Нью-Йорктегі Сан-Ремо үйі: Манхэттендегі тарихи ғимарат, Central Park жанында орналасқан. 1930 ж. салынған, Renaissance Revival стиліндегі 27 қабатты үй. 🏙️🔑
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттендегі тұрғын үй-көкселдір үй, Нью-Йорк
Residential skyscraper in Manhattan, New York
Сан-Ремо – Нью-Йорк қаласының Манхэттеніндегі Жоғарғы Батыс жағында, Орталық паркке іргелес орналасқан, 74-ші және 75-ші көшелер арасындағы 145 және 146 Орталық парк батыс адресіндегі кооперативтік пәтерлер үйі. Ол 1929-1930 жылдары салынды және архитектор Эмери Роттың Ренессанс жаңарту стилінде жобаланған. Сан-Ремоның биіктігі 27 қабат, ал 17 қабаттық базадан екі мұнара көтеріледі. Бұл ғимарат Орталық парк батысы тарихи ауданының құрамына кіреді, ол Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген және Нью-Йорк қаласының танымал нысаны болып табылады. 17 қабаттық база батыс жағынан ішкі ауланы қоршап тұр, ал 10 қабаттық мұнаралар базаның шығыс бөлігінен көтеріледі. 14-ші және 17-ші қабаттар арасында көптеген кері шегінулер бар, олар террасалар қызметін де атқарады. Алғашқы үш қабат әктас блоктарымен қапталған, екі негізгі кіреберіс жер деңгейінде орналасқан. Фасадтың қалған бөлігі жеңіл кірпіштен жасалған, терракотамен әшекейленген, сондай-ақ ауа айналымын жақсарту үшін жылжымалы терезелермен жабдықталған. Мұнаралардың жоғарғы бөлігінде дөңгелек колоннадалары және шамдары бар "ғибадатханалар" орналасқан. Ғимаратта екі террацо және мәрмәр кіреберіс залдары бар, олардың төбелері қалыпталған гипстен жасалған. Жоғарғы қабаттардағы көптеген пәтерлерде орталық галереяның айналасында орналасқан қонақ бөлмелері мен асханалар, сондай-ақ арт жағындағы жатын бөлмелері бар. Бастапқыда 122 пәтер болды, әрқайсысында алтыдан он алтыға дейін бөлме бар, бірақ жылдар өте көптеген пәтерлер бөлініп немесе біріктірілді. Сан-Ремо 1891 жылы салынған, сол атпен аталатын 11 қабатты пәтер үйінің орнын басты. Қазіргі пәтер кешені Орталық парк батысындағы екі үлкен мұнараны біріктірген алғашқы ғимарат болды. 1930 жылдың қыркүйегінде ашылған ғимарат бұқаралық ақпарат құралдарынан көп пікір алды. Бірақ Bank of United States банкротқа ұшырағаннан кейін ол ипотеканы ұстап тұрды және жақында банкротқа ұшырады. Сан-Ремо 1930-жылдардың көп бөлігінде қаржылық қиындықтарды бастан кешірді, содан кейін 1940 жылы инвестициялық синдикат сатып алды. 1970 жылы жасалған сәтсіз әрекеттен кейін 1972 жылы ғимарат тұрғын үй кооперативіне айналдырылды. Сан-Ремо жылдар бойы бірнеше рет қайта жаңартылды. Оның тұрғындарының арасында режиссерлер, актерлер және музыканттар бар.
The San Remo is a cooperative apartment building at 145 and 146 Central Park West, between 74th and 75th Streets, adjacent to Central Park on the Upper West Side of Manhattan in New York City. It was constructed from 1929 to 1930 and was designed by architect Emery Roth in the Renaissance Revival style. The San Remo is 27 stories tall, with twin towers rising from a 17 story base. The building is a contributing property to the Central Park West Historic District, a National Register of Historic Places–listed district, and is a New York City designated landmark. The 17 story base surrounds an internal courtyard to the west, while the 10 story towers rise from the eastern portion of the base. There are numerous setbacks between the 14th and 17th stories, which double as terraces. The first three stories are clad in rusticated blocks of limestone, with two main entrances at ground level. The remainder of the facade is made of light brick with terracotta ornamentation, as well as movable windows to improve air circulation. The tops of the towers contain "temples" with round colonnades and lanterns. The building has twin terrazzo and marble lobbies with molded plaster ceilings. On the upper stories, many apartments contain living and dining rooms arranged around a central gallery, as well as bedrooms in the rear. There were originally 122 apartments, each with six to sixteen rooms, but several apartments have been split or combined over the years. The San Remo replaced an 11 story apartment building with the same name, built in 1891. The current apartment complex was the first building on Central Park West to incorporate large twin towers. The building opened in September 1930, attracting large amounts of commentary from the media. It soon went into receivership following the collapse of the Bank of United States, which held the mortgage. The San Remo experienced financial difficulties throughout much of the 1930s before being acquired in 1940 by an investment syndicate. The building was converted to a housing cooperative in 1972 following a failed conversion attempt in 1970. Over the years, the San Remo has been renovated several times. Its residents have included directors, actors, and musicians.
Сайт
Сан-Ремо 145 және 146 Орталық парк батысында орналасқан. Ғимарат Орталық парк батысының батыс жаяу жолымен (бұрынғы Сегізінші даңғыл) 74-ші көшенің оңтүстігінде және 75-ші көшенің солтүстігінде орналасқан. Жақын жерлерге солтүстікке қарай Кенилворт пәтер үйі, оңтүстікке қарай Лэнгем пәтер үйі, ал шығысқа қарай Централь паркінің Рамбл және көлі кіреді. Сонымен қатар, Дакота оңтүстікке қарай екі блок, ал Нью-Йорк тарихи қоғамының кітапханасы мен мұражайы солтүстікке қарай екі блок қашықтықта орналасқан. Көше мекенжайы осы пәтер үйлерін анықтау үшін жеткілікті болғанымен, бұл тенденция британдық практикаға сәйкес, үйлерге мекенжайсыз-ақ атау беруді қамтиды. Керісінше, Орталық паркінің шығыс жағындағы Бесінші даңғылдағы ғимараттар көбінесе мекенжайларымен танымал. Батыс жақтағы маңызды құрылыстар 1879 жылы ашылған Тоғызыншы даңғылдың эстакадалық жолы арқылы Төменгі Манхэттенге тікелей қол жеткізуді қамтамасыз еткеннен кейін салынды. Аймақтағы алғашқы ірі пәтер үйі – 1884 жылы ашылған «Дакота» болды. Қала 19-шы ғасырдың соңында Орталық парк батысына электр желілерін орнатып, лифті бар көп қабатты пәтерлік үйлер салуға жағдай жасады. Алғашқы пәтерлік үйлердің бірі – 74-ші көшедегі ескі Сан-Ремо болды. Құрылысы 1891 жылы мердігер Майкл Бреннанмен салынып, жобасын Эдвард Л. Ангелл жасады. Ескі Сан-Ремо 11 қабаттан тұрып, 90 пәтерден құралды және бұрыштарында биік мұнаралар болды.
The San Remo is at 145 and 146 Central Park West The building occupies the western sidewalk of Central Park West (formerly Eighth Avenue) between 74th Street to the south and 75th Street to the north. Nearby places include the Kenilworth apartment building immediately to the north, the Langham apartment building to the south, and the Ramble and Lake of Central Park to the east. In addition, the Dakota is two blocks south and the New York Historical Society library and museum is two blocks north. Even though a street address was sufficient to identify these apartment buildings, this trend followed a British practice of giving names to buildings without addresses. By contrast, buildings on Fifth Avenue, along the eastern side of Central Park, are mainly known by their addresses. Major developments on the West Side were erected after the Ninth Avenue elevated line opened in 1879, providing direct access to Lower Manhattan. The first large apartment building in the area was the Dakota, which opened in 1884. The city installed power lines on Central Park West at the end of the 19th century, thus allowing the construction of multi story apartment hotels with elevators. Among the early apartment hotels was the original San Remo at 74th Street. The structure was built in 1891 by contractor Michael Brennan and designed by Edward L. Angell. The old San Remo was 11 stories tall with 90 apartments. and had peaked towers at its corners.
Сәулет
Қазіргі Сан-Ремо ғимаратын Эмери Рот жобалаған. Ол нео-Ренессанс немесе кеш итальяндық Ренессанс стилінде салынған деп әртүрлі сипатталады. Теодор Хофстаттер ғимараттың вестибюлін безендірді, ал Лу Р. Штраус кіші ішкі бақ пен сыртқы ландшафтын жобалады. Central Park West-тегі басқа ірі ғимараттардың көпшілігі бір құрылыс салушыға жатқызылатын болса, Сан-Ремонының дамуына ешкім жауапкершілік алмады. Сан-Ремоны салған синдикат осы ғимарат аяқталғанға дейін жеті блок солтүстікке қарай Бересфордты да тұрғызып бітірген.
The present San Remo was designed by Emery Roth. It is variously described as being in the neo Renaissance or late Italian Renaissance style. Theodore Hofstatter decorated the building's lobby, while Lou R. Strauss Jr. designed the internal garden and exterior landscaping. Unlike other large buildings on Central Park West, which were typically attributed to a single developer, no one took credit for developing the San Remo specifically. The syndicate that developed the San Remo had also erected the Beresford, seven blocks north, shortly before the San Remo was completed.
Даму
1928 жылғы қараша айының ортасында «Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газеті алғашқы Сан-Ремо қонақ үйінің орнына 30 қабатты пәтерлік үй салынғанын хабарлады. Екі аптадан кейін Генри М. Поллок басқаратын консорциум Бреннан мұрагерлерінен ескі Сан-Ремоны және батысқа қарайғы бірнеше төрт қабатты үйді сатып алды. Поллок тобы жаңа ғимаратты салуға 7 миллион доллар жұмсауды жоспарлады. 1929 жылғы сәуірде «Таймс Холдинг Корпорациясы» (Сан-Ремо қонақ үйіне ие болған) 4 Вест 75-ші көшедегі үйді сатып алды. Фирма жаңа ғимараттың ауласының бөлігін алып жатқан үйді бұзуды жоспарлады. Сол айда Сан-Ремо қонақ үйі жабылды, ал Равич ағайындылары сол жерде жаңа пәтерлік үй салу жоспарларын ұсынды. Шілдеде «San Remo Towers Inc.» жаңа ғимаратқа 5 миллион долларлық ипотекалық несие берді. Бір ай ішінде жалға беру агенттері Pease & Elliman жаңа Сан-Ремодағы пәтерлерді жалға берді. 1929 жылғы қыркүйекте Сан-Ремо қонақ үйі бұзылды және жаңа ғимараттың орны қазылды. Кейін жоспар 26 қабатты ғимаратқа өзгертілді, ал желтоқсан айында «HRH Construction Corporation» бас мердігер ретінде тағайындалды. Сол кезде L. J. Phillips & Co. ғимаратты жалға беру агенті болып жұмыс істеді. Сан-Ремоның құрылысы 5,5 миллион долларға бағаланды. «HRH» бас мердігерлік қызметі үшін 125 000 доллар алды. Сондай-ақ, «HRH» Сан-Ремонымен (сондай-ақ олар салған Бересфордпен) ғимараттардың жалғы табысының екі пайызын алғанда басқаруға келісті. 1930 жылғы 14 қыркүйекте «Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газетінде «HRH Construction Company» Сан-Ремо қазан айында ашылатынын мәлімдеді. 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан кейін аймақ қиын жағдайға түсті, ал Ұлы депрессия кезінде Сан-Ремоның қарсы бетінде шатырлы қалашықтар салынды. Ол жабылды және оның басшылары салымшылардың ақшасын тәуекелге салатын спекуляция үшін айыпталды. Келесі айдың басында мердігерлер «San Remo Inc.» компаниясына қарсы 423 000 долларлық талаптар қойды, ал АҚШ Банкі ғимараттың 5 миллион долларлық ипотекалық несиесін өндіріп алуға кірісті. «HRH Construction» компаниясының басшысы Джозеф Равич банк пен оның еншілес компаниялары Сан-Ремо құрылысы үшін оған 40 000 доллар қарыз екенін мәлімдеді. Барлық қиындықтарға қарамастан, 1931 жылдың ортасында брокер Сан-Ремодағы үлкен пәтерлер тұрақты түрде жалға беріліп жатқанын мәлімдеді. Келіссөздерден кейін Банктік департамент Сан-Ремоға қатысты барлық талаптарды өзінің кепілдік құқығынан басқа жойды. Ол кезде 128 пәтердің 88-і жалға берілген еді. Сан-Ремо ақпан айында ипотекалық аукционда сатылымға шығарылды, ал АҚШ Банкі (әлі де Банктік департамент бөлігі) ғимаратты 1,021,000 долларға сатып алды. 1932 жылғы желтоқсан айында банк ғимаратты иеленген «San Remo Realty Company» еншілес компаниясына 1,5 миллион долларлық жаңа бірінші ипотекалық несие берді.
The New York Herald Tribune reported in mid November 1928 that the original San Remo Hotel might be replaced with a 30 story apartment hotel. Two weeks later, a syndicate led by Henry M. Pollock bought the old San Remo from the Brennan estate, as well as several adjacent four story houses to the west. The Pollock group planned to spend $7 million on a new building on the site. In April 1929, the Times Holding Corporation (which owned the San Remo Hotel) acquired a house at 4 West 75th Street. The firm planned to raze the house, which occupied part of the footprint of the new building's courtyard. The San Remo Hotel closed the same month, and the Ravitch Brothers filed plans for a new apartment hotel on the same site. That July, San Remo Towers Inc. transferred a $5 million mortgage loan on the new building to the Bank of United States. Within a month, leasing agents Pease & Elliman were renting out apartments at the new San Remo. The San Remo Hotel had been demolished by September 1929, and the site of the new building was being excavated. The plans were subsequently revised to a 26 story building, and the HRH Construction Corporation was hired that December as the general contractor. By then, L. J. Phillips & Co. had taken over as the building's leasing agent. The San Remo ultimately cost $5.5 million to construct. HRH was paid $125,000 for its role as general contractor at the San Remo. HRH also agreed to manage the San Remo (as well as the Beresford, which it also built) in exchange for two percent of the buildings' gross profits. In a New York Herald Tribune article on September 14, 1930, the HRH Construction Company indicated that the San Remo would open that October. The surrounding area had suffered after the Wall Street Crash of 1929, and shantytowns were built directly across the street from the San Remo during the Great Depression. it shut down and its top officials were charged with recklessly using depositors' funds for speculation. Early the next month, contractors placed $423,000 worth of liens against San Remo Inc., and the Bank of United States moved to foreclose on the building's $5 million mortgage loan. Joseph Ravitch, head of HRH Construction, testified that the bank and its affiliates owed him $40,000 for the San Remo's construction. In spite of all these issues, a broker claimed in mid 1931 that large apartments at the San Remo were being steadily rented. Following further negotiations, the Banking Department liquidated all claims against the San Remo except for its own lien. At the time, 88 of the 128 apartments had been rented, The San Remo was placed for sale at a foreclosure auction that February, and the Bank of United States (still part of the Banking Department) acquired the building, bidding $1,021,000. In December 1932, the bank gave a new first mortgage loan of $1.5 million to the San Remo Realty Company, a subsidiary of the bank that had taken over the building.
1930 жылдардан 1970 жылдардың басына дейін
Депрессия кезінде ғимарат бірнеше рет банкротқа ұшырап, көптеген иелеріне өтті. 1935 жылдың шілдесінде Банк бөлімі ғимаратты Метрополитен өмірді сақтандыру компаниясынан 3,1 миллион долларлық несиемен қайта қаржыландыруды және қаражатты Америка Құрама Штаттары банкінің салымшыларына дивидендтер төлеу үшін пайдаланатынын мәлімдеді. Кейбір кредиторлар ипотекаға қарсылық білдірді, бірақ Банктік департамент өкілі мемлекеттік үкімет ғимаратты сатуға ниеттеніп отырғанын және ипотека мұндай сатуға көмектесетінін айтты. Сол жылдың қыркүйек айында мемлекеттік судья ипотеканы мақұлдады. 1938 жылы ғимаратта 117 отбасы тұрды. Мемлекет ғимаратқа сатып алушы табуға тырысқан кезде, оның қызметкерлері 1938 жылдың наурыз айында ереуілге шықты. Журналист Питер Оснос Сан-Ремо және басқа да Орталық парк батысындағы пәтер үйлерінде 1930 және 1940 жылдары көптеген еврей тұрғындары болғанын жазды, себебі бұл ғимараттарда "шектеулер" болмаған, Шығыс жағындағы ғимараттардан айырмашылығы. 1940 жылдың шілдесінде анонимді инвесторлар тобы Сан-Ремо мен Бересфордты сатып алды, екі құрылымға барлығы 7,4 миллион долларлық ипотека алды. Ғимараттардың өзі тек 25 000 долларға бағаланды, бірақ оларды салуға 10 миллион доллар жұмсалған. Инвестициялық топ Sanbere Corporation деп аталды, бұл екі ғимараттың атынан жасалған қосымша сөз. Сан-Ремо қызметкерлері кейде ереуілге шығатын, мысалы 1942 және 1950 жылдары. Сан-Ремода сонымен қатар қызметшілерге арналған жиырма бөлме болды, олардың көпшілігі 1960 жылдардың басында тұрғындардың қоймаларына немесе кеңселерге айналдырылды. 1960 жылдардың ортасына қарай Орталық парк батысындағы оншақты пәтер үйі тұрғын үй кооперативтеріне айналдырылды. Онжылдықтың соңында Гарри Б. Хелмсли және оның серіктесі Лоуренс Виен Сан-Ремоны кооперативке айналдыруды ұсынды. Хелмслидің Сан-Ремоны 12 миллион долларға сатып алуға мүмкіндігі болды және оны тұрғындарға 15 миллион долларға сатуды жоспарлады. Көптеген тұрғындар кооперативке айналдыру идеясын қолдады, бірақ 86 пайызы әр пәтердің бағасы 100 000 доллардан аспауы керек деп қарсылық білдірді. Жалға алушылардың тобы ұсынысқа қарсылық білдіру үшін бірікті. 1970 жылдың маусым айында Хелмсли мен Виен өз жоспарларын кері қайтарып алды, себебі кооперативтің үлестерін жеткілікті тұрғындар сатып алмады, тіпті пәтерлердің бағасын төмендеткеніне қарамастан. Ұсыныстың күшіне енуі үшін кем дегенде 35 пайыз тұрғындар акциялар сатып алуы керек еді. Ғимараттың көптеген бастапқы терезелері сақталды, екі жоғарғы қабаттағы пәтерлерді қоспағанда, ондағы терезелер 1970 жылдардың басында бір жақты терезелермен ауыстырылды. Кейіннен Сан-Ремо кооперативінің басқармасы қалалық ескерткіш мәртебесін алу мүмкіндігін күтіп, терезелерді ауыстыруға тыйым салды. Кооператив басқармасының төрағасы Пол Голдбергер басқарма мүшелерінің "ғимаратты ескерткіш сияқты қарастыруға қатысты өздері таңдаған дәстүрі" бар екенін айтты. Сан-Ремо кооперативінің басқармасы 1980 жылдардың басында фасадты қалпына келтіруді бастады. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 1987 жылдың наурыз айында Сан-Ремоны қалалық ескерткіш деп жариялады. Нәтижесінде LPC сыртқы көрініске енгізілген барлық өзгерістерді қарауға міндетті болды. Сыртқы бетін қалпына келтіру жұмысы шамамен он жылға созылды. 1996 жылы Орталық парк батысындағы ғимараттардағы пәтерлерге сұраныс өте жоғары болды, ал екінші бірлікке Upper East Side тұрғындарынан ерекше көп сұраныс келіп түсті. 1999 жылдың соңына қарай оңтүстік мұнара қалпына келтірілді, ал солтүстік мұнарадағы жұмыстар жоспарланды. Көптеген тұрғындар режиссер Стивен Спилберг пен кәсіпкер Стив Джобс өздерінің пәтерлерін бірнеше жыл бойы жаңартып отырғанына шағымданып айтты. 2006 жылы Сан-Ремо кооперативінің басқармасы тұрғындарға каминдерді пайдалануға тыйым салды. Кейбір тұрғындар пәтерлерін ұзақ жылдар бойы иеленді. 2010 жылы оңтүстік мұнарадағы пәтер сатылымға шығарылғанда, алдыңғы 16 жылда тек бір пәтер сатылған. 2011 жылы болған тағы бір жағдайда бұрынғы иесі 1950 жылдан бері пәтерде тұрған. Сан-Ремо ойын-сауық индустриясының көптеген өкілдерін тартты, әсіресе басқа Орталық парк батысындағы ғимараттармен салыстырғанда, онда бай адамдар салыстырмалы түрде жасырын өмір сүрді. 2010 жылдары Сан-Ремода тұрған көптеген танымал адамдар көшіп кетті, ал тұрғындардың үлесі қаржы саласында жұмыс істейтін адамдардың арасында артты. 2017 жылы Сан-Ремода қалған танымал тұлғалардың арасында музыкант Боно және актер Стив Мартин болды.
Throughout the Depression, the building went bankrupt several times and passed to numerous owners. The Banking Department announced in July 1935 that it would refinance the building with a $3.1 million loan from the Metropolitan Life Insurance Company and would use the funds to distribute dividends to the Bank of United States' depositors. Some creditors expressed opposition to the mortgage, but a representative of the Banking Department said the state government wished to sell the building and that a mortgage would facilitate such a sale. A state judge approved the mortgage that September. By 1938, there were 117 families in the building. As the state was trying to find a buyer for the building, its staff went on strike in March 1938 The journalist Peter Osnos wrote that the San Remo and other Central Park West apartment houses contained many Jewish residents during the 1930s and 1940s, since these buildings were not "restricted", unlike others on the East Side. In July 1940, a group of anonymous investors acquired the San Remo and Beresford, assuming a combined $7.4 million in mortgages on the two structures. The buildings themselves cost only $25,000, although they had cost a combined $10 million to build. The investment group was known as the Sanbere Corporation, a portmanteau of the two buildings' names. The San Remo's staff occasionally went on strike, such as in 1942 and in 1950. The San Remo also had twenty rooms for maids, many of which had been converted to tenant storage spaces or offices by the early 1960s. By the mid 1960s, a dozen apartment buildings on Central Park West had been converted into housing cooperatives. At the end of the decade, Harry B. Helmsley and his partner Lawrence Wien proposed converting the San Remo into a cooperative. Helmsley had an option to acquire the San Remo for $12 million and planned to sell it to tenants for $15 million. Most residents supported the idea of a co op conversion, but 86 percent of residents objected that the prices for each apartment, at over $100,000 each, were far too high. A group of tenants organized to express opposition to the proposal. Helmsley and Wien withdrew their plan in June 1970 because not enough residents had purchased shares in the cooperative, despite having lowered the prices for each apartment. For the offering to go into effect, at least 35 percent of the residents had to buy shares. The building retained most of its original windows, except for two upper story apartments, where the windows were replaced with single panes in the early 1970s. Afterward, the San Remo's co op board banned window replacements in anticipation of a potential city landmark designation. Paul Goldberger, president of the co op board, said the board members had a "self imposed tradition of treating the building as if it were a landmark". The San Remo's co op board began restoring the facade in the early 1980s. The New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) designated the San Remo as a city landmark in March 1987. As a result, the LPC was obliged to review all proposed changes to the exterior. The exterior restoration ultimately lasted about one decade. By 1996, units in buildings on Central Park West were in high demand. while another unit received an unusually high number of inquiries from Upper East Side residents. The south tower had been restored by the end of 1999, and work on the north tower was scheduled to be conducted. Many residents had complained that director Steven Spielberg and entrepreneur Steve Jobs were conducting multi year renovations of their respective apartments. In 2006, the San Remo's co op board banned residents from using fireplaces. Some residents owned their apartments for long periods. When an apartment in the south tower was placed for sale in 2010, only one south tower apartment had been sold in the preceding 16 years. In another case in 2011, the previous owner had resided in the apartment since the 1950s. The San Remo attracted many residents in the entertainment industry, especially as compared to other Central Park West buildings, where wealthy people lived in relative obscurity. By the 2010s, many of the celebrities who had lived in the San Remo had moved out, and a growing proportion of residents worked in the finance industry. Among the remaining celebrities in the San Remo in 2017 were musician Bono and actor Steve Martin.
Белгілі белгілер
Ғимарат 1982 жылғы 9 қарашада ұсынылымы қабылданған кезде АҚШ Ұлттық тарихи орындар тізілімінде танылған Орталық парк батыс тарихи ауданының құрамына кіретін маңызды мүлік болып табылады. Манхэттен қауымдастығының 7-ші кеңесі барлық бес мәртебе беруді қолдады, бірақ Сан-Ремо тұрғын үй кооперативінің кеңесі ғимараттағы терезелерді ауыстыруға ескерткіш мәртебесі кедергі келтірмейтініне қатысты алаңдады. LPC 1987 жылғы 31 наурызда Сан-Ремоны қалалық ескерткіш деп жариялады.
The building is a contributing property to the Central Park West Historic District, which was recognized by the U. S. National Register of Historic Places when its nomination was accepted on November 9, 1982. Manhattan Community Board 7 supported all five designations, but the San Remo's co op board was concerned about whether a landmark designation would hinder the replacement of windows on the building. The LPC designated the San Remo as a city landmark on March 31, 1987.