Кіріспе
Эдвин Грин О'Коннор (29 шілде 1918 – 23 наурыз 1968) – американдық журналист, романист және радио комментаторы. Ол 1962 жылы «Қайғының шеті» (1961) романы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Оның түбі ирландтық, ал романдары ирланд-американдық өмірге және көбінесе саясаткерлер мен дін қызметкерлерінің өміріне арналған.
Edwin Greene O'Connor (July 29, 1918 – March 23, 1968) was an American journalist, novelist, and radio commentator. He won the Pulitzer Prize for Fiction in 1962 for his novel The Edge of Sadness (1961). His ancestry was Irish, and his novels concerned the Irish American experience and often dealt with the lives of politicians and priests.
Ерте өмір
О'Коннор Род-Айленд штатының Провиденс қаласында дәрігер отбасында дүниеге келді, бірақ Вунсокет қаласында өсті. Ол Ла-Сал академиясының және Нотр-Дам университетінің түлегі болды. Бітірген соң, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Жағалау күзетінде қызмет етті. 1946 жылы ол тәуелсіз жазушы ретінде жұмыс істей бастады, өзінің әңгімелерін және репортаждарын көптеген журналдарға, оның ішінде Atlantic Monthly журналына сатты.
Жазушылық мансап
1950 жылдары О'Коннор Бостонның екі газетінде теледидар сыншысы ретінде мансабын бастады және осы мамандықты өмірінің соңына дейін жалғастырды. Ол сондай-ақ өзінің алғашқы романы «Оракул» (1951) жариялады. Ұзақ өтпей, ол ең танымал романын – «Соңғы салтанат» (1956) шығарды. Роман Бостондық ирланд саясаткері Фрэнк Скеффингтонның өмірінен, оны қайта сайлау науқанына қатысуға шақырған жүрекжары інісінің көзімен баяндалады. Скеффингтон әдепті мінезді, сөзін әдеби цитаталармен безендіреді. Ол сәл жемқор болғанымен, сайлаушыларына қызмет етеді. Бостон аймағындағы түрлі этникалық топтардың мүдделерін теңгертуде шебер. Дегенмен, оның кезі өтіп, сайлауда жеңіледі. Роман а clef емес, бірақ оның Скеффингтоны мен Бостонның нағыз мэрі Джеймс Майкл Керли арасында ұқсастықтар бар. 1958 жылы роман фильмге бейімделді, режиссерлік жұмысын Джон Форд, сценарийін Франк С. Нюгент жазды. Спенсер Трейси, Джеффри Хантер және Дональд Крисптің қатысуымен түсірілген фильм коммерциялық сәттілікке жете алмады. Бірақ Чарльз Фэннинг атап өткендей, «Соңғы салтанаттан түскен үлкен пайда О'Коннорды алғаш рет қаржылық тұрғыдан қамтамасыз етті». О'Коннор келесі романы «Қайғының шегінде» (Little, Brown, 1961) үшін 1962 жылы көркем әдебиет бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Бұл атаусыз Жаңа Англия қаласындағы орта жастағы дін қызметкерінің тарихы, соборы оның туған жері Провиденстің үлгісімен салынған. «Мен билеп жүрдім» (1964) – жиырма жылдан кейін ұлымен қайта табысуға тырысатын қартайған варьете артисі туралы роман. Оның соңғы романы «Барлығы отбасында» 1966 жылы жарық көрді. (Оның кейінірек шыққан сол аттас телесериалмен ешқандай байланысы жоқ.) Бұл Массачусетс штатындағы бір отбасының тарихы, әкесінің ұлдарына қатысты саяси амбициялары бар. «Соңғы салтанат» романы сияқты, бұл да а clef емес, бірақ олар Кеннеди отбасын еске түсіреді. «Соңғы салтанат» романының авторы Эдвин О'Коннор өзінің соңғы романында осы дәуірді былай деп қорытындылады: «Бұл жердегі жемқорлық басқа штаттардағыдай емес, арзан, көңілсіз болды. Мұнда бәрі қолға түсірілетін және ұрлауға тым кішкентай ештеңе болған жоқ. Саясатымызда көшедегі цинизмнің тереңдігі бар сияқты, ерекше, лас, кішкентай серіктестік, ол жүзім мен сабақтарды бір-бірімен байланыстырып жіберді, тіпті ең нашар пул залының ставка жасаушысы да, қандай да бір жолмен, бірақ түсініксіз, қала әкімі кеңсесімен немесе губернатор креслосымен байланысқа түседі». О'Коннор 1968 жылы миға қан құйылудан кенеттен қайтыс болды.
Мұра
1970 жылы Эдвин О'Коннордың өлімінен кейін жарық көрген «Ең жақсысы және соңғысы» атты кітабына оның жарияланған романдарынан үзінділер, жарық көрмеген туындыларының бөліктері, өзі жазған мақалалары мен лекцияның стенограммасы енді. Кітапқа Артур Шлезингер кішігірім кіріспе жазды. Ол «соңғы салтанат» деген тіркесті ойлап тапқандығымен есімдерде қалды. Массачусетс штатының Бостон қаласындағы «Омни» қонақ үйінде «Соңғы салтанат» аталған бар бар.