Кіріспе
Канадалық құрылғы гей ерлерді анықтауға арналған. "Жеміс машинасы" – бұл машина емес, 1960 жылдары Карлтон университетінің психология профессоры доктор Фрэнк Роберт Уэйк жасаған психологиялық тесттер жиынтығы. Доктор Уэйктің зерттеу бағдарламасы Канада үкіметіне мемлекеттік қызметте жұмыс істейтін гей ерлерді анықтауға немесе гейлердің мемлекеттік қызметке орналасуына кедергі келтіруге көмектеседі деп күтілген. Бақылаушыларға эротикалық суреттер, "гомосексуалдық сөздер", сондай-ақ тер мен пульсті өлшейтін өтірік анықтағыштың алғашқы нұсқасы көрсетілді. Аппараттың мақсаты – эротикалық суреттер мен сөздерге жауап ретінде көздің қарамағының кеңеюін өлшеу (көзілдік реакция тесті). Бұл құрылғыны RCMP идентификациялық бөлімі жасады. Зерттеу бағдарламасы 1960-1964 жылдары аралығында мемлекеттік қызметтен, Корольдік Канадалық атты полициясынан (RCMP) және Канада Қарулы Күштерінен (CAF) барлық гей ерлерді жою науқанының бір бөлігі ретінде қолданылды. Мыңдаған канадалық жұмысынан айырылды немесе өз еркімен кетті, ал көптеген адамдар өзіне қол жұмсады. Жобаға қаржыландыру 1960 жылдардың соңында тоқтатылса да, RCMP тергеуді жалғастырды және 9000-нан астам адам туралы ақпарат жинады. Машина тіс дәрігерлері қолданатын орындыққа ұқсас болды. Оның алдында суреттерді көрсетуге арналған қара жәшік орналасқан. Суреттер күнделікті жағдайлардан бастап ерлер мен әйелдердің жыныстық сипаттағы суреттеріне дейін әртүрлі болды. Бұрын анықталғандай, көздің қарамағы суретке қызығушылық деңгейіне байланысты кеңейеді, бұл әдіс "көзілдік реакция тесті" деп аталды. Алғашқыда адамдарға машинаның мақсаты стресс деңгейін бағалау деп айтылды. Оның нақты мақсаты кеңінен таралғаннан кейін, оған еріктілердің саны азайды.
The "fruit machine" was not a machine, per se, but a battery of psychological tests developed in Canada by Dr. Frank Robert Wake, a psychology professor with Carleton University in the 1960s. It was hoped that Dr. Wake's research program would be able to help the Government of Canada identify gay men working in the Public Service or to prevent gays from obtaining government jobs. The subjects were made to view erotic imagery; "homosexual words," as well as an early form of lie detector to measure perspiration and pulse. The so called machine was supposed to measure the subject's pupil dilation (pupillary response test), in response to the erotic images and words. The crude apparatus was constructed by the RCMP's Identification Branch. The research program was employed in Canada between 1960 and 1964 ish as part of a campaign to eliminate all gay men from the civil service, the Royal Canadian Mounted Police (RCMP), and the Canadian Armed Forces (CAF). Thousands of Canadians lost their jobs or resigned and many died by suicide. Although funding for the project was cut off in the late 1960s, the RCMP investigations continued, and the RCMP collected files on well over 9,000 people. The machine used a chair similar to that used by dentists. It had a pulley with a camera going towards the pupils, with a black box located in front of it that displayed pictures. The pictures ranged from the mundane to sexually explicit photos of men and women. It had previously been determined that the pupils would dilate in relation to the amount of interest in the picture, in a technique termed "the pupillary response test". People were first led to believe that the machine's purpose was to rate stress. After knowledge of its real purpose became widespread, few people volunteered for it.
Қателік сынақ параметрлері
"Жеміс машинасының" жұмыс істеу механизмі псевдоғылыми болды, ал оның нәтижелері дәл емес еді. Біріншіден, оқушының реакциясын тексеру қате пікірлерге негізделген: таңдалған визуалды стимулдар 1960 жылдарғы технологиямен ғылыми тұрғыдан өлшенетін нақты бір бейістік реакцияны тудырады деген; гомосексуалдар мен гетеросексуалдар осы стимулдарға оларды жіктеу үшін жеткілікті жиілікпен әртүрлі жауап береді деген; және жыныстық бағдардың тек екі түрі ғана бар деген. Әдістің бір физиологиялық кемшілігі – зерттеушілердің оқушылардың мөлшерінің әртүрлілігін және көздер арасындағы қашықтықты ескермегендігі болды. Сара Фодидің 2018 жылғы "Жеміс машинасы" деректі фильмінде осы жобаның зардап шеккен бірнеше адамға тигізген әсері көрсетілген.