Short SB.6 Seamew: 1951 ж. жасалған британдық әскери ұшақ. Теңізшілерге қарсы күреске арналған, бірақ нашар өнімділігінен тоқтатылды. Тарихы мен сипаттамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Short SB.6 Seamew – 1951 жылы Shorts компаниясының Дэвид Кит Лукас жасаған, жеңілдетілген, суастына қарсы күресу платформасы. Ол Royal Navy Fleet Air Arm (FAA) қолданысындағы Grumman Avenger AS 4 ұшақтарының резервтік бөлімін алмастыру мақсатында жобаланды. Алғаш рет 1953 жылғы 23 тамызда ұшты, бірақ нашар өнімділік пен қорғаныс доктринасының өзгеруіне байланысты, қызметке енбеді және жоба тоқтатылғанға дейін барлығы 24 ұшақ жасалды. Оны "жарыс аттарының арасындағы түйе" деп сипаттаған.
The Short SB.6 Seamew was a British aircraft designed in 1951 by David Keith Lucas of Shorts as a lightweight anti submarine platform to replace the Royal Navy Fleet Air Arm (FAA)'s Grumman Avenger AS 4 with the Reserve branch of the service. It first flew on 23 August 1953, but, due to poor performance coupled with shifting defence doctrine, it never reached service and only 24 production aircraft had flown before the project was cancelled. It has been described as a "camel amongst race horses".
Жобалау және әзірлеу
Short Seamew ұшағы, Корольдік теңіз күштерінің әртүрлі жағдайларда, әсіресе Екінші дүниежүзілік соғыстан қалған көптеген эскорт кемелерінен, қолдаусыз жұмыс істей алатын қарапайым, жеңіл салмақты, суастына қарсы ұшақ ретінде Admiralty Specification M.123D талабын орындау үшін таңдалды. Теңіз операцияларына арналған болғанымен, Seamew RAF-тың құрлықтағы пайдалануына да арналған еді. Ол жаппай өндіріске және Корольдік әскери-теңіз еріктілер резерві (RNVR) әуе бөлімшесінің пайдалануына жарамды болуы керек еді. Бұл талап Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін совет су асты кемелерінің қабілеттерінің алаңдатарлықтай өсуіне жауап ретінде жасалды. 1952 жылдың сәуір айында үш прототипке тапсырыс берілді және алғашқы ұшу (XA209), сынақ пилоты Sqn. Ldr. Уолтер Дж. "Уолли" Рансиман жүргізіп, 1953 жылдың 23 тамызында өтті. Рансиман осы ұшақпен үш аптадан кейін 1953 жылғы Фарнборо әуе көрмесіне де қатысты. 1954 жылы XA209 және екінші прототип XA213 Фарнборо көрмесіне қатысты, ал келесі жылы екі прототип және екі AS Mk 1 модельдері (XE171 және XE172) бірлесіп көрсетілді. 1956 жылы төртінші Seamew прототипі (XE175) Рансиманмен Италияға (наурыз), Югославияға (сәуір) және Батыс Германияға (мамыр) сатылымдық турларға қатысты. Рансиман 1956 жылдың 9 маусымында Сиденхэм (Белфаст) әуе көрмесінде апатқа ұшырап қаза тапты, ол шеңбер жасауға тырысқанда. Апаттың себебі материалдың жетіспеушілігі болды деген қауесеттер сол кезде тарады, бірақ апатты тергеу комиссиясы оларды растамады. Жағалау командасының пайдалануына арналған MR Mark 2, AS Mk 1-ге барлық жағынан ұқсас болды, бірақ ол жылдам дайындалған ұшу-қону жолақтарынан құрлықтағы пайдалану үшін оңтайландырылды. Теңіздік жабдық алынып тасталды, бірақ қанатты қолмен бүктеу мүмкіндігі сақталды. Теңіздік нұсқадан сәл ауыр болған MR Mk 2 үлкен, төмен қысымды дөңгелектеріне және жоғары қару-жарақ жүктемесіне ие болды.
The Short Seamew was selected to fulfill Admiralty Specification M.123D for a simple, lightweight anti submarine aircraft capable of unassisted operation from any of the Royal Navy's aircraft carriers in all but the worst of conditions, in particular escort carriers which the UK still had in considerable numbers from the Second World War. Although specifically designed for naval operations, the Seamew was also intended for land based use by the RAF. It was to be suitable for mass production and operation by the Air Branch of the Royal Naval Volunteer Reserve (RNVR). This specification was in response to the alarming increase in capabilities of the Soviet submarine forces following the Second World War. Three prototypes were ordered in April 1952 and the first flight (XA209), piloted by test pilot Sqn. Ldr. Walter J. "Wally" Runciman, took place on 23 August 1953. This same aircraft, also piloted by Runciman, took part in the 1953 Farnborough Airshow three weeks later. In 1954 both XA209 and the second prototype XA213 took part at Farnborough, where the following year both prototypes and two production AS Mk 1 models (XE171 and XE172) gave a formation display. The fourth Seamew prototype (XE175) was flown by Runciman for a series of sales tours in 1956 to Italy (March), Yugoslavia (April) and West Germany (May). It was this same aircraft in which Runciman was killed when it crashed during the Sydenham (Belfast) Air Display on 9 June 1956, when he attempted a loop. Rumours that the crash had been caused by a material failure were current at the time, but the accident investigation board did not confirm them. The MR Mark 2 for use by Coastal Command was similar in every respect to the AS Mk 1 except that it was optimised for land based use from hastily prepared airstrips. Naval equipment was deleted although manual wing folding was retained. Slightly heavier than the naval version, the MR Mk 2 had oversize low pressure tyres and could carry a higher weapons load.
Дизайн
Ұшқыш пен бақылаушы терең, тар фюзеляждың алдыңғы жағында бірінен кейін бірі орналасқан екі кабинада болды, бұл оған ерекше көзге түсетін, "қызық" пішін берді. Құрылымды жеңілдету үшін және радар сканерінің алдыңғы көрісін бұрмау мақсатында, бекітілген құйрық дөңгелегі шассисі қолданылды. Радар сканері мен қанат пернесіне жерден жеткілікті арақашықтық қамтамасыз ету үшін негізгі шассидің ұзын ходы ауыр қонуларға мүмкіндік берді, бірақ бұл ұшақтың жердегі тұруын қауіпті етіп, кабиналарды өте биікке орналастырды. Қону кезінде құйрық дөңгелегі созылып, ұшақтың тегіс қонуын қамтамасыз етті. Қару-жарақ бөлімінің ұзындығы 4,27 метр, ені 0,91 метр болды. Айналмалы радар сканерін алып тастау арқасында, оны ұзындығын 5,18 метрге дейін ұзартып, ірі қару-жарақтарды тасымалдауға болады.
The pilot and observer were located in tandem cockpits located high up in the front of the deep, narrow fuselage, creating a decidedly "curious" profile. For simplicity, and so that a nosewheel would not obscure the forward field of the radar scanner, a fixed tailwheel undercarriage was used. The long stroke necessary on the main undercarriage to allow for heavy deck landings while giving the radar scanner and propeller adequate clearance from the ground resulted in an alarming attitude on the ground and the cockpits mounted at a seemingly perilous height. For landing the tailwheel extended so it could land at a more level attitude. The weapons bay was 14 ft long and 3 ft wide. By omitting the rotating radar scanner, it could be extended to 17 ft in order to carry longer weapons.
Қолдану ерекшеліктері
"Seamew" ұшағының басқару сипаттамалары нашар болды. Прототиптер кеңінен өзгертілді: алдыңғы жиектері бекітілген, артқы жиектеріндегі қанатшаларға ойықтар қосылды, элеронға өзгерістер енгізілді және түйреуіш тамырына қанатшалар орнатылды. Бастапқы үлгілерге қарағанда жақсартылғанмен, басқару толыққанды қанағаттандырмады. Артур Пирси: "Тек 'Short Brothers' компаниясының сынақ ұшқышы Уоли Рансиман ғана оның қатыгездікке бейімділігін жеңіп, оның жасырын маневрлеу мүмкіндіктерін толыққанды пайдалана алды" деп жазды. "Seamew" ұшағының тоқтау жылдамдығы 50 теңіз шақырымына (түйін) жетеді және ұшуды сақтау үшін қозғалтқыштың қуатының 50% ғана қажет болды. Рансиман: "ұшыру және қону оңай және тікелей", "іс жүзінде, 'Seamew'-ді секіріп көтеру мүмкін емес" және оның көлденең желдегі өнімділігі "керемет" болды деді.
The handling characteristics of the Seamew were poor. The prototypes were heavily modified with fixed leading edge slats, slots added in the trailing edge flaps, alterations to the ailerons and slats added to the tailplane roots. Although something of an improvement over the initial models, the handling was never wholly satisfactory. Arthur Pearcy wrote "only Short Brothers' test pilot Wally Runciman seemed able to outwit its vicious tendencies and exploit its latent manoeuvrability to the limit." The stall speed of the Seamew was 50 knots and it required only 50% of engine power to maintain flight. Runciman said "take off and landing are simple and straightforward", "it is, in fact, impossible to bounce the Seamew", and that its performance in crosswinds was "outstanding".
Нұсқалар
SB.6 Seamew Су астына қарсы ұшақтың үш прототипі, біреуі құрылымдық сынақ стенді ретінде толықтырылды. SB.6 Seamew AS.1 Корольдік теңіз күштері үшін су астына қарсы ұшақтарды сериялық өндіру, бастапқыда 60 ұшаққа тапсырыс берілді, кейіннен 30-ға түзетілді, бірақ тек 24-і аяқталды. SC.2 Seamew MR.2 Корольдік әуе күштерінің жағалау қамалдауы үшін сериялық өндіріс ұшағы, үлкен дөңгелектері төмен қысымды шиналармен жабдықталған, қолмен қанат бүктеу және палубалық жабдықталмаған, 30 ұшаққа тапсырыс берілді, бірақ олардың 4-і ғана AS.1 стандартына сәйкес қайта жарақталды немесе толықтырылды.
SB.6 Seamew
Three prototype anti submarine aircraft, one completed as a structural test rig. SB.6 Seamew AS.1
Production anti submarine aircraft for the Royal Navy, 60 aircraft ordered later amended to 30 but only 24 completed. SC.2 Seamew MR.2
Production aircraft for the Royal Air Force Coastal Command, larger wheels with low pressure tyres, manual wing folding and no deck handling gear, 30 aircraft ordered but only 4 built that were converted or completed to AS.1 standard.