love knoweth no laws." In the first year of publication, editor Denis Lemon was charged and fined for obstruction, for taking photographs of police behaviour outside the popular leather bar in Earls Court, the Coleherne pub. In September 1973 Gay News, in conjunction with the Gay Liberation Front, recognised that they were receiving a large volume of information calls to their offices. Accordingly, they put out a call for a switchboard to be organised. Six months later, on 4 March 1974, the London Gay Switchboard (now Switchboard LGBT+ Helpline) was formed. Gay News alongside Switchboard and the Health Education Council went on to hold the first open conference on HIV/AIDS in Britain on 21 May 1983. At this conference Mel Rosen, of Gay Men's Health Crisis, New York, declared "I hope you get very scared today because there is a locomotive coming down the tracks and it's leaving the United States." In 1974, Gay News was charged with obscenity, having published an issue with a cover photograph of two men kissing. It won the court case. The newspaper was featured in the 1975 film Tommy. In 1976 Mary Whitehouse brought a private prosecution of blasphemy (Whitehouse v Lemon) against both the newspaper and its editor, Denis Lemon, over the publication of James Kirkup's poem The Love that Dares to Speak its Name in the issue dated 3 June 1976. Lemon was found guilty when the case came to court in July 1977 and sentenced to a suspended nine month prison sentence and personally fined £1,000. When all totalled up, fines and court costs awarded against Lemon and Gay News amounted to nearly £10,000. After a campaign and several appeals the suspended prison sentence was dropped, but the conviction remained in force. The case drew enormous media coverage at the time. In 2002 BBC Radio 4 broadcast a play about the trial. Gay News Ltd ceased trading on 15 April 1983.

В. Х. Смитке қарсы науқан

Газет алдындағы ең үлкен мәселелердің бірі – ол әдепсіз басылым болмаса да, оны сатуға арналған орындарды табу қиын болды. W. H. Smith сол кезде толыққанды еншілес компаниясы арқылы Ұлыбританиядағы газет-журналдар таратудың шамамен үштен бірін бақылап отырды. Олар газеттің алғашқы тарату туралы өтінішін қабылдамады, себебі сату әлеуеті төмен деп есептеді. 1975 жылдың шілдесінде газет оқырмандарының саны артқаннан кейін, W. H. Smith газетті Лондон кітап дүкендерінде таратуға келісті. 1978 жылдың қаңтарында W. H. Smith педофильдік ақпарат алмасу туралы жарияланымдарына байланысты газетпен дауласып, «Gay News» газетін таратудан алып тастады. W. H. Smith-тің бұл әрекеті кеңінен наразылық тудырды, оның филиалдарының алдында және фирманың жылдық жалпы жиналысында наразылық акциялары өтті. 1982 жылы W. H. Smith газетті қайта таратуға келісті, себебі әр нөмірінің шамамен 20 000 данаға таралуы оны қаржылық тұрғыдан тиімді етеді.