Ағылшын серийлі кісі өлтірушісі және көп әйелділік жасаған қылмыскер
George Joseph Smith
Ұлыбританиядағы қатіл: Джордж Джозеф Смит, үш әйелді өлтіргені үшін дарға асылған. Қылмыстық патология тарихындағы маңызды жағдай, "То ваннадағы келіндер" қылмысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританиядағы сериялық кісі өлтіруші
Serial killer in the UK
Джордж Джозеф Смит (11 қаңтар 1872 – 13 тамыз 1915) – ағылшын сериялық кісі өлтіруші және бигам. 1915 жылы үш әйелді өлтіргені үшін сотталып, дарға асылды. Бұл іс «Ваннадағы келіндер» (немесе «Бас үйіндегі қалыңдықтар») деп белгілі болды. Бұл оқиға бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланғанмен қатар, сот-медициналық сараптама және қылмыстық істерді анықтау тарихында маңызды рөл атқарды. Сонымен қатар, бұл байланысты қылмыстардың арасындағы айқын ұқсастықтарды қылмыстың дәлелі ретінде пайдаланған алғашқы істердің бірі болды, бұл техника кейінгі қудалауларда қолданылды.
George Joseph Smith (11 January 1872 – 13 August 1915) was an English serial killer and bigamist who was convicted and subsequently hanged for the murders of three women in 1915. The case became known as the Brides in the Bath Murders. As well as being widely reported in the media, it was significant in the history of forensic pathology and detection. It was also one of the first cases in which striking similarities between connected crimes were used to prove guilt, a technique used in subsequent prosecutions.
Ерте өмір және неке
Джордж Джозеф Смит 1872 жылдың 11 қаңтарында Лондонның Бетнал Грин қаласында сақтандыру агентінің ұлы ретінде дүниеге келді. 9 жасында Смит Кенттегі Грейвсендтегі түзеу мекемесіне жіберілді, кейіннен алдау және ұрлық жасағаны үшін түрмеге қамалды. 1896 жылы ол әйелді жұмыс берушісінен ұрлауға көндіргені үшін 12 айға бас бостандығынан айырылды. Смит осы ақшаға Лестерде нан пісіретін дүкен ашты. 1898 жылы Джордж Оливер Лав деген атпен Смит Лестерде Каролина Беатрис Торнхиллға үйленді; бұл оның жалғыз заңды некесі болды. Олар Лондонға көшіп барды, онда ол бірнеше жұмыс берушілерге қызметші болып жұмыс істеді, күйеуі үшін олардан ұрлық жасады. Торнхилл ақырында Уортингте (Сассекс) ұсталды және 12 айға сотталды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол күйеуін айыптады, нәтижесінде ол 1901 жылдың қаңтарында екі жылға түрмеге қамалды. Торнхилл бостандыққа шыққаннан кейін Канадаға қашып кетті. Смит екінші әйеліне қайтып, оның барлық жинаған ақшасын алып, кетіп қалды. 1908 жылдың маусым айында Смит Вортингтен келген жесір Флоренс Уилсонға үйленді. 3 шілдеде ол оны тастап кетті, бірақ оның жинақ шотынан 30 фунт стерлинг (1908 жылғы 30 фунт стерлинг қазіргі уақытта шамамен <есептелген сомаға> тең) алып, Лондонның Камден Таун ауданындағы үйлерінен оның мүліктерін сатты. 30 шілдеде Бристольде Смит үй шаруасына қызметкер іздеу туралы жарнамаға жауап берген Эдит Пегларға үйленді. Смит айлар бойы жоғалып, антиквариат сату үшін басқа қалаға бара жатқанын айтатын. Смит Пегларға әрқашан ақшамен оралып келді. 1909 жылдың қазанында Смит Джордж Роуз Смит деген атпен Сара Фрименге үйленді. Уилсон сияқты, ол Фрименнің жинақтарын тазартып, соғыс облигацияларын сатты, жалпы сомасы 400 фунт стерлинг болды. Содан кейін ол Бесси Мунди мен Элис Бернхамға үйленді. 1914 жылдың қыркүйегінде ол Чарльз Оливер Джеймс деген атпен Элис Ридке үйленді. Барлығында, Смит 1908 және 1914 жылдар аралығында жеті полигамдық некеге тұрды. Осы жағдайлардың көпшілігінде Смит жоғалып кеткені алдында әйелдерінің мүлкін ұрлап, ысырап етті.
George Joseph Smith was born in Bethnal Green, London, on 11 January 1872, the son of an insurance agent. At age 9, Smith was sent to a reformatory at Gravesend, Kent, and later was imprisoned for fraud and theft. In 1896 he was sentenced to 12 months' imprisonment for persuading a woman to steal from her employers. Smith used the proceeds to open a baker's shop in Leicester. In 1898, under the alias George Oliver Love, Smith married Caroline Beatrice Thornhill in Leicester; it was his only legal marriage. They moved to London, where she worked as a maid for a number of employers, stealing from them for her husband. Thornhill was eventually caught in Worthing, Sussex, and sentenced to 12 months. On her release, she incriminated her husband and he was imprisoned in January 1901 for two years. On his release, Thornhill fled to Canada. Smith then went back to his other wife, cleared out her savings and left. In June 1908, Smith married Florence Wilson, a widow from Worthing. On 3 July he left her, but not before taking £30 (30.0 in 1908 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) drawn from her savings account and selling her belongings from their Camden Town residence in London. On 30 July in Bristol, Smith married Edith Peglar, who had replied to an advertisement for a housekeeper. Smith would disappear for months at a time, saying that he was going to another city to sell antiques. Between his other marriages, Smith would always come back to Peglar with money. In October 1909, Smith married Sarah Freeman, under the name George Rose Smith. As with Wilson, he left Freeman after clearing out her savings and selling her war bonds, with a total take of £400. He then married Bessie Mundy and Alice Burnham. In September 1914, he married Alice Reid under the alias Charles Oliver James. In total, Smith entered into seven bigamous marriages between 1908 and 1914. In most of these cases, Smith stole and dissipated his wives' possessions before he disappeared.
Екі бірдей өлім
1915 жылдың қаңтар айында Метрополитен полициясының дивизиялық детектив инспекторы Артур Нил Ланкаширдің Блэкпул қаласындағы пансионат иесі Джозеф Кросслиден хат алды. Хатқа екі газет кесіндісі қоса берілген: біреуі 1914 жылғы Рождествоға дейінгі News of the World газетінен, 38 жастағы Маргарет Элизабет Ллойдтың (Лофти) қайтысы туралы – ол 14 Бисмарк көшесіндегі (кейін Уотерлоу көшесі деп аталды) жатақханасында көз жұмған. Оны ваннада күйеуі Джон Ллойд және үй иесі тауып алды. Екінші кесіндіде 1913 жылдың 13 желтоқсанында Блэкпулдегі сот тергеушісінің Элис Смит (Бернхам) есімді әйелдің қайтысы туралы есебі бар. Ол ваннада күйеуі Джордж Смит тауып алды. Элис мұрагер емес еді, бірақ көп еңбек етіп, ақша жинаған. Сонымен қатар, Смит әйелі үшін 500 фунт стерлингтік өмір сақтандыру полисі жасаған (1913 жылғы 500 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). 3 қаңтарда жазылған хатты Кроссли әйелі мен Чарльз Бернхэм атынан жазды. Олар екі оқиғаның көзге түсетіндей ұқсастығына күдік білдіріп, полициядан бұл мәселені тергеуді сұрады.
In January 1915, Divisional Detective Inspector Arthur Neil of the Metropolitan Police received a letter from Joseph Crossley, who owned a boarding house in Blackpool, Lancashire. Included with the letter were two newspaper clippings: one was from the News of the World dated before Christmas 1914, about the death of Margaret Elizabeth Lloyd (née Lofty), aged 38, who died in her lodgings in 14 Bismarck Road, Highgate (later renamed Waterlow Road). She was found in her bathtub by her husband, John Lloyd, and their landlady. The other clipping contained the report of a Blackpool coroner's inquest, dated 13 December 1913, concerning a woman named Alice Smith (née Burnham) who had died suddenly in a boarding house while in her bathtub. She was found by her husband, George Smith. Alice was not an heiress but had worked hard and saved money. Additionally, Smith took out a life insurance policy on his wife worth £500 (500.0 in 1913 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The letter, dated 3 January, was written by Crossley on behalf of his wife and Mr Charles Burnham, who both expressed their suspicion on the striking similarity of the two incidents and urged the police to investigate the matter.
Аң аулау
Нил Ллойдтар тұратын 14 Бисмарк-роудқа барды, және Ллойд ханым сияқты ересек адамның осындай кішкентай ваннада суға батып кетуіне сену қиын болды, әсіресе ванна табылған кезде үштен екі бөлігі толып тұрғанда. Содан кейін ол сот медицинасы маманы доктор Бейтспен сұхбаттасып, әйелдің денесінде зорлық белгілері бар ма деп сұрады; сол жақ иықтың үстіндегі кішкентай көкжиектен басқа ештеңе байқалмады. Нейл одан әрі тергеу жүргізгеннен кейін, Ллойд ханымның қайтыс болуына үш сағат қалғанда, 1914 жылдың 18 желтоқсанында өсиет жасалғанын білді, бұл оның күйеуі Джонды жалғыз мұрагер етті; Джон жаңа өсиетті «есеп айыру үшін» заңгерге тапсырды. Сонымен қатар, Ллойд ханым сол күні барлық жинақтарын алып тастаған. 12 қаңтарда доктор Бейтс Нилге телефон соғып, Ллойд ханымның өліміне қатысты Йоркшир сақтандыру компаниясынан сұраныс келгенін хабарлады. Үйленуге үш күн қалғанда ол 700 фунт стерлингке (1913 жылғы 700 фунт стерлинг қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) өмірлік сақтандыру полисін жасап, жалғыз мұрагер ретінде Джонды көрсеткен. Нил дәрігерден жауап беруді кейінге қалдыруын сұрады. Сол уақытта Нил Блэкпул полициясынан Смит ісі туралы қосымша ақпарат сұрады. Сол сияқты, қайтыс болған миссис Смит бұрын өмірлік сақтандыру полисін жасап, күйеуінің пайдасына өсиет қалдырған, ал ол Блэкпулдағы пәтерді тек мистер Смит ваннаны тексергеннен кейін ғана жалдаған. Нил доктор Бейтстен сақтандыру компаниясына оң пікір беруін сұрады. Ол күдікті өзінің адвокатымен байланысқа шығады деп күткен, ал кеңсе күні-түні бақыланатын болды. 1 ақпанда Ллойд/Смит сипаттамасына сай келетін адам пайда болды. Нил өзін таныстырып, оның Джон Ллойд екенін сұрады. Ллойд «иә» деп жауап бергеннен кейін, Нил одан өзі Джордж Смит екенін сұрады. Бірақ ол мұны қаттырақ мойындамады. Нил Ллойд пен Смит бір адам екеніне көз жеткізген соң, оны бигамияға күдікпен жауапқа тартатынын айтты. Соңында ол өзін Смит екендігін мойындап, тұтқындалды.
Neil visited 14 Bismarck Road, where the Lloyds had taken lodgings, and found it hard to believe that an adult like Mrs Lloyd could have drowned in such a small tub, especially since the tub was three quarters full when she was found. He then interviewed the coroner, Dr Bates, and asked whether there were signs of violence on the woman; none were seen except for a tiny bruise above the left elbow. Upon further investigation, Neil learned that a will had been made on 18 December 1914, three hours before Mrs Lloyd died, which made her husband John the sole beneficiary; John had submitted the new will to a lawyer "for settlement". In addition, Mrs Lloyd had withdrawn all her savings on that same day. On 12 January, Dr Bates called Neil with an enquiry from the Yorkshire Insurance Company regarding the death of Mrs Lloyd. Three days before she was married, she had taken out a life insurance policy for £700 (700.0 in 1913 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), with John as sole beneficiary. Neil promptly asked the doctor to delay his reply. At the same time, Neil requested more information on the Smith case from the Blackpool police. Similarly, the late Mrs Smith had earlier taken out a life insurance policy and made a will in her husband's favour, and she took the lodgings in Blackpool only after Mr Smith inspected the bathtub. Neil asked Dr Bates to issue a favourable report to the insurance company. He was counting on the suspect to get in touch with his lawyer, and the office was watched day and night. On 1 February, a man fitting Lloyd/Smith's description appeared. Neil introduced himself and asked him whether he was John Lloyd. After Lloyd answered in the affirmative, Neil then asked him whether he was also George Smith. The man denied it vehemently. Neil, already sure that Lloyd and Smith were the same man, told him that he would take him for questioning on suspicion of bigamy. The man finally admitted that he was indeed Smith and was arrested.
Спилсбери іске кіріседі
Смит екі әйелге үйленгені және кісі өлтіру күдігімен тұтқындалғанда, патолог Бернард Спилсбериден әйелдердің қалай өлгенін анықтау сұралысты. Ол Ішкі істер министрлігінің патологоанатомы болған және көбінесе консультант ретінде жұмыс істегенмен, Спилсбери полицияға тікелей көмек көрсетуге де дайын болды. Маргарет Ллойдтың денесі қайта қазылып алынды, ал Спилсберидің алғашқы міндеті – суға батып өлгенін өлім себебі ретінде растау болды; егер олай болса, бұл жағдай оқысқа немесе күш қолдануға байланысты ма екенін анықтау қажет еді. Ол бұрын айтылғандай, шыбық үстіндегі кішкентай көкжиекті және екі микроскоптық ізді растады. Суға батудың нақты дәлелдері де көп емес еді. Жүрек немесе қан айналымы ауруларының белгілері жоқ, бірақ дәлелдер өлімнің бірден болғанын көрсетті, көбінесе жертве инсульттан көз жұмғандай. Улану мүмкіндігі де қарастырылды, сондықтан Спилсбери оның бар-жоғын тексеруді бұйырды. Соңында, ол Нилге Ллойд ханымның қайтыс болған ваннасында тәжірибелер жасауды ұсынды. Нил оны полиция бөлімшесінде орнатты. Газеттерде "Ваннадағы келіндер" тақырыбында хабарлар жариялана бастады. 8 ақпанда Кенттегі шағын теңіз жағалау курорты Херн-Бэйдің полиция бастығы осы оқиғалар туралы оқып, Нилге тағы екі өлім туралы хабар жіберді, олар бұрынғы екі жағдайға ұқсас болды.
When Smith was arrested for the charge of bigamy and suspicion of murder, the pathologist Bernard Spilsbury was asked to determine how the women died. Although he was the Home Office pathologist and acted mainly in a consulting capacity, Spilsbury was also available for direct assistance to the police force. Margaret Lloyd's body was exhumed, and Spilsbury's first task was to confirm drowning as the cause of death; and if so, whether by accident or by force. He confirmed the tiny bruise on the elbow as noted before, as well as two microscopic marks. Even the evidence of drowning was not extensive. There were no signs of heart or circulatory disease, but the evidence suggested that death was almost instantaneous, as if the victim died of a sudden stroke. Poison was also seen as a possibility, and Spilsbury ordered tests on its presence. Finally, he proposed to Neil that they run some experiments in the very same bathtub in which Mrs Lloyd died. Neil had it set up in the police station. Newspaper reports about the "Brides in the Baths" began to appear. On 8 February, the chief police officer of Herne Bay, a small seaside resort in Kent, had read the stories, and sent Neil a report of another death which was strikingly similar to the other two.
Үшінші құрбан
Бернхамның Блэкпулдағы өлімінен бір жыл бұрын Генри Уильямс өзінің және әйелі Беатрис "Бесси" Мунди үшін 80-ші Хай-стритте ваннасы жоқ үйді жалға алды. Содан кейін ол жеті аптадан кейін ванна жалдады. Әйеліне эпилепсиялық ұстама болғандықтан, ол жергілікті дәрігер, доктор Фрэнк Френчке апарды, бірақ ол тек бас ауруынан шағымданып, дәрігер оған дәрі жазып берді. Англия заңдарына сәйкес, оны Бесси Мундиді өлтіргені үшін ғана соттауға болатын, бірақ прокуратура Смиттің қылмыстарының схемасын анықтау үшін қалған екеуінің өлімін пайдаланды; бұл Смиттің адвокаты сэр Эдвард Маршалл Холлдың наразылығына қарамастан, Скрутон мырзаның рұқсатымен жасалды. Смит өзінің қорғанында куәлік беруден бас тартты және бұл туралы Маршалл Холлға қолмен жазылған хат арқылы (суретте) хабарлады. 1 шілдеде қазылар алқасы оны кінәлі деп табуға шамамен 20 минут жұмсады; ол содан кейін өлім жазасына кесілді. Маршалл Холл "жүйе" бойынша алынған дәлелдердің дұрыс қабылданбағанына қатысты шағымдады, бірақ Лорд Рединг LCJ шағымын қабылдамады, ал Смит 1915 жылғы 13 тамызда Мейдстоун түрмесінде Джон Эллиспен дарға асылды. "Жүйе" қолданылуы – қылмыскердің кінәсін дәлелдеу үшін сотталып жатқан қылмысымен салыстырылатын басқа қылмыстарды пайдалану – кейін басқа кісі өлтіру ісінде прецедент орнатты. Мысалы, дәрігер және сериялық кісі өлтіруші деп күдіктелген Джон Бодкин Адамс Эдит Элис Морреллді өлтіргені үшін айыпталды, бірақ Гертруда Хуллетт пен оның күйеуі Джектің өлімі сот отырысында схеманың бар екенін дәлелдеу үшін пайдаланылды. "Жүйе" қолданылуы кейін Адамс Моррелл ісі бойынша ғана сотталғанда сот төрешісі тарапынан сынға алынды.
A year before Burnham's death in Blackpool, one Henry Williams had rented a house with no bath in 80 High Street, for himself and his wife, Beatrice "Bessie" Mundy, whom he had married in Weymouth, Dorset in 1910. He then rented a bathtub seven weeks later. He took his wife to a local GP, Dr Frank French, owing to an epileptic seizure, although she was complaining only of headaches, for which the doctor prescribed some medication. Although in accordance with English law he could be tried only for the murder of Bessie Mundy, the prosecution used the deaths of the other two to establish the pattern of Smith's crimes; this was allowed by Mr Justice Scrutton despite the protests of Smith's counsel, Sir Edward Marshall Hall. Smith elected not to give evidence in his own defence, indicating this to Marshall Hall in a handwritten note (pictured). It took the jury about 20 minutes on 1 July to find him guilty; he was then sentenced to death. Marshall Hall appealed on the grounds that the evidence of "system" has been improperly admitted, but Lord Reading LCJ dismissed the appeal, and Smith was hanged in Maidstone Prison on 13 August 1915 by the hangman John Ellis. The use of 'system' – comparing other crimes to the one a criminal is being tried for to prove guilt – set a precedent that was later used in other murder trials. For example, the doctor and suspected serial killer John Bodkin Adams was charged for the murder of Edith Alice Morrell, but the deaths of Gertrude Hullett and her husband Jack were used in the committal hearing to prove the existence of a pattern. This use of 'system' was later criticised by the trial judge when Adams was tried only on the Morrell charge.
Танымал мәдениет
Гарольд Николсон "Неге Британия соғыста?" деген кітабында Смиттың бірнеше рет кісі өлтіру әрекеттерін 1930 жылдары Еуропада Гитлердің жинақтауға ұмтылған әрекеттерімен салыстырды. Эвелин Уоның Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі "Шартсыз бағыну" кітабында генерал Уэйл "ваннадағы келіндер" деп аталды, себебі ол қолдаған барлық операциялар қатысушылардың барлығын жоюды талап етті. Смит ісі Дороти Л. Сайерстің "Кімнің денесі?", "Табиғи емес өлім" және "Жолдастың бал айлары" детективтерінде, сондай-ақ Агата Кристидің "Кариб теңізіндегі құпия" және "Шығыршықтардағы кісі өлтіру" кітаптарында еске алынған. Патриция Хайсмиттің "Мереке тоқтатылды" романының 63-бетінде: "Смит ваннадағы келіндерін шалақ ақшаға өлтірмейді" деп жазылған. Джордж Джозеф Смиттың қылмыстары Уильям Тревордың "Динамуттың балалары" романында да кездеседі, онда социопат кейіпкер қоғамның шілде тойының бөлігі ретінде қылмыстарды қайта ойнауды жоспарлайды. Моника Ферристің "Суға батып жатқан макара" романының 273-бетінде "сол кездегі өте білгір сот-медициналық сарапшының" жұмысы арқылы ашылған "бір белгілі Джордж Джозеф Смит" туралы айтылады. Марджери Аллингемнің "Үш – бақытты сан" (1955) әңгімесі оқиғаны бейімдеп, Джеймс Джозеф Смит пен оның келіндеріне сілтеме жасайды. Ол сондай-ақ Глэдис Митчеллдің "Дөңгелек тіл" (1940) романында еске алынады, онда жергілікті детектив Сталлард миссис Брэдлиге "Джордж Джозеф Смит сияқты, біз де кісі өлтірулер сериясын баяндауда еуропалық соғысты жасырдық" деп мәлімдейді. Смит ісі 1952 жылы "The Bath Tub" тақырыбымен "The Black Museum" радио сериясында сахналандырылды. Чехословакия теледидарының "Криминология оқиғалары" (1990) сериясы, жаңа тергеу әдістері қолданылған танымал қылмыстық істерге негізделген, бұл істі "Қайта құру" эпизодында көрсетеді. Энтони Берджестің 1968 жылғы "Америкалық аспап" әңгімесінің басты кейіпкері Смитты еліктеп, әйелін ваннада өлтіруді қалайды. Смит туралы айтылады және 1969 жылы "Сіз жоқсыз" арнайы бөлімінде Мадам Тюссо мұражайында көрсетілді. BBC2 паранормальдық антология сериясы "Түннің өлісі" (1972) жоғалған эпизоды "Смит" Смит рухының адамға ие болып, оның кісі өлтірулерінің бірін қайта жасауына қатысты. "Silent Witness" эпизоды "Қателік" (2003) сот-медициналық оқулық мысалдарына негізделген кісі өлтірулер сериясына қатысты жағдайға сілтеме жасайды. Сондай-ақ, 2003 жылы Йоркшир теледидары түсірген "Ваннадағы келіндер" телефильмі болды, онда Джордж Смит рөлін Мартин Кемп ойнады, ал Каролин Личтің "Трист" пьесасы алғаш рет 2006 жылы Нью-Йоркте Максвелл Колфилд пен Амелия Кэмпбеллдің қатысуымен қойылды. Бұл оқиға Бет Грэм, Чарли Томлинсон және Даниэла Власкаличтің "Суға батып бара жатқан қыздар" канадалық пьесасының негізі болды. Британдық теледетективтер сериясы "Мидсомер қазасы" эпизодындағы "Өлілердің эхосы" эпизодында DCI Барнаби "Ваннадағы келіндер" кісі өлтірулеріне қатысты бірнеше деректерді, соның ішінде Смит, Спилсбери және сол кезеңнің сот-медицинасын шешеді. Бірнеше жыл бойы Смиттың балауыздан жасалған мүсіні Лондонның Мадам Тюссо мұражайындағы "Қорқыныш бөлмесінде" қойылды. 1949 жылғы "Мәуелеу" фильмінде ваннадағы келіндер туралы айтылады.
In his book Why Britain is at War, Harold Nicolson used Smith's repeatedly murderous behaviour as a parallel to Hitler's repeatedly acquisitive behaviour in Europe in the 1930s. In Evelyn Waugh's book Unconditional Surrender, which is set during the Second World War, General Whale is referred to as "Brides in the bath" because all the operations he sponsored seemed to require the extermination of all involved. The Smith case is mentioned in Dorothy L. Sayers' mysteries Whose Body?, Unnatural Death and Busman's Honeymoon, as well as in Agatha Christie's A Caribbean Mystery and The Murder on the Links. It is also mentioned in Patricia Highsmith's novel A Suspension of Mercy on page 63: "Not for him the Smith brides in a bath murders for peanuts." The crimes of George Joseph Smith also feature in William Trevor's novel The Children of Dynmouth in which the sociopathic protagonist plans to re enact the crimes as part of the community's Easter Fete. On page 273 of Monica Ferris's novel "The Drowning Spool" it mentions "a certain George Joseph Smith" who is discovered through the work of "a very clever forensic investigator back then". Margery Allingham's short story "Three Is a Lucky Number" (1955) adapts the events and refers to James Joseph Smith and his brides. It is also mentioned in Gladys Mitchell’s novel “Brazen Tongue” (1940) in which the local detective Stallard claims to Mrs Bradley that “like George Joseph Smith, we’ve ’eclipsed the European war’” in the reporting of the series of murders that opens the book. The Smith case was dramatised in the radio series The Black Museum in 1952 under the title of The Bath Tub. Czechoslovak Television's series Adventures of Criminology (1990), based on famous criminal cases in which new methods of investigation were used, depicts this case in the episode Reconstruction. The protagonist of Anthony Burgess's 1968 short story "An American Organ" wishes to emulate Smith by murdering his wife in a bath. Smith is mentioned and features at Madame Tussauds museum in the 1969 Special Branch episode 'You Don't Exist'. A missing episode of Dead of Night (1972), a BBC2 paranormal anthology series, entitled Smith concerned Smith's spirit possessing a man and re enacting one of his murders. Silent Witness episode Fatal Error (2003) contains a reference to the case in connection with a series of murders based on forensic pathology textbook examples. There was also The Brides in the Bath (2003), a TV film made by Yorkshire Television, starring Martin Kemp as George Smith and the play Tryst by Karoline Leach, first produced in New York in 2006, starring Maxwell Caulfield and Amelia Campbell. This story is the basis for the Canadian play The Drowning Girls by Beth Graham, Charlie Tomlinson and Daniela Vlaskalic. In the episode "Echoes of the Dead" from the British TV detective series Midsomer Murders, DCI Barnaby solves a series of murders that revolve around "Brides in the bath" murders with multiple references to the case including Smith, Spilsbury, and the forensic science of the period. For some years, Smith's waxwork was exhibited in the Chamber of Horrors at Madame Tussauds in London. The 1949 movie Obsession mentions the brides in the bath case.