Кіріспе
Полгут – Ұлыбританияның Оңтүстік Корнуолл аймағындағы бұрынғы кеншілер ауылы. Ол көбінесе Сент-Меван және жартылай Сент-Эве приходтарында орналасқан. Ең жақын қала – Солтүстік-шығысқа қарай екі миль (3,5 шақырым) жердегі Сент-Остелл.
"Әлемдегі ең үлкен қалайы кеніш"
Антикварлар бір кездері Полгут кеніштерінің 3000 жыл бұрын финикиялық саудагерлерді қалайымен қамтамасыз еткенін айтқан, бірақ шындығында ең ерте тарихи жазба – 1593 жылы жасалған тізім. Онда Полгуттағы бірнеше белгілі кен орындары аталып көрсетілген. Сол кезде және кейіннен кеніштер Эджкамб отбасының меншігінде болды. XVIII ғасырда Полгут «дүниедегі ең ірі қалайы кеніші» және Ұлыбританиядағы ең бай кеніш деп даңқ алды. Кеніштерден су шығару үшін 1727 жылы Джозеф Хорнбловер 50 дюймдік Ньюкомен бу машинасы орнатты, ол 1784 жылы 58 дюймдік Боултон мен Уотттың бу машинасымен, ал 1823 жылы (Джон Тейлор басқарушы болған кезде) 80 дюймдік Уильям Симс машинасымен алмастырылды. 1822 жылы Полгут геолог Джон Артур Филлипстің туған жері болды. XVIII ғасырдың соңында кеніштердің акционерлері немесе «әуескерлері» арасында инженерлер Джеймс Уотт (бір кезде Полгутта тұрған болуы мүмкін) және Мэтью Боултон, өнеркәсіпші Джон Уилкинсон, жергілікті кәсіпкер Чарльз Рашли (көптеген қалайылар тиелген Чарльзтаун портын салған), жер иесі лорд Генри Арунделл, сондай-ақ гончарлар Джозия және Джон Веджвуд болды. 1800 жылға қарай Полгутта 1000-нан астам адам жұмыс істеді, бірақ сол кездегі саяхатшының айтуынша, жағдай аса жағымды емес: «Шахталар өнімсіз жердің кең аумағына шашырап жатыр, оның көңіл көншітпейтін көрінісі мен кеншілердің сарғыш беттері қайғы, үрей және күңгірттік сезімін тудырады». XIX ғасырда дау-дамайлар мен қалайы бағасының уақыт-уақытпен төмендеуі кеніштердің бірнеше рет жабылып, қайта ашылуына әкелді. 1836 жылы ауылдың батысында «Оңтүстік Полгут» деген жаңа кеніш ашылды, ол қалайдан өзге мыс, вольфрам, мырыш және сурьма өндірді. Алайда, бағаның төмендеуіне байланысты 1894 жылы Полгуттағы кеніш жұмысы тоқтатылды, бірақ Оңтүстік Полгутта 1916 жылға дейін аздаған жұмыстар жүргізілді, ал үйінділер 1929 жылға дейін талқандалды. Көптеген коттедждер бастапқыда кеніштердің ішінде және төңірегіндегі шағын елді мекендерде орналасқан. Бұл елді мекендер XIX ғасырда бірігіп, бір ауылға айналды, осы кезде кеніштердің көп бөлігі айналасындағы төбелерге көшірілді. Кеніш жұмысы тоқтағаннан кейін Полгут халқының саны күрт азайды және ауыл негізінен ауыл шаруашылығымен айналысатын малшылдық елді мекенге айналды. Діни достар қоғамын құрған Джордж Фокс 1656, 1663 және 1668 жылдары Корнуолл квакерлерінің (сол кезде қатты қуғынға ұшыраған) жиналыстары өткен фермада болды. Жақын жердегі квакерлер зираты 1706 жылы Ричард Эджкамб, 1-ші барон Эджкамбпен квакер Томас Лоуэрге (дәрігер Ричард Лоуэрдің інісі) бұл мақсатта сыйланды, бірақ жердің көп бөлігі 1960 жылдары жол кеңейту кезінде жойылды. Tregongeeves шаруа үйі XIX ғасырда қайта салынды, ал шаруашылық ғимараттары қазір «демалыс үйлеріне» айналдырылды. Методизмнің негізін қалаушы Джон Уэсли 1755 жылы Полгутта уағыз айтты. Кейіннен ауылда Веслиандық жиналыс үйі салынды, ол кейіннен методист шіркеуі ретінде кеңейтілді. Соңғысы қазір қиратылды, бірақ оның орнына бұрынғы жексенбілік мектеп қайта жаңартылды. Ескі граф үйі, сондай-ақ ескі машина үйлерінің бірі және штамптау фабрикасы (бәрі де қазір жеке тұрғын үйлерге айналдырылды) және бірнеше кеніш коттедждері сақталған.