Жорж Харрисонның «Dark Horse» альбомы: Жеке өмір мен музыкалық күйреулер

Кіріспе

Dark Horse – ағылшын рок музыканты Джордж Харрисонның бесінші студиялық альбомы. Ол 1974 жылдың желтоқсанында Apple Records лейблында «Living in the Material World» альбомынан кейін жарық көрді. «Dark Horse» альбомына үлкен үміт артылғанмен, ол сол жылдың қараша және желтоқсан айларында Харрисонның үнді классикалық музыканты Рави Шанкармен бірге өткізген Солтүстік Америкалық турнесімен байланысты болды. Бұл 1966 жылдан бері The Beatles тобының мүшесінің АҚШ-қа жасаған алғашқы гастролі еді. Көпшіліктің топқа деген ностальгиясы, сондай-ақ Харрисонның репетиция кезінде дауыс тамырының қабынуына шалдығуы және бағдарламада Шанкарды басымды етуі кейбір беделді музыка сыншыларынан жарымжан пікірлерге алып келді. Харрисон «Dark Horse» альбомын жеке өміріндегі қиын кезеңде жазып, жазбаға түсірді. Әндер Харрисонның алғашқы әйелі Пэтти Бойдтан ажырасуы мен оның бұрынғы жұмысындағы рухани сенімдерінен уақытша бас тартуына арналған. Осы уақыт ішінде ол көп энергиясын Dark Horse Records лейблын құруға және оның алғашқы өнерпаздары – Шанкар мен Splinter тобымен жұмыс істеуге жұмсады, бұл өз музыкасына салқың тигізді. Автор Саймон Ленг бұл альбомды «музыкалық драма» деп сипаттайды, ол рок өмірінің қызық оқиғаларын, некедегі жанжалдарды, жоғалған достықтарды және өзіне сенімсіздікті көрсетеді. 1973 жылдың ортасынан бастап, Пэтти Бойдпен арақатынасы аяқталған Харрисон өзінің жұмысына, әсіресе жаңа рекордтық лейблына қол қоятын екі өнерпазға көмектесуге белсенді түрде кірісті. 1973-1974 жылдары The Beatles компаниясы Apple Corps-пен байланысты бизнес мәселелері де шиеленісті. Харрисон, Джон Леннон және Ринго Старр бұрынғы менеджері Аллен Клейнмен сотқа тартысты, оның Apple компаниясынан кетірілуі 1970 жылдың желтоқсанында Пол Маккартни бастаған топты заңды серіктестік ретінде тарату туралы сот ісін аяқтауға көмектесті. Apple Corps еншілес компанияларының бір мезгілде таратылуы бірнеше музыкалық және кино жобаларын қауіпке ұшыратты. Өзінің лейблын құруға шешім қабылдаған Харрисон енді Шанкардың «Shankar Family & Friends» альбомын тарату үшін рекордтық компания іздеді, оның көп бөлігі 1973 жылдың сәуірінде Калифорнияда жазылған. Apple Films жобасының атқарушы продюсері ретінде Харрисон Еуропада дистрибьюторлық келісімді бекіту үшін жұмыс істеді. Қысымды күшейтіп, Харрисон көп ішімдік ішіп, 1960 жылдардағы есірткіге оралып кетті. «Мен, мен, менің» автобиографиясында ол бұл кезеңді «жаман кезең, 1973-74» деп атайды.

Dark Horse is the fifth studio album by the English rock musician George Harrison. It was released on Apple Records in December 1974 as the follow up to Living in the Material World. Although keenly anticipated on release, Dark Horse is associated with the controversial North American tour that Harrison staged with Indian classical musician Ravi Shankar in November and December that year. This was the first US tour by a member of the Beatles since 1966, and the public's nostalgia for the band, together with Harrison contracting laryngitis during rehearsals and choosing to feature Shankar so heavily in the programme, resulted in scathing concert reviews from some influential music critics. Harrison wrote and recorded Dark Horse during an extended period of upheaval in his personal life. The songs focus on Harrison's split with his first wife, Pattie Boyd, and his temporary withdrawal from the spiritual certainties of his previous work. Throughout this time, he dedicated much of his energy to setting up Dark Horse Records and working with the label's first signings, Shankar and the group Splinter, at the expense of his own music. Author Simon Leng refers to the album as "a musical soap opera, cataloguing rock life antics, marital strife, lost friendships, and self doubt".|source= – George Harrison, October 1974|width=25%|align=left|style=padding:8px;
George Harrison's third studio album since the Beatles' break up came at the end of what he describes in his 1980 autobiography, I, Me, Mine, as "a bad domestic year". From the middle of 1973, with his marriage to Pattie Boyd all but over, Harrison immersed himself in his work, particularly on helping the two acts he would eventually sign to his new record label, Dark Horse Records − Ravi Shankar and a hitherto unknown group called Splinter. Business issues related to the Beatles' company Apple Corps were also coming to a head during 1973–74. Harrison, John Lennon and Ringo Starr became embroiled in litigation with former manager Allen Klein, whose removal from Apple helped to conclude the suit launched by Paul McCartney in December 1970 to dissolve the band as a legal partnership. The simultaneous winding down of Apple Corps' subsidiaries left several music and film projects in jeopardy. Having decided to form his own label, Harrison now sought a record company to distribute Shankar's Shankar Family & Friends album, most of which was recorded in California in April 1973, Another venture that was affected was the feature film Little Malcolm. As executive producer of this Apple Films project, Harrison was working to seal a distribution deal in Europe. Compounding the pressure, Harrison was drinking heavily and had returned to his drug taking ways of the 1960s. In I, Me, Mine, he refers to this as "the naughty period, 1973–74".

1974 жылдың қазаны Лос-Анджелесте

Турнеге дайындық 15 қазан күні басталды. Голливудтағы A&M студиясын база ретінде пайдаланып, Харрисон студия кешеніндегі дыбыс алаңында тур тобымен репетиция жасады. Скотт, Престон, Уикс және Ньюмаркпен бірге топқа L.A. Express гитарисі Роббен Форд, Харрисонның Бангладеш концертіне қатысқан мүйізшілер Джим Хорн мен Чак Финдли, сондай-ақ джаз перкуссиясы шебері Эмиль Ричардс кірді. Келтнер де барабанмен қатысты, бірақ ол қарашаның соңына дейін турға қосылмайтын болды. Харрисонның өзінің материалдарынан бөлек, Престон мен Скотттың өнернамелері де шоудағы орындары үшін репетицияланды, себебі 1971 жылғы Бангладештік шараларда болғандай, Харрисон басқа әртістердің де орталық сахнада жарқырауына мүдделі болды. Музыкалық мәдениеттердің үйлесуі кезінде Харрисон, Скотт және Ричардс Шанкардың оркестрімен бірге үнді музыкалық туындыларының бір бөлігін репетициялады, ал барлық музыканттар – батыстық және үнділіктер – Шанкар отбасы мен достарының «I Am Missing You» әнін орындады.

Харрисон Лос-Анджелеске келгенге дейін тамағының ауруын сезінді; индустриялық стандарт бойынша, АҚШ-қа гастрольге шыққан әртіс жаңа өнімді насихаттауы тиіс болғандықтан, күндізгі репетициялардан бөлек, Харрисон Англияда жазылған әндерді аяқтады және альбомды жинақтады. Хорн мен Финдли флейталардың қосымша жазбаларын жасады, ал Ричардс «It Is 'He» әніне wobble board қосты – бұл Харрисонның шамадан тыс жұмыс істеуіне және тур репетициясының ортасында дауысының үзілуіне әкелді. Оған ларингит диагнозы қойылды. «Dark Horse» әнінің Friar Park-те жазылған нұсқасын аяқтауды жоспарлаған Харрисон, A&M студиясының дыбыс алаңында тур тобымен бірге әнді қайта жазуға шешім қабылдады. Сессия 30 немесе 31 қазан күні Норм Кинни инженерлік жұмысын атқаруымен өтті. Ленг «Dark Horse» әнінің орындалуы туралы былай деп жазады: «Харрисонның дауысы Dark Horse турнесінде қалай естілгенін білгісі келетіндер бұдан артық іздеудің қажеті жоқ: бұл трек Ванкувердегі алғашқы концертке бірнеше күн бұрын жазылған. Топ жақсы орындаса да, оның дауысы қираған». МакФарлейн әннің жаңа аранжировкасында фолк және джаз элементтері бар екенін айтады және бұл музыкалық синтезді Джони Митчеллдің туындыларымен салыстырады. Кейін Харрисон Лос-Анджелеске келген кезде шаршағанын мойындады, өйткені ол өткен жыл ішінде өте көп жұмыс істеген. Ол сондай-ақ өзінің бизнес-менеджері Денис О'Брайеннің оны студиядан шығарып, 2 қарашадағы турдың ашылу концертіне ұшаққа отыруын қамтамасыз етуге тура келгенін еске алды.

Қақпағы

LP-нің қақпақ дизайны Том Уилкске жатқызылды және ол Бейтлздің көп жылдық досы, ал Харрисонның Фрайар-парктегі алғашқы жылжымайтын мүлік басқарушысы Терри Доран түсірген суреттерді қамтиды. 1987 жылғы сұхбатында Харрисон алдыңғы қақпақтың идеясы мен бастапқы дизайнының өзіне тиесілі екенін айтты. Қақпақта 1956 жылғы Ливерпуль институтының орта мектебінің суреті акварель бояуымен салынған суреттің үстіне қойылған. Уилкс Харрисонның үнділік эффект сұрауына жауап ретінде осы суретті жасады. Сурет лотос гүлінің ішінде орналасқан және көкжиекке дейін созылатын, арман сияқты Гималай пейзажымен қоршалған. Суреттің жоғарғы бөлігінде үнділік йог Махаватар Бабаджи аспанда қалықтап тұр. Ол 1974 жылғы тур кезінде көйлегінің немесе күртешесінде Бабаджи белгісін таққан. Ал Харрисонға ұнайтын сурет мұғалімі Ом символын алды. Уилкс пен Харрисон Бабаджи суретін қосу мәселесінде келіспеді, дизайнер бұл суретті ұнатпады және LP-нің алғашқы басылымында оның өлшемін кішірейтип жіберді. Ішкі қақпақтың ашылуында Харрисон мен комедия актері Питер Селлерстің көл жағасында серуендеп бара жатқан түсті суреті бар.

Артқы қақпақта Харрисон бақшадағы ойыққа отырған күйі бейнеленген, оның артқы бөлігінде оның аты мен альбомның атауы ойылып жазылған. Доранның суреті қақпақтың ішіндегідей қызғылт сары түспен боялған. Суреттің төменгі жағында Ом символы және Харрисонның әдеттегі «Шри Кришнаға даңқ» арнауы орналасқан. Бұл FPSHOT үшін Харрисонның алғашқы альбомымен бірге, олар трекке үлес қосыпты деген жаңылыс пікірге әкелді. Бұл әннің атауы «Hello Los Angeles» сөздерімен қатар келді, ал «OHLIVERE» Ариасқа сілтеме жасады. Соңғысы атау трегінің музыканттарының тізіміне де енді – оның үлесі «Trinidad Blissed Out» болды. «Ding Dong» әні бойынша Харрисон Вудтың қатысуын «Рон If You Let Him» деп көрсетті, ал сэр Фрэнк Крисп «Spirit» ұсынғанын айтты. «Bye Bye, Love» әнінің бірінші жағында және «Ding Dong» әнінің екінші жағында ашылу трегі ретінде қолданылуы, Харрисонның Бойдке қоштасып, Ариасты қарсы алып жатқандай әсер қалдырды.

1974 жылы Солтүстік Америкада турнеде

"Dark Horse" АҚШ-та альбомның жетекші синглі ретінде жарық көрді. Гаррисон тур аясында "Hari's on Tour" және "Māya Love" әндерін орындады, бірақ альбомды аяқтаудың кешігуіне байланысты, жаңа материал және оның белгілі әндерінің жаңа аранжировкалары бұрынғы "The Beatles" мүшесінен күтілетіндей таныс сет-листтің қалыптасуына әкеп соқты. Бұл тур рок музыкасының ең беделді сыншыларын, әсіресе "Rolling Stone" журналының Бен Фонг Торресін көңілсіздікке түсірді. "Материалдық әлемде баяулау" деп аталған Фонг Торрес мақаласы Ванкувер мен АҚШ-тың Батыс жағалауындағы концерттерді қамтыды және 12 қарашада аяқталды. Одан кейін Ларри Сломан Шығыс жағалаудағы кейбір концерттерге шолу жасады. Ленгтің сөзіне сүйенсек, осы мақалалар мен "Rolling Stone" журналының альбомға жасаған шолуы Гаррисон-Шанкар туры сәтсіз аяқталды деген қалыптасқан пікірді қалыптастырды. Көптеген сыншылар – немесе "екі жақты болмағандар", делінген автор Роберт Родригестің жазуынша, – концерттерді жақсы бағалады. Гаррисонға қатысты жағымсыз пікірлердің себебі – ол концерттік бағдарламада үнді музыкасын тым көп пайдаланғаны, әншілік дауысының қиындығы және сет-листте "The Beatles" тобының тек төрт әні болғаны еді. Аранжировкаларды жаңартқаннан өзге, Гаррисон кейбір ән мәтіндерін өзінің құдайына немесе "Something" әнінің мысалында сәтсіз некесіне сілтеме жасау үшін өзгертті. Турға дейінгі баспасөз конференциясында Гаррисон кейбір комментаторларды Леннонмен бірге, бірақ Маккартнимен емес, топта ойнауға дайын екенін және Маккартниге қарағанда Уиксті бас гитарист ретінде артық көретінін айтып ренжітті. 13 желтоқсанда АҚШ президенті Джеральд Фордтың Вашингтондағы шақыруымен кездескен Гаррисон журналистерге тур тобымен ойнауды "The Beatles" мүшесі болғаннан гөрі көбірек ұнататынын мәлімдеді.

Шығару

Dark Horse 1974 жылдың 9 желтоқсанында АҚШ-та (Apple SMAS 3418 ретінде) турдың үштен екі бөлігінен кейін жарық көрді. Ұлыбританияда, жетекші сингл "Ding Dong, Ding Dong" болғандықтан, альбом 20 желтоқсанда шықты (Apple каталог нөмірі PAS 10008). Ұлыбританиядағы альбомның шығуы Нью-Йорктегі Мэдисон Сквер Гардендегі турдың соңғы концертімен бірге орын алды. Бұл Харрисон мен Маккартнидің "Битлз келісімі" деп аталатын заңдық құжаттарға қол қойғаннан кейінгі күні болды, олардың арқасында "Битлз" серіктестігі ресми түрде таратылды, бұл оқиға Плаза қонақүйінде өтті. АҚШ-та Dark Horse 16 желтоқсанда RIAA-дан алтын диск алды. Альбом Cash Box және Record World құрастырған ұлттық чарттарда 4-орынға жетті. Канадада ол 1975 жылдың ақпан айының басында RPM Top 100 тізімінде 42-орынды иеленді. 23 желтоқсанда жарық көрген "Ding Dong" синглы 36-орынға көтерілді, бұл да үлкен жетістік болды, себебі кешіккен шығарылысының арқасында ән мерекелік кезеңдегі бағдарламалардан шығарылды. Dark Horse Австрия, Нидерланды және Норвегияда топ-10-ға, содан кейін ең жақсы 50 ән тізіміне енді. Бұл бұрынғы "Битлз" мүшесі үшін нашар нәтиже болды, одан бұрын 1970 жылы Старрдың "Beaucoups of Blues" альбомы сол елдерде чартқа ілге алмаған еді. Бұл Харрисонның коммерциялық сәттілігіндегі күрт өзгеріс болды, өйткені оның бұрынғы үш жеке альбомы (Концерт Бангладеш үшін концерттік альбомын қоса алғанда) Ұлыбританияда 1-орын немесе 2-орынды иеленген болатын. 1975 жылдың 28 ақпанында Ұлыбританияда сингл ретінде шығарылған "Dark Horse" та чартқа ілге алмады.

Қайта шығару

Dark Horse 1992 жылдың қаңтар айында CD форматында жарық көрді. Альбом қайтадан ремастерингтен өтіп, 2014 жылдың қыркүйегінде Харрисонның The Apple Years 1968–75 жинағының бір бөлігі ретінде қайта шығарылды. Бонус тректер ретінде қайта шығарылған нұсқада бұрын жарияланбаған "Dark Horse" демо-жазбасы және ұзақ уақыт бойы қол жетімсіз болған "I Don't Care Anymore" әні бар. Автор Кевин Хаулетт CD кітапшасындағы мақаласын жазды, ал жинаққа ғана арналған DVD-де Харрисонның "Ding Dong, Ding Dong" әніне түсірген промо-видеосы және Capitol компаниясының 1974 жылғы альбомның телеарнадағы жарнамасы орналасқан. Бұл Харрисон мансабындағы ең нашар жұмыстарының бірі болды. "Beatle George" әнін орындаудан бас тартуына байланысты қызу пікір-таластар орын алған турнеде, Ленгтің сөзімен айтқанда, Харрисон бұрын-соңды болмаған "еретік әрекеттерге" барыпты. Оның жаңа туындысы өзінің құндылығымен бағаланбастан, Харрисонға қарсы "аң ауруы" жарияланды; тағы бір биограф, Эллиот Хантли, 1974 жылдың соңында бұрынғы Beatle-ге қарсы "ашудың цунамиі" шабуылдағанын жазды. Rolling Stone журналының редакторы Джим Миллер "Трансценденталды орташалық" деген тақырыпта жариялаған рецензиясында Dark Horse-ді "апатты турнеге" сай "апатты альбом" және "саспақ жұмыс" деп атады. Ал, сол басылым бір жыл бұрын Харрисонның Living in the Material World альбомын жоғары бағалаған еді, Миллер Dark Horse-ді "өз ортасынан шығып, мерзімге дейін жұмыс істеген, жаңа 'LP өнімдерін' жылдам жеткізуге тырылып, талантын жоғалтқан орындаушының шежіресі" деп сипаттады. Сондай-ақ ол: "Шындығында, Джордж Харрисон ешқашан ұлы суретші болған емес, енді ол қабілетті артист бола ма деген сұрақ туындайды", - деді. The Village Voice журналында жазған Роберт Кристагау альбомның "транссубстанциациясына" наразылық білдіріп, әсіресе "Māya Love" әнінің мәтінін мысқылдады, "онда 'терезе шынысы' 'терезе миына' айналады. Бұл дегеніміз, ауырсыну (шыны, түсінесіз бе?) мимен бірдей ме? Осы құлақтандырғыш ақымақ білетіні үшін" Майк Джан High Fidelity журналында Харрисонды "рецептісіз ұйқы таблеткасын сатты, себебі бұл әсері қатты басаңдататын зат" деп айыптап, тұтқындауға шақырды. Джан үш рет тыңдағаннан кейін тек "Ding Dong, Ding Dong" әні есіне түскенін, бірақ тек әннің мәтініне сенбеуіне байланысты екенін қосты. Ал Billboard журналының рецензенты альбомды "тамаша" деп сипаттап, оны Харрисонның 1970 жылғы All Things Must Pass үш LP альбомымен салыстырды. Melody Maker журналының Брайан Харриган Харрисонды "музыкада жаңа санат құрды – Country and Eastern" деп бағалап, оның "шебер" слайд-гитара ойнауын және "керемет" ән айтуын жоғары бағалады. Кейбір тректердің ұзақ болғанын мойындаған Харриган: "Иә, қасиетті ковбой жақсы туынды жасады" деп қорытындылады. Circus Raves журналында жарияланған мақаласымен бірге, онда ол Харрисон-Шанкар концерттері туралы жағымсыз хабарлардың дұрыстығына күмән келтіріп, Харрисонның Beatles-тен кетуге деген ниетін қорғады, Майкл Гросс Dark Horse-ді сапа жағынан All Things Must Pass-ке тең деп бағалап, жаңа альбомның "жақсы өндірісі мен әдемі әндері" арқасында одан да асып түсетінін айтты.

Dark Horse was released on CD in January 1992. The album was remastered again and reissued in September 2014, as part of the Harrison box set The Apple Years 1968–75. As bonus tracks, the reissue includes a previously unreleased demo of "Dark Horse" and the long unavailable "I Don't Care Anymore". Author Kevin Howlett supplied a liner note essay in the CD booklet, while the DVD exclusive to the box set contains Harrison's promotional video for "Ding Dong, Ding Dong" and Capitol's 1974 television ad for the album. and the worst of Harrison's career. Released amid the furore surrounding his refusal to play "Beatle George" during a tour that was a "whirlwind of pent up Beatlemania", in Leng's words, it was as if Harrison had already committed "acts of heresy". Rather than having his new work judged on its own merits, it was "open season" on Harrison; another biographer, Elliot Huntley, has written of the "tsunami of bile" unleashed on the ex Beatle in late 1974. In his review subtitled "Transcendental Mediocrity", Jim Miller of Rolling Stone called Dark Horse a "disastrous album" to match the "disastrous tour", and a "shoddy piece of work". In contrast with the praise that the same publication had lavished on Harrison for Living in the Material World the year before, Miller described Dark Horse as a "chronicle of a performer out of his element, working to a deadline, enfeebling his overtaxed talents by a rush to deliver new 'LP product, and stated: "In plain point of fact, George Harrison has never been a great artist the question becomes whether he will ever again become a competent entertainer." Writing in The Village Voice, Robert Christgau bemoaned the album's "transubstantiations" and particularly ridiculed the lyrics to "Māya Love", "in which 'window pane' becomes 'window brain.' Can this mean that pain (pane, get it?) is the same as brain? For all this hoarse dork knows " Mike Jahn provided a withering assessment in High Fidelity, saying that the US Food and Drug Administration should arrest Harrison for "selling a sleeping pill without a prescription, for a downer this definitely is". Jahn added that only "Ding Dong, Ding Dong" registered with him after three listens, but only due to his incredulity at the lyrics. By contrast, Billboards reviewer described the album as "an excellent one" and compared it favourably with Harrison's acclaimed 1970 triple LP, All Things Must Pass. Brian Harrigan of Melody Maker credited Harrison with establishing "a new category in music – Country and Eastern" and lauded his "nifty" slide guitar playing and "tremendous" singing. Although he found some of the tracks overlong, Harrigan concluded: "Yep, the Sacred Cowboy has produced a good one." Combined with his feature on the tour in Circus Raves, in which he questioned the accuracy of the negative reports about the Harrison–Shankar concerts and defended Harrison's desire to move on from the Beatles, Michael Gross described Dark Horse as matching All Things Must Pass in quality, and "surpassing" it at times, thanks to the new album's "clarity of production and lovely songs".

Ретроспективті бағалаулар

Харрисонның 2001 жылғы қарашада қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Rolling Stone журналына жазған Грег Кот Dark Horse-тің Material World-пен салыстырғанда «жаздырақ сарындағы» дыбысын жақсы бағалады, бірақ оның дауысы альбомның көп бөлігін «көңіл көтеруге арналмаған, әзіл-қалжыңға толы орындауға» айналдырғанын айтты. Сол басылымда Микал Гилмор Dark Horse-ті «Харрисонның ең қызықты туындыларының бірі – өзгеру мен жоғалту туралы жазба» деп сипаттады. 2004 жылғы «The Rolling Stone Album Guide» басылымында Мак Рэндалл Харрисонның ларингитіне қарамастан Dark Horse жұмысын жалғастырғанын, «бірнеше жақсы әндерді дауысының қалыңдығымен бүлдіргенін» жазды. AllMusic-тен Ричард Джинелл «Dark Horse» және «тамаша» «Far East Man» әндерін бөліп көрсетті, бірақ Харрисонның дауысы ларингиттен зардап шеккен кезде альбом шығару арқылы жеке орындаушы ретінде бұрынғы топтастарының алдында жинаған беделінің көп бөлігін жоғалтқанын айтты. Mojo журналының Джон Харрисі Dark Horse-ті «сәнді емес, ұзақ ойналмайтын альбом» деп сипаттады, ал «Far East Man» – жалғыз құтқаратын трек. PopMatters-тен Скотт Элингбург: «Dark Horse-ті ерекше ететін нәрсе – «All Things Must Pass» әнінен басқа, Харрисонның музыка ойнағанда ештеңесі жоқ сияқты, ал барлық әлемді иемденуге дайын болғандай сезім береді». 2012 жылы PopMatters журналына Пит Проун Леннон мен Маккартнидің жеке шығарылымдары сияқты, альбомда да назардың жетіспеушілігі байқалатынын, бірақ ол әділ емес сыншылардың аяусыз сынына ұшырағанын айтты. Проунның пікірінше, сыншыларды ашуландырған сол ерекшелік – «70-ші жылдардың өндірісіне тым көп көңіл бөлген кезеңде бұзық, джемді дыбыс» – пост-панк пен гранж дәуіріндегі поп-мәдениетте өз орнын тапқан және альбомға «гараж/DIY» стиліндегі қайта жаңғыру сыйлаған. Classic Rock журналына арналған Apple Years жинағына жазған Пол Тринка: «Бұл жинақтың ең қызықтысы – 70-ші жылдардың ортасына сай келмейтін тыныштығы мен терең ойға дайындығы бар альбомдар. Dark Horse – әдемі, ұсақ-түйекке дейін ойластырылған сәттерге толы». «Simply Shady» және атаулық тректі ерекше атап көрсеткен Тринка: «Тек «Ding Dong, Ding Dong» ұялтады». AllMusic редакторы Стивен Томас Эрлевин Dark Horse-ті «қарама-қарсылыққа толы, бірақ қызықты» деп сипаттады. Роберт Родригес Битлздің жеке жолындағы алғашқы он жылдығы туралы кітабында Dark Horse-ті Леннонның Mind Games және Rock 'n' Roll сияқты «кереметке жақын» туынды деп бағалады, сондай-ақ Харрисонның «сәтті кезеңі» тек Extra Texture альбомымен аяқталды. Ultimate Classic Rock Dark Horse-ті 2018 жылдың соңына дейін шыққан ең жақсы Битлз жеке альбомдарының тізімінде 31-ші орынға (63-тен) қойды. Junkee журналы ұқсас тізімде оны 5-ші орынға қойып, альбомды «көңілді, аяқтарды жерден көтеріп билетейтін шедевр» деп атады, ол жасымен бірге жақсарды және «керемет атаулық әнмен бірге ұсталып тұрған, ең әдемі туынды».

Writing for Rolling Stone shortly after Harrison's death in November 2001, Greg Kot approved of Dark Horses "jazzier backdrops" compared with Material World, but opined that his voice turned much of the album into an "unintentionally comic exercise". In the same publication, Mikal Gilmore identified Dark Horse as "one of Harrison's most fascinating works – a record about change and loss". Writing in the 2004 edition of The Rolling Stone Album Guide, Mac Randall said that, in persevering with Dark Horse despite his laryngitis, Harrison "ruins several decent songs with croaky vocals". Richard Ginell of AllMusic highlights "Dark Horse" and the "exquisite" "Far East Man" but rues that, in issuing an album when his voice was ravaged by laryngitis, Harrison eroded much of the prestige he had gained over his former bandmates as a solo artist. Mojos John Harris describes Dark Horse as "Not pretty a tanking long player", with "Far East Man" the only redeeming track. while Scott Elingburg of PopMatters opined: "What makes Dark Horse so unique is that, aside from All Things Must Pass, Dark Horse sounds and feels like Harrison is playing music like he has nothing to lose and all the world to gain." Writing for PopMatters in 2012, Pete Prown said that, as with Lennon and McCartney solo releases, the album displayed a lack of focus but it remained the target of unfair critical scorn. In Prown's view, the same quality that incensed critics originally – "its sloppy, jammy sound, which would have been heresy in the over produced '70s" – had since been validated in a pop culture informed by post punk and grunge, and had lent the album a redemptive "garage/DIY grit". In his review of the Apple Years box set, for Classic Rock magazine, Paul Trynka writes that "The surprise of this set is the albums whose quietness and introspection were out of tune with the mid 70s. Dark Horse [is] packed with beautiful, small scale moments." While identifying "Simply Shady" and the title track among the standouts, Trynka adds: "Only 'Ding Dong, Ding Dong' embarrasses " AllMusic editor Stephen Thomas Erlewine describes Dark Horse as "a mess but a fascinating one". In his book on the Beatles' first ten years as solo artists, Robert Rodriguez rates Dark Horse a "near great" work, like Lennon's Mind Games and Rock 'n' Roll, adding that Harrison's "hot streak" only ended with Extra Texture. Ultimate Classic Rock ranked Dark Horse 31st (out of 63) in their list of the best Beatles solo albums released up to late 2018. In a similar list, Junkee ranks it at number 5, describing the album as a "big, footstomping masterpiece" that has improved with age, and "a work of considerable beauty, held in place by the crushing, excellent titular song".