Кіріспе
Портлендтегі теміржол көпірі, Орегон штаты. Вилламет өзені арқылы салынатын көпірдің құрылысы 1906 жылғы тамыз айында басталды. Алғашқы пойыз 1908 жылғы 23 қазанда көпірден өтті, ал қараша айында көпір тұрақты пайдалануға ашылды. Спокан, Портленд және Сиэтл темір жолының жаңа бағыттағы тұңғыш жолаушылар пойызы 1908 жылғы 17 қарашада жүріп өтті. Портлендтегі аялдамасы 11-ші авенюдегі N.W. Hoyt көшесінде орналасқан Солтүстік жағалау депосы болды, ал емес Юнион станциясы. SP&S қызметі 1922 жылы Юнион станциясына көшірілді (ресми түрде 2005 жылы BNSF Railway деп аталатын болды).
Construction of the Willamette River bridge began in August 1906. The first train crossed on October 23, 1908, and the bridge opened for regular use in November. The Spokane, Portland and Seattle Railway's first scheduled passenger train on the new line into and out of Portland operated on November 17, 1908, and the terminus in Portland was the North Bank Depot on N. W. Hoyt Street at 11th Avenue, rather than Union Station. SP&S service moved to Union Station in 1922. (officially shortened to BNSF Railway in 2005).
Апаттар
Көпір 1978 жылғы 29 қазанда норвегиялық контейнерлік кеме, "М. В. Мари Бакке" соқтығысқанда ауыр зақымдар алды. Кеме толық ашық күйде болған айналмалы бөлігінің өзенге қарайғы жағына шапты; бұл оның қалыпты жағдайы еді, себебі айналмалы бөлік пойыздар өткенде ғана жабылатын. Жөндеу жұмыстары жеті аптаға созылды және 1979 жылдың қаңтарында ғана аяқталды. Осы уақыт аралығында BN және Amtrak пойыздары Юнион-Пасифик теміржолдары арқылы және Болат көпір арқылы өзеннің батыс жағына бағытталды. Соңында тараптар соттан тыс келісімге келді, нәтижесінде кеме компаниясынан шамамен 3,5 миллион доллар өндірілді. Оқиға салдарынан экипаждың екі мүшесі қаза тапты. Бұл көпір тарихындағы ең ауыр теміржол оқиғасы болды. Адам факторы салдарынан оқиға болды, яғни пойыз экипажы қызыл сигналға көңіл бөлмеген.
Тік көтеру көпірін қайта құру
Орталық айналмалы бөлігі 1989 жылы аяқталған екі жылдық жобада, негізінен федералдық грант есебінен қаржыландырылған тік көтергіш бөлік пен мұнаралармен ауыстырылды. Бұл өзгеріске дейін көптеген жылдар бойы көптеген кемелер көпірге соқтығысқан. Жобалау және инженерлік жұмыстар аяқталғаннан кейін, 1987 жылдың мамыр айында Портленд қаласындағы Riedel International Inc. компаниясына 28 миллион долларлық келісімшарт тапсырылды. Жағалау күзеті конверсияның басым бөлігін қаржылады, бірақ Burlington Northern шығындардың шамамен 3 пайызын төледі. Өзен және теміржол қозғалысына кедергі келтірмеу үшін жоба 72 сағат ішінде жүзеге асырылатындай етіп мұқият үйлестірілді. Жұмыс 1989 жылдың 8 тамызында 81 жылдық айналмалы бөлікті алып тастаумен басталды. Үш айдан кейін, күзгі балық көші-қонынан кейін, оралымды тіреуіш динамитпен жарылып алынды, содан кейін навигациялық арна 230 футтан (70 м) 497 футқа (151 м) дейін кеңейтілді. Толық көтерілген кезде, ол төмен су деңгейінде 200 фут (61 м) тік биіктікке дейін кепілдік береді. Екі жақтағы сигналдар көтергіш бөлік жоғары көтерілгенде пойыздардың көпірге кірмеуін қамтамасыз етеді, бірақ сақтық шарасы ретінде барлық пойыздар көпір операторымен радиоарқылы байланысып, өтуге рұқсат алуы тиіс. Көпір операторы күні-түні, жыл бойы жұмыс істейді. Көпірден күніне шамамен 30-35 пойыз өтеді.