Бірінші дүниежүзілік соғыстағы «Австралия» крейсерінің тарихы

Кіріспе

Жарқын класс крейсері

Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында Австралияға Германияның Шығыс Азия эскадриласын тауып жою міндеті жүктелді, олардың Тынық мұхитынан шығуына осы крейсердің болуы себеп болды. Жаңа Гвинея мен Самоадағы неміс колонияларын басып алуға арналған қайта-қайта бұрылулар, сондай-ақ әскердің аса сақтық жасауы, соғыс крейсеріне неміс эскадриласын жоюдан бұрын қарсы алуға жол бермеді. Содан кейін Австралия соғыстың соңына дейін негізінен патрульдер мен жаттығулардан тұратын Солтүстік теңіз операцияларына тағайындалды. Осы уақыт аралығында Австралия теңіз авиациясының алғашқы әрекеттеріне қатысып, оның 11 адамы Зеебрюгге шабуылға қатысты. Крейсер Ютландия шайқасына қатыспады, өйткені ол Австралиямен апатқа ұшырағаннан кейін жөндеуден өтіп жатты. Австралия тек екі рет жауға шабуыл жасады: 1915 жылдың қаңтарында неміс сауда кемесіне және 1917 жылдың желтоқсанында күдікті су асты кемесіне. Австралия суларына оралғаннан кейін, Фримантльде қосымша демалыс күніне өтінішті қабылдамағаны үшін, әскери кемедегі бірнеше теңізшілер көтеріліс жасады, бірақ басқа мәселелер де көтеріліске себеп болды, соның ішінде соғыстағы демалыстың аздығы, жалақы мәселесі және Корольдік теңіз флотының қызметкерлері австралиялық теңізшілерге қарағанда жоғарылау мүмкіндігіне ие деген пікір. Соғыстан кейінгі бюджет қысқартулары Австралияның рөлін 1921 жылы резервке енгізілгенге дейін оқу кемесіне төмендетті. Вашингтондық теңіз келісімінің қарусыздандыру шарттары Британ империясының міндеттемесінің аясында Австралияны жоюды талап етті, және ол 1924 жылы Сидней бастарының жанынан батырылды.

Дизайн

Indefatigable класының шайқас крейсерлері негізінен алдыңғы кластың негізінде салынған. Басты айырмашылық – Indefatigable конструкциясы кемелердің екі қанатты мұнараларына кеңірек атыс бұрышын беру үшін кеңейтілді. Нәтижесінде, Indefatigable класы Invincible дизайнынан айтарлықтай жақсармады; кемелер кішірек болды және қазіргі заманғы неміс шайқас крейсерлерінен және одан кейінгі неміс үлгілерінен нашар қорғалған. Фон дер Таннның сипаттамалары 1909 жылғы ақпанда кластың жетекші кемесі, салынған кезде белгісіз болды, бірақ Корольдік теңіз күштері Австралия және оның туыс кемесінде жұмыс басталғанға дейін неміс кемесі туралы нақты ақпарат алды. Австралияның жалпы ұзындығы 590 фут (180 м), ені 80 фут (24 м) және максималды сусыру тереңдігі 30 фут (9 м) болды. Кеме жүктелгенде және толық жүктелгенде ауысты. 1913 жылы кеме экипажы 818 офицер мен сарбаздан тұрды. Кеме екі Parsons турбинасымен қозғалды, олардың әрқайсысы екі пернелік біліктерді қозғалтады, 31 Babcock & Wilcox көмір жағатын қазандықтарынан буды пайдаланды. Турбиналар жоғары жылдамдыққа дейін жетуге арналған, бірақ 1913 жылғы сынақтар кезінде Австралия турбиналары жеткілікті қуаттылықты қамтамасыз етіп, кеменің жылдамдығына қол жеткізуге мүмкіндік берді. Австралия жеткілікті көмір мен жанар майды алып жүріп, круиздік жылдамдықпен шамамен қашықтыққа саяхаттауға болатын. Австралиялық көмірді пайдаланудың бір кемшілігі – ол қазандықтардың ішкі бөлігін зақымдайтын өте жоғары температурада жануы еді. Австралия төрт BVIII* екі мұнаралы орнатуда сегіз BL Mark X зеңбірегін алып жүрді; Австралияның кез келген әскери кемесіне орнатылған ең ірі зеңбіректер. Ол 'X' барбетінің арт жағында әр жағында 18 дюймдік торпедаларға арналған екі су асты түтігін және 12 торпеданы тасыды. Indefatigable кемелері су сызығындағы броньды белдеумен қорғалған, ол барбеттердің соңғы жақтары арасында созылып, оларды жапқан. Олардың броньды палубасы қалыңдығы шамамен, ал ең қалың бөліктері кордағы рульді қорғады. Басты батарея мұнараларының алдыңғы беттері қалыңдығында болды, ал мұнаралар бірдей қалыңдықтағы барбеттермен демеліп тұрды. Австралияның 'A' мұнарасы мұнара төбесінің арт жағында 3 метрлік қашықтық өлшегішпен жабдықталған. Бұл мұнара сондай-ақ қалыпты отты басқару орындары жойылған немесе істен шыққан жағдайда барлық басты қару-жарақтарды басқаруға дайын болды.

The Indefatigable class of battlecruisers were based heavily on the preceding The main difference was that the Indefatigables design was enlarged to give the ships' two wing turrets a wider arc of fire. As a result, the Indefatigable class was not a significant improvement on the Invincible design; the ships were smaller and not as well protected as the contemporary German battlecruiser and subsequent German designs. While Von der Tanns characteristics were not known when the lead ship of the class, , was laid down in February 1909, the Royal Navy obtained accurate information on the German ship before work began on Australia and her sister ship
Australia had an overall length of 590 feet (180 m), a beam of 80 feet (24 m), and a maximum draught of 30 feet (9 m). The ship displaced at load and at deep load. She had a crew of 818 officers and ratings in 1913. The ship was powered by two Parsons' sets of direct drive steam turbines, each driving two propeller shafts, using steam provided by 31 coal burning Babcock & Wilcox boilers. The turbines were rated at and were intended to give the ship a maximum speed of However, during trials in 1913, Australia turbines provided , allowing her to reach Australia carried enough coal and fuel oil to give her a range of at a cruising speed of Another downside of using Australian coal was that it burned at such a high temperature that damaged the interior of the boilers. Australia carried eight BL Mark X guns in four BVIII* twin turrets; the largest guns fitted to any Australian warship. She mounted two submerged tubes for 18 inch torpedoes, one on each side aft of 'X' barbette, and 12 torpedoes were carried. The Indefatigables were protected by a waterline armoured belt that extended between and covered the end barbettes. Their armoured deck ranged in thickness between with the thickest portions protecting the steering gear in the stern. The main battery turret faces were thick, and the turrets were supported by barbettes of the same thickness. Australias 'A' turret was fitted with a 9 feet (3 m) rangefinder at the rear of the turret roof. It was also equipped to control the entire main armament, in case normal fire control positions were knocked out or rendered inoperable.

Өзгерістер

Австралия 1915 жылғы наурыз айында қосылған жоғары бұрышты Mark II қондырғысында бір QF 20 кВт ұшаққа қарсы (AA) пушканы алды. Оған 500 оқ берілді. 4 дюймдік пушкалар казематтарға орнатылып, 1915 жылғы қарашадағы жөндеу кезінде жарылыс қалқандарымен жабдықталды. Бұл пушкаларды ауа райынан және жаудың шабуылынан жақсы қорғау мақсатында жасалды, сонымен қатар екі артқы пушка да алынып тасталды. 1917 жылы қосымша 4 дюймдік пушка ұшаққа қарсы пушка ретінде орнатылды. Ол Mark II жоғары бұрышты қондырғыға орнатылды, ең жоғары көтерілу бұрышы 60° болды. Оның итергіш заряды азайтылған, оқ аузынан шығу жылдамдығы төмен болды; оған 100 оқ берілді. Ютландия шайқасынан кейін Австралия кемесінің орталық мұнараларына қосымша бір дюйм броня қойылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Австралия "өз класындағы ең аз ескірген кеме" деп сипатталды. Соғыстан кейін екі ұшаққа қарсы пушка 1920 жылғы қаңтарда қолмен басқарылатын жоғары бұрышты қондырғылардағы QF 4 дюймдік Mark V пушкаларымен ауыстырылды. Олардың көтерілу бұрыштары -5°-ден 80°-ға дейін болды. Пушкалар оқты оқ аузынан шығу жылдамдығымен, минутына 10-15 оқ ату жылдамдығымен атты. Олардың ең жоғары тиімді биіктігі 28750 фут (8763 м) құрады.

Сатып алу және құрылыс

ХХ ғасырдың басында британдық Адмиралтейство Британ империясының, оның ішінде Доминиондардың теңіз қорғанысын Корольдік теңіз флотының басшылығымен біріктіру қажет деп мәлімдеді. Бұл мәселедегі көзқарастар бірінші онжылдықта жұмсарып, 1909 жылғы Императорлық конференцияда Адмиралтейство «Флоттық бөлімшелер» құруды ұсынды: бір шайқас крейсері, үш жеңіл крейсер, алты эсминец және үш су асты кемесінен тұратын күштер. Олардың кейбіреулерін Корольдік флот алыс базаларда, әсіресе Қиыр Шығыста пайдаланса, Доминиондар жаңа ұлттық флоттардың ядросы ретінде қызмет ететін флоттық бөлімшелерді сатып алуға шақырылды. Австралия мен Канада оны мүмкіндігінше ертерек жасауға шақырылды, Жаңа Зеландиядан Қытай бекеті үшін флоттық бөлімшені жартылай қаржыландыру сұралды, ал Оңтүстік Африка үшін болашақта оны қаржыландыру жоспарланды. Әр флоттық бөлімше «көлденеңінен флот» ретінде жобаланды және бейбіт уақытта сатып алған Доминионның бақылауында жұмыс істейтін. 1909 жылдың 9 желтоқсанында генерал-губернатор лорд Дадли, колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы лорд Крюге үш крейсер мен «Indefatigable» класындағы шайқас крейсерін мүмкіндігінше ертерек салуды сұрап телеграмма жіберді. Бұл жоба неліктен таңдалғаны белгісіз, өйткені ол неміс императорлық теңіз күштерінің (Kaiserliche Marine) шайқас крейсерлеріне қарағанда нашар екені мәлім болды. Тарихшы Джон Робертс бұл өтініштің себебі Корольдік теңіз күштерінің Британиядан алыс бекеттердегі флагмандық кемелер ретінде шағын шайқас кемелері мен үлкен крейсерлерді пайдалану тәжірибесі болуы мүмкін деп болжады, немесе ол Бірінші теңіз лорды және флот адмиралы Джон Фишердің кеңінен қолдау таппаған пікірлерін көрсетуі мүмкін. Австралия үкіметі «Австралия» деген атауды таңдады, бұл фаворитизм немесе нақты бір штатпен байланыс туралы талаптарды болдырмау үшін жасалды. Кеменің белгісіндегі федерация жұлдызы теңіз тәжімен қапталған, ал оның ұраны «Endeavour» болды, бұл австралиялықтардың ұлттық рухы мен көзқарасын көрсететін және Джеймс Кук пен «HM Bark Endeavour» кемесімен байланысты еді. Рейд 1910 жылдың 7 наурызында Австралия үкіметіне ұсыныстарды жіберді, ал премьер-министр Альфред Дикин Джон Браун және Компанияның корпус пен машиналарды салу туралы ұсынысын мақұлдады, ал шайқас крейсерінің қару-жарағы үшін Армстронг пен Викерске жеке келісімшарттар берілді. Құрылыстың жалпы құны 2 миллион фунт стерлинг болды. Кемені леди Рейд 1911 жылдың 25 қазанында көпшілік назарына толы салтанатты шарада суға түсірді. Кемеде жаңа броняны орнату жоспарланған болса да, өндіріс мәселелеріне байланысты кейбір бөліктерінде ескі броня қолдануға тура келді. Ескі бронялық плиталарды іздеу құрылысты жарты жылға ықшамдады. Құрылыс кезінде Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль «Австралияны» құрылысы аяқталғаннан кейін британдық суларда қалдыруға тырысты. Бұл талап стратегиялық негізде жасалса да, оның мақсаты Австралия қаржыландырған кемені британдық қорғаныс қаражатымен сатып алынатын кемемен алмастыру болды. Суға түсірілген кезде кеменің экипажы 820 адамды құрады, олардың жартысынан астамы Корольдік теңіз күштерінің қызметкерлері болды, ал қалғаны Австралияда туған RAN қызметкерлері немесе Корольдік теңіз күштерінен RAN-ға ауысқан британдықтардан тұрды. Жатақханалар тығыз болды, «Австралия» толық құрамымен жұмыс істеген кезде әр адам гамагын ілу үшін тек шамалы ғана орынға ие болды. «Австралия» жеткізілген кезде Оңтүстік жарты шардағы ең үлкен соғыс кемесі болды.

At the start of the 20th century, the British Admiralty maintained that naval defence of the British Empire, including the Dominions, should be unified under the Royal Navy. Attitudes on this matter softened during the first decade, and at the 1909 Imperial Conference, the Admiralty proposed the creation of 'Fleet Units': forces consisting of a battlecruiser, three light cruisers, six destroyers, and three submarines. Although some were to be operated by the Royal Navy at distant bases, particularly in the Far East, the Dominions were encouraged to purchase fleet units to serve as the core of new national navies: Australia and Canada were both encouraged to do so at earliest opportunity, New Zealand was asked to partially subsidise a fleet unit for the China Station, and there were plans for South Africa to fund one at a future point. Each fleet unit was designed as a "navy in miniature", and would operate under the control of the purchasing Dominion during peacetime. On 9 December 1909, a cable was sent by Governor General Lord Dudley to the Secretary of State for the Colonies, The Earl of Crewe, requesting that construction of three cruisers and an Indefatigable class battlecruiser start at earliest opportunity. It is unclear why this design was selected, given that it was known to be inferior to the battlecruisers entering service with the German Imperial Navy (Kaiserliche Marine). Historian John Roberts has suggested that the request may have been attributable to the Royal Navy's practice of using small battleships and large cruisers as flagships of stations far from Britain, or it might have reflected the preferences of the First Sea Lord and Admiral of the Fleet John Fisher, preferences not widely shared. The Australian Government decided on the name Australia, as this would avoid claims of favouritism or association with a particular state. The ship's badge depicted the Federation Star overlaid by a naval crown, and her motto was "Endeavour", reflecting both an idealisation of Australians' national spirit and attitude, and a connection to James Cook and HM Bark Endeavour. Bids for construction were forwarded to the Australian Government by Reid on 7 March 1910, and Prime Minister Alfred Deakin approved the submission by John Brown & Company to construct the hull and machinery, with separate contracts awarded to Armstrong and Vickers for the battlecruiser's armament. The total cost of construction was set at £2 million. The ship was launched by Lady Reid on 25 October 1911, in a ceremony which received extensive media coverage. While it was intended that the entire ship be fitted with the new armour, manufacturing problems meant that older armour had to be used in some sections: the delay in sourcing the older armour plates set construction back half a year. During construction, First Lord of the Admiralty Winston Churchill attempted to arrange for Australia to remain in British waters on completion. Although the claim was made on strategic grounds, the reasoning behind it was so the Australian funded ship could replace one to be purchased with British defence funds. At launch, the standard ship's company was 820, over half of which were Royal Navy personnel; the other half was made up of Australian born RAN personnel, or Britons transferring from the Royal Navy to the RAN. Accommodation areas were crowded, with each man having only of space to sling his hammock when Australia was fully manned. On delivery, Australia was the largest warship in the Southern Hemisphere.

Австралияға саяхат

Оның іске қосылуынан кейін Австралияда бірнеше ресми шаралар өтті. 30 маусымда король Георг V және Уэльс ханзадасы Эдуард Австралияға барып, кемемен қоштасты. Осы сапар барысында король Джордж Патейді кеменің төрттік палубасында рыцарь атағымен марапаттады – Фрэнсис Дрейктен бері әскери кемеде теңіз офицеріне рыцарь атағы берілмеген еді. 1 шілдеде Патей түскі ас ұйымдастырды, онда императорлық сарайлардың өкілдері, соның ішінде Рид, Австралия штаттарының генерал-агенттері, Адмиралтействоның бірінші лорды Уинстон Черчилль, Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы Льюис Харкорт және басқа британдық доминиондардың жоғары комиссарлары қатысты. Сол түстен кейін 600 австралиялық экспатрианттар салтанатты қоштасу рәсіміне шақырылды, олар концерттер мен фейерверктер тамашалады. Австралияға саяхат кезінде жеңіл крейсер Австралияны сүйемелдеді. Екі кеме 18-26 тамыз аралығында Таубл шығанағында тоқтады. Осы уақытта кеме экипаждары парадтар мен қабылдауларға қатысты, ал ондаған мың адам кемелерді көруге келді. Екі кеме Саймонстаунға да барды, ал Австралия сонымен қатар Дурбанға тоқтады. Саяхат барысында басқа ірі порттарға кірмеді, соғыс кемелеріне Австралияның барлық ірі порттарынан аулақ болуға нұсқау берілді. 1913 жылдың соңында «Австралияның теңіз қасқырлары» фильмі үшін кадрлар соғыс крейсерінде түсірілді; фильм 1914 жылдың тамызында қауіпсіздік мәселелеріне байланысты алғашқы көрсетілімнен кейін дереу көрсетімнен алынды. 1914 жылдың шілде айында Австралия және RAN флотының басқа бөлімшелері Квинсленд суларында оқу сапарына шықты. 27 шілдеде Австралияның Әскери-теңіз кеңесі баспасөз телеграммалары арқылы британдық Адмиралтействоның шілде дағдарысынан кейін Еуропада кең ауқымды соғыс болатынын күтіп отырғанын және алдын ала сақтандыру үшін флоттарын орналастыра бастағанын білді. Үш күннен кейін Кеңес ресми ескерту телеграммасы жіберілгенін білді: 22:30-да Австралия көмір мен жабдықтарды алу үшін Сиднейге қайтарылды. 3 тамызда RAN Адмиралтействоның бақылауына берілді. Келесі бірнеше күнде RAN соғыс кемелеріне бұйрықтар дайындалды: Австралияға Қытай станциясында британдық теңіз күшін шоғырландыру тапсырылды, бірақ оған Австралия станциясындағы кез келген бронекемелерді (әсіресе Германияның Шығыс Азия эскадрильясының) іздеуге және жоюға рұқсат берілді. Германия эскадрильясының қолбасшысы вице-адмирал Максимилиан фон Шпее Австралияның аймақтағы болуын және оның бүкіл күшінен басым екенін білді; неміс адмиралының жоспары – Австралия мен Қытай эскадрильясының болуы оның флотын басқа теңіздерге көшіруге мәжбүрлегенше, Тынық мұхитындағы британдық кемелер қатынасын және колонияларын қиындату еді.

Following her commissioning, Australia hosted several official events. On 30 June, King George V and Edward, Prince of Wales, visited Australia to farewell the ship. During this visit, King George knighted Patey on the ship's quarterdeck—the first time a naval officer was knighted aboard a warship since Francis Drake. On 1 July, Patey hosted a luncheon which was attended by imperial dignitaries, including Reid, the Agents General of the Australian states, First Lord of the Admiralty Winston Churchill, Secretary of State for the Colonies Lewis Harcourt, and the High Commissioners of other British Dominions. That afternoon, 600 Australian expatriates were invited to a ceremonial farewelling, and were entertained by shows and fireworks. Australia was escorted by the light cruiser during the voyage to Australia. The two ships were anchored in Table Bay from 18 to 26 August, during which the ships' companies participated in parades and receptions, while tens of thousands of people came to observe the ships. The two ships also visited Simon's Town, while Australia additionally called into Durban. No other major ports were visited on the voyage, and the warships were instructed to avoid all major Australian ports. During late 1913, footage for the film Sea Dogs of Australia was filmed aboard the battlecruiser; the film was withdrawn almost immediately after first screening in August 1914 because of security concerns. During July 1914, Australia and other units of the RAN fleet were on a training cruise in Queensland waters. On 27 July, the Australian Commonwealth Naval Board learnt through press telegrams that the British Admiralty thought that there would be imminent and widespread war in Europe following the July Crisis, and had begun to position its fleets as a precaution. Three days later, the Board learnt that the official warning telegram had been sent: at 22:30, Australia was recalled to Sydney to take on coal and stores. On 3 August, the RAN was placed under Admiralty control. Orders for RAN warships were prepared over the next few days: Australia was assigned to the concentration of British naval power on the China Station, but was allowed to seek out and destroy any armoured warships (particularly those of the German East Asia Squadron) in the Australian Station before doing so. Vice Admiral Maximilian von Spee, commander of the German squadron, was aware of Australias presence in the region and her superiority to his entire force; the German admiral's plan was to harass British shipping and colonies in the Pacific until the presence of Australia and the China Squadron forced his fleet to relocate to other seas.

Жергілікті суларды қорғау

Британ империясы 5 тамызда Германияға соғыс жариялады, ал RAN әрекетке кірісті. Неміс колониялық астанасы Рабаул фон Шпе үшін ықтимал операциялар базасы болып саналды, ал Патей портын тазарту жоспарын жасады. Тамыз айының соңында Австралия және Жаңа Зеландияның оккупациялық күштері Неміс Самоасына аттанды. Патей неміс флоты Тынық мұхиттың шығысында болуы мүмкін деп есептеді, ал Самоа логикалық қадам болар еді. Жаңа Зеландия әскер кемелерін қорғау пайдалы сәйкестік болды, бірақ уақыт сәукелді келмеді, себебі Германияның Жаңа Гвинеясын басып алуға арналған австралиялық экспедиция Жаңа Зеландия күштері ел суларынан кеткеннен кейін бірнеше күн өткен соң Сиднейден шықты. Австралия екеуін де қолдайды деп күтілді, бірақ Патей экспедициялар туралы тек сапарларын бастағаннан кейін ғана білді. 17 тамызда шайқас крейсері Порт Морсбиден шығып, 20 тамызда Мельбурнмен жолда кездесті. Моновайдың қағылуы экспедицияның кетуін 23 тамызға дейін кешіктірді; кемелер 26 тамызда Фиджидің Сува қаласына жетіп, 30 тамызда таңертең Апияға келді. Қала қарсылықсыз берілді, бұл Австралия мен Мельбурнға 31 тамызда түскі уақытта Рабаулға бағытталған австралиялық күштерді қарсы алуға мүмкіндік берді. Австралиялық шабуыл күштері 9 қыркүйекке дейін Луизиада архипелагында жиналды; жиналған кемелерге Австралия, крейсерлер және , эсминецтер , , және , суасты қайықтары және , қосымша крейсер , жабдықтау кемесі, үш көмір тасымалдаушы және мұнай танкері кірді. Күш солтүстікке қарай жүзіп, 11 қыркүйек күні сағат 06:00-де Австралия экспедициялық күштердің көліктері мен жабдықтау кемелері үшін Каравия шығанағын қамтамасыз етуге екі пикет қайығын жіберді. Сол күні Австралия Тавуи мүйісінің жанында неміс пароходы "Суматраны" басып алды. Осыдан кейін, шайқас крейсері оккупациялық күштер басып алуға тырысқан екі радиостанцияның біреуін оққа тостыру қажет болған жағдайда, күтіп тұрды. Неміс колониясы басып алынды, ал 15 қыркүйекте Австралия Сиднейге аттанды.

Фон Шпеге қарсы іс-қимыл

Австралияның бұрынғы неміс колониялары маңында болуы және Жапонияның Германияға соғыс жариялау мүмкіндігі фон Шпеге кемелерін аймақтан шығаруға мәжбүр етті. 14 қыркүйекте Самоаға жеткен соң, сегіз күннен кейін Таитиге шабуыл жасағаннан кейін, фон Шпе күштерін Оңтүстік Америкаға бастырып, ол жерден Атлантикаға қарай жоспарлады. 17 қыркүйекте Патейге Австралия мен Сиднеймен бірге австралиялық экспедициялық күшті қорғау үшін солтүстікке қарай баруға бұйрық берілді. 1 қазанда Австралия, Сидней, Монкальм және Энкоунтер неміс кемелерін іздеу үшін Рабаулдан солтүстікке бет алды, бірақ Таитиге жасалған шабуыл туралы Адмиралтействодан хабар алғаннан кейін түн ортасында кері қайтты. Патей немістердің Оңтүстік Америкаға қарай бет алғанын болжады және Австралиямен оларды қуғысы келді, бірақ Адмиралтейство ақпараттың дұрыстығына көз жеткізбеді және крейсерді Фиджи маңында патрульдеуге жіберді, егер олар қайта оралса. Патей болжағандай, фон Шпе шығысқа қарай жалғастырды және Корольдік теңіз күштеріне 100 жылдағы алғашқы жеңілістің тигенінен кейін ғана Австралияға оларды қууға рұқсат берілді. Патей көпұлтты эскадрильяның командирі тағайындалды, оның міндеті неміс эскадрильясының солтүстікке, Канада суларына қарай жүзуіне жол бермеу немесе олар Панама каналы арқылы немесе Кейп-Горн айналып Атлантикаға өтуге тырысса, оларды тоқтату болды. Патейдің кемелеріне Австралия, британдық жеңіл крейсер және жапондық крейсерлер – жапондық крейсер Изумо, жапондық крейсер Асама және бұрынғы орыс әскери кемесі Hizen кірді. Фон Шпе күштерінің ізіне таппай, Адмиралтейство Патейге Оңтүстік Америка жағалауын Перлас аралынан Гуаякиль шығанағына дейін тексеруді тапсырды. Патейдің эскадрильясы бұл туралы 10 желтоқсанда Панама шығанағында білді; Австралия сарбаздары Шарнхорст пен Гнайзенауға қарсы күресу мүмкіндігіне ие болмағандықтан көңілі қалды.

Солтүстік теңіз операциялары

Шығыс Азия эскадрильясының жойылғандығынан неміс теңіз шабуылының қаупі сейілген соң, Австралия басқа жерге жөнелтуге мүмкіндік алды. Алғашқыда, ол Батыс Үнділер эскадрильясының флагманы ретінде қызмет етуі тиіс еді. Австралияға Панама каналы арқылы Ямайкаға баруға бұйрық берілді, бірақ канал ірі кемелер үшін жабық болғандықтан, ол Оңтүстік Америка жағалауымен жүзуге және 1914 жылдың 31 желтоқсаны мен 1915 жылдың 1 қаңтарында Магеллан бұғазынан өтуге мәжбүр болды. Австралия – Тынық мұхитынан Атлант мұхитыға Оңтүстік Американың астынан өтіп, теңізге шыққан RAN тарихындағы жалғыз кеме. Бұл сапар барысында кеменің біріккен қозғалтқышы зақымданып, ол Фолкленд аралдарына жартылай жылдамдықпен жетуге мәжбүр болды. Уақытша жөндеу жұмыстары жасалып, Австралия 5 қаңтарда жолға шықты. Ол Ұлыбританияның Ұлы флотының құрамындағы 2-ші Крейсерлік эскадрильяның (2-ші БКС) флагманы болды. 2-ші БКС-те болған кезінде Австралияның операциялары көбінесе оқу жаттығуларынан (жеке немесе басқа кемелермен бірге), неміс қозғалыстарына жауап ретінде Солтүстік теңіз аймағындағы патрульдеуден және эскорттау жұмыстарынан тұрды. Бұл міндеттер соншалықты монотонды болды, бір теңізші ақылынан айырылып қалды. Ұлыбританияға келгеннен кейін 259 адам тыныс алу мүшелерінің ауруына шалдықты, себебі экипаж суық ауа райына бейімделмеген еді. 1915 жылдың маусымында болған қызылша эпидемиясы Адмиралтействоны кеме дәрігерлерінің кеме гигиенасы саласында жеткіліксіз тәжірибесі бар деген қорытындыға әкелді, осыған байланысты кемедегі жағдайды жақсартуға көмектесу үшін жоғары дәрежелі флоттық хирург тағайындалды. Австралия 29 наурызда Ұлы флотқа қосылды, себебі неміс флоты үлкен операцияның бастауы ретінде портынан шығып бара жатқаны туралы хабарлама келіп түсті. Келесі күні неміс кемелері кері шегінді, ал Австралия Розитқа қайта оралды. 11 сәуірде британдық флот қайтадан неміс күштерінің операция жоспарлап отырғаны туралы ақпарат негізінде орналастырылды. Немістер Сварте Банкке мина орнатуды жоспарлаған, бірақ барлаушы Цеппелин британдық жеңіл крейсерлік эскадрильяны анықтағаннан кейін, олар британдық шабуыл деп ойлаған нәрсеге дайындала бастады. 1916 жылдың 26-28 қаңтарында 2-ші БКС Скагеррак жағалауында орналасты, ал 1-ші Жеңіл крейсерлік эскадрилья ығыстықты іздеу үшін сәтсіз сапар жасады.

As the threat of a German naval attack had been removed by the destruction of the East Asia Squadron, Australia was free for deployment elsewhere. Initially, the battlecruiser was to serve as flagship of the West Indies Squadron, with the task of pursuing and destroying any German vessels that evaded North Sea blockades. Australia was ordered to sail to Jamaica via the Panama Canal, but as it was closed to heavy shipping, she was forced to sail down the coast of South America and pass through the Strait of Magellan during 31 December 1914 and 1 January 1915—Australia is the only ship of the RAN to cross from the Pacific to the Atlantic by sailing under South America. During the crossing, one of the warship's propellers was damaged, and she had to limp to the Falkland Islands at half speed. Temporary repairs were made, and Australia departed on 5 January. She was made flagship of the 2nd Battlecruiser Squadron (2nd BCS) of the Battlecruiser Fleet, part of the British Grand Fleet, During her time with the 2nd BCS, Australias operations primarily consisted of training exercises (either in isolation or with other ships), patrols of the North Sea area in response to actual or perceived German movements, and some escort work. These duties were so monotonous, one sailor was driven insane. Soon after its arrival in the United Kingdom there were 259 cases of respiratory illness as the crew were not used to the colder weather. A subsequent measles epidemic in June 1915 forced the Admiralty to conclude that the ship's doctors lacked expertise in ship hygiene, which forced them to appoint a senior fleet surgeon to assist in improving conditions on the ship. Australia joined the Grand Fleet in a sortie on 29 March, in response to intelligence that the German fleet was leaving port as the precursor to a major operation. By the next night, the German ships had withdrawn, and Australia returned to Rosyth. On 11 April, the British fleet was again deployed on the intelligence that a German force was planning an operation. The Germans intended to lay mines at the Swarte Bank, but after a scouting Zeppelin located a British light cruiser squadron, they began to prepare for what they thought was a British attack. From 26 to 28 January 1916, the 2nd BCS was positioned off the Skagerrak while the 1st Light Cruiser Squadron swept the strait in an unsuccessful search of a possible minelayer.

HMS New Zealand кемесімен соқтығысу

1916 жылдың 21 сәуірінде таңертең 2-ші БКС Розитті сағат 04:00-де қалдырды (қоса 4-ші жеңіл крейсерлік эскадрильясы мен эсминдері), тағы да Скагерракке бет бұрды, бұл жолы Швеция кенінің Германияға тасымалын тоқтатуға бағытталған күш-жігерді қолдау үшін. Категатқа жоспарланған эсминдер шабуылы, Германияның Ашық теңіз флотының өз операциясын бастағаны туралы хабар келген соң тоқтатылды (кейіннен Ирландияның Пасха көтерілісімен сәйкес келетіні анықталды), ал британдық кемелерге Солтүстік теңіздің ортасында кездесу орнына бару бұйрық берілді. 22 сәуір күні сағат 15:30-да үш соғыс крейсерлік эскадрильясы Хорн рифінің солтүстік-батысында бірге қарауылдап жүргенде, қатты тұман түсті, кемелер 19,5 түйін жылдамдықпен, «Австралия» порт жағында жүріп жатқанда. «Австралия» бауырласы жасырылып, жартылай жылдамдыққа дейін баяулады, бірақ «Жаңа Зеландияның» винтіне келген зақым уақытша бақылаудың жоғалуына әкелді, ол «Австралияның» алдына кері бұрылды, ол портқа бұрылғанына қарамастан, сағат 15:46-да тұмсығы сындырылды, өйткені ол «Жаңа Зеландияның» бортын сызып өтті, оның P мұнарасының артында. Екі кеме де офицерлері зақымды бағалағанда толық тоқтады. «Австралияның» зақымды басқару тобы көп ұзамай кемеге су кірмеуі үшін қабырғаларды нығайтып, зақымдалған бөліктерді жапты. Осы уақытта австралиялық теңізшілер ыңғайлы картоп қоймасын пайдаланып, оның ішіндегі заттар мен сөздерді жақын маңдағы бауырласының экипажына лақтырды. «Жаңа Зеландия» «Австралияның» қосалқы винтін (Розитте сақталған) өзінің зақымдалған винтін ауыстыру үшін алғандықтан, «Indefatigable» қосалқы порттың ішкі винті «Австралияның» сыртқы валына, ал «Invincible» порттың ішкі қосалқы винті ішкі валына орнатылды. 9 маусымда Розитке оралды, осылайша Ютландия шайқасын жіберіп алды. Келесі күні Джеллико мен Шер өзара қайшы келетін хабарламалар алды, нәтижесінде Солтүстік теңіздегі кездесу орнына жеткенде, Ұлы флот миналық далаға кіргенін қате түсініп, оңтүстікке бұрылмас бұрын солтүстікке бағытталды. Шер оңтүстік-шығысқа қарай, әуе кемесі байқаған жалғыз британдық соғыс эскадрильясын қуып жетеді, ол шын мәнінде коммодор Тирвиттің басқаруындағы Харвич күштері болды. Өздерінің қателіктерін түсінген немістер үйлеріне қайтты. Кешкі уақытта Тирвитт Ашық теңіз флотын байқады, бірақ қараңғы түскенге дейін тиімді шабуыл позициясына қол жеткізе алмады және шайқасты тоқтатты. Британдық және неміс флоттары үйлеріне оралды, екі британдық крейсері су асты кемелерімен батты, ал неміс дредноуттық шайқас кемесі торпедамен зақымдалды. 1917 жыл соғыс крейсерлерінің жаттығулары мен Солтүстік теңізге жасалған патрульдерінің жалғасуын көрді, онда аз ғана оқиғалар болды. Осы жылы «Австралияның» қызметі Розит пен Скапа-Флоу арасындағы оқу сапарларымен және Германия шабуылшыларын іздеу үшін Ұлыбританияның солтүстік-шығысына жасалған кездейсоқ патрульдермен шектелді. Мамыр айында соғыс кемесін шайқасқа дайындаған кезде 12 дюймдік снаряд проекцияға ілініп, снарядты көтеру құрылғысына тығылып қалды. Журналдар эвакуацияланғаннан кейін, лейтенант-командир Ф.К. Дарли көтеруден түсіп, отынды сәтті алып тастады. 26 маусымда король Георг V кемеге келді. Осыдан кейін 1917 жылдың желтоқсанынан 1918 жылдың қаңтарына дейін үш апта бойы жөндеу жұмыстары жүргізілді. Жөндеу кезеңінде «Австралия» 18 желтоқсанда Sopwith Pup ұшағын ұшырған алғашқы RAN кемесі болды. 30 желтоқсанда «Австралия» 2-ші БКС-пен бірге орналасу кезінде күдікті су асты кемесіне атып, 2-ші БКС-пен бірге орналасу кезінде жауға атқан жалғыз рет болды. «Австралиядағы» көптеген теңізшілер Солтүстік теңіздегі патрульдердің ауыр еңбегінен қашу үшін өздерінің қызметтерін ұсынғанмен, 23 сәуірде болған рейдке 11 адам – 10 теңізші және бір инженер-артифис таңдалды. Инженер-артифис реквизицияланған паромның машина бөлмесіне орналастырылды. Басқа австралиялықтарды блок-кеменің қазандық бөлмелеріне немесе кене бойымен шабуылдау тобының бөлігі ретінде тағайындалды. Барлық еріктілер аман қалды – «Австралия» рейдтен зардап шекпеген жалғыз кеме, біреуі «Құрмет белгісімен» (DSC), үш адам «Құрмет белгісімен» (DSM) марапатталды, ал тағы үш адам хабарламаларда аталды. Зеебрюггеге қатысқан 11 австралиялық және оларға берілген медальдар: Инженер-артифис Уильям Эдгар [DSC), жетекші штурман Уильям Бурк, Реджинальд Хопкинс, Годфри Локард, Норберт МакКрори, Джеймс Стронг; жетекші ...

On the morning of 21 April 1916, the 2nd BCS left Rosyth at 04:00 (accompanied by the 4th Light Cruiser Squadron and destroyers) again bound for the Skagerrak, this time to support efforts to disrupt the transport of Swedish ore to Germany. The planned destroyer sweep of the Kattegat was cancelled when word came that the High Seas Fleet was mobilizing for an operation of their own (later learned to be timed to coincide with the Irish Easter Rising), and the British ships were ordered to a rendezvous point in the middle of the North Sea, with the 1st and 3rd Battlecruiser Squadrons while the rest of the Grand Fleet made for the south eastern end of the Long Forties. At 15:30 on the afternoon of 22 April, the three squadrons of battlecruisers were patrolling together to the north west of Horn Reefs when heavy fog came down, while the ships were steaming abreast at 19.5 knots, with Australia on the port flank. Australia slowed to half speed as the mist hid her sister ship, but the damage to New Zealands propeller caused a temporary loss of control and she swung back in front of Australia which despite turning to port, had her stem crushed at 15:46 as she scraped the side of New Zealand, just behind her P turret. Both ships to come to a complete stop about apart while their respective officers assessed the damage. The damage control teams on the Australia were soon busy shoring up bulkheads and sealing off the damaged portions to prevent any more water entering the ship. Meanwhile off watch Australian sailors took advantage of a convenient potato locker to hurl both its contents and insults at the crew of their nearby sister ship. As New Zealand had commandeered Australias spare propeller (which was in store at Rosyth) to replaced her own damaged propeller, Indefatigables spare port inner propeller was installed on Australias port outer shaft and Invincibles port inner spare propeller was installed on the port inner shaft. and returned to Rosyth on 9 June, thus missing the Battle of Jutland. Throughout the next day, Jellicoe and Scheer received conflicting intelligence, with the result that having reached its rendezvous in the North Sea, the Grand Fleet steered north in the erroneous belief that it had entered a minefield before turning south again. Scheer steered south eastward to pursue a lone British battle squadron sighted by an airship, which was in fact the Harwich Force under Commodore Tyrwhitt. Having realised their mistake, the Germans changed course for home. The only contact came in the evening when Tyrwhitt sighted the High Seas Fleet but was unable to achieve an advantageous attack position before dark, and broke off. Both the British and German fleets returned home, with two British cruisers sunk by submarines and a German dreadnought battleship damaged by a torpedo. The year 1917 saw a continuation of the battlecruiser's routine of exercises and patrols into the North Sea, with few incidents. During this year Australias activities were limited to training voyages between Rosyth and Scapa Flow and occasional patrols to the north east of Britain in search of German raiders. In May, while preparing the warship for action stations, a 12 inch shell became jammed in the shell hoist when its fuze became hooked onto a projection. After the magazines were evacuated, Lieutenant Commander F. C. Darley climbed down the hoist and successfully removed the fuze. On 26 June, King George V visited the ship. Following this accident, she underwent three weeks of repairs from December 1917 until January 1918. During the repair period, Australia became the first RAN ship to launch an aircraft, when a Sopwith Pup took off from her quarterdeck on 18 December. On 30 December, Australia shelled a suspected submarine contact, the only time during her deployment with the 2nd BCS that she fired on the enemy. Although many aboard Australia volunteered their services in an attempt to escape the drudgery of North Sea patrols, only 11 personnel—10 sailors and an artificer engineer were selected for the raid, which occurred on 23 April. The artificer engineer was posted to the engine room of the requisitioned ferry The other Australians were assigned to the boiler rooms of the blockship , or as part of a storming party along the mole. All of the volunteers survived—Australia was the only ship to have no casualties from the raid with one awarded the Distinguished Service Cross (DSC), three the Distinguished Service Medal (DSM), while another three were mentioned in dispatches. The 11 Australians who took part in the Zeebrugge and the medals they were awarded were Artificer Engineer William Edgar [DSC), Leading Stokers William Bourke, Reginald Hopkins, Godfrey Lockard, Norbert McCrory, James Strong; Leading Seaman Dalmorton Rudd DSM, George Bush DSM and Able Seamans Henry Gillard, Leopold Thomas Newland and George Edward Staples DSM. Gillard, Newland and McCrory were mentioned in dispatches. A twelfth man, Stoker John Walter Carter, was selected for the raid but was unable to participate due to illness. Edgar was assigned command of the engine room in HMS ''[[SS Royal Iris The five sailors were listed in the ballot to receive a Victoria Cross, but did not receive the award. From 8 March on, the battlecruiser tested the capabilities of aircraft launched from platforms mounted over 'P' and 'Q' turrets. The 2nd BCS sailed again on 25 April to support minelayers, then cover one of the Scandinavian convoys the next day. Australia subsequently formed part of the force which guarded the High Seas Fleet during late 1918 and early 1919, and spent much of her time either at anchor at Scapa Flow, or conducting patrols in the North Sea. This monotonous duty contributed to low morale among some sections of the ship's crew. She sailed in company with for the first part of the voyage, but the light cruiser later had to detach to tow the submarine Despite returning home, the battlecruiser remained under Admiralty control until 1 August 1919. Australia was not awarded any official battle honours, although personnel aboard the battlecruiser and her successor claimed the operations in the Pacific, the North Sea patrol duties, and the battlecruiser's presence at the surrender of the German High Seas Fleet as unofficial honours. Following a reorganisation of RAN battle honours in 2010, the honours "Rabaul 1914" and "North Sea 1915–18" were retroactively awarded on 1 March 2010.

Көтеріліс

Австралияның кемелік құрамы соғыс крейсері қызметке түскеннен бері үнемі төмен моральмен күресіп келді, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде тәртіптік жазаға тартылған Австралия теңізшілерінің саны RAN-де ең көп болды. Австралиялық теңізшілердің көпшілігі теңіз тәртібінің қатаңдығына және олардың қарапайым бұзушылықтар үшін артық жаза деп санайтын жазалауға наразылық білдірді; мысалы, дезертирлікпен айыпталған, үш айға түрмеге қамалған және Тыныштық күні кеш сағатта сыртқа шыққандықтан барлық жалақысынан айырылған теңізші болды. Моральдың төмендеуіне және нашар тәртіпке ықпал еткен факторлардың қатарында Ютландия шайқасына қатыспаудан туған көңілсіздік, жоғары ауру деңгейі, демалысқа шығу мүмкіндігінің шектеулі болуы, жалақының кешігуі немесе толық төленбеуі және нашар сапалы тағам болды. Соғыс уақытындағы қатаң тәртіп пен мінез-құлықтың соғыс аяқталғаннан кейін де сақталуы кеме экипажының көңілін қалдырды. Сондай-ақ, Австралияның британдық қызметкерлері австралиялық әріптестеріне қарағанда жылдам жоғарылатылып, басшылық лауазымдарды басып алады деген пікір қалыптасты. 28 мамырда Фримантлға келген соғыс крейсеріне зор қонақжайлық көрсетілді, теңізшілер де мүмкіндігінше шақырулар мен кемеде экскурсиялар ұйымдастырып, оған жауап берді. Жағалауға демалысқа шығуға мүмкіндік болды, бірақ ол шектеулі болды, өйткені «Австралия» үш күн ғана портта тұрды және 1 маусымда Мельбурнге ертерек аттануға тиіс болды. Кеме құрамының өкілдері капитан Клод Камберлиге аттануды бір күнге кешіктіруді сұрады; бұл теңізшілерге толық демалыс күндерін өткізуге, Пертте туған қызметкерлерге отбасыларын көруге және қызметкерлерге адамдарды кемеге шақыруға тағы бір мүмкіндік берер еді. Біраз уақыттан кейін «Австралия» аттануға дайын болды, бірақ кеменің тұғырларын босату және жолға шығуға бұйрық берілгенде Камберлиге отын жағушылардың қазандық бөлмелерін тастап кеткені хабарланды. Палубада жиналғаннан кейін бірнеше теңізшілер қара матадан бетперде киіп, қызметтегі отын жағушыларды өздерінің орындарынан кетуге итермеледі немесе қорқытты, соның салдарынан әскери-теңіз күштерінің флагманы маңызды тұлғалар мен жағалауда жиналған халықтың көз алдында буймен байланысты қалды. Аға басқарушылар және басқа бөлімдерден шақырылған теңізшілер «Австралияны» қозғалту үшін қазандық бөлмесіне жіберілді, ал Фримантлден кету бір сағатқа кешіктірілді. Фреймнің сөзіне сүйенсек, Камберледж төменгі палубаны тазартып, теңізшілермен сөйлескенге дейін отын жағушылар крейсер жолға шыққаннан кейін өздерінің қызметтеріне оралды. Теңізшілерге сөйлегеннен кейін Камберледж кемедегі аға офицерлерді тергеу үшін жинады. 20 маусымда «Австралия» Сиднейге келгеннен кейін сот отырысы өтті. Тағы бірнеше теңізшілерге бүлікке қатысқандықтары үшін айып тағылды, бірақ Стивенс пен Фрейм егжей-тегжейлі мәліметтерде келіспейді: бірі 7 адамның сәтті айыпталуын алды, ал екіншісі 32 теңізшінің бүлік жасады деген айыптан ақталғанын, бірақ кейіннен қызметтен бас тартқаны үшін айыпталып, сотталғанын мәлімдеді. Екі автор да осы адамдар капитанның «Австралия» теңізде болған кезде сотталғанын және әрқайсысына 90 күнге камераға қамау жазасы берілгенін мойындайды. Халық теңізшілерге көңіл жарыққысы келді және бірнеше саясаткерлер үкімет пен Әскери-теңіз министрлігінен оларды кешіруді талап етті. Әскери-теңіз министрлігі жазалардың әділ екенін ойлады, бірақ 10 қыркүйекте теңізшілердің жасына байланысты оларды екі есеге азайтатынын жариялады. Алайда, үкімет кеңес алмай-ақ Әскери-теңіз министрлігіне жүгінгендігі үшін Теңіз кеңесінің наразылығын тудырды. Екі офицер кейіннен RAN туралы Ұлыбританияға барлық болашақ үкіметтік хабарламалар жасалмас бұрын кеңес алатынына және барлық кемелерде жазалардың дұрыс екенін түсіндіретін хабарламалар ілінетініне кепілдік берілгеннен кейін отставкаларын қайтарып алуға көндірілді, бірақ бейбітшілік орнату осы жағдайда мейірімділікке әкелді.

Australias ship's company had consistently suffered from low morale since the battlecruiser entered service, and the proportion of Australias sailors who were placed on disciplinary charges during World War I was among the highest in the RAN. Many of the Australian sailors were chafing under the severity of naval discipline and what they saw as excessive punishment for minor breaches; one example was of a sailor who was charged with desertion, imprisoned for three months, and lost all pay for staying out too late on Armistice Day. Factors which contributed to low morale and poor discipline included frustration at not participating in the Battle of Jutland, high rates of illness, limited opportunities for leave, delays or complete lack of deferred pay, and poor quality food. The continuation of strict wartime routines and discipline after the armistice frustrated the ship's crew. There was also the perception that Australias British personnel were being promoted faster than their Australian counterparts and were dominating leadership positions. The battlecruiser's arrival in Fremantle on 28 May was met with extensive hospitality, which was reciprocated where possible by the sailors with invitations and tours of their vessel. There were opportunities for shore leave, but these were limited as Australia was only in port for three days, and had to sail early on 1 June for Melbourne. Representatives of the ship's company approached Captain Claude Cumberlege to ask for a one day delay on departure; this would allow the sailors to have a full weekend of leave, give Perth born personnel the chance to visit their families, and give personnel another chance to invite people aboard. Shortly after, Australia was ready to depart, but when the order to release the mooring lines and get underway was given, Cumberlege was informed that the stokers had abandoned the boiler rooms. After the assembly on deck, some sailors had masked themselves with black handkerchiefs, and encouraged or intimidated the stokers on duty into leaving their posts, leaving the navy's flagship stranded at the buoy, in full view of dignitaries and crowds lining the nearby wharf. The senior non commissioned officers, along with sailors drafted from other departments, were sent to the boiler room to get Australia moving, and departure from Fremantle was only delayed by an hour. Frame claims the stokers returned to duty freely once the battlecruiser was underway, before Cumberledge cleared the lower deck and spoke to the sailors. After addressing the sailors, Cumberledge gathered the ship's senior officers for an inquiry. with inciting a mutiny and arrested pending a court martial, which was held aboard on 20 June, after Australia arrived in Sydney. A number of other sailors were charged with participating in a mutiny, but again, Stevens and Frame disagree on details: the former claims 7 men were successfully charged, while the latter says 32 sailors were subsequently acquitted of mutiny, but then successfully charged with refusing duty. Both authors agree that these men were tried by the captain while Australia was still at sea, and punished with 90 days each in cells. Public sympathy was with the sailors, and several politicians pressured the government and the Admiralty to pardon the men. The Admiralty thought the sentences were fair, but on 10 September announced that they would be halved on consideration of the sailors' youth. However, the government had angered the Naval Board in appealing to the Admiralty without consulting the Board first. The two officers were later convinced to withdraw their resignations after receiving assurances that Board would be consulted before all future government communications to Britain regarding the RAN, and that notices would be posted in all ships explaining that the sentences were correct, but the onset of peace had led to clemency in this particular case.

Соғыстан кейінгі

1920 жылдың мамыр айында Австралия Уэльс принцінің сапарымен байланысты мерекелік шаралар мен теңіздік іс-шараларға қатысты. 1920 жылдың шілдесінен қарашасына дейін Австралия Әуе корпусының Avro 504 ұшағы Австралия кемесіне тиелді, бұл әскери-теңіз авиациясы бөлімін құруға бағытталған тәжірибелер сериясының бір бөлігі болды. Ұшақ «Q» мұнарасының жанында сақталды және деррик көмегімен орналастырылып, алынды. Соңында, соғыстан кейінгі бюджеттің қысқартылуы RAN-ды шайқас крейсерін активті қызметтен шығаруға мәжбүр етті, себебі Австралия қолданған ресурстар мен еңбек күші RAN-да басқа жерде тиімдірек пайдаланылуы мүмкін еді. 1920 жылдың тамызында Теңіз кеңесі кемеге 12 басымдықтардың 11-і ретінде баға берді. 1922 жылғы Вашингтон теңіздік келісімі сол кездегі бес ірі теңіздік держава арасындағы – Ұлыбритания, Америка Құрама Штаттары, Жапония, Италия және Франция – теңіздік қарулануды шектеу және қарусыздандыру жөніндегі өзара келісім болды. Келісімнің негізгі аспектілерінің бірі – әр елдің иелігіндегі капиталдық кемелердің саны мен мөлшерін шектеу болды. RAN келісім мақсаты үшін Корольдік теңіз күштерінің бір бөлігі саналғандықтан, Австралия британдық лимиттерді орындау үшін жоюға ұсынылған шайқас крейсерлерінің бірі болды. Бұл Австралия әскерисінің қарусыздандыру келісіміне түскен жалғыз жағдайы болды, 1997 жылғы Оттава келісімі персоналға қарсы миналарды қолдануға тыйым салғанша. Австралия 1921 жылы қызметтен шығарылғанда, оның кейбір жабдықтары басқа кемелерде пайдалану үшін алынып тасталды, бірақ 1923 жылдың қарашасындағы Кабинет шешімі бекітілгеннен кейін RAN қызметкерлері мен жеке мердігерлер құбырларды және басқа да ұсақ бөлшектерді алып тастауға кірісті. 1923 жылдың қарашасы мен 1924 жылдың қаңтары аралығында 68 000 фунт сомасында жабдық қайта өндірілді; жартысынан астамы жоғары білім беру орталықтарына (олардың кейбіреулері 1970 жылдарға дейін қолданыста болды) берілді, ал қалғаны болашақ соғыс кемелерінде пайдалану үшін белгіленді немесе естелік ретінде сатылды. Оның орнына, кемедегі басқа бөліктермен бірге оқ-дәрілерді және қару-жарақтарды батыру туралы шешім қабылданды. Кеменің солтүстік портындағы винті Австралия соғыс мемориалында, ал басқа артефактілер Соғыс мемориалының, Австралия Ұлттық теңіз мұражайының және Австралия Корольдік теңіз күштері мұражайының коллекцияларында сақталады. Батыру бастапқыда 1924 жылдың 25 сәуіріндегі Анзак күніне жоспарланған, бірақ 12 сәуірге ауыстырылды, сонда британдық арнайы қызмет эскадрильясы қатыса алатын болды. Бату күні Австралия Сиднейдің солтүстік-шығысындағы нүктеге сүйреліп әкелінді. Вашингтон келісімінің шарттарына сәйкес, крейсерді болашақта қайтадан суға шығару мүмкін болмайтындай терең суға батыру қажет болды. Көптеген қызметкерлер бату тобының құрамына кіруге ерікті білдірді, бірақ тек оның бортында қызмет еткендер ғана таңдалды. 14:30-да бату тобы зарядтарды орнатып, барлық теңіз клапандарын ашты және кемеден шығып кетті. Бірнеше минуттан кейін жарылғыш зарядтар корпуста тесік жасады, бірақ судың кіруіне 20 минут кетті, нәтижесінде шайқас крейсерінің жоғарғы жағында жасалған тесіктер су желісіне жетті. Алайда, басқа көздермен салыстырғанда, бұл деректердің дұрыстығы күмәнді болды және Австралияның нақты орналасқан жері белгісіз болды. Басқа пікір бойынша, кеме ескірген және ресурстарды ысыраптайтын еді, сондықтан эмоционалды және символдық жоғалту болғанымен, оны батыру дұрыс шешім болды. Негізгі қаруларға арналған оқ-дәрілер мен қосалқы бөліктер енді өндірілмеді. Зерттеу кемесі экипажының бірі апаттың судың ішінде орналасқан Австралия екенін болжады, бірақ Fugro бұл ақпаратты 2002 жылға дейін жасырып, кейін компанияның Австралиядағы филиалы конференцияда бұл жайтты айтты. 2007 жылы RAN-ға көмек сұралды, бірақ олар жобаны қолдағанмен, RAN-да көмек көрсетуге қажетті жабдық болған жоқ. ROV түсірген бейнематериалдар NSW мұралық кеңсесіне апаттың Австралия екенін растауға мүмкіндік берді, кеменің үстін және мачталарын тарихи суреттермен салыстыру арқылы. Бастапқыда кеме артқы жағымен батқанмен, бату кезінде тегістеліп, артқы мачтасы бірінші болып теңіз түбіне тиді. Теңіз түбіне тигеннен кейін Австралия соңғы демалыс орнына қарай шамамен жылжыды.

In May 1920, Australia participated in celebrations and naval activities associated with the visit of the Prince of Wales. From July to November 1920, an Avro 504 floatplane of the Australian Air Corps was embarked aboard Australia as part of a series of trials intended to cumulate in the creation of a naval aviation branch. The aircraft was stored on the quarterdeck next to 'Q' turret, and was deployed and recovered by derrick. As a result, post war budget cuts prompted the RAN to take the battlecruiser out of active service, as the large share of resources and manpower consumed by Australia could be better used elsewhere in the RAN. In August 1920 the battlecruiser was rated by the Naval Board as 11th out of the RAN's 12 priorities. The 1922 Washington Naval Treaty was a mutual naval arms limitation and disarmament treaty between the five major naval powers of the time: the United Kingdom, the United States of America, Japan, Italy, and France. One of the main aspects of the treaty was the limitation on the number and size of capital ships each nation possessed; as the RAN was counted as part of the Royal Navy for the purposes of the treaty, Australia was one of the battlecruisers nominated for disposal to meet the British limit. This was the only time the Australian military has been affected by a disarmament treaty until the 1997 Ottawa Treaty banning the use of anti personnel mines. When Australia was decommissioned in 1921, some of her equipment was removed for use in other ships, but after the November 1923 Cabinet decision confirming the scuttling, RAN personnel and private contractors began to remove piping and other small fittings. Between November 1923 and January 1924, £68,000 of equipment was reclaimed; over half was donated to tertiary education centres (some of which was still in use in the 1970s), while the rest was either marked for use in future warships, or sold as souvenirs. It was instead decided to sink the gun turrets and spare barrels with the rest of the ship. The ship's outer port propeller is on display at the Australian War Memorial, while other artefacts are in the collections of the War Memorial, the Australian National Maritime Museum, and the Royal Australian Navy Heritage Centre. The scuttling was originally scheduled for Anzac Day (25 April) 1924, but was brought forward to 12 April, so the visiting British Special Service Squadron could participate. On the day of the sinking, Australia was towed out to a point northeast of Sydney Heads. Under the terms of the Washington Treaty, the battlecruiser needed to be sunk in water that was deep enough to make it infeasible to refloat her at a future date. Many personnel volunteered to be part of the scuttling party, but only those who had served aboard her were selected. At 14:30, the scuttling party set the charges, opened all seacocks, and cleared the ship. Explosive charges blew a hole in the hull a few minutes later, but it took 20 minutes for the intake of water to bring holes cut in the battlecruiser's upper flanks to the waterline. However, there were discrepancies with other sources, and the exact location of Australia was unknown. The opposing argument is that, while an emotive and symbolic loss, the ship was obsolete, and would have been a drain on resources. Ammunition and replacement barrels for the main guns were no longer manufactured. One of the survey ship's crew theorised that the wreck, located at in of water, was Australia, but Fugro kept the information to themselves until 2002, when the company's Australian branch mentioned the discovery during a conference. The RAN was approached in 2007 for assistance, but although they supported the project, the RAN did not have the equipment to assist. Video footage captured by the ROV allowed the NSW Heritage Office to confirm that the wreck was Australia by matching features like the superstructure and masts to historical photographs. Although initially sinking stern first, the battlecruiser levelled out as she sank, with the aft mast the first to strike the bottom. After hitting the seabed, Australia slid about to her final resting place.

Өнер бұйымдары

Австралияның сол жаққы (порттық) сыртқы пропеллерін Австралия соғыс мемориалының аумағында, бас ғимарат пен Анзак залының арасында табуға болады. Бұл, 1916 жылы HMS Indefatigable және HMS New Zealand кемелері соқтығысқаннан кейін «Австралияға» орнатылған HMS Indefatigable кемесінен алынған қосалқы пропеллер деп саналады. Кеме батырылғанға дейін, кеме қоңырауы Австралия соғыс мемориалына берілді. 1927 жылға қарай, мемориалдағы қоңырау Еске алу күніндегі дәстүрлі екі минуттық үнсіздіктің басталуын және аяқталуын белгілеу үшін соғылатын болды. Қазір ол әлі де Австралия соғыс мемориалында көрсетілуде, бірақ енді соқпайды. «Австралиядан» алынған 12 дюймдік бронебойғыш снаряд Австралия соғыс мемориалында сақтаулы.