Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калдон каналы – 1779 жылы ашылған Трент және Мерси каналының тармағы. Ол Этруриядан (Тренттегі Стоуктан) Стаффордширдегі Фрогхоллға дейін 18 миль (29 км) созылады. Каналда 17 шлюз және Фрогхолл туннелі орналасқан.
Caldon Canal is a branch of the Trent and Mersey Canal which opened in 1779. It runs 18 mile (29 km) from Etruria, Stoke on Trent, to Froghall, Staffordshire. The canal has 17 locks and the Froghall Tunnel.
Тарих
Трент және Мерси каналы компаниясының иелері 1773 жылдың қаңтарында саммит деңгейінен Ликке дейін канал салу туралы алғашқы жоспарларын қарастырды. Бұл түйіршіктік қайық каналы болуы керек еді, себебі қайықтар 5 тоннадан аспайтын жүк тасуға арналған, ал шлюздерді пайдаланудың орнына, каналдың деңгейін өзгерту қажет болған жерлерде көлбеу жазықтықтар қолданылуы тиіс еді. Тағы екі жоспар қарастырылды, ал үшінші жоспарда қазіргі негізгі желідегі жоғарғы деңгейді қамтамасыз ететін қосымша резервуарлар қарастырылды. Сол кезде тәуелсіз компания Ликке байланыс жасауды жоспарлап отырды, бірақ Трент және Мерси бұған кедергі келтірді. Компания Калдон-Лоу аймағында әктас кеніштерінің бірнеше иесімен келісім шарттарына қол жеткізді және жаңа құрылысты рұқсат ету үшін Парламенттен заң алуға тырысты, оны 1776 жылдың мамырында (16 Geo. 3. c. 32) алды. Заң иелеріне құрылысты қаржыландыру үшін 25 000 фунт стерлинг қарыз алуға мүмкіндік берді, ол 1778 жылдың желтоқсанында аяқталды. Бастапқыда 16 шлюз болды, сегізі Этруриядан Стоктонға дейінгі саммит басталған жерге дейін, ал сегізі саммит соңынан Фрогхоллға дейін төмен түсетін. 1,5 миль (2 км) канал Консалл маңындағы Чурнет өзенінің арнасын ұстанды. Компания сонымен қатар кеніштерге теміржолдар салуға құқылы болды, ал біріншісі Фрогхоллдан Ширли Коммон арқылы кеніштерге дейін ашылды, бірақ ол каналмен бірге ашылды, бірақ сәтті болмады. 1783 жылы Парламенттен екінші заң (23 Geo. 3. c. 33) жаңа трамвайды пайдалануға және каналды кеңейтуге рұқсат беру үшін алынды, оған Фрогхолл туннелі де кірді. Трамвайдың ұзындығы 3,1 миль (5 км) болды және ол кірістерден қаржыландырылды, себебі заң қосымша капитал жинауға рұқсат бермеді. Трент және Мерси магистральдік желісіндегі қозғалыс құрғақ кезеңдерде су тапшылығына ұшырады, ал Калдон тармағындағы су деңгейі мұндай кезде жиі төмен болады, себебі су магистральды жұмыс істеу үшін пайдаланылды. 1796 жылы компания жағдайды жақсарту үшін Рудьярдта су қоймасын салуды қалады, ал Ликке тармақ заң жобасына енгізілді, себебі бұл Лик билігі мен жер иелерінің су қоймасына келісім берудің жалғыз жолы болды. Заң жобасы Парламентте жеңіліске ұшырады, содан кейін Пик Форест каналы компаниясы өз каналының Марплден Ликке дейінгі тармағын салуды және Калдон тармағына қосылуды ұсынды. Бұл жоспарға Рудьярдтағы су қоймасы да кірмек еді, бірақ бұл жоспар ұзаққа созылмады, себебі Трент және Мерси 1797 жылы өздерінің заң жобасын Парламентке екінші рет ұсынғанда қабылдауға қол жеткізді. Рудьярдтан келетін суды негізгі желіге жеткізу үшін пайдалану үшін Лик тармағы Калдон тармағының жоғарғы деңгейіне қосылуы керек болды, сондықтан Park Lane үш шлюзы бар бастапқы маршрут жабылып, жаңа маршрут салынды, торап пен ескі канал сызығы арасында үш шлюздік саты бар. Бұл 1841 жылы қазіргі жағдайға қайта өзгертілді, онда Фрогхоллға дейінгі канал Лик тармағындағы су құбырының астынан өтеді, ал Холлинхерстегі үш бөлек шлюз ескі сызықты саммит деңгейіне дейін көтереді. Теміржолдардың пайда болуымен Трент және Мерси компаниясының каналдары Солтүстік Стаффордшир теміржолына сатылды, ресми сатып алу 1945 жылдың 15 қаңтарында болды. Олар каналдар мен теміржолдарды өзара толықтыратын ретінде насихаттауға мүдделі болды, сондықтан каналдарды сақтады, Утоксетер тармағын қоспағанда, ол 1947 жылдың шілдесінде Парламент заңымен жабылды, осылайша Чурнет аңғарының теміржолы оның бойымен салынуы мүмкін болды. 1849 жылы Фрогхоллдан Каулдон кеніштеріне дейінгі трамвайдың орнына жаңа кабельдік теміржол салынды. Ол Froghall, Oldridge және Cotton станцияларында көлбеу жазықтықтарды қамтыды және 3ft6in өлшемінде салынды. Пойыздар тоғыз вагондан тұрады, әрқайсысы 6 тонна әктас тасуға қабілетті, ал күн сайын кеніштерден каналға 1000 тоннаға жуық тасымалданды. Көлік бірте-бірте каналдан теміржолға ауысты. 1904 жылы Эндон бассейні салынды, онда теміржолмен кеніштерден әкелінген әктас қайықтарға ауыстырылатын болды. Сандбахта орналасқан әктас пайдаланушылардың бірі 1920 жылы жабылып, сол жылы Фрогхоллға дейінгі кабельдік теміржол да жабылды. 1930 жылдан бастап Эндоннан әктас тасымалданбайды, ал каналда көлік қозғалысы мүлдем тоқтады. 1940 жылы каналға жауапкершілік Лондон, Мидленд және Шотландия теміржолына берілді, ол Лик тармағын 1944 жылғы Лондон, Мидленд және Шотландия теміржолы (каналдар) заңына сәйкес жапты (8 & 9 Geo. 6. c. ii). Соңғы ірі коммерциялық тасымал 1952 жылы тоқтатылған Эндоннан Чедлтонға көмір тасымалдау болды. Джонсон бауырлары үш жаңа, арнайы баржа салды, 1967 жылы салынған Милтон Мейд, 1973 жылы Милтон Квин және 1978 жылы Милтон Принцесс, олар қыш ыдыстарын 4 шақырымдық каналмен Милтондағы зауытынан Ханлидегі Айви Хаус көпірінің жанындағы жаңа қаптама зауытына тасыды. Эксперимент сәтті аяқталды: су арқылы тасымалдау шығындарды 50 пайызға төмендетті және тауарлардың бұзылуын азайтты. Жұмыс 1990 жылға дейін жалғасты, соңғы коммерциялық тар жолмен жүретін кемелердің бірі болды.
The first plans by the proprietors of the Trent & Mersey Canal Company to construct a canal from the summit level to Leek were considered in January 1773. This would have been a tub boat canal, as the boats were designed to carry just 5 tons, and rather than using locks, inclined planes were to be used at points where the level of the canal needed to change. Two more plans were considered, and the third included extra reservoirs which would supply the summit level of the existing main line. At a similar time, an independent company was planning a link to Leek, but the Trent & Mersey managed to block this. Having secured contracts with several owners of limestone quarries in the Cauldon Low area, the company sought an Act of Parliament to authorise construction of the new works, which it obtained (16 Geo. 3. c. 32) in May 1776. The Act enabled the proprietors to borrow £25,000 to fund the construction, which was completed in December 1778. Initially, there were 16 locks, eight rising from Etruria to the start of the summit at Stockton, and eight falling from the end of the summit to Froghall. 1.5 mile (2 km) of the canal followed the bed of the river Churnet near Consall. The company could also build railways to the quarries, and the first, which ran from Froghall across Shirley Common towards the quarries opened at the same time as the canal, but was not a success. A second Act of Parliament (23 Geo. 3. c. 33) was obtained in 1783 to authorise a new tramway, and to extend the canal by , which included the Froghall tunnel. The tramway was 3.1 mile (5 km) long, and was funded out of revenue, as the Act did not authorise the raising of additional capital. Traffic on the Trent and Mersey main line was such that it suffered from water shortage in dry periods, and water levels on the Caldon branch were often too low at such times, as the water was used to keep the main line moving. In 1796, the company wanted to build a reservoir at Rudyard, to improve the situation, and a branch to Leek was included in the Bill, as it was the only way to obtain the consent of the Leek authorities and landowners for the reservoir. The Bill was defeated in Parliament, after which the Peak Forest Canal Company proposed to build a branch of their canal from Marple to Leek, and on to join the Caldon branch. It would also have included a reservoir at Rudyard, but the plan was short lived, as the Trent and Mersey succeeded in getting their bill passed when they submitted it to Parliament for a second time in 1797. To ensure that the water from Rudyard could be used to supply the main line, the Leek branch had to join the top level of the Caldon branch, and so the original route with the three Park Lane locks was closed and a new route built, with a three lock staircase between the junction and the old line of the canal. This was altered again in 1841 to the present arrangement, where the canal to Froghall passes under an aqueduct on the Leek branch, and three separate locks at Hollinhurst raise the old line up to the summit level. With the coming of the railways, the Trent and Mersey Company canals were sold to the North Staffordshire Railway, with the formal takeover occurring on 15 January 1845. They were keen to promote the canals and railways as mutual feeders, and so maintained the canals, with the exception of the Uttoxeter branch, which was closed by an Act of Parliament obtained in July 1847, so that the Churnet Valley Railway could be built along its course. The tramway from Froghall to Cauldon Quarries was replaced by a new cable operated railway in 1849. It included inclined planes at Froghall, Oldridge and Cotton, and was built to a gauge of 3ft6in. Trains consisted of up to nine waggons, each capable of holding 6 tons of limestone, and around 1,000 tons a day were moved from the quarries to the canal. Traffic gradually moved away from the canal to the railways. In 1904, Endon basin was built, where limestone brought from the quarries by the railway could be transferred to boats. One of the major users of the limestone, based at Sandbach, closed in 1920, and the cable railway to Froghall closed in the same year. Limestone was no longer transhipped at Endon from 1930, and the canal saw virtually no traffic. Responsibility for the canal passed to the London, Midland and Scottish Railway in 1940, who closed the Leek branch under the London, Midland and Scottish Railway (Canals) Act 1944 (8 & 9 Geo. 6. c. ii). The last heavy commercial traffic was the transfer of coal from Endon to Cheddleton, which ceased in 1952. Johnson Brothers built three new, specialized barges, Milton Maid, built in 1967, Milton Queen in 1973, and Milton Princess in 1978, to convey pottery over a 2.5 mile (4 km) stretch of the canal from its factory in Milton to a new packaging plant near the Ivy House lift bridge in Hanley. The experiment was a success: transport by water reduced costs by 50 per cent and diminished the number of breakages of wares. Operation continued until 1990, becoming one of the last commercial narrowboat runs.
Операция
Калдон каналын Трент және Мерси каналы компаниясының меншік иелері ұсынып, салғандықтан, оны осы каналдың Калдон тармағы деп атау дұрыс. Ол Калдон Лоу карьерлерінен Фрогхолл портына үш көлбеу трамвай арқылы тасымалданған әк тас тасымалдау үшін салынған. Канал үшін тағы бір маңызды жүк – Чедл көмір кенінен көмір және Чурнет аңғары мен Кингсли аймағындағы бірнеше темір кен орындарынан темір кен. Канал Этрурия аймағындағы кең ауқымды кен қазу салдарынан маңызды құлдырауларға ұшырады, нәтижесінде деңгейді реттеу үшін жаңа Планета шлюзі қажет болды, оның көтерілуі 3 футқа (1 метр) ғана жетеді. Каналға су үш суқоймасы және Шурнет өзені арқылы жеткізіледі. Стэнли суқоймасы 22 миллион куб футт (670 мегалитр) су сақтайды және Эндон бассейнінен төменгі жағында каналға қосылады, ал Книперсли 41 миллион куб футт (1200 мегалитр) су сақтайды және Engine Lock шлюзінен жоғарырақ каналға қосылады. Оның толықтыру бөлігінің соңғы бөлігі бастапқыда Нортон Грин тармағы болды, ол жеке канал, ол негізгі желімен бір уақытта, көмір шахтасын қамтамасыз ету үшін салынған. Рудиард суқоймасы 122 миллион куб футт (3500 мегалитр) су сақтайды, ал оның толықтырушысы, Чурнет су құбырының жанындағы Лик тармағына қосылатын, Макклсфилд каналын Ликке дейін кеңейтудің жоспарланған бағытының көп бөлігін қайталайды. Калдон Трент және Мерси жүйесінің ең жоғары деңгейіне қосылғандықтан, ол осы канал үшін де құнды көмек көзі болып табылады.
Because the Caldon Canal was promoted and built by the proprietors of the Trent & Mersey Canal Company, as such it is more properly called the Caldon Branch of that canal. It was built to carry limestone from Caldon Low Quarries which was transported to Froghall wharf via three inclined tramways. Other important traffic for the canal was coal from the Cheadle Coalfield and ironstone from the several iron ore mines in the Churnet valley and Kingsley area. The canal was subject to considerable mining subsidence in the Etruria area, which eventually led to the need for an entirely new lock, Planet Lock, with a rise of just 3 feet (1 m), to adjust the levels. Water to the canal is supplied by three reservoirs and the River Churnet. Stanley reservoir holds 22 million cubic feet (670 Megalitres (Ml)), and joins the canal just below Endon basin, while Knypersley holds 41 million cubic feet (1,200 Ml) and joins the canal above Engine Lock. The final section of its feeder was originally the Norton Green branch, a private canal built at the same time as the main line, to service a colliery. Rudyard reservoir holds 122 million cubic feet (3,500 Ml), and its feeder, which joins the Leek branch near the Churnet aqueduct, follows much of the proposed route of the Macclesfield Canal extension to Leek. Since the Caldon joins the summit level of the Trent and Mersey system, it is still a valuable supply for that canal too.
Қалпына келтіру
Канал заң жүзінде ешқашан жабылмағанымен, 1960 жылдарға қарай оның трафигі соншалық деңгейге төмендеді ki, пайдалануға жарамсыз болып қалды. 1960 жылы Ішкі су жолдарының қорғау қоғамы, ол 1958 жылы Боуес комитетінің есебіне жауап ретінде құрылған, каналды зерттеді. Бұл комитет көптеген каналдарды енді күтіп ұстаудың қажеті жоқ деп санады. 1959 жылдың сәуір айында үкімет Ішкі су жолдарын қайта дамыту жөніндегі кеңесші комитет құрды. Оның міндеті – коммерциялық тұрғыдан тиімді емес каналдарды қайта дамыту жобаларына көмек көрсету болды. Зерттеу нәтижелері осы комитетке ұсынылған материалдың негізін құрады. 1961 жылы жабылу қаупі туған кезде, «Сток-он-Трент» қайық клубы Ханлиде қоғамдық жиын өткізді және қыркүйек айында Фрогхоллға дейін канал бойымен саяхат ұйымдастырды. Бұл оқиға баспасөз назарына ілігіп, жергілікті кеңес тарапынан қолдау тапты. Калдон каналы комитеті каналды Ұлттық трастқа беру туралы ұсыныс жасады. Бұл жоспар іске аспаса да, комитет Калдон канал қоғамына айналып, Британ су жолдары кеңесімен бірлесіп, оны қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді. 1969 жылы Стаффордшир округі кеңесі мен Сток-он-Трент қалалық кеңесі қалпына келтіру жұмысына қаржылай көмек көрсететінін мәлімдеді. 1971 жылдың мамыр айында Ішкі су жолдары қауымдастығы каналды қалпына келтіру қажеттігін жариялау үшін Эндонда қайықтар шеруін ұйымдастырды. 1972 жылдың ақпанында үкімет жергілікті билік органдарына эстетикалық тұрғыдан ұнамсыз жергілікті нысандарды жақсарту жұмыстарын қаржыландыруға көмектесетін бағдарлама енгізді. «Көздің жауын алу операциясы» деп аталған бұл бағдарлама жұмыстың 85 пайызына дейін грант ұсынды. Қалпына келтіру үшін қажеттінің бәрі дайын болды және ол 1972 жылдың 22 тамызында ресми түрде жарияланды. Фрогхоллға дейінгі негізгі желіні қалпына келтіру жұмысы 1974 жылы аяқталды, бірақ Калдон канал қоғамы одан әрі жұмыс жүргізуді жалғастырды. 1977 жылдың ортасында Лик тармағын қалпына келтіруді қаржыландыру мәселесі шешілді және еріктілер тобы каналды құрғату үшін жолды тазарту жұмысын бастады. Этруриядан Фрогхоллға дейінгі негізгі желі және Лик тармағы 1983 жылғы Британ су жолдары заңымен қайта жіктелген жеті канал бөлігінің екеуі болды. Заңға сәйкес, жалпы ұзындығы 82 миль (132 км) болатын су жолдары круиздік стандартқа дейін жаңартылды. 2003 жылы көп жылдық қалпына келтіру жұмыстары аяқталды және Фрогхолл кемежайы, оңтүстік аялдамасы, кемелерге қайта ашылды. Жұмысқа жаңа кемежай, жөнделген дәретхана және жаңа келушілер орталығы кірді. Утоксетер тармағындағы алғашқы шлюз (төменде қараңыз) және оның астындағы бассейн де қайта ашылды, сондай-ақ бірнеше қайықтарды тоқтатуға арналған орындар салынды. Жұмыстың көп бөлігі еріктілердің көмегімен жүзеге асырылды және оның бір бөлігі Еуропалық өңірлік даму қорынан қаржыландырылды.
Although the canal was never legally closed, its traffic had declined to such an extent that by the 1960s it was almost unusable. A survey of it was carried out in 1960 by the Inland Waterway Protection Society, which had been formed in 1958 in response to the Bowes Committee report, which listed many canals which it thought should no longer be maintained. In April 1959, the government created the Inland Waterways Redevelopment Advisory Committee, whose responsibility was to assist schemes to redevelop canals that were no longer commercially viable, and the survey formed the basis of a submission to that committee. With further threats of closure in 1961, the Stoke on Trent boat club organised a public meeting in Hanley and a cruise along the canal to Froghall in September. This attracted press coverage and local council support. There was then a proposal by the Caldon Canal Committee for the National Trust to take over the waterway, and although this did not occur, the committee became the Caldon Canal Society, and worked with the British Waterways Board towards its eventual restoration. Staffordshire County Council and Stoke on Trent City Council announced that they would make contributions towards the restoration in 1969. The Inland Waterways Association held a boat rally at Endon in May 1971, to publicise the need to restore the canal, and in February 1972 the government introduced a scheme to help local authorities to fund work on local facilities that were visually unattractive. Called "Operation Eyesore", it offered grants of up to 85 per cent for the work. Everything was now in place for the restoration, which was officially announced on 22 August 1972. Restoration of the main line to Froghall was completed in 1974, but the Caldon Canal Society continued to press for more to be done. Agreement was reached on how to finance restoration of the Leek branch in mid 1977, and volunteer work parties began the task of clearing the route so that it could be dredged. The main line from Etruria to Froghall and the Leek Branch were two of seven stretches of canal, formally designated as remainder waterways, which were re classified by the British Waterways Act 1983. Under the act, a total of 82 route miles (132 km) were upgraded to Cruising Waterway standard. In 2003, many years of restoration work came to a close as Froghall Wharf, the southern terminus, was reopened to vessels. The work included a new wharf, refurbished toilet facilities and a new visitor centre. A disused lock, actually the first lock on the Uttoxeter Branch (see below), was reopened, as was the basin below it, and moorings for several boats were created. Much of the work was undertaken with volunteer aid, and funded in part by contributions from the European Regional Development Fund.
Фрогхолл туннелі
Фрогхолл туннелінің шатыры әрқашан өте төмен болғандықтан, 2003 жылғы қайта жаңарту жұмыстарына дүмпуден кейін су деңгейін төмендету кірді, осылайша туннельдегі биіктік 5 футқа (2 метрге) дейін жеткізілді, ал кеңдігі 6 фут (2 метр) болды. Өкінішке орай, туннельден кейінгі жаңа тұрақтар көбінесе қолданылмайды, себебі көптеген қазіргі заманғы қайықтар әлі де туннельден өту үшін тым биік. Флинтмилл 17-ші шлюздің шығысында қайықтың туннельден өтуге жеткілікті биіктігі бар-жоғын көрсету үшін биіктік профилі өлшегіші орнатылған. Осы төмен биіктік шектеуі Утоксетер каналының бөліктерін қайық жүруге қайта ашу жоспарларына да әсер етеді.
Because the roof of the Froghall tunnel has always been extremely low, the 2003 restoration included lowering the water level in the pound after dredging, and thus the headroom in the tunnel was improved to 5 feet (2 m) with a beam of 6 feet (2 m). Unfortunately the new moorings just past the tunnel remain relatively little used, as many modern boats are still too high to pass through the tunnel. A height profile gauge is located at the exit of Flintmill Lock 17 to indicate whether a boat has sufficient clearance to pass through the tunnel. The low height restriction would similarly affect proposals to reopen stretches of the Uttoxeter Canal to boating.
Сипаттама
Канал Этруриядан басталады, Трент және Мерси каналындағы Сток рейсінің жоғарғы шлюзының қасында орналасқан. Трент және Мерси магистральдық желісінің инженеры Джеймс Бриндлидің мүсіні қиылысқа жақын тұр. Жас Трент өзенінің бағытымен су жолы Стоктон Бруктағы ең биік нүктеге дейін көтеріледі, ол оны Трент және Чурнет аңғарлары арасындағы суайырықтан өткізеді. Содан кейін канал Хейзелхерсттегі және одан кейін Чедлтондағы шлюздер арқылы төмен түсіп, бастапқыда кең су тасқыны жазығына жетеді. Консалл Фордждан шамамен бір шақырым жоғары, Оук Медоу Форд шлюзінде канал шамамен бір шақырымға Чурнет өзеніне түседі; себебі осы жердегі аңғар канал мен өзенді бірге сыймайды. Өзен деңгейінің жоғарылауы кемелердің осы бөлігін пайдалануына бөгет жасайды. Консалл Форджда өзен мен канал қайтадан бөлінеді, ал ені енді бір ғана қайыққа жеткілікті канал Фрогхоллға қарай ауылдық сапарын жалғастырады. Басты құрылыс аяқталғаннан кейін салынған соңғы бөлігіне Froghall туннелі кіреді, оның биіктігі шектеулі, одан кейін Froghall бассейні орналасқан.
The canal begins at Etruria, next to the top lock of the Stoke flight on the Trent & Mersey canal. A statue of James Brindley, the engineer for the Trent & Mersey main line, stands near the junction. Following the course of the infant River Trent, the waterway climbs to a summit level at Stockton Brook, which carries it over the watershed between the Trent and Churnet Valleys. Thereafter the canal descends through locks at Hazelhurst and then Cheddleton, into an initially broad flood plain. At about a mile above Consall Forge, at Oak Meadow Ford Lock, the canal locks down into the River Churnet for about a mile; the reason for this is that the valley at this point is too narrow to accommodate both canal and river. High river levels can prevent vessels from using this section. At Consall Forge, river and canal part company again, and the canal, which is now only wide enough for a single boat, continues its rural journey to Froghall. The final section, built after the main construction was finished, includes the Froghall Tunnel, which has limited headroom, immediately followed by Froghall Basin.
Сабақ
Каналдың бір тармағы бар, ол Лик тармағы деп аталады, 3 миль (5 км) қашықтыққа созылып, Лик туннелін қамтиды. 1800/01 жылдары ашылған Лик тармағы, Хазельхерст акведугі арқылы негізгі желіден өткеннен кейін Хазельхерст бұрылысында негізгі желімен қосылады. Қазіргі уақытта тармақ Лик қаласының орталығынан біршама алыс жерде аяқталады. Каналдың бастапқы ұзындығы, Лик теміржол станциясының оңтүстік жағындағы алапқа дейін созылған, 1950 жылдардың соңы / 1960 жылдардың басында Барнфилдс Роуд индустриалды аймағын салуға мүмкіндік беру үшін толтырылды. (Трент және Мерси каналындағы Хереккасл туннелі тау-кен жұмыстарының салдарынан толығымен жабылуы мүмкін болғандықтан, Лик тармағы мен Бослидегі Макклсфилд каналы арасындағы жаңа байланыс туралы әңгіме болды; ақыр соңында Хереккасл туннелі кеме жүру үшін ашық қалды.) Тармақты Ликке қайта кеңейту мүмкіндігін зерттеу үшін зерттеу жұмыстары тапсырылды. 2009 жылдың қараша айында Лик туннелінің солтүстік порталынан кейін каналдың бір бөлігі бұзылды. Осының салдарынан жөндеу жұмыстары жүргізілгеніне байланысты соңғы бөлік сегіз айға жабылды. Мәселенің себебі ескі су өткізгіш құбыр деп саналды. Канал суы сорғанда, бөгеттің бірнеше бөлігі нығайтылды және жөнделген канал 2010 жылдың 5 шілдесінде қайта ашылды.
The canal has one branch, the Leek Branch, which runs for 3 mile (5 km) and includes the Leek Tunnel. The Leek Branch, opened in 1800/01, meets the main line at Hazelhurst Junction, after crossing the main line on Hazelhurst Aqueduct Currently the branch ends some way from Leek town centre. The original length of the canal, extending to a basin on the south side of Leek Railway Station, was filled in during the late 1950s/early 1960s to allow for the building of the Barnfields Road Industrial Estate. (When it appeared that Harecastle tunnel, on the Trent and Mersey Canal, might have to close permanently because of mining subsidence, a bypassing connection between the Leek Branch and the Macclesfield Canal at Bosley was mooted; fortunately Harecastle tunnel remains open to navigation.) A survey has been commissioned to investigate the possibility of extending the branch back into Leek. In November 2009 a breach occurred just beyond the northern portal of Leek Tunnel. This resulted in the end section being closed for eight months while repairs were carried out. The cause of the problem was thought to be an old culvert. While the canal was drained, several other sections of embankment were re inforced, and the repaired canal was reopened on 5 July 2010.
Утоксетер каналы
Бастапқыда каналдың 1811 жылы ашылған 21 шақырымдық тағы бір тармағы болды. Кейде Утоксетер каналы деп аталатын ол Фрогхоллдан Стаффордширдегі Утоксетерге дейін созылып, 17 шлюзге ие болды. Канал ешқашан коммерциялық сәттілікке жете алмады және 1849 жылы оның көп бөлігін Солтүстік Стаффордшир теміржол компаниясы толтырып, Ликбруктан Утоксетерге дейінгі NSR Churnet Valley желісіне айналдырды (бұл өз кезегінде 1988 жылы жүк тасымалы үшін жабылды). Бұл жол әлі күнге дейін оңтүстікке қарай Фрогхоллға дейін ашық, сақталған теміржол ретінде, Чурнет аңғарының теміржолы. Оңтүстіктегі Денстонда бірнеше ғимарат, соның ішінде шіркеу, каналдың трассасы бойында салынған. Айтқанда, бұл тармақта Ұлыбританиядағы алғашқы автоматты, пойызбен басқарылатын теміржол өткелі орналасқан, ол Утоксетердің жанындағы Спат ауылында. Утоксетер тармағынан бірнеше көпірлер сақталған, кейде "мильдік белгілер" де кездеседі, ал Утоксетерде әлі де "Корф" деп аталатын аудан бар. Калдон және Утоксетер каналдары қоры Утоксетер тармағын қайта ашу жоспарларын ұсынды. Ескі канал төсегінің бір бөлігі JCB компаниясының Рочестердегі бас кеңсесі мен зауытының астында жоғалып кеткендіктен, ұсынылған маршрут бастапқы каналдан өзгеше болады.
Originally, the canal also had a further 13 mile (21 km) branch, which opened in 1811. Sometimes referred to as the Uttoxeter Canal, it ran from Froghall as far south as Uttoxeter in Staffordshire and had 17 locks. The canal was never a commercial success and in 1849 much of it was filled in by the North Staffordshire Railway Company and converted into the NSR Churnet Valley line from Leekbrook to Uttoxeter (which itself was finally closed for goods traffic in 1988). This line is still open as far south as Froghall, as a preserved railway, the Churnet Valley Railway. Further south, at Denstone, several buildings including a church have been built on the line of the canal. Incidentally this branch line had the first automatic, train operated level crossing in the UK, at Spath, just outside Uttoxeter. A few bridges from the Uttoxeter branch remain, with the occasional 'milepost', and Uttoxeter still has an area called "The Wharf". The Caldon & Uttoxeter Canals Trust has put forward plans to re open the Uttoxeter Branch. Part of the old canal bed has been lost underneath JCB's head office and factory at Rocester, so the proposed route diverges from the original canal.
Фоксли
Калдон магистралының тағы бір әлдеқайда қысқа (шамамен) тармағы – Фоксли, Сток-он-Тренттің солтүстік-шығысындағы Милтоннан басталып, Снейд Грин арқылы Смолторн жанындағы Форд Грин темір зауытына дейін созылып, екі параллель бассейнмен аяқталған. Фокслинің қалған аз бөліктерін Холден Лэйн Пулз табиғи қорығында, сондай-ақ қорықтан Елизавета дәуіріндегі Форд Грин залына дейінгі жаяу жолы бойында кездестіруге болады. Бұрынғы торап орны Милтондағы The Foxley деп аталатын пабта, каналдың тік бұрылысында көрсетілген.
Another much shorter (approximately ) branch of the Caldon main line, the Foxley, ran from Milton in the north east of Stoke on Trent through Sneyd Green to Ford Green Iron Works near Smallthorne, where it ended in two parallel basins of each. What little remains of the Foxley can be found in the Holden Lane Pools nature reserve, as well as alongside the footpath from the reserve to the Elizabethan Ford Green Hall. The position of the former junction is marked, on a sharp bend in the canal, at a pub called The Foxley in Milton.