Мартин Робисон Делани: Америкалық қара ұлтшылдықтың алғашқы жақтасы

Кіріспе

Америкалық қара ұлтшыл (1812–1885)

Мартин Робисон Делани (6 мамыр 1812 – 24 қаңтар 1885) – американдық құлдыққа қарсы күрескер, журналист, дәрігер, әскери шенеунік және жазушы, қара ұлтшылдығын алғашқы қолдаушылардың бірі. Делани «Африка – африкалықтар үшін» деген жалпыафрикалық ұранымен белгілі. Вирджиния штатының Чарльз-Таун қаласында (қазіргі Батыс Вирджиния) бос адам ретінде дүниеге келген, Чемберсбург және Питтсбургте (Пенсильвания штаты) өскен Делани дәрігердің көмекшісі болып білім алған. 1833 және 1854 жылдары Питтсбургте холера эпидемиясы кезінде Делани науқастарды емдеген, бірақ көптеген дәрігерлер мен тұрғындар жұқпастан қорқып қаладан қашып кеткен. Сол кезде адамдар аурудың қалай таралатынын білмеген. 1839 жылы Делани құлдықтың жағдайын өз көзімен көру үшін Оңтүстікке сапар шеккен. 1847 жылдан бастап ол Фредерик Дугласпен бірге Нью-Йорктің Рочестер қаласында «Солтүстік жұлдызы» газетін шығарған. 1850 жылы Делани Гарвард медицина мектебіне қабылданған алғашқы үш қара нәсілді студенттің бірі болды, бірақ ақ нәсілді студенттердің наразылығына байланысты бірнеше аптадан кейін барлығы оқудан шығарылды. Оның анасы Патидің ата-анасы Батыс Африкадағы Нигер аңғарында туған, олар мандінка тайпасынан шыққан. Оның әкесі Шанго есімді ханзада болған, ол сүйіктісі Грейсимен бірге тұтқындалып, Америкаға құл ретінде әкелінген. Кейбір уақыттан соң, олардың қожайыны оларды Вирджинияда бос жіберген, мүмкін, олардың жоғары тегіне байланысты. Шанго Африкаға оралды. Грейси жалғыз қызы Патимен бірге колонияда қалды. Чемберсбургте жас Мартин білім алуын жалғастырды. Оның отбасының қаржылық жағдайына байланысты ол кейде мектепті тастап жұмыс істеуге мәжбүр болды. Пенсильванияда қара нәсілді балалар тек бастауыш сыныптарда ғана білім алатындықтан, Делани өзі оқып білім алған. 1831 жылы, 19 жасында, ол өсіп келе жатқан Питтсбург қаласына сапар шегіп, Африкалық методистік епископ шіркеуінің «Подвал мектебінде» оқыды. Ол ақ нәсілді дәрігердің шәкірті болды. Кейін Делани және тағы үш қара жігіт Гарвард медицина мектебіне қабылданды, бірақ ақ нәсілді студенттердің наразылығынан кейін олар оқудан кетуге мәжбүр болды. Ақ нәсілді студенттер мектепке түсті терілі үміткерлерді қабылдамау туралы петиция берген.

Martin Robison Delany (May 6, 1812January 24, 1885) was an American abolitionist, journalist, physician, military officer and writer who was arguably the first proponent of black nationalism. Delany is credited with the Pan African slogan of "Africa for Africans." Born as a free person of color in Charles Town, Virginia, now West Virginia (not Charleston, West Virginia), and raised in Chambersburg and Pittsburgh, Pennsylvania, Delany trained as a physician's assistant. During the cholera epidemics of 1833 and 1854 in Pittsburgh, Delany treated patients, even though many doctors and residents fled the city out of fear of contamination. In this period, people did not know how the disease was transmitted. Delany traveled in the South in 1839 to observe slavery firsthand. Beginning in 1847, he worked alongside Frederick Douglass in Rochester, New York to publish the North Star. In 1850, Delany was one of the first three black men admitted to Harvard Medical School, but all were dismissed after a few weeks because of widespread protests by white students. His mother Pati's parents were born in the Niger Valley, West Africa, and were of Mandinka ethnicity. Her father was said to have been a prince named Shango, captured with his betrothed Graci and brought to America as slaves. After some time, their master gave them their freedom in Virginia, perhaps based on their noble birth. Shango returned to Africa. Graci stayed in the colony with their only daughter Pati. In Chambersburg, young Martin continued learning. Occasionally he left school to work when his family could not afford for him to study. In Pennsylvania, black children were only educated through the elementary grades, so Delany educated himself by reading. In 1831, at the age of 19, he journeyed west to the growing city of Pittsburgh, where he attended the Cellar School of the African Methodist Episcopal Church. He apprenticed with a white physician. Delany and three other young black men were later accepted into Harvard Medical School, but they were forced to leave after white students protested. The whites reportedly petitioned the school to exclude applicants of color.

Неке және отбасы

Питтсбургте тұрып жатқан кезінде 1843 жылы Делани Кэтрин А. Ричардспен танысып, үйленді. Ол қаланың ең бай отбасыларының бірі саналатын, азық-түлікпен қамтамасыз етумен айналысқан сәтті кәсіпкердің қызы еді. Олардың он бір баласы болды, олардың жетісі ересек жасқа жетті. Ата-аналары білім беруге үлкен мән берді, соның нәтижесінде кейбір балалары жоғары оқу орнын бітірді. Делани саяси мәселелерге көбірек араласа бастады. 1835 жылы ол алғашқы Ұлттық Негр конвенциясына қатысты, ол 1831 жылдан бері жыл сайын Филадельфияда өткізіліп келді. Ол Африканың шығыс жағалауында «Қара Израиль» құру жоспарын ойластырды. 1847 жылы Делани дін қызметкері Файетт Дэвистің қаназасына айтқан сөзі кеңінен таралды. Оның әрекеттері 1846 жылы дау тудырды, ол «Сырлы» еңбегінде құл аулаушы деп айыптаған «Скрипкашы» Джонсоннан жала жапқандық үшін сотталды. Делани кінәлі деп танылып, 650 доллар айыппұл төледі – сол кезде бұл өте үлкен сома еді. Оның газет бизнесімен айналысатын ақ нәсілді қолдаушылары оның орнына айыппұл төледі. 1847 жылы Фредерик Дуглас пен Уильям Ллойд Гаррисон Питтсбургке құлдыққа қарсы турмен келген кезде олар Деланимен кездесті. Сол жылы Дуглас пен «Либертатор» газетінің редакторы Гаррисонның арасында күш қолдану мәселесі және толыққанды афроамерикалықтардың газетін шығару тұжырымдамасы бойынша дау туды. Осыдан кейін Делани Дугласпен бірге «Солтүстік жұлдызы» атты газетті құруды жоспарлады, оның мақсаты – афроамерикалықтардың өздерінің оқиғаларын өз аузынан баяндау. Олар сол жылдың соңында Дугластың тұрақты жері – Рочестерде (Нью-Йорк штаты) газетті шығаруды бастады. Дуглас редакциялау, басу және жариялаумен айналысты, ал Делани лекция оқып, репортаждар жазып, тіркелушілерді іздеу үшін сапар шекті. 1848 жылдың шілдесінде Делани «Солтүстік жұлдызы» газетінде АҚШ округтік сотының судьясы Джон Маклиннің Кросвейт ісі бойынша қазылар алдында азаматтың қашқан құлды «қайта иеленуге» тырысқандардың әрекетіне кедері келтіруін қылмыс деп қарастыруды бұйырғанын хабарлады. Оның бұл хабарламасы азаттыққа қарсы болған Салмон П. Чейске сол жазда Маклиннің Еркін Топырақ партиясынан президенттікке кандидаттығын алып тастау үшін сәтті науқан ұйымдастыруға ықпал етті.

While living in Pittsburgh, in 1843 Delany met and married Catherine A. Richards. She was the daughter of a successful food provisioner, said to be one of the wealthiest families in the city. The couple had eleven children, seven of whom survived into adulthood. The parents stressed education, and some of their children graduated from college. Delany became more active in political matters. In 1835, he attended his first National Negro Convention, held annually in Philadelphia since 1831. He was inspired to conceive a plan to set up a 'Black Israel' on the east coast of Africa. A eulogy which Delany delivered for Rev. Fayette Davis in 1847 was widely redistributed. His activities brought controversy in 1846, when he was sued for libel by "Fiddler" Johnson, a Black man he accused in The Mystery of being a slave catcher. Delany was convicted and fined $650 — a huge amount at the time. His white supporters in the newspaper business paid the fine for him. While Frederick Douglass and William Lloyd Garrison were in Pittsburgh in 1847 on an anti slavery tour, they met with Delany. In the same year, after a falling out of sorts occurred between Douglass and The Liberator editor Garrison over the use of violence in the abolition cause and the concept of a strictly African American run newspaper, Delany with Douglass conceived of the newspaper developed as the North Star: to give voice to the stories of African Americans from their own accounts. They started publication later that year in Rochester, New York, where Douglass was based. Douglass handled the editing, printing, and publishing, while Delany traveled to lecture, report, and obtain subscriptions. In July 1848, Delany reported in the North Star that U. S. District Court Justice John McLean had instructed the jury in the Crosswait trial to consider it a punishable offense for a citizen to thwart those trying to "repossess" an alleged runaway slave. His coverage influenced the abolitionist Salmon P. Chase to lead a successful drive to remove McLean as a candidate of the Free Soil Party for the Presidency later that summer.

Медицина және ұлтшылдық

Питтсбургте тұрғанда Делани дәрігерлерден медицинаны оқыды. Ол құйрық соққысы мен қан сору арқылы емдеу бойынша жеке практикасын ашты. 1849 жылы ол медицина факультетіне түсуге дайындалу үшін жақсылап оқуға кірісті. 1850 жылы ол он жеті дәрігердің қолдау хаттарын ұсынғаннан кейін Гарвард медицина мектебіне қабылданды, бірақ басқа мектептер оның өтініштерін қабылдамады. Делани ондағы алғашқы үш қара нәсілді студенттің бірі болды. Бірақ ол келгеннен кейін бір ай өткен соң, ақ студенттер тобы факультетке «қаралардың медициналық лекцияларға қабылдануы біз мүше болып табылатын оқу орнының мүддесіне және игілігіне өте зиянды» деп шағымданды. Олар «қаралардың білім алуы мен өркендеуіне ешқандай қарсылығымыз жоқ, бірақ олардың бізбен бірге колледжде болуына бәсекелес екендігімізді» айтты. Үш апта ішінде Делани және оның екі қара нәсілді әріптесі, Дэниел Лэйндж кіші және Айзек Х. Сноуден, көптеген студенттер мен медицина мектебінің қызметкерлері олардың студент болуын қолдағанына қарамастан, шығарылды. Ашуға буған Делани Питтсбургке қайтып келді. Ол ақ үстемдік класы қара нәсілді адамдардың қоғамда жетекші болуына рұхсат етпейтініне көз жеткізді, ал оның көзқарастары одан да радикалды болды. Оның 1852 жылғы «Америка Құрама Штаттарының түсті халқының жағдайы, өркендеуі, эмиграциясы және тағдыры, саяси тұрғыдан қарастырылған» атты кітабында қара нәсілді адамдардың АҚШ-та болашағы жоқ делінген. Ол олардың Вест-Индияға немесе Оңтүстік Америкаға көшіп, жаңа мемлекет құруын ұсынды. Оның бұл ұстанымы орташа жолмен көзқарасты ұстанатын аболиционистерді наразылыққа толтырды. Кейбіреулері оның өздерінің бизнесінде түсті адамдарды жұмысқа алмағандарды сынағанына ренжіді. Делани сонымен қатар бауырластық ұйымы – масондар арасындағы нәсілдік сегрегацияны қатты сынады. Делани қысқа мерзімге түстілер мектебінің директоры болып жұмыс істегеннен кейін дәрігерлік практикаға көшті. 1854 жылы холераның кең таралған кезінде көптеген дәрігерлер қаладан қашып кетті, сондай-ақ мүмкіндігі бар тұрғындардың көпшілігі де кетіп қалды, себебі ешкім аурудың қандай себептен пайда болғанын және эпидемияны қалай тоқтатуға болатынын білмеді. Шағын медбикелер тобымен бірге Делани қалып, көптеген науқастарға күтім жасады. Ол, әдетте, афроамерикандық білім берушілердің қатарына жатпайды, мүмкін, ол мектептерді құруда маңызды рөл атқармағандықтан және қара білім туралы ұзақ философиялық ойлар айтпағандықтан.

While living in Pittsburgh, Delany studied medicine under doctors. He founded his own practice in cupping and leeching. In 1849, he began to study more seriously to prepare to apply to medical school. In 1850 he was accepted into Harvard Medical School, after presenting letters of support from seventeen physicians, although other schools had rejected his applications. Delany was one of the first three black men to be admitted there. However, the month after his arrival, a group of white students wrote to the faculty, complaining that "the admission of blacks to the medical lectures highly detrimental to the interests, and welfare of the Institution of which we are members". They cited that they had "no objection to the education and elevation of blacks but do decidedly remonstrate against their presence in College with us." Within three weeks, Delany and his two fellow black students, Daniel Laing, Jr. and Isaac H. Snowden, were dismissed, despite many students and staff at the medical school supporting their being students. Furious, Delany returned to Pittsburgh. He became convinced that the white ruling class would not allow Black people to become leaders in society, and his opinions became more extreme. His book, The Condition, Elevation, Emigration, and Destiny of the Colored People of the United States, Politically Considered (1852), argued that black people had no future in the United States. He suggested they should leave and found a new nation elsewhere, perhaps in the West Indies or South America. More moderate abolitionists were alienated by his position. Some resented his criticizing men who failed to hire colored men in their own businesses. Delany also strongly criticized racial segregation among Freemasons, a fraternal organization. Delany worked for a brief period as principal of a colored school before going into practice as a physician. During a severe cholera outbreak in 1854, most doctors abandoned the city, as did many residents who could leave, since no one knew how the disease was caused nor how to control an epidemic. With a small group of nurses, Delany remained and cared for many of the ill.

Delany is rarely acknowledged in the historiography of African American education. He is generally not included among African American educators, perhaps because he neither featured prominently in the establishment of schools nor philosophized at length on Black education.

Көшіп кету

Ата-анасының ата-бабалары туралы әңгімелерді естіген ол, рухани отаны деп санайтын Африкаға барып қалуды қалады. 1854 жылдың тамызында Делани өзінің досы Джеймс Монро Уитфилд, аболиционист ақын және басқа да қара белсенділермен бірге Кливлендте (Огайо штаты) Ұлттық эмиграциялық конвенцияны басқарды. Делани өзінің екінші манифестінде – «Америка континентіндегі түсті нәсілдің саяси тағдыры» деген шығармасында эмиграциялық идеясын одан әрі дамытты. 1854 жылғы конвенцияда мынадай қаулы қабылданды: «Біз еркектер және теңдер ретінде АҚШ-та ақ нәсілді адамдарға берілген барлық саяси құқықтарды, мүмкіндіктерді және лауазымдарды талап етеміз және оларды алуға қол жеткіземіз немесе ештеңе қабылдамаймыз». Конвенцияға қатысқан көптеген әйелдер де осы қаулыға дауыс берді, ол қара ұлтшылдығының негізі саналды. 1856 жылы Делани отбасымен Канаданың Онтарио провинциясындағы Чатем қаласына көшіп, онда үш жылға жуық тұрды. Чатемде ол Канадаға азаттыққа жеткен американдық құлдарды қоныстандыруға көмектесіп, «Underground Railroad» қозғалысының жұмысына қатысты. Харриет Бичер Стоудың құлдыққа қарсы романы «Том ағаның қожайыны» (1852) шығуына жауап ретінде 1859 және 1862 жылдары Делани «Блейк; немесе Американың лашықтары: Миссисипи алқабы, Оңтүстік АҚШ және Куба туралы әңгіме» романының бөлімдерін жариялады. Оның романы құл қауымдастықтары арқылы көтерілісшінің саяхатын суреттейді. Бұл шығарма Кубаның АҚШ-қа заңсыз құл саудасының көзі екенін көрсетеді. Ол Стоу құлдарды тым әлсіз бейнелегенін айтты, бірақ оның Оңтүстік құл иелерінің қатыгездігін көрсеткені үшін мақтады. Қазіргі ғалымдар Деланидің романын қара мәдениетін дәл бейнелеген туынды деп бағалайды. Романның бірінші бөлігінің жартысы 1859 жылдың қаңтар-шілде айларында «Англо-африкалық журналда» жарияланды. Бірінші бөліктің қалған бөлігі мен екінші бөлігі 1861-1862 жылдары «Weekly Anglo African Magazine» журналында сериялық түрде басылды. Роман 1970 жылға дейін кітап түрінде жарық көрмеді және соңғы тараулары жоғалып кеткен. 1859 жылдың мамырында Делани Нью-Йорк қаласынан Либерияға кемемен сапар шегіп, аймақта жаңа қара мемлекет құру мүмкіндігін зерттеді. Бұл колония АҚШ-тан тыс жерлерге еркін қара адамдарды қоныстандыру үшін Америка Колонизациялық Қоғамымен құрылған. Ол тоғыз ай сапар шегіп, қазіргі Нигериядағы Абеокута аймағындағы сегіз түпкілікті басшымен келісімге келді. Бұл келісімге сәйкес, қоныстанушылар өздерінің дағдыларын қоғамның игілігі үшін қолдану үшін «пайдаланылмаған жерлерде» тұруға рұқсат алды. Кейбір деректерге сәйкес, американдық делегат ұялғандықтан наразылық білдіріп, залдан шығып кеткен. Делани Соғыс министрі Эдвин М. Стэнтонға хат жазып, «барлық тиімді қара адамдарды АҚШ агенттері ретінде тағайындауға» шақырды, бірақ оның өтініші қарастырылмады. Жұмылдыру кезеңінде 179 000 қара адам АҚШ түсті әскеріне қосылды, бұл Одақ армиясында қызмет еткендердің шамамен 10 пайызын құрады. 1865 жылдың басында Делани Линкольнмен кездесуге мүмкіндік алды. Ол қара офицерлер басқаратын қара ерлер корпусын ұсынды, олардың Оңтүстік штаттарындағы қара нәсілділерді Одақ жағына тартуға көмектеседі деп сенді. Үкімет Фредерик Дугластың осыған ұқсас өтінішін қабылдамағанмен, Линкольн Деланиге қатты таң қалды және оны Соғыс министрі Эдвин Стэнтонға жазған хатында «өте ерекше және зиялы адам» деп сипаттады. 1865 жылдың ақпанында Делани майор болып тағайындалды, ол АҚШ армиясындағы бірінші қара өрістегі офицері болды және Азаматтық соғыс кезінде африкалық американдықтарға қол жеткізген ең жоғары шен болды. Делани түсті әскерді бұрынғы сепаратистік ошақ болған Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына жетектеп апаруды армандады. Одақ әскерлері қаланы басып алғаннан кейін майор Делани Соғыс департаментінің салтанатты шарасына шақырылды, онда генерал-майор Роберт Андерсон Форт Самтерде төрт жыл бұрын түсіруге мәжбүр болған туды қайтадан жайып тастады. Массачусетс сенаторы Генри Уилсон және аболиционистер Уильям Ллойд Гаррисон мен Генри Уорд Бичер де салтанатқа қатысты. Майор Делани 103 және 104-ші полктардың қуатын қалпына келтіру және АҚШ түсті әскерлерінің 105-ші полкін құру үшін қара Чарльстондықтарды жұмылдырды. Ол рәсімге құл көтерілісін ұйымдастырғаны үшін жазаланған Дания Вессейдің ұлы Роберт Вессеймен бірге келді. Олар бұрынғы құл Роберт Смоллс басқарған «Плантер» кемесімен келді (ол соғыс кезінде кемені басып алып, оны Одақ желілеріне айдап, Чарльстон портынан тыс Конфедерацияның блокадасын бұзған). Келесі күні қалада президент Линкольнның Джон Уилкс Бутпен өлтірілгені хабарланды. Делани Чарльстонның азат болған халқы үшін жоспарланған саяси митингіні өткізді, онда Гаррисон мен сенатор Уорнер сөз сөйледі. Ол африкалық американдықтарға «Америкалық еркіндіктің әкесіне» ескерткіш құруға қаржы жинауға шақыратын ашық хат жариялады. Екі аптадан кейін Делани Бас сот судьясы Салмон П. Чейздің қатысуымен тағы бір митингіде сөз сөйлеуге шақырылды. Журналист Деланидің Чарльстондағы азат болған қара нәсілділер мен мулаттар (немесе «қоңырлар», бос түсті адамдар және аралас нәсілділер) арасындағы керістік туралы айтқанда таң қалды. Ол 1822 жылғы көтеріліс жоспары туралы Дания Вессейге екі мулат хабарлағанын, екі топ арасындағы ынтымақ пен күш беруді ілгерілетуге тырыспағанын айтты. Соғыстан кейін Делани бастапқыда армияда қызметін жалғастырып, 52-ші АҚШ түсті әскерінде генерал Руфус Сакстонның қолбасшылығында қызмет етті. Кейін ол Хилтон-Хедтегі Бостандық бюросына ауыстырылды. Азаматтық соғыс аяқталғаннан кейін Оңтүстік Каролинадағы қара шіркеуінде Деланимен кездескен журналист Уайтлоу Рейд оны «армия майорының толық формасындағы, қара түсті адам, үлкен регламенттік бас киіммен» және «ағып жатқан қауырсыны немесе алтын жіптері мен түйіндері жетіспейтін» деп сипаттады. Ол сөз сөйлеп жатқанда, Бас сот судьясы Салмон П. Чейз келгенімен бұзылды. Делани соғыстан кейін ақ офицерлерді құлдарға жерді қайта бөлуді қолдау туралы қатаң ұстанымымен таң қалдырды. 1865 жылдың соңында Делани Бостандық бюросынан босатылды және көп ұзамай армиядан кетті. Ол Дугластың сияқты Бостандық банкін қолдады, сондай-ақ Түсті конвенциялар қозғалысын қолдау үшін саяхаттап, сөз сөйледі. Делани қажет деп ойлағанда «капелбаггерлерге» және кеңсеге үміткер болатын қара кандидаттарға қарсы да сөйледі. Мысалы, ол Джонатан Джаспер Райт пен Джон Мерсер Лэнгстонның вице-президенттікке кандидаттығына олардың тәжірибесіздігіне байланысты қарсылық көрсетті, сондай-ақ Чарльстон мэріне тағы бір қара адамның кандидаттығына қарсы болды. Делани Либериядағы консул басшысы лауазымына тағайындалу сияқты әртүрлі лауазымдарға үміткер болды, бірақ сәттілікке жете алмады. 1874 жылы Делани Оңтүстік Каролина штатының лейтенант-губернаторына тәуелсіз республикалық кандидат ретінде түсті (губернаторлыққа Джон Т. Грин кандидат болды). Бұрынғы республикалық губернатор Фрэнклин Мозес, заңсыздыққа байланысты қайта сайлауға түспегеніне қарамастан, олардың үміткерлігі республикалық бас прокурор Дэниел Х. Чемберлен мен оның серігі Ричард Хоуэлл Гливзке жеңіліп қалды. Делани Чарльстонда судья болып тағайындалды. 1875 жылы ол «шіркеуді алдады» деген айып тағылды. Сотталудан кейін ол қызметтен алынып, түрмеге қамалды. Республикалық губернатор Чемберленнің араласуымен, Уэйд Хэмптонның көмегімен ол кешірілді, бірақ бұрынғы лауазымына оралуына рұқсат берілмеді. Делани 1876 жылғы губернатор сайлауында демократ кандидат Уэйд Хэмптонды қолдады, бұл осылай істеген жалғыз танымал қара нәсілді адам болды. Делани ынталандырған қара нәсілді дауыстардың нәтижесінде Хэмптон сайлауды 1100-ден астам дауыспен жеңді. Алайда, сайлау ақ нәсілділердің қара республикашыларға қарсы қорқыту және зорлық-зомбылық әрекеттерімен масқараланды, қара нәсілді дауысты басуға бағытталған. «Оқтұмсық клубтарынан» және «Қызыл жейделерден» құралған қарулы адамдар ашық түрде әрекет етті. Соңғысы көбінесе ақ нәсілділерден құралған, қара нәсілді дауысты басуға бағытталған жартылай әскери ұйым болды.

Having heard stories about his parents' ancestors, he wanted to visit Africa, which he considered his spiritual home. In August 1854, Delany led the National Emigration Convention in Cleveland, Ohio, along with his friend James Monroe Whitfield, the abolitionist poet, and other black activists. Delany advanced his emigrationist argument in his second manifesto, "Political Destiny of the Colored Race on the American Continent". The 1854 convention approved a resolution stating: "[A]s men and equals, we demand every political right, privilege and position to which the whites are eligible in the United States, and we will either attain to these, or accept nothing." A significant number of women attendees also voted for the resolution, considered the foundation of black nationalism. In 1856, Delany moved his family to Chatham, Ontario, Canada, where they remained for nearly three years. In Chatham, he assisted in Underground Railroad activities, helping resettle American refugee slaves who had reached freedom in Canada. In response to Harriet Beecher Stowe's anti slavery novel Uncle Tom's Cabin (1852), in 1859 and 1862, Delany published parts of Blake; or the Huts of America: A Tale of the Mississippi Valley, the Southern United States, and Cuba in serialized form. His novel portrayed an insurrectionist's travels through slave communities. It highlights Cuba as the source of illegal international slave trade to the United States. He believed that Stowe had portrayed slaves as too passive, although he praised her highlighting the cruelty of Southern slave owners. Modern scholars have praised Delany's novel as an accurate expression of black culture. The first half of Part One was serialized in The Anglo African Magazine, January to July 1859. The rest of Part One and Part Two was included in serial form in the Weekly Anglo African Magazine from 1861 to 1862. It was not published in book form until 1970 and the last chapters remain missing. In May 1859, Delany sailed from New York for Liberia, to investigate the possibility of a new black nation in the region. The colony had been founded by the American Colonization Society to relocate free black people outside of the United States. He traveled for nine months and signed an agreement with eight indigenous chiefs in the Abeokuta region, in today's Nigeria, that would permit settlers to live on "unused land" in return for applying their skills for the community's good.</blockquote>According to some sources, an abashed American delegate walked out in protest. The senior Delany wrote to the Secretary of War, Edwin M. Stanton, requesting that he make efforts "to command all of the effective black men as Agents of the United States", but the request was ignored. During the recruitment, 179,000 black men enlisted in the U. S. Colored Troops, almost 10 percent of all who served in the Union army. In early 1865, Delany was granted an audience with Lincoln. He proposed a corps of black men led by black officers, who he believed could serve to win over black Southerners to the Union side. Although the government had already rejected a similar appeal by Frederick Douglass, Lincoln was impressed by Delany and described him as "a most extraordinary and intelligent man" in a written memo to his Secretary of War Edwin Stanton. Delany was commissioned as a major in February 1865, becoming the first black line field officer in the U. S. Army and achieving the highest rank an African American would reach during the Civil War. Delany especially wanted to lead colored troops into Charleston, South Carolina, the former secessionist hotbed. When Union forces captured the city, Major Delany was invited to the War Department ceremony in which Major General Robert Anderson would unfurl the very flag over Fort Sumter that he had been forced to lower four years earlier. Massachusetts Senator Henry Wilson and abolitionists William Lloyd Garrison and Henry Ward Beecher also participated in the ceremony. Major Delany had recruited black Charlestonians to restore the capacity of the 103rd and 104th regiments and start the 105th regiment of U. S. Colored Troops. He arrived at the ceremony with Robert Vesey, son of Denmark Vesey, who had been executed for starting a slave rebellion. The man came in the Planter, a ship piloted by the former slave Robert Smalls (who had taken it over during the war and driven the ship to Union lines, running the Confederate blockade outside Charleston Harbor). The following day, the city learned that President Lincoln had been assassinated by John Wilkes Booth. Delany continued with the planned political rally for Charleston's freedmen, with Garrison and Senator Warner as speakers. He soon published an open letter to African Americans asking them to contribute to a memorial for "the Father of American Liberty". Two weeks later, Delany was scheduled to speak at another rally, before the visiting Chief Justice Salmon P. Chase. A journalist was surprised when Delany addressed the issue of ill feelings between black freedmen and mulattos (or "browns", free people of color and mixed race) in Charleston. He said that two mulattos had informed authorities about Denmark Vesey's plans for a rebellion in 1822 conspiracy, rather than trying to promote racial healing and empowerment between the groups. After the war, Delany initially remained with the Army and served under General Rufus Saxton in the 52nd U. S. Colored Troops. He was later transferred to the Freedmen's Bureau, serving on Hilton Head. Encountering Delany at a black church in South Carolina several weeks after the end of the Civil War, journalist Whitelaw Reid described him as "a coal black negro, in the full uniform of a Major of the army, with an enormous regulation hat" and "no lack of flowing plume, or gilt cord and knots," who, while giving an ill received speech, was noisily interrupted by the arrival of Salmon P. Chase, Chief Justice of the Supreme Court. Delany shocked white officers after the war by taking a strong position in supporting redistribution of land to freedmen. Later in 1865, Delany was mustered out of the Freedmen's Bureau and shortly afterward resigned from the Army. He supported the Freedman's Bank (as did Douglass), and also traveled and spoke in support of the Colored Conventions Movement. Delany also argued against carpetbaggers and black candidates for office when he saw fit. For instance, he opposed the vice presidential candidacy of Jonathan Jasper Wright and John Mercer Langston on the grounds of inexperience, and he opposed the candidacy of another black man as Charleston's mayor. Delany unsuccessfully sought various positions, such as appointment as Consul General to Liberia. In 1874, Delany ran as an Independent Republican for Lieutenant Governor of South Carolina (with John T. Green as the gubernatorial candidate). Despite the corruption scandals that enveloped former Republican governor Franklin Moses, Jr. (who chose not to run for re election), their ticket lost to Republican Attorney General Daniel H. Chamberlain and his running mate Richard Howell Gleaves. Delany was appointed as a trial justice (judge) in Charleston. In 1875, charges of "defrauding a church" were brought against him. After conviction, he was forced to resign, and served time in jail. Although pardoned by Republican Governor Chamberlain, with the intervention of Wade Hampton, Delany was not allowed to return to his former position. Delany supported Democratic candidate Wade Hampton in the 1876 gubernatorial election, the only prominent black person to do so. Partly as a result of black swing votes encouraged by Delany, Hampton won the election by fewer than 1,100 votes. However, the election was marred by white intimidation and violence against black Republicans, in an effort to suppress the black vote. Armed men from "rifle clubs" and the Red Shirts operated openly. The latter was a paramilitary group of mostly white men who worked to suppress black voting as "the military arm of the Democratic Party." By 1876, South Carolina rifle clubs had about 20,000 white men as members. More than 150 black people were killed in election related violence. In early 1877, the federal government withdrew its troops from the South after reaching a compromise over the national election. This marked the end to Reconstruction, and Governor Chamberlain left the state. The Democrats, calling themselves Redeemers, had taken control of South Carolina's legislature. Paramilitary groups such as the Red Shirts continued to suppress black voting in the Carolinas, especially in the upland counties. In reaction to whites regaining power and the suppression of black voting, black Charlestonians started planning again for emigration to Africa. In 1877, they formed the Liberia Exodus Joint Stock Steamship Company, with Delany as chairman of the finance committee. A year later, the company purchased a ship, the Azor, for the voyage led by Harrison N. Bouey. He served as president of the board to organize the voyage. For over 120 years his family plot was only marked with a small government issued tombstone on which his name was misspelled. Three of his children, Placido (died 1910), Faustin (died 1912) and Ethiopia (died 1920), were subsequently buried alongside their parents. Every grave except Martin's remained unmarked. In 2006, after many years of fundraising, The National Afro American Museum and Cultural Center was able to raise $18,000 (~$ in ) to have a monument built and placed at the grave site of Delany and his family. The monument is made of black granite from Africa and features an engraved picture of Delany in uniform during the war.