Кіріспе

Тибеттік ит тұқымы

Лхаса Апсо ( /lɑːsə ˈæpsəʊ/ ЛАсə АПсоh) – Тибеттен шыққан, спорттық емес ит тұқымы. Дәстүрлі түрде бұл тұқым үй ішінде күзетуге пайдаланылған.

Этимология

Лхаса – Тибеттің астанасы, ал апсо – тибет тілінен алынған сөз. Атаудың нақты тегі туралы пікірталас бар; кейбіреулер «апсо» сөзі тибет тіліндегі сақалды («аг тхом», ཨག་ཚོམ་) немесе «ра фо» (ར་ཕོ་) – «ешкі» деген сөздің ағылшынша өңделген түрі дейді. Сенімсіз дереккөз: әрине=y.

Тарих

Лхаса апсо – мың жылдық тарихы бар тұқым, бұл иттер ежелден Хималай тауларының биік шаңырағындағы Тибет аймағындағы оқшау сарайлар мен монастырларда күзетшілер болып қызмет еткен. ХХ ғасырдың басында британ әскерилері Үндістаннан оралғанда бірнеше тибет итін Ұлыбританияға әкелді. Бұл иттер әртүрлі типтерден құралған, кейбіреулері болашақта Лхаса апсо, ал енді біреулері Тибет терьері болар еді; олардың барлығын бірге "Лхаса терьерлері" деп атады. Америкаға әкелінген алғашқы Лхаса апсо жұбы 13-ші Далай-лама Тхубтен Гьяцзоның С. Суйдам Каттингке жасаған сыйы болды және 1933 жылы АҚШ-қа жетті. Каттинг мырза Тибетке сапар шегіп, Далай-ламамен кездескен. Ол кезде Англияда тіркелген жалғыз Лхаса апсо болған. Американдық Кеннел клубы 1935 жылы бұл тұқымды терьерлер тобына ресми түрде қабылдады, ал 1959 жылы спорттық емес топқа көшірді. Ұлыбританияда олар пайдалы иттер тобына жатқызылады. Бұл тұқым 1960 жылы Халықаралық кинологиялық федерациясы (Fédération Cynologique Internationale) тарапынан толық мақұлданды.

Сипаттамалары

Иттердің құйрық сүйегінен биіктігі шамамен осылай, аналықтары сәл төмен. Түсі қара, қызыл, қою сұр, алтын, бал, екі түсті, құмды, тақтадай сұр, күйген түсті немесе ақ болуы мүмкін. Жүні қалың және ауыр, сыртында қатты, тік жүні және орташа қабатты түк бар. Көздері қара, мұрны қара, құлақтары төмен түскен. Құйрығы иілген, кейде ұшында иіліс болады, және арқасынан көтеріліп тұруы керек. Стенли Кореннің "Иттердің ақыл-ойы" кітабында 68-орында (138-ден) тұрады, оның жұмысқа бағыну қабілеті орташа. Лхаса апсо - ұзақ өмір сүретін тұқым, олардың көпшілігі 20 жасқа дейін жақсы денсаулықпен өмір сүреді.

Денсаулық

2004 жылғы Кеннел клубының сауалнамасы бойынша, осы тұқымның өмір сүру мерзімінің медианасы 14 жыл 4 айды құрайды. Ұлыбритания ветеринариялық клиникаларының мәліметтері бойынша медианасы 13,0 жылды көрсетіп тұр. Бұл тұқым атопиялық дерматитке бейім.