Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын трубашысы және хабар таратушысы (1921–2008)
Оқшаң ұйымдастырушы
English trumpeter and broadcaster (1921–2008)
the gunpowder plotter
Хамфри Ричард Адеан Литтлтон (23 мамыр 1921 – 25 сәуір 2008), сондай-ақ Хамф деп белгілі, Литтлтон әулетінен шыққан ағылшын джаз музыканты және хабар таратушысы. Оқушы кезінде трубаны өздігінен үйренген Литтлтон кәсіби музыкантқа айналып, жетекшісі болған сегіз адамдық тобы 1956 жылы "Bad Penny Blues" атты хит-сингл жазды. Хабар таратушы ретінде ол 40 жыл бойы BBC Radio 2 арнасында "The Best of Jazz" бағдарламасын жүргізіп, BBC Radio 4 арнасында "I'm Sorry I Haven't a Clue" комедиялық ойынының жүргізушісі болды, осылайша Ұлыбританиядағы ең тәжірибелі ойын жүргізушісі атанды. Литтлтон сонымен қатар Daily Mail газетінде ұзақ жылдар бойы жарияланған Flook сериясының авторы, каллиграф және Итальян жазуы қоғамының президенті болды.
Humphrey Richard Adeane Lyttelton (23 May 1921 – 25 April 2008), also known as Humph, was an English jazz musician and broadcaster from the Lyttelton family. Having taught himself the trumpet at school, Lyttelton became a professional musician, leading his own eight piece band, which recorded a hit single, "Bad Penny Blues", in 1956. As a broadcaster, he presented BBC Radio 2's The Best of Jazz for forty years, and hosted the comedy panel game I'm Sorry I Haven't a Clue on BBC Radio 4, becoming the UK's oldest panel game host. Lyttelton was also a cartoonist, collaborating on the long running Flook series in the Daily Mail, and a calligrapher and president of The Society for Italic Handwriting.
Ерте өмір және мансап
Литтлтон Итон колледжінде (сонда Букингемширде) дүниеге келді, оның әкесі Джордж Уильям Литтлтон (8-ші виконт Кобхемнің екінші ұлы) – үй иесі болды. (Чарльз Литтлтонның еркек желісінен тараған ұрпақ ретінде, Литтлтон Кобхем виконттығына және Литтлтон барониясына мұрагерлік құқығына ие болды.) Саннингдейл дайындық мектебінен кейін Литтлтон Итон колледжіне оқуға түсті. Ол 10-шы виконт Кобхемнің және Вестминстер герцогинясы Виола Гровенордың туысы, сондай-ақ саясаткер және спортшы Альфред Литтлтонның шөбересі болды. Бәрі де Итон колледжінде оқыған. Итон кезінде Литтлтон лорд Кэррингтонға шәкірт болып, джазға деген сүйіспеншілігін дамытты. Ол трубашы Луи Армстронгтан (кейін Литтлтонды "Англиядағы ол кісі, жанды дауысымен ойнайды" деп атады) және Нат Гонелладан шабыт алды. Ол аспапты өзі үйреніп, 1936 жылы мектепте квартет құрды, оның құрамында болашақ журналист Людовик Кеннеди барабаншы болды. Мектепті бітіргеннен кейін Литтлтон Оңтүстік Уэльстегі Порт Талбот болат табақтары зауытында жұмыс істеді, бұл тәжірибе оны "романтикалық социалист" деп санауына себеп болды. Соғысқа шақырылғаннан кейін, 1941 жылдың 29 қарашасында болашақ саясаткер Марк Бонхам Картермен бірге Гренадерлік гвардияға екінші лейтенант болып кірді, және "Аваланша" операциясы кезінде Италияның Салерно қаласындағы шайқаста, бір қолында пистолет, екіншісінде трубасымен жағаға түсті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін демобилизациядан кейін ол екі жыл бойы Камбервелл өнер колледжінде оқыды. 1949 жылы Daily Mail газетіне карикатурашы болып жұмысқа орналасты, 1956 жылға дейін сол жерде жұмыс істеді. Ол Уоли Фокспен бірлесіп, ұзақ жылдар бойы жарық көрген Flook комикс жолағының авторларының бірі болды.
Lyttelton was born at Eton College (then in Buckinghamshire), where his father, George William Lyttelton (second son of the 8th Viscount Cobham), was a house master. (As a male line descendant of Charles Lyttelton, Lyttelton was in remainder to both the Viscountcy Cobham and the Barony of Lyttelton.) From Sunningdale Preparatory School, Lyttelton duly progressed to Eton College. He was a first cousin of the 10th Viscount Cobham and of Viola Grosvenor, Duchess of Westminster and a great nephew of the politician and sportsman Alfred Lyttelton, the first man to represent England at both football and cricket, both of whom also attended Eton. At Eton, Lyttelton fagged for Lord Carrington and formed his love of jazz. He was inspired by the trumpeters Louis Armstrong (who subsequently referred to Lyttelton as "that cat in England who swings his ass off") and Nat Gonella. He taught himself the instrument, and formed a quartet at the school in 1936 that included the future journalist Ludovic Kennedy on drums. After leaving school, Lyttelton spent some time at the Port Talbot steel plate works in South Wales, an experience which led to his becoming what he termed a "romantic socialist". After being called up for war service, he was commissioned in the Grenadier Guards as a second lieutenant on 29 November 1941 alongside future politician Mark Bonham Carter, and saw action at Salerno, Italy, during Operation Avalanche, when he came ashore with his pistol in one hand, and his trumpet in the other. Following demobilisation after World War II, he attended Camberwell Art College for two years. In 1949, he joined the Daily Mail as a cartoonist, where he remained until 1956. He was one of the collaborators with Wally Fawkes on the long running cartoon strip Flook.
Жаз әншісі
Литтлтон оқуын жалғастыру үшін грант алды. Ол Камбервелл өнер мектебіне оқуға түсті, онда ол Уолли Фокспен танысты, ол да джазды жақсы көретін және кларнетте ойнайтын, сонымен қатар «Трог» деген атпен танымал карикатурашы еді. 1949 жылы Фокс оған Daily Mail газетінде жұмыс табуға көмектесті, ол Фокстың «Flook» комиксіне сөз жазды. 1947 жылы екеуі де Джордж Вебб Диксилендтеріне қосылды. Вебб соғыстан кейінгі британдық джаз өркендеуіне үлкен серпіліс берді. 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басында Литтлтон Нью-Орлеандағы дәстүрлі джаз формаларын жаңғыртуда белгілі болды және 1949 жылы Сидни Бешетпен бірге жазба жасады. Ол үшін ол Музыканттар одағының АҚШ-тан келген джаз музыканттарымен жұмыс істеуге тыйым салған шектеулерін бұзуға мәжбүр болды. 1956 жылы ол «Bad Penny Blues» атты Джо Мик өндірген әнімен поп-чартқа енді, ол Ұлыбританияның сингл чартында алты апта бойы болды. Уақыт өте келе Литтлтон американдық музыканттар, мысалы, трубашы Бак Клейтон ұсынған негізгі бағытқа көшті. 1953 жылы ол құрамына саксофоншыларды қоса бастады. Сол жылы бірде бұл өзгеріске оның жанкүйерлері наразылық білдірді. Бірмингем қалалық залындағы концертте альт-саксофоншы Брюс Тернердің тұңғыш өнері көрсетілген кезде «Үйге қайт, лас боппер!» деген жазуы бар баннер көтерілді. Кейде Эдди Харвидің көмегімен ол Би-би-си радио хабарлары мен жазбалары үшін үлкен оркестр жинады. 1957 және 1958 жылдары блюз әншісі Джимми Рашинг топпен Англияны аралап шықты, сондай-ақ Клейтон, Вик Диккенсон және Биг Джо Тернер 1965 жылы. Клейтон 1960-шы жылдардың басында Литтлтонмен бірге жазды және топпен көптеген гастрольдік сапарлар жасады. Клейтон өзін және Литтлтонды бауырлар деп есептеді. Ол сондай-ақ американдық қонақтар Ал Кейси, Бадди Тейт және Кенни Давернмен бірге жазды. 1958 жылы ол «Бұл сіздің өміріңіз» бағдарламасының кейіпкері болды, ол BBC теледидар театрында Эмонн Эндрюс тарапынан күтпеген сыйлыққа ие болды. Оның репертуары осы уақытқа дейін кеңейіп, тек Duke Ellington-ның сирек кездесетін шығармаларын ғана емес, тіпті Dizzy Gillespie-дің топ жинағынан «The Champ» әні де енді. Литтлтон тобы – ол өзін негізінен жетекші ретінде қарастырды – қазіргі танымал британдық музыканттардың, соның ішінде Тони Коу мен Алан Барнстың мансабын дамытуға көмектесті. 1983 жылы Литтлтон өзінің ескі жазбаларын, тобының болашақ жазбаларын және топ мүшелерінің жазбаларын қайта шығарған Calligraph Records компаниясын құрды. 2008 жылдың 11 наурызында ол BBC Radio 2-нің «Best of Jazz» бағдарламасын жүргізуді тоқтату туралы хабарлады. 2008 жылдың 23 шілдесінде Литтлтон радио тыңдаушыларының дауыс беруімен BBC Radio 2 Jazz Artist of the Year атанды.
Lyttelton received a grant for further study. He went to Camberwell School of Art, where he met Wally Fawkes, a fellow jazz enthusiast and clarinet player, also known as the cartoonist "Trog". In 1949, Fawkes helped him to get a job with the Daily Mail writing the words for Flook, Fawkes's comic strip. They had both joined the George Webb Dixielanders in 1947. Webb was an important catalyst in the British postwar jazz boom. In the late 1940s and early 1950s Lyttelton was prominent in the British revival of traditional jazz forms from New Orleans, recording with Sidney Bechet in 1949. To do so he had to break with the Musicians' Union restrictive practices which forbade working with jazz musicians from the United States. In 1956, he had his only pop chart hit, with the Joe Meek produced recording of "Bad Penny Blues", which was in the UK Singles Chart for six weeks. Over time, Lyttelton gradually shifted to a more mainstream approach favoured by American musicians such as trumpeter Buck Clayton. By 1953 he had begun to add saxophonists to the lineup. On one occasion in that year, the development did not meet with the approval of his fans. At a Birmingham Town Hall concert at which alto saxophonist Bruce Turner debuted, a banner with the words "Go Home Dirty Bopper!" was prominently unfolded. Occasionally, with the help of Eddie Harvey, he assembled a big band for BBC broadcasts and records. In 1957 and 1958 blues singer Jimmy Rushing toured England with the band, as did Clayton, Vic Dickenson and Big Joe Turner in 1965. Clayton recorded with Lyttelton in the early 1960s and toured with the band on numerous occasions. Clayton considered himself and Lyttelton to be brothers. He also recorded with visiting Americans Al Casey, Buddy Tate, and Kenny Davern. He was the subject of This Is Your Life in 1958, when he was surprised by Eamonn Andrews at the BBC Television Theatre. By now his repertoire had expanded, including not only lesser known Duke Ellington pieces, but even "The Champ" from Dizzy Gillespie's band book. The Lyttelton band — he saw himself primarily as a leader — helped develop the careers of many now prominent British musicians, including Tony Coe and Alan Barnes. In 1983, Lyttelton formed Calligraph Records, which reissued some of his old recordings, all future recordings by his band, and recordings by band members. On 11 March 2008, he announced that he would cease presenting BBC Radio 2's Best of Jazz. On 23 July 2008, Lyttelton was posthumously named BBC Radio 2 Jazz Artist of the Year, voted by radio listeners.
Хамфри Литтлтон тобы
Соғыстан кейінгі жылдарда Оксфорд көшесінің 100 нөміріндегі клубта оның тұрақты тобында Уоли Фокс, Кристи ағайындылары, Пат Хоуес және Джонни Паркер болды. 1958 жылдан бастап Литтелтонның ең жақсы құрамы сегіз мүшеден тұратын топ болды, онда үш саксофон (альто, тенор және баритон) болды, бірақ ақшаны үнемдеу үшін кейде жетіге дейін азайтылды. Дегенмен, ол радио хабарларын жазу және эфирге шығару үшін баритонды қайта қосып қоятын. Литтелтонның негізгі тобында әдетте Джимми Скидмор, Джо Темперли, Кэти Стобарт, Джимми Хейстингс, Майк Маккензи, Джон Барнс, Рой Уильямс және Пит Стрэндж сияқты танымал музыканттар, сондай-ақ Тони Коу, Алан Барнс, Джон Пикард, Карен Шарп және Джо Фукс сияқты жаңа таланттар ойнайтын. Литтелтон тобын отбасы сияқты қастерледі, кейбір мүшелері кетіп қайтқаннан кейін (Брюс Тернер, Стэн Грейг, Адриан Макинтош, Стобарт, Гастингс) қайта оралып, ұзақ жылдар бойы топта қалатын. Топтың кестесі тығыз болды, олар ел бойынша сатылып кеткен концерттерде жиі өнер көрсетті. Концерттерге кейде шақырылған әншілер немесе басқа топтармен бірлескен өнер көрсетулер кіретін. 1990 жылдары топ Хелен Шапиромен бірге «Хэмп пен Хелен» концерттерінің сериясымен гастрольдік сапарда болды. Олар сондай-ақ Акер Билк пен Джордж Мелли және Джон Чилтонның «Feetwarmers» тобымен бірге «Британдық джаздың алыптары» атты бірнеше турларда өнер көрсетті. Литтелтонның Ұлыбританиялық әнші Элки Брукспен ұзақ жылдарға созған кәсіби байланысы болды. 1960 жылдардың басында бірге жұмыс істегеннен кейін, олар 2000 жылдардың басында сатылып кеткен және жақсы қабылданған концерттік қойылымдармен жұмыс серіктестігін қайта жандандырды. 2000 жылдың басында топ Radiohead-тің «Amnesiac» альбомындағы «Life in a Glasshouse» трекіне музыкалық сүйемелдеу жасады, ол келесі жылы жарық көрді. 2003 жылы олар сыншылар тарапынан жоғары бағаланған «Trouble in Mind» альбомын шығарды және кейде концерттерде өнер көрсетуді жалғастырды. Литтелтон американдық вокалистка Стейси Кентті британдық тыңдаушыларға таныстырды. Литтелтонның соңғы тобында, өзінен басқа тромпет пен кларнетте ойнаған: Рей Вордсворт – тромбонда; Джимми Хейстингс – альт-саксофонда, кларнетте және флейтада; Джо Фукс – тенор-саксофонда және флейтада; Роб Фаулер – тенор-саксофонда, баритон-саксофонда және кларнетте; Тед Бимент – пианинода; Джон Рис Джонс – контрабаста және Адриан Макинтош – барабанда. Оның соңғы ресми жазбалары, тромпет пен кларнетке арналған бір-бір трек, оның соңғы «Cornucopia 3» CD-сінде (CLG CD 46) жарық көрді, олардың барлығын өзі бақылады. Басқа тректердегі тромпетті Тони Фишер орындады. Ол әнші ретінде де жазбалар жасады. Оның қазасынан кейін, Литтелтонның 2007 жылғы тобымен (Роберт Фаулердың орнына Карен Шарппен) Брекон джаз фестивалінде американдық тенорлық саксофонист Скотт Гамильтонмен бірге болған өнер көрсетуінің бір бөлігі BBCtv арнасында құрмет ретінде көрсетілді («Хэмптің соңғы тұруы»). Топ оның музыкасын орындап, концерттер беріп келеді. Тромпет бөлігін Тони Фишер орындайды, ал кейде әнші Сью Ричардсон және Карен Шарп сияқты бұрынғы Литтелтон тобының мүшелері де қатысады.
For several years during the postwar period at 100 Oxford Street his regular band included Wally Fawkes, the Christie brothers, Pat Hawes and Johnny Parker. From 1958, Lyttelton's favoured line up was an eight–piece band with three saxophones (alto, tenor and baritone), although this was reduced to seven occasionally to save money. But he would sometimes add the baritone again for broadcasts and recordings. Lyttelton's mainstream band usually included such established musicians as Jimmy Skidmore, Joe Temperley, Kathy Stobart, Jimmy Hastings, Mike McKenzie, John Barnes, Roy Williams and Pete Strange along with new talent such as Tony Coe, Alan Barnes, John Picard, Karen Sharpe, and Jo Fooks. Lyttelton regarded his band as a family, with some members returning to the fold after periods away and/or staying for long periods (Bruce Turner, Stan Greig, Adrian Macintosh, Stobart, Hastings). The band maintained a busy schedule, frequently performing sold out shows across the country. Performances occasionally included a guest singer, or a collaboration with another band. During the 1990s the band toured with Helen Shapiro in a series of Humph and Helen concerts. They also featured in several Giants of British Jazz tours with Acker Bilk and George Melly and John Chilton's Feetwarmers. Lyttelton had a long established professional relationship with UK singer Elkie Brooks. After working together in the early 1960s they rekindled their working partnership in early 2000 with a series of sold out and well received concert performances. In early 2000, the band played on the track "Life in a Glasshouse" on Radiohead's album Amnesiac, released the following year. In 2003, they released the critically acclaimed album Trouble in Mind and continued to perform occasional concerts. Lyttelton introduced American vocalist Stacey Kent to British audiences. Lyttelton's last band featured, apart from himself on trumpet and clarinet: Ray Wordsworth on trombone; Jimmy Hastings on alto sax, clarinet and flute; Jo Fooks on tenor saxophone and flute; Rob Fowler on tenor sax, baritone sax and clarinet; Ted Beament on piano; John Rees Jones on double bass and Adrian Macintosh on drums. His last formal recordings, one track each on trumpet and clarinet, appeared on his last CD 'Cornucopia 3', (CLG CD 46) all of which he supervised. Trumpet on the other tracks was played by Tony Fisher. He made some recordings as a vocalist. After his death, part of Lyttelton's appearance with his 2007 Band, (with Karen Sharpe instead of Robert Fowler), at the Brecon Jazz Festival, in which he was joined by American tenor saxophonist Scott Hamilton was shown by BBCtv as a tribute, (Humph's Last Stand). The band continues to give concerts performing his music. The trumpet part is played by Tony Fisher with occasional guest spots by singer Sue Richardson and ex–Lytteltonians such as Karen Sharp.
Радиодағы танымал тұлға
1967 жылдан 2007 жылдың сәуір айына дейін Литтлтон BBC Radio 2 арнасында «The Best of Jazz» бағдарламасын жүргізді, онда ол музыка тарихының барлық кезеңдерінен, соның ішінде заманауи үлгілерден де ерекше жинақталған жазбаларды ұсынды. 2007 жылы ол басқа жобаларға көбірек уақыт жұмсау үшін жылына екі тоқсандық маусыммен шектелуге бел буды. 1972 жылы Литтлтон BBC Radio 4 арнасында «I'm Sorry I Haven't a Clue» (ISIHAC) комедиялық ойынын жүргізуші болып тағайындалды. Бұл шоу бастапқыда BBC-нің дәстүрлі панельдік ойындарына (радио және теледидарда) комедиялық қарсы салмақ ретінде жасалған, олар көнеріп, формальды болып кеткен және «Ауырсыған тәте» имиджін сақтаған. Литтлтон өмірінің соңына дейін осы қызметін атқарып, өзінің салқынқанды, наразы және кейде шатасқан жүргізу стилімен, сондай-ақ екіұштылыққа толы әңгімелерімен танылды. Уильям Раштонның айтуынша, бұл «радиодағы ең нашар нәрсе» еді. Бағдарламаның сәттілігі радиода комедия ұсынылу жолына елеулі әсер етті, ал Литтлтонның бейнесі осы сәттіліктің маңызды бөлігі болды: ол хаостан қоршалған қарапайым адам еді. Қайтыс болған кезде Литтлтон Ұлыбританиядағы ең белсенді ойын жүргізушісі болды, ол өзінің ең жақын бәсекелесі Николас Парсонстан екі жарым жыл үлкен еді. Литтлтон басқа да қызметтерімен қатар, шебер каллиграф және «Итальян жазуы қоғамының» президенті болды. Ол өзінің жеке лейблін осы хоббиісінен кейін «Калиграф» деп атады. 1980 жылдардың басында құрылған бұл лейбл оның және достарының альбомдарын шығарумен қатар, 1950 жылдары Parlophone лейблі үшін жазылған аналогтық жазбаларын (CD форматында) қайта шығарды. 1995 жылы ол рыцарлық атақтан бас тартқаны хабарланды.
From 1967 until April 2007, Lyttelton presented The Best of Jazz on BBC Radio 2, a programme that featured his idiosyncratic mix of recordings from all periods of the music's history, including current material. In 2007 he chose to cut his commitment to two quarterly seasons per year, in order to spend more time on other projects. In 1972 Lyttelton was chosen to host the comedy panel game I'm Sorry I Haven't a Clue (ISIHAC) on BBC Radio 4. The show was originally devised as a comedic antidote to traditional BBC panel games (both radio and television), which had come to be seen as dull and formulaic, and in keeping with the staid middle class "Auntie Beeb" image. Lyttelton continued in this role until shortly before he died, and was known for both his deadpan, disgruntled, and occasionally bewildered style of chairmanship, and for his near the knuckle doubles entendres and innuendo which, despite always being open to an innocent interpretation, were, according to William Rushton, "the filthiest thing on radio". The programme's success had considerable influence on the manner in which comedy was presented on radio, and Lyttelton's persona was a significant part of that success: he was a straight man surrounded by mayhem. At the time of his death, Lyttelton was the oldest active panel game host in the UK, being two and a half years older than his closest rival, Nicholas Parsons. As well as his other activities, Lyttelton was a keen calligrapher and President of The Society for Italic Handwriting. He named his own record label "Calligraph" after this extracurricular interest. This label, founded in the early 1980s, not only issues his own albums and those of associates, but also re issues (on CD) his analogue recordings for the Parlophone label in the 1950s. He is reported to have turned down a knighthood in 1995.
Жеке өмір
Литтлтон екі рет үйленген. Оның алғашқы әйелі Патриция Мэри Брейтуэйт (1929 жылы туған), ол 1948 жылдың 19 тамызында оған тұрмысқа шықты. Олардың Генриетта есімді 1949 жылы туған бір қызы болды. 1952 жылы ажырасқаннан кейін ол (Елизавета) Джилл Ричардсонға (1933–2006) үйленді, олармен екі ұл және бір қыз – Стивен (1955 жылы туған), Дэвид (1958 жылы туған) және Джорджина (1963 жылы туған) болды. Ол өте танымал болғанына қарамастан, жеке өмірін қатты сақтап жүрді. Арклидегі (Барнет, Ұлы Лондон) үйін сырттан қарапайым қабырғалы, терезелері ішкі аулаға ашылатын етіп жобалады. Телефон соғуды ұнатпады, нөмірін жария етпеді және басқа біреу білсе, оны өзгертіп отырды. Телефонды жақтырмағандықтан, хат арқылы байланысты, тіпті тобының мүшелерін жұмысқа алу және босату туралы хаттар да жазды. Ол өзіне ұсынылған мемлекеттік наградалардан екі рет бас тартты. Бір рет 1976 жылы, ал 1994 жылы Даунинг-стрит ұсынған рыцарлық атақтан бас тартты: оның ұлы Стивен кейін "Оны қабылдау мүмкін емес еді, бірақ ол әлі де қатты мазасыздық сезінді. Бұл туралы бәрімізден, әсіресе анамыздан жасырды, себебі ол оны қабылдауға қатты талап ететін еді, оны өзінің барлық еңбегінің мойындалуы деп есептейтін." деп жазды.
Lyttelton was married twice. His first wife was Patricia Mary Braithwaite (born 1929), whom he married on 19 August 1948. They had one daughter, Henrietta (born 1949). In 1952, following his divorce, he married (Elizabeth) Jill Richardson (1933–2006), with whom he had two sons and a daughter, Stephen (born 1955) and David (born 1958), and Georgina (born 1963). Despite his celebrity, he was intensely private. He designed his house in Arkley, Barnet, Greater London, with blank walls on the outside and the windows opening onto an internal courtyard. He hated using the telephone and kept his number ex directory, changing it if anybody else discovered it. Given his dislike of the telephone, he communicated by post, including letters hiring and firing members of his band. He twice refused state honours which were offered to him. One occasion was in 1976, and in 1994 he declined the knighthood offered by Downing Street: his son Stephen later wrote that "Accepting it was never an option but he still felt sick to the stomach. He kept it from all of us, especially my mother who would have exerted a lot of pressure on him to accept, seeing it as recognition for all his work."
Ауру және өлім
2008 жылдың 18 сәуірінде «Мен кешірім сұраймын, түсініксіз» бағдарламасының продюсері Джон Нейсмит Литтелтонның аорта аневризмасын емдеу үшін ауруханаға түскеніне байланысты көктемгі циклдың тоқтатылғанын хабарлады. Роб Брайдон мен басқалардан Литтелтонның турлық көрсетілімдерінде орнын толтыру сұралды, бірақ Литтелтон операциясын кейінге шегерді және соңғы кештен басқа барлық кештерде өнер көрсетті. 2008 жылдың 21 сәуірінде тағы бір электрондық хат арқылы BBC «Хамфтың қалпына келу мерзімі қаншаға созылатыны әзірге белгісіз» екенін, бірақ Литтелтонның «жалпы жағдайы жақсы және көңілі көтеріңкі» екенін мәлімдеді. 2008 жылдың 22 сәуірінде Литтелтон мен «Мен кешірім сұраймын, түсініксіз» командасы Боурнмут қаласындағы Павильон театрында бағдарламаның сахналық нұсқасын көрсетуге жоспарланған. Оның ауруына байланысты орнына Роб Брайдон шықты, бірақ Литтелтонның алдын ала жазылған үндеуі көрермендерге ойнатылды («Бүгін сіздермен бірге бола алмағаныма өкінемін, себебі мен ауруханадамын – мұны ертерек ойлағанда ғой!»). Сол түні панель мүшелері Тим Брук Тейлор, Грейм Гарден, Барри Крайер және Джереми Харди болды. Литтелтон 2008 жылдың 25 сәуірінде отадан кейін отбасының қасында қайтыс болды. Оның қазасы туралы хабар тарағаннан кейін, көптеген адамдар Морнингтон Крессент станциясына гүлдер тастай бастады. BBC Radio 4 радиосы 27 сәуірде «Мен кешірім сұраймын, түсініксіз» бағдарламасының 1995 жылғы эпизодын, ал 30 сәуірде Кеннет Кларк ұсынған ретроспективті бағдарламаны эфирге шығарды. 2008 жылдың 15 маусымында Радио 4 Хэмфри Литтелтон күнін атап өтті, соның ішінде Стивен Фрай ISIHAC туралы жаңа материалды ұсынды. Литтелтонның төрт баласы бар: бірінші некесінен туған қызы Пэт Брейтуэйт, екінші некесінен туған екі ұлы мен қызы Джилл Ричардсон. 1952 жылдан бері бірге болған Ричардсон 2006 жылы қайтыс болды. Оның гуманистік жорасы 2008 жылдың 6 мамырында Лондонның солтүстігіндегі Ист-Финчлидегі Сент-Марилебон крематорийінде (Шығыс Финчли зиратымен бірге орналасқан) өтті. Литтелтон өзін гуманист санайтын. 2010 жылдың 25 сәуірінде, Литтелтонның қазасынан екі жыл өткен соң, «Хэмфри Литтелтон – Мерекелік концерт» атты мерекелік концерт Хаммерсмит Аполлода оның өмірін, шығармаларын және музыкаға қосқан үлесін тойлау үшін өтті. Әнші Элки Брукс және көптеген танымал британдық джаз музыканттары «Мен кешірім сұраймын, түсініксіз» бағдарламасының қатысушыларымен бірге концертте өнер көрсетті. Іс-шараны оның ұлы Стивен Литтелтон ұйымдастырды және жүргізді, ол сонымен қатар Литтелтонның қазасынан кейін жас және дамып келе жатқан джаз музыканттарын қолдау және демеушілік көрсету мақсатымен құрылған Humph Trust ұйымының негізін қалаушысы және төрағасы болып табылады. Іс-шараны 2010 жылы Хэмфри Литтелтон атындағы Музыка академиясының джаз сыйлығының иегері Том Уолш ашты, ол Корольдік музыка академиясының квинтетімен Хорас Сильвердің «Әкем үшін ән» атты шығармасын орындады. Камдендегі Морнингтон Крессент станциясының қарамағысында орналасқан Литтелтон Армз пабы Литтелтонның құрметіне аталған. Бұрын ол Саутгемптон Армз деп аталған.
On 18 April 2008, Jon Naismith, the producer of I'm Sorry I Haven't A Clue, announced the cancellation of the spring series due to Lyttelton's hospitalisation to repair an aortic aneurysm. Rob Brydon and others were asked to deputise for Lyttelton during the tour shows, but Lyttelton postponed his operation and managed to perform on all but the last night. A further email on 21 April 2008 reported that the BBC were "unclear precisely how long Humph's recovery period will be" but Lyttelton was "otherwise fine and in very good spirits". On 22 April 2008, Lyttelton and the I'm Sorry I Haven't a Clue team were booked to appear in the stage version of the programme at the Pavilion Theatre, Bournemouth. Because of his illness, his place was taken by Rob Brydon, but a pre recorded message from Lyttelton was played to the audience ("I'm sorry I can't be with you today as I am in hospital — I wish I'd thought of this sooner!"). The panellists on that night were Tim Brooke Taylor, Graeme Garden, Barry Cryer and Jeremy Hardy. Lyttelton died following his surgery on 25 April 2008, with his family around him. After his death was reported, members of the public began leaving flowers at Mornington Crescent station. BBC Radio 4 broadcast a 1995 episode of I'm Sorry I Haven't a Clue as a tribute on Sunday 27 April, and a retrospective programme presented by Kenneth Clarke on Wednesday 30 April 2008. Radio 4 celebrated Humphrey Lyttelton Day on Sunday 15 June 2008, including a new profile of ISIHAC by Stephen Fry called Chairman Humph — A Tribute. Lyttelton is survived by his four children: a daughter from his first marriage to Pat Braithwaite, and two sons and a daughter from his second marriage to Jill Richardson. Richardson, to whom he had been married since 1952, predeceased him in 2006. His Humanist funeral took place on 6 May 2008 at the St Marylebone Crematorium (which shares grounds with East Finchley Cemetery) in East Finchley, north London. Lyttelton regarded himself as a Humanist. On 25 April 2010, two years after Lyttelton's death, a celebratory concert entitled "Humphrey Lyttelton — A Celebration Concert" was held at the Hammersmith Apollo to celebrate his life, works and contribution to music. Singer Elkie Brooks and many prominent British jazz musicians appeared at the concert, along with panellists from I'm Sorry I Haven't a Clue. The event was organised and hosted by his son Stephen Lyttelton, who is also the founder and Chairman of The Humph Trust, an organisation set up after his death to support young up and coming jazz musicians and to provide sponsorship and support. The event was opened by the 2010 winner of the Humphrey Lyttelton Royal Academy of Music Jazz Award, Tom Walsh, who played Horace Silver's "Song for my Father" with his quintet from the Royal Academy of Music. The Lyttelton Arms pub, opposite Mornington Crescent station in Camden, is named after Lyttelton. It was formerly named The Southampton Arms.