Аммон Хеннаси: Американдық бейбітшіл, анархист және әлеуметтік белсенді
Ammon Hennacy
Аммон Хеннаси (1893-1970) – американдық бейбітшіл, анархист, әлеуметтік белсенді. Салық төлеуден бас тартқан, Joe Hill қонақ үйін құрған. Бейбітшілдік, анархизм туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық христиан пацифисі, анархист және әлеуметтік белсенді (1893–1970)
American Christian pacifist, anarchist, and social activist (1893–1970)
Аммон Эшфорд Хеннаси (24 шілде 1893 – 14 қаңтар 1970) – американдық христиан пацифисі, анархист, «Wobbly» қозғалысының мүшесі, әлеуметтік белсенді және Католик жұмысшы қозғалысының мүшесі. Ол Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласында Джо Хилл атты қонақжай үйін құрып, салық төлеуден бас тарту арқылы қарсылық көрсетті.
Ammon Ashford Hennacy (July 24, 1893 – January 14, 1970) was an American Christian pacifist, anarchist, Wobbly, social activist, and member of the Catholic Worker Movement. He established the Joe Hill House of Hospitality in Salt Lake City, Utah, and practiced tax resistance.
Өмірбаян
Хеннаси Огайо штатының Негли қаласында квакер ата-анасы, Бенджамин Фрэнклин Хеннаси мен Элиза Юнис Фитц Рэндольфтың отбасында дүниеге келді және баптист ретінде өсті. Ол үш түрлі оқу орнында білім алды (әрқайсысында бір жыл): 1913 жылы Огайодағы Хирам колледжінде, 1914 жылы Висконсин университетінде, 1915 жылы Огайо мемлекеттік университетінде. Осы кезеңде Хеннаси Америка Социалистік партиясының мүшесі болды және оның сөздерімен айтқанда, "капиталистерді қалай өлтіруді үйрену үшін әскери жаттығуларға қатысты". Ол сонымен қатар Хирам колледжінің Колледждер аралық социалистік қоғамының хатшысы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Хеннаси әскери қызметке шақырудан бас тартқаны үшін Атлантадағы (Джорджия штаты) түрмеге екі жылға қамалды. Түрмеде оған тек Киелі кітапты оқуға рұқсат етілді. Бұл оны бұрынғы сенімдерінен түбегейлі бас тартып, христиан пацифисі және христиан анархисі болуға итермеледі. Ол аштық жариялады және сегіз айға жалғыз камерада отырды. Хеннаси христиандыққа адалу үшін пацифист болу қажет деп сенді, ал үкіметтер дауларды шешу үшін үнемі күш қолданумен қорқытатындықтан, бұл анархистік болуді білдіреді. 1919 жылы Хеннаси өзінің алғашқы әйелі Сельма Мелмске заңды түрде үйленді. Кейін ол оны "Милуокидің социалистік шерифінің қызы, жас социалистерді "Ипселс" деп атаған топтың жетекшісі және Мемлекеттік еңбек федерациясының президентінің хатшысы" деп сипаттады. 1921 жылы Хеннаси мен Мелмс АҚШ бойынша 48 штаттың барлығын аралап саяхаттады. 1925 жылы ол қоныс аударып, ферма сатып алып, екі баласын тәрбиеледі. 1931 жылы ол Милуокиде әлеуметтік жұмысты бастады және алғашқы әлеуметтік қызметкерлер одағының бірін құрды. Жұмысы кезінде қауіп төнген жағдайда да күш қолданудан немесе өзін қорғаудан бас тартты, керісінше қарсылық көрсетпеуді жөн көрді. Осы кезеңде ол Екінші дүниежүзілік соғысқа шақырудан бас тартып, салық төлемейтінін мәлімдеді. Сондай-ақ, қарапайым өмір салтын қабылдап, салық жүктемесін азайтты. 1942-1953 жылдар аралығында Хеннаси АҚШ-тың оңтүстік-батысында көшпенді шаруа ретінде жұмыс істеді. 1952 жылы ол әкесі Марион Кейсидің қолынан Киелі Анастасия шіркеуінде Рим католигі ретінде крещение алды, ал Дороти Дэй оның құдайы анасы болды. 1953 жылы Нью-Йоркке көшіп келіп, Catholic Worker газетінің редактордың көмекшісі болды. Нью-Йоркте болған кезінде Хеннаси көптеген пикеттерге қатысты. Сол кезде ол Уиттакер Чемберстің "Күдік" атты естеліктеріне сын пікір жазды, кейіннен Чемберсті ұнатпағаны туралы көбірек жазды, оның әйелі Эстер Шемицті, оның алғашқы әйелі Сельмамен Рэнд әлеуметтік ғылымдар мектебінде танысқан. Ол өзінің кету себептері мен католиктік дін туралы ойлары туралы жазды, оның ішінде "Павел Мәсіхтің хабарын бұзды" деген сенімін білдірді (иезуизмді қараңыз). Ол бұл туралы 1965 жылы "Амон кітабында" жазды (оның 1954 жылғы "Католик анархистінің өмірбаянының жаңартылған нұсқасы), ол "көріктілік пен даналықтың алмас-ақтары" үшін мақталды, бірақ оның шатастырып жазатын стилі үшін сынға алынды. 1968 жылы Хеннаси "Джо Хилл қонақжай үйін" жабылып, назарын одан әрі наразылық пен жазуға аударды. Оның екінші және соңғы кітабы "Америкадағы бір адам революциясы" 1970 жылы жарық көрді және әрқайсысы америкалық радикалға арналған он жеті тараудан тұрады. Бұлардың қатарына Томас Пейн, Уильям Ллойд Гаррисон, Джон Вулман, Дороти Дэй, Юджин Дебс, Малкольм Х, Матер Джонс, Кларенс Дарроу және Альберт Парсонс кірді. Амон Хеннаси 1970 жылы 14 қаңтарда жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның жерлеу рәсімі Солт-Лейк-Ситидегі Лоурдес католик шіркеуінде өтті. Оның тілегіне сәйкес, оның денесі кремацияланды және күлдері Чикагодағы Вальдхайм зиратындағы Хеймаркет анархистерінің қабірлеріне шашылды.
Hennacy was born in Negley, Ohio, to Quaker parents, Benjamin Frankin Hennacy and Eliza Eunice Fitz Randolph, and grew up as a Baptist. He studied at three different institutions, (a year at each one): Hiram College in Ohio in 1913, University of Wisconsin–Madison in 1914, and The Ohio State University in 1915. During this time, Hennacy was a card carrying member of the Socialist Party of America and in his words "took military drills in order to learn how to kill capitalists." He was also the secretary of Hiram College's Intercollegiate Socialist Society. At the outbreak of World War I, Hennacy was imprisoned for two years in Atlanta, Georgia, for resisting conscription. While in prison the only book he was allowed was the Bible. This inspired him to radically depart from his earlier beliefs; he became a Christian pacifist and a Christian anarchist. He led a hunger strike and was punished with eight months in solitary confinement. Hennacy believed that adherence to Christianity required being a pacifist and, because governments constantly threaten or use force to resolve conflicts, this meant being an anarchist. In 1919, Hennacy married his first wife, Selma Melms, under common law. He later described her as the "daughter of the Socialist sheriff of Milwaukee, leader of the Yipsels, as the young Socialists were called, and secretary to the President of the State Federation of Labor." In 1921, Hennacy and Melms hiked around the United States, passing through all 48 of the contiguous states. He settled down in 1925, buying a farm and raising his two children. In 1931, he began social work in Milwaukee and organised one of the first social worker unions. He refused to use force or self defense even when threatened during his work, preferring instead to use nonresistance. During this time, he also refused to sign up for the draft for World War II and declared that he would not pay taxes. He also reduced his tax liability by taking up a lifestyle of simple living. Between 1942 and 1953, Hennacy worked as a migrant farm labourer in the southwest United States. In 1952, he was baptized as a Roman Catholic by Father Marion Casey at St. Anastasia Church, with Dorothy Day as his godmother. Hennacy moved to New York City in 1953, and became the associate editor of the Catholic Worker newspaper. Hennacy engaged in many picketing protests while in New York. At that time, he wrote a critical review of Witness, memoir of Whittaker Chambers, and later wrote more about his dislike of Chambers, whose wife Esther Shemitz his first wife Selma and he had known through the Rand School of Social Science. He wrote about his reasons for leaving and his thoughts on Catholicism, which included his belief that "Paul spoiled the message of Christ" (see Jesusism). He wrote about this in The Book of Ammon in 1965 (an updated version of his 1954 Autobiography of a Catholic Anarchist), which has been praised for its "diamonds of insight and wisdom" but criticised for its rambling style. In 1968, Hennacy closed the "Joe Hill House of Hospitality" and turned his attention to further protest and writing. His second and last book, The One Man Revolution in America, was published in 1970 and consists of seventeen chapters with each one devoted to an American radical. These included Thomas Paine, William Lloyd Garrison, John Woolman, Dorothy Day, Eugene Debs, Malcolm X, Mother Jones, Clarence Darrow, and Albert Parsons. Ammon Hennacy died from a heart attack on January 14, 1970. His funeral was held at Our Lady of Lourdes Catholic Church in Salt Lake City. In accordance with his wishes, his body was cremated and the ashes scattered over the graves of the Haymarket anarchists in Waldheim Cemetery in Chicago.
Саяси және этикалық көзқарастар
Амон Хеннаси пацифист, христиан анархисі және анархизм мен қарсылық танытпауды қолдаушы болды. Ол өзі "институционалды шіркеу" деп сипаттаған және мемлекеттік капитализмге өте сынды көзбен қарады. Ол ішімдік ішпеді, темекі тартпады және вегетариандық өмір салтын ұстанды. Оның көптеген әрекеттері соғысқа, ядролық қару көбейтуге және өлім жазасына қарсы бағытталған еді. Хеннаси федералды табыс салығын төлемеді, себебі ол әскери шығындар мен соғысқа қаржыландырады. Ол ерікті қарапайымдықпен өмір сүрді және зорлық-зомбылыққа, күнәға және мәжбүрлеуге қарсы "Бір адамдық революция" деп атаған идеясына сенді. Сондай-ақ ол сот жүйесінің заңдылығын мойындаудан бас тартты. Дороти Дей: "Толстой, Ганди және Иса оның ұстаздары болды" деді.
Ammon Hennacy was a pacifist, a Christian anarchist, and an advocate of anarchism and nonresistance. He was extremely critical of what he described as the "institutional church" and state capitalism. He did not drink or smoke and was a vegetarian. Much of his activism was anti war, anti nuclear proliferation, and against the death penalty. Hennacy never paid federal income taxes because they pay for the military and war. He lived a life of voluntary simplicity and believed in what he called his "One Man Revolution" against violence, sin, and coercion. He also refused to accept the legitimacy of the judiciary. Dorothy Day said "Tolstoi and Gandhi, and Jesus became his teachers".
Халыққа әсері
Ани ДиФранко 1996 жылы "Өткен ешқайда кетпеді" альбомын жасау үшін Юта Филлипстің әңгімелерін жинағанда, оның "Анархия" деген тақырыптағы Хеннаси туралы әңгімесін қосты. Хеннаси Филлипстің қалыптасуына әсер етті, ол осы оқиғаны жиі айтатын.
When Ani DiFranco gathered stories by Utah Phillips to make the 1996 album The Past Didn't Go Anywhere, she included his story about Hennacy, under the title "Anarchy". Hennacy helped shape Phillips, who often told this story.