Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Wickes класының эсминеці
Wickes class destroyer
Бірінші USS Maury (DD 100) – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейінгі жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен эсминец. Ол Мэтью Фонтейн Моридің құрметіне аталған.
The first USS Maury (DD 100) was a in the United States Navy during World War I and the years following. She was named in honor of Matthew Fontaine Maury.
Тарих
Мори 1918 жылғы 4 мамырда Фор Ривер кеме құрылысы компаниясы, Куинси, Массачусетс штатында салынды. Кеме 1918 жылғы 4 шілдеде суға жіберілді, демеушісі – Анна Хэмлин ханым. Эсминец 1918 жылғы 23 қыркүйекте қолданысқа берілді, командирі – лейтенант-коммандер Джон Х. Ньютон. Маури АҚШ-тың шығыс жағалауында сынақ сапарынан өткеннен кейін, 1918 жылғы 12 қарашада Францияға бағытталған конвойды сүйемелдеу үшін Нью-Йорк қаласынан шықты. Азор аралдарынан бөлініп, ол Гибралтарға бет алды, 26 қарашада жетті. 1919 жылғы 18 ақпанға дейін Батыс Жерорта теңізінде жүзіп, Венецияда Адриатикалық жасаққа бағынды. Келесі бес ай бойы сол эскадрилья құрамында ол "төрешілік" міндеттерін орындады, өйткені контр-адмирал Альберт Ниблэк, содан кейін контр-адмирал Адольф Эндрюс Адриатика теңізінің табиғи портына ие болу үшін саяси бәсекелестікте ықпал етуге тырысты. Бұл аймақ үшін, әсіресе Триест үшін Италия мен жаңадан құрылған Югославия мемлекеті күресті, оның өзінде ішкі ұлтшылдық келіспеушіліктер болды. Осы міндетке байланысты соғыстан кейінгі екінші мәселелер Адриатиканы желдің әсерінен бұзылған және кеме қатынасына қауіп төндіретін көптеген миналардан тазалауды; аштыққа ұшыраған Балқан елдеріне азық-түлік таратуды; және босқындардың үнемі өсіп келе жатқан санын қамтамасыз етуді қамтыды. Маури 25 шілдеде Нью-Йоркке оралды және үш айдан кейін Филадельфияға жүзіп кетті, онда 1920 жылғы 24 сәуірге дейін күрделі жөндеуден өтті. 17 шілдеде ол DM 5 болып қайта аталды, жеңіл мина тасушы, және Филадельфияда ұзақ уақыт болғаннан кейін 23 шілдеде 1921 жылы Глостерде, Массачусетс штатында I миналық эскадрильяға баяндады. Келесі жеті жыл бойы ол АҚШ-тың шығыс жағалауындағы суларда жүзіп, әр қыста флоттың жаттығуларына қатысу үшін орналасты, 1925 жылғы бір жағдайды қоспағанда, ол Кариб теңізіне жеткізді. 1925 жылы ол Тынық мұхитына қорғаныс тексеруі, жау аумағының жанындағы қорғалмаған тірек пунктін басып алу және жауап беру және теңізде жанармай құю мәселесі бойынша жүзіп кетті. 1929 жылы Куба жағалауындағы суларда қыста болғаннан кейін, Маури жазды Мексика шығанағында өткізді және қыркүйекте АҚШ-тың шығыс жағалауына оралды. 1929 жылғы 30 қыркүйекте ол Филадельфияда тоқтады, онда 1930 жылғы 19 наурызда қызметтен босатылды. 1930 жылғы 22 қазанда теңіз тізілімінен алынып тасталды. 1931 жылғы 17 қаңтарда Бостон темір және металл компаниясына сатылып, 1934 жылғы 1 мамырда құлатылды.
Maury was laid down on 4 May 1918 by Fore River Shipbuilding Company, Quincy, Massachusetts. The ship was launched on 4 July 1918, sponsored by Miss Anna Hamlin. The destroyer was commissioned on 23 September 1918, Lieutenant Commander John H. Newton in command. Maury, having completed a United States East Coast shakedown cruise, departed New York City on 12 November 1918 to escort a convoy bound for France. Detached off the Azores, she proceeded to Gibraltar, arriving on 26 November. She cruised in the western Mediterranean Sea until reporting for duty with the Adriatic Detachment at Venice on 18 February 1919. With that squadron for the next five months, she participated in their “umpiring” duties as first Rear Admiral Albert Niblack and then Rear Admiral Adolphus Andrews sought to employ their influence in the political rivalry for the natural harbors of the Adriatic Sea. Primary contenders for this area, particularly Trieste, were Italy and the newly created state of Yugoslavia, itself fraught with internal nationalistic dissension. Secondary postwar problems connected with this duty involved clearing the Adriatic of the multitude of mines which broke away with winds and presented a menace to shipping; distribution of food to the hunger stricken Balkans; and providing for the ever growing numbers of refugees. Maury returned to New York on 25 July and three months later steamed to Philadelphia where she remained, undergoing overhaul, until 24 April 1920. On 17 July she was redesignated DM 5, light minelayer, and after another lengthy stay at Philadelphia reported to Mine Squadron I at Gloucester, Massachusetts, on 23 July 1921. For the next seven years she cruised the waters off the United States East Coast, deploying each winter to join in fleet problems which, with one exception, 1925, took her to the Caribbean Sea. In 1925 she sailed to the Pacific Ocean for a problem involving protective screening, seizing, and occupying of an unfortified anchorage in the vicinity of enemy territory and fueling at sea. After a winter deployment in waters off Cuba in 1929, Maury spent the summer in the Gulf of Mexico and in September returned to the United States East Coast. On 30 September 1929 she moored at Philadelphia, where she decommissioned on 19 March 1930. Struck from the Naval Register on 22 October 1930, she was sold 17 January 1931 to Boston Iron & Metal Company, Baltimore, Maryland, and was scrapped on 1 May 1934.