Генри Дю Пре Лабушер: Саяхатшы, жазушы және саяси өмірдегі даулы тұлға
Henry Labouchère
Генри Лабушер: британдық саяхатшы, жазушы, баспагер және театр иесі. Лабушер түзетуі – Ұлыбританияда ер адамдар арасындағы гомосексуалдықты қылмыста қылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер, жазушы, баспагер және театр иесі, оның інісі
British politician, writer, publisher and theatre owner
his uncle
Генри Ду Пре Лабушер (9 қараша 1831 – 15 қаңтар 1912) – Виктория және Эдвард дәуірлеріндегі ағылшын саясаткері, жазушы, баспагер және театр иесі. Ол ең көп еске алынатыны – Лабушер түзетуі, ол алғаш рет Ұлыбританияда барлық еркектер арасындағы гомосексуалдық қатынастарды қылмыстық қылды. Бай гугенот банктік отбасында туған Лабушер британдық дипломатиялық қызметте кіші лауазымда болды, ал 1865–68 жылдары парламентте қысқа уақыт қызмет етті. Ол 1868 жылдан бастап актриса Генриетта Ходсонмен бірге өмір сүрді, олар 1887 жылы үйленді. Ол журналист және театр продюсері ретінде танылды, алдымен The Daily News-те үлес сатып алып, 1876 жылы Truth журналын құрды, оны көптеген қылмыстық істер кезінде қаржылады. 1880 жылы ол Нортгемптон округінен либералды депутат ретінде парламентке оралды және партияның радикалды Ирландияны өз билігінде ұстау қанатының маңызды тұлғасына айналды. Ол даулы тұлға болды, Виктория патшайымының және жоғары лауазымды либералдардың қарсылығы оған министрлік лауазым берілмеуіне себеп болды. Екінші Бур соғысына қарсы болғандықтан оның танымалдылығы азайды және 1906 жылы саясаттан кетіп, Италияға зейнетке шықты.
Henry Du Pré Labouchère (9 November 1831 – 15 January 1912) was an English politician, writer, publisher and theatre owner in the Victorian and Edwardian eras. He is now most remembered for the Labouchère Amendment, which for the first time criminalised all male homosexual activity in the United Kingdom. Labouchère, who came from a wealthy Huguenot banking family, was a junior member of the British diplomatic service before briefly serving in Parliament in 1865–68. He lived with the actress Henrietta Hodson from 1868, and they married in 1887. He made a name for himself as a journalist and theatre producer, first buying a stake in The Daily News and in 1876 founding the magazine Truth, which he bankrolled during an extensive series of libel suits. In 1880, he returned to Parliament as the Liberal member for Northampton, and became a key figure in the radical Home Rule wing of the party. He was a controversial figure, and opposition from Queen Victoria as well as from senior Liberals ensured that he was never given a ministerial position. He became increasingly unpopular because of his opposition to the Second Boer War, and resigned from politics in 1906, when he left Britain and retired to Italy.
Ерте өмір
Лабушере Лондонда гугеноттар отбасында дүниеге келді, үш ұл мен алты қыздың ең үлкені болды. Оның әкесі Пьер (Питер) Сезар Лабушере Хоуп компаниясының серіктесі болды және сэр Фрэнсис Барнингтің қызына үйленді. Оның анасы Мэри – ағылшын набобтарының отбасынан шыққан, парламент депутаты Джеймс Дю Пренің қызы, лорд Каледонның туысы, және оның әйелі Мадлен Максвелл, Гордон герцогинясының қызы. Лабушере Итон және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алды, кейін ол «Ньюмаркеттегі жарыстарға ынталы қатысып, екі жылдың ішінде құмар ойындарында 6000 фунт стерлинг жоғалттым» деді. Оны емтиханды алдауға айыптап, диплом берілмеді. Кембриджді қалдырғаннан кейін Оңтүстік Америкаға отбасының бизнес мүдделерін басқару үшін жіберілді, бірақ Мексикадағы цирк труппасында жұмыс істеп, бірнеше ай бойы Миннеаполис маңындағы оджибве тайпасының лагерінде тұрды. Жұмыстан шығарылғаннан кейін бір жыл өткен соң Лабушере 1865 жылғы жалпы сайлауда Уиндзор округінен парламент депутаты болып сайланды. Бірақ бұл сайлау шағымдану арқылы күшін жойды. 1868 жылғы сайлауда ол 110 дауыспен жеңіліп қалды және 12 жылға парламентке оралмады. Чарльз Уиндхэм, Генри Ирвинг, Дж. Л. Туль, Эллен Терри және Генриетта Ходсон сияқты актерлердің жаңа труппасы құрылды. 1868 жылға қарай Ходсон мен Лабушере некеде тұрмай бірге өмір сүрді, өйткені олар Ходсонның бірінші күйеуі 1887 жылы қайтыс болғанға дейін үйлене алмады. Лабушере өз серіктестерін сатып алып, Ходсонның талантын ілгерілету үшін театрын пайдаланды, бірақ театр зиянға ұшырады, Ходсон зейнетке шықты және 1879 жылы театр жабылды. Екеуі 1887 жылы үйленді. Олардың бір баласы болды – Мэри Доротея (Дора) Лабушере (1884–1944). Осы мақалалар сериясы 1868 жылы ол үлесін сатып алған Daily News газетінің таралымын жаңарттауға көмектесті. Оның қатал стилі алдымен оның репортаждарына, кейін жеке апталық журналы Truth (1876 жылы жариялана бастады) үшін үлкен аудиторияны қамтамасыз етті, ол көбінесе қорлау үшін сотталды. Мұрагерлік байлығының арқасында ол мұндай сот істерін қорғауға мүмкіндік алды. Лабушере феминизмге қарсы күресті, Truth журналында сайлау құқығын талап етуші әйелдерді сынай және кемсіте отырып, оларға қарсы науқан жүргізді. Ол сондай-ақ, британдық өмірге еврейлердің қатысуына қарсы болды, Truth журналын «еврей барондарына» және олардың күшті ықпалына, «еврей эксклюзивтілігіне» және «еврей қорқыныштылығына» қарсы науқан жүргізу үшін пайдаланды.
Labouchère was born in London to a family of Huguenot extraction, the eldest of three sons and six daughters His grandfather Pierre (Peter) César Labouchère was also a partner in Hope's, and married a daughter of Sir Francis Baring. His mother Mary was from an English nabob family, the daughter of James Du Pré MP, a nephew of Lord Caledon, and his wife Madeline Maxwell, a niece of the Duchess of Gordon. Labouchère was educated at Eton and Trinity College, Cambridge, where, he later said, he "diligently attended the racecourse at Newmarket", losing £6,000 in gambling in two years. He was accused of cheating in an examination, and his degree was withheld. Leaving Cambridge, he was sent to South America to look after family business interests there; however, he ended up working in a circus troupe in Mexico and lived for several months in an Ojibwe camp near Minneapolis. The year after his dismissal, Labouchère was elected at the 1865 general election as a member of parliament (MP) for Windsor, as a Liberal. However, that election was overturned on petition, At the 1868 election he lost the seat by 110 votes. He did not return to the House of Commons for 12 years. A new company of players was formed, including Charles Wyndham, Henry Irving, J. L. Toole, Ellen Terry, and Henrietta Hodson. By 1868, Hodson and Labouchère were living together out of wedlock, as they could not marry until her first husband died in 1887. Labouchère bought out his partners and used the theatre to promote Hodson's talents; the theatre made a loss, Hodson retired, and the theatre closed in 1879. The couple finally married in 1887. They had one child together, Mary Dorothea (Dora) Labouchère (1884–1944). This series of articles helped restore the circulation of the Daily News, in which he had bought a stake in 1868. His unflinching style gained a large audience for first his reporting, and later his personal weekly journal, Truth (started in 1876), which was often sued for libel. With his inherited wealth, he could afford to defend such suits. Labouchère was a vehement opponent of feminism; he campaigned in Truth against the suffrage movement, ridiculing and belittling women who sought the right to vote. He was also a virulent anti semite, opposed to Jewish participation in British life, using Truth to campaign against "Hebrew barons" and their supposedly excessive influence, "Jewish exclusivity" and "Jewish cowardice".
Парламентке қайта оралу
Лабушере 1880 жылғы сайлауда парламентке оралды, ол және Чарльз Брэдлау, екеуі де либералдар, Нортгемптон үшін екі орынды жеңіп алды. (Брэдлаудың сол кездегі даулы атеизмі, жасырын агностик Лабушереге өзін "Нортгемптонның христиан депутаты" деп сарказммен атауға себеп болды.) 1885 жылы Лабушердің либертариандық көзқарастары қатал гомофобияға қарсы болмады, оның түзетуі "атақтан түсірілетін ұятсыздықтарды" қылмыстық жариялады; содомия бұрыннан қылмыс есептелген, бірақ Лабушердің түзетуі енді ерлер арасындағы кез келген сексуалдық қатынасты қылмыстық деп жариялады. Он жыл өткен соң Лабушердің түзетуі Оскар Уайльдты соттауға мүмкіндік берді, ол ең жоғары жаза ретінде екі жылға қатаң еңбекпен түрмеге отырды. Оның наразылығы оның "Ақиқат" журналының редакторы болғанынан туындады, ол патшалық отбасыны қорлаған деп санады. Тарихшы Вернон Богданордың сөзіне сәйкес, бұл британ монархының премьер-министрдің кабинет мүшесін тағайындауына вето салған соңғы жағдайы болды. Алайда Рой Дженкинс 1945 жылдың 26 шілдесінде берілген корольдің кеңесін Аттли елемегенін, келесі күні Дальтонға сыртқы істер министрі лауазымын ұсынғанын, бірақ Герберт Моррисон мен жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлерден ұсыныстар алғаннан кейін шешімін өзгерткенін атап өтті. Дегенмен, Гладстон Лабушердің саяси қолдауының жетіспеуін ескере отырып, одан бас тартуға қуанған болуы мүмкін. 1905 жылы "Критик" журналында Генри Хесс жариялаған кітапшасы тағы да қаржылық тәртіпсіздіктерді көрсетті.
Labouchère returned to Parliament in the 1880 election, when he and Charles Bradlaugh, both Liberals, won the two seats for Northampton. (Bradlaugh's then controversial atheism led Labouchère, a closet agnostic, to refer sardonically to himself as "the Christian member for Northampton".) In 1885, Labouchère, whose libertarian stances did not preclude a fierce homophobia,|group= n His amendment outlawed "gross indecency"; sodomy was already a crime, but Labouchère's Amendment now criminalised any sexual activity between men. Ten years later the Labouchère Amendment allowed for the prosecution of Oscar Wilde, who was given the maximum sentence of two years' imprisonment with hard labour. Her dislike stemmed from his editorship of Truth, which she felt had insulted the Royal Family. According to the historian Vernon Bogdanor, this was the last time a British monarch vetoed a prime minister's appointment of a cabinet minister. Roy Jenkins, however, notes that Attlee ignored the king's advice, which was given on 26 July 1945, and offered the foreign secretaryship to Dalton the following day, later changing his mind after receiving representations from Herbert Morrison and senior civil servants.|group= n However, Gladstone may have been happy to drop Labouchère given his lack of political support. A later pamphlet by Henry Hess of The Critic, in 1905, revealed further financial misdealings.