Бета қозғалысы: көздің алдану құбылысы және кинематография тарихы
Beta movement
Бета қозғалысы: көздің алдану құбылысы, қозғалыс иллюзиясы. Анимация, кинодағы қозғалыс механизмі, 19 ғасырдағы зерттеулер тарихы. Көру қабілеті туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бета қозғалысы термині бір бейненің өте қысқа уақытқа көрсетілуі және одан кейін басқа жердегі осыған ұқсас бейненің тағы да қысқа уақытқа көрсетілуі, бір бейне қозғалып бара жатқандай сезім тудыратын көрінетін қозғалыстың оптикалық иллюзиясы үшін қолданылады. Анимация мен фильмдегі қозғалыс иллюзиясы кейде бета қозғалысына байланысты деп саналады, бұл бұрынғы көріністің сақталуы деп аталған ескі түсіндірмеге қарсы ұсынылған нұсқа. Дегенмен, адамның көру жүйесі фильмдегі жақын қашықтықтағы көрінетін қозғалысты және нағыз қозғалысты ажырата алмайды, ал бета қозғалысының алыс қашықтықтағы көрінетін қозғалысы ерекше деп танылады және басқаша өңделеді.
The term beta movement is used for the optical illusion of apparent motion in which the very short projection of one figure and a subsequent very short projection of a more or less similar figure in a different location are experienced as one figure moving. The illusion of motion caused by animation and film is sometimes believed to rely on beta movement, as an alternative to the older explanation known as persistence of vision. However, the human visual system can't distinguish between the short range apparent motion of film and real motion, while the long range apparent motion of beta movement is recognised as different and processed in a different way.
Тарих
Суреттердің жылдам тізбектелуі арқылы көрінетін қозғалысты байқау 19 ғасырға дейін жетеді. 1833 жылы Джозеф Плато стробоскоптық эффектіге негізделген, алғашқы анимациялық құрылғыны – фенкацистоскопты ұсынды. Бұл «философиялық ойыншық» принципі ғасыр соңында кинематографияның дамуына түрткіс болды. Кейіннен қозғалмасыз кескіндердің жылдам тізбектелуінде қозғалысты көру иллюзиясын сипаттаған авторлардың көпшілігі, бұл эффектті көрудің инерциясына байланысты деп санайды, ол торлы қабықтағы кейінірек пайда болатын бейнелер түрінде немесе бейнелер арасындағы аралықты толтыратын психикалық процесс ретінде көрінеді. 1912 жылы Макс Вертхаймер гештальт психологиясының негізін қалаған маңызды мақала жазды. Ол тәжірибелік қатысушылардан экрандағы екі алмасатын орында екі ұқсас пішіннің тахистоскоп арқылы тізбектеп көрсетілген проекцияларын көргенде не көретіндерін сұрады. Нәтижелер тахистоскоптың жарқырауының жиілігіне байланысты өзгерді. Төмен жиілікте әртүрлі жерлерде ұқсас фигуралардың бірінен соң бірі пайда болуы байқалды. Орташа жиілікте бір фигура бір позициядан келесі позицияға жылжығандай көрінді, Вертхаймер бұл құбылысты «оптималды қозғалыс» деп атады. Екі орынның арасында ешқандай нысан көрінбеді. Жоғары жылдамдықтарда, тәжірибелік қатысушылар екі жылдам жыпылықтайтын фигураны шамамен бір уақытта көреді деп ойлағанда, проекцияланған фигуралар арасында және айналасында нысансыз қозғалыс құбылысы байқалды. Вертхаймер грек әрпі φ (фи) қозғалыс иллюзиясын белгілеу үшін қолданды және жоғары жиілікті нысансыз иллюзияны «таза фи құбылысы» деп санады, ол қозғалыстың тікелей сезімдік тәжірибесі деп болжады. Вертхаймердің жұмысы фи құбылысын көрсетуімен танымал болды, ал оптималды қозғалыс иллюзиясы кинодан жақсы таныс құбылыс ретінде қарастырылды. 1913 жылы Фридрих Кенкель Вертхаймердің тәжірибелерінде және одан кейінгі Курт Кофканың тәжірибелерінде (Вертхаймердің тәжірибелік қатысушыларының бірі болған) табылған қозғалыс иллюзиясының әртүрлі түрлерін анықтады. Кофканың әріптесі Кенкель қозғалыстың оптималдық иллюзиясын (бір орыннан екінші орынға жылжыған бір фигураның пайда болуымен) «β Bewegung» (бета қозғалысы) деп атады.
Observations of apparent motion through quick succession of images go back to the 19th century. In 1833, Joseph Plateau introduced what became known as the phenakistiscope, an early animation device based on a stroboscopic effect. The principle of this "philosophical toy" would inspire the development of cinematography at the end of the century. Most authors who have since described the illusion of seeing motion in the fast succession of stationary images, maintained that the effect is due to persistence of vision, either in the form of afterimages on the retina or with a mental process filling in the intervals between the images. In 1912, Max Wertheimer wrote an influential article that would lead to the foundation of Gestalt psychology. In the discussed experiments, he asked test subjects what they saw when viewing successive tachistoscope projections of two similar shapes at two alternating locations on a screen. The results differed depending on the frequency of the flashes of the tachistoscope. At low frequencies, successive appearances of similar figures at different spots were perceived. At medium frequencies, it seemed like one figure moved from one position to the following position, regarded as "optimale Bewegung" (optimal motion) by Wertheimer. No shape was seen in between the two locations. At higher speeds, when test subjects believed to see both of the fast blinking figures more or less simultaneously, a moving objectless phenomenon was seen between and around the projected figures. Wertheimer used the Greek letter φ (phi) to designate illusions of motion and thought of the high frequency objectless illusion as a "pure phi phenomenon", which he supposed was a more direct sensory experience of motion. Wertheimer's work became famous due to his demonstrations of the phi phenomenon, while the optimal motion illusion was regarded as the phenomenon well known from movies. In 1913, Friedrich Kenkel defined different types of the motion illusions found in the experiments of Wertheimer and subsequent experiments by Kurt Koffka (who had been one of Wertheimer's test subjects). Kenkel, a co worker of Koffka, gave the optimal illusion of motion (with the appearance of one figure moving from one place to the next) the designation "β Bewegung" (beta movement).
Фи құбылысы мен бета қозғалысы туралы түсініксіздік
Вертхаймердің таза фи құбылысы мен бета қозғалысы фильм мен анимацияны түсіндіруде жиі шатастырылады, бірақ олар сезімдік тұрғыдан мүлдем өзгеше және екеуі де фильмде байқалатын қысқа мерзімдік қозғалысты толыққанды түсіндіре алмайды. Бета қозғалысында екі стимул және , бірінен соң бірі пайда болып, бір нысанның , орнына жылғалысы ретінде қабылданады. Ал фи құбылысында екі стимул және бірінен кейін бірі пайда болып, олардың үстінен өтетін тұманды көлеңкелі бірдеңе қозғалып жатқандай сезіледі. Бета қозғалысын немесе фи құбылысын нақты жағдайда қабылдау, стимулдардың фонға қарағандағы жарықтылығы, стимулдардың көлемі, олардың арақашықтығы, әрқайсысының көрсетілу уақыты және олардың арасындағы уақыт аралығына (немесе уақыт бойынша бір-бірімен қабаттасу деңгейіне) байланысты болады.
Wertheimer's pure phi phenomenon and beta movement are often confused in explanations of film and animation, but they are quite different perceptually and neither really explains the short range apparent motion seen in film. In beta movement, two stimuli, and , appear in succession, but are perceived as the motion of a single object, , into position In phi movement, the two stimuli and appear in succession, but are perceived as the motion of a vague shadowy something passing over and There are many factors that determine whether one will experience beta movement or the phi phenomenon in a particular circumstance. They include the luminance of the stimuli in contrast to the background, the size of the stimuli, how far apart they are, how long each one is displayed, and precisely how much time passes between them (or the extent to which they overlap in time).