Ресейлік Халық Одағы: 1905-1917 жылдардағы ұлтшыл саяси қозғалыс
Union of the Russian People
Союз русского народа (СРН): правая националистическая партия Российской империи (1905-1917). Антисемитизм, монархизм, борьба с либерализмом и социализмом.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейге адал, оңшыл ұлтшыл саяси партия (1905-1917)
Russian loyalist far right nationalist political party (1905 1917)
Ресей халқының одағы (РХО) (Союз русского народа; СРН/SRN) – 1905-1917 жылдар аралығында Ресей империясындағы қара жүздік монархистік саяси ұйымдардың арасындағы ең маңызды оңшыл ұлтшыл саяси партия. Ол «фашистік қозғалыстың ерте орыс үлгісі» деп сипатталды, себебі ол социализмге, либерализмге қарсы және «барлығынан бұрын антисемит» болды. Одақтың әдістері Ресей Ассамблеясы қабылдайтын дұрыс мінез емес еді. Адвокат және журналист Булацельден басқа, РХО-ның тағы бір жетекші зиялысы Санкт-Петербург университетінің приват-доценті (аға оқытушысы) Б. В. Никольский болды. Одақ ең алдымен «Ұлы орыс ұлтшылдығы» қозғалысы болды. Оның алғашқы мақсаты «Ұлы Ресей, Біріккен және Бөлінбес» болуы еді. Оның ұлтшылдығы ксенофобия мен расизмге негізделген.
The Union of the Russian People (URP) (Союз русского народа; СРН/SRN) was a loyalist far right nationalist political party, the most important among Black Hundredist monarchist political organizations in the Russian Empire between 1905 and 1917. It has been described as 'an early Russian version of the Fascist movement', as it was anti socialist, anti liberal, and 'above all anti Semitic'. The methods of the Union were not what the Russian Assembly considered proper conduct. Save lawyer and journalist Bulatsel, another leading intellectual of the URP was B. V. Nikolsky, privatdozent (senior lecturer) at Petersburg University. The Union was above all a movement of 'Great Russian nationalism'. Its very first aim it had declared to be a 'Great Russia, United and Indivisible'. Its nationalism was based on xenophobia and racism.
Жасау
Ресей халқының одағы 1905 жылғы революциядан кейін құрылған ең радикалды оңшыл топтардың ең маңыздысы болды. Ол 1905 жылғы қазан айында екі «кіші мемлекеттік қызметкер» Александр Дубровин мен Владимир Пуришкевичтің бастамасымен солшылдарға қарсы халықты жұмылдыру және біріктіру мақсатында құрылды. Одақтың манифесті кез келген саяси партияға, бюрократия мен интеллигенцияға «халықтың наразылығын» білдірді. Бұл топ оларды «царь мен халқының арасындағы тікелей байланысқа» кедергі келтіретін күштер деп қарады. Бұл Николай II-ге терең әсер етті, өйткені ол да XVII ғасылғы Мәскеу мемлекетіндегідей жеке билікті қайта орнатуға терең сенімді болды. Ұйымды бірнеше көрнекті шіркеу өкілдері де қолдады, олардың ішінде патша отбасының жақын досы және болашақ православие қасиеттісі Иоанн Кронштадтский, монах Илиодор және епископ Гермоген болды. Оған сонымен қатар сот және үкіметтің жетекші өкілдері де қолдау көрсетті, олардың бірі – Ішкі істер министрі Николай Маклаков. Ол Одақтың белгісін тағып, Одақ пен оның басшыларына «лоялдық ресейліктерді» автократияны қорғау үшін біріктіруде «толық сәттілік» тіледі. Сондай-ақ, патша Одаққа қаржы жұмсауға бұйрық берді, ал Ішкі істер министрлігі Одақтың газеттерін қаржыландырды және құпия арналар арқылы оларды қарумен қамтамасыз етті. Оның бағыныштылары революционерлер мен либералдардың халық арасындағы ықпалына қарсы тұру үшін ашық ұйым құруға белсенді жұмыс істеді. Осы кезеңде жандармдар департаментінің саяси бөлімінің бастығы Петр Рачковский полковникке (кейін генерал) осындай әрекеттер туралы хабарлады және Герасимовке Дубровинмен таныстыруды ұсынды. Олардың кездесуі 1905 жылғы қазан айының соңында Рачковскийдің пәтерінде өтті. Күшті әкімшілік қолдау мен қаржыландырудың арқасында Ресей халқының одағы құрылғаннан кейін екі аптадан аспайтын уақыт ішінде алғашқы жаппай іс-шарасын ұйымдастырып, өткізді. 1905 жылғы 21 қарашада [ескі стиль бойынша 8 қараша] Санкт-Петербургтегі танымал Михайловский манежінде 2000-ге жуық адам қатысқан Одақтың алғашқы митингісі өтті. Оркестр ойнады, шіркеу хоры «Құдайға мақтау» және «Царь – құдай» әндерін шырқады; Одақтың басшылары (Дубровин, Пуришкевич, Булацель, Никольский) арена ортасына орнатылған трибунадан халыққа сөз сөйледі. «Ресейлік жиналысынан» арнайы қонақтар: князь М.Н. Волконский, «Новое Время» газетінің журналисі Николай Энгельхардт және екі епископ жаңа партияны өз сөздерімен қарсы алды. Патша сарайының мүшелері, мысалы, Ұлы князь Николай Николаевич, Александр Трепов және басқа да үкімет шенеуніктері мен дін қызметкерлері «мұндай қозғалысты күмәнсіз құптады». Сергей Витте жоғары лауазымды шенеуніктердің арасында «Одаққа ашық қарсы болған» сирек адам болды (өз естеліктерінде ол Дубровинды «өкілді және бейшара басшы» деп сипаттайды).
The Union of the Russian people was by far the most important of the extreme rightist groups formed in the wake of the 1905 Revolution. It was founded in October 1905 as a movement to mobilise and rally the masses against the Left, by the two 'minor government officials' Alexander Dubrovin and Vladimir Purishkevich. The Union's Manifesto expressed a 'plebeian mistrust' of every political party, as well as the bureaucracy and the intelligentsia. The group looked at these as obstacles to 'the direct communion between the Tsar and his people'. This struck a deep chord with Nicholas II, who also shared the deep belief in re establishment of autocratic personal rule, as had existed in the Muscovite state of the 1600s. Several prominent, leading church members were also supportive of the organisation, among them the royal family's close friend and future Orthodox Saint John of Kronstadt, Iliodor the monk, and Bishop Hermogenes. It also had support from leading members of the court and government, one of the supporters being the Minister of the Interior Nikolay Maklakov. he wore the badge of the Union, and wished the Union and its leaders 'total success' in their efforts to unite what he called 'loyal Russians' in defence of the autocracy. The Tsar also gave orders to provide funds for the Union, and the Ministry of the Interior complied by funding the Union's newspapers, and also providing them with weapons through secret channels. while his subordinates actively worked upon creation of an open organisation to counteract the influence of revolutionaries and liberals among the masses. Around the same the head of the political section of gendarmes department Pyotr Rachkovsky reported his chief, Colonel (later General) about such attempts and proposed Gerasimov to introduce him to Dubrovin. Their meeting took place in late October 1905 in the apartment of Rachkovsky. With powerful administrative support and funding at their disposal, the Union of the Russian People managed to organise and conduct its first mass public event less than a fortnight after its creation. The first public rally of the URP, with about 2,000 attendance, was held on November, 21 1905 [O. S. 8 1905] in Mikhailovsky Manege, a popular venue in Petersburg. An orchestra was playing, a church choir sang "Praise God" and "Tsar Divine"; leaders of the URP (Dubrovin, Purishkevich, Bulatsel, Nikolsky) addressed the mob from a rostrum erected in the centre of the arena. Special guests from the "Russian Assembly": Prince M. N. Volkonsky, journalist from Novoye Vremya Nikolai Engelhardt and two bishops also welcomed the new party with their speeches. Members of the Tsar's court, like Grand Duke Nikolai Nikolayevich, Alexander Trepov, and other government officials and clergy members 'unquestionably welcomed a movement such as this'. Sergei Witte was a rare occasion among high ranking officials being 'unequivocally hostile to the URP' (in his memoirs he calls Dubrovin a 'high handed and abusive leader').
Көшедегі ұрыс
Одақ патша Николай II-нің солшыл революционерлерге қатаң жаза беруден бас тартуына үлкен қорқынышпен қарады. Сондықтан Одақ патша үшін бұл жұмысты өздері ұйымдастыруға шешім қабылдады және революционерлермен көшеде күресу үшін, демократтардың "Қара жүздер" деп атаған жарымәскери отрядтарын құрды. Бұл әскериленген топтар көшелерде жүріп, қалталарында пышақтар мен темір жұдырықтарды алып жүрді, сонымен қатар иконалар мен кресттер сияқты діни нышандарды, патриоттық тулар мен патша Николай II-нің портреттері сияқты императорлық символиканы тасыды. 1906 жылдың қазанында олар "Объединённый русский народ" (Біріккен орыс халқы) деген қара жүзші ұйым құрды.
The Union was horrified by Tsar Nicholas II's refusal to strike down harshly on the Leftist revolutionaries. The Union, therefore, decided to organise this for the Tsar, and organised paramilitary bands, which came to be known as the 'Black Hundreds' by the democrats, to fight revolutionaries in the streets. These militant groups marched through the streets holding in their pockets knives and brass knuckles, and carrying religious symbols such as icons and crosses and imperial ones such as patriotic banners and portraits of Tsar Nicholas II. In October 1906, they formed a Black Hundredist organisation called Russian People United (Объединённый русский народ).
19061917 жыл
1906 жылға қарай Одақтың 1000 түрлі бөлімшесінде 300 000 мүшесі болды. Одақ еврейлерге қарсы погромдардың (әсіресе 1906 жылы Гомель, Ялта, Белосток, Одесса, Седлец және басқа қалаларда) негізгі қозғаушы күшіне айналды (кездесулер, жиналыстар, лекциялар, манифестациялар және жаппай діни дұғалар арқылы), және ОРП мүшелері осы погромдарға белсенді қатысты. Бейлисс ісінен кейін Николай II өзінің үкіметін қолдау үшін Ресей халқы одағы сияқты ұйымдар таратып, халық арасында кең таралған антисемитизмді пайдаланды. Бұл топтардың ішінде алғашқылардың бірі болып, «Бейлисс ісі» деп аталатын ритуалдық кісі өлтіру айыбын таратты және Менахем Бейлисс сот процесі кезінде антисемиттік қудалауды қолдады. 1908-10 жылдары ОРП ішіндегі кикіреулер ұйымды бірнеше шағын ұйымға бөліп жіберді, олар үнемі бір-бірімен қақтығысты: Архангел Михаил одағы (Союз Михаила Архангела), Ресей халқы одағы (Союз русского народа), Петербургтегі Дубровиннің Бүкілресейлік Ресей халқы одағы (Всероссийский дубровинский Союз русского народа в Петербурге) және т.б. 1917 жылғы ақпан революциясынан кейін барлық қара жүздік ұйымдар күштеп таратылды және тыйым салынды. 1917 жылғы ақпан революциясынан кейін көп ұзамай УРП қызметі тоқтатылып, оның басшысы Александр Дубровин тұтқындалды.
By 1906 the Union had a total of 300,000 members spread over 1,000 different branches. The Union also became the main instigator (through meetings, gatherings, lectures, manifestations and mass public prayers) of the pogroms against Jews (especially in 1906 in Gomel, Yalta, Białystok, Odessa, Sedlets and other cities), in which members of the URP often took an active part. In the wake of the Beiliss Affair, Nicholas II used the large wave of antisemitism in the population, spread and rallied by groups such as the Union of the Russian People, to rally support for his regime. It was one of the first to extreme Rightist groups which had proclaimed a charge of ritual murder in the so called Beiliss Affair, and supported the anti Semitic persecution throughout the trial of Menahem Beiliss. In 1908–10, the infighting in the URP broke the organisation into several smaller entities, which were in constant conflict with each other: Union of Archangel Michael (Союз Михаила Архангела), Union of the Russian People (Союз русского народа), Dubrovin's All Russian Union of the Russian People in Petersburg (Всероссийский дубровинский Союз русского народа в Петербурге), etc. After the February Revolution of 1917, all of the Black Hundredist organisations were forcefully dissolved and banned. Soon after the February Revolution of 1917, the URP was suspended and its leader Alexander Dubrovin was arrested.
Партия басшылары мен ұйым
ОРП-ның жоғарғы органы Бас Кеңес (Главный Совет) деп аталды. Оның төрағасы Александр Дубровиннің екі орынбасары болды: асыл жер иесі және болашақ Дума депутаты Владимир Пуришкевич және инженер А. И. Тришатный. Басқа алты мүшесінің (Павел Булатцель, Джордж Бутми, П. П. Сурин және т.б.) төртеуі саудагерлер, ал екеуі шаруа тегінен шыққан. Петербург саудагері И. И. Баранов ОРП-ның қазынашысы болды, ал адвокат Сергей Тришатный (орынбасардың ағасы) хатшылық қызметін атқарды.
The supreme body of URP was called the Main Council (Главный Совет). Its chairman Alexander Dubrovin had two deputies: noble landowner and future Duma Deputy Vladimir Purishkevich and engineer A. I. Trishatny. From six other board members (Pavel Bulatzel, George Butmi, P. P. Surin and others) four belonged to the merchant estate, and two were peasants by origin. A merchant from Petersburg I. I. Baranov was the treasurer of the URP, and barrister Sergei Trishatny (elder brother of a Deputy Chairman) performed as secretary.