Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ұлыбританиядағы Куакер комитеті
Quaker committee in Great Britain
Азап шеккендермен кездесу – Ұлыбританиядағы Достар діни қоғамының (Куакерлер) мүшелері және Корольдік тәуелділіктері атынан әрекет ететін Ұлыбританиялық жылдық жиналыстың атқару комитеті болып табылады. Оның құрамында 200-ге жуық мүше бар, олар жылдық жиналыс сессиясы өтпеген кезде жылына бес рет жиналып шешімдер қабылдайды.
Meeting for Sufferings is an executive committee of Britain Yearly Meeting, the body which acts on behalf of members of the Religious Society of Friends (Quakers) in Great Britain and the Crown Dependencies. It has about 200 members who meet five times a year to make decisions when the Yearly Meeting is not in session.
Тарих
"Жауқат шеккендермен кездесу" бастапқыда Достардың қуғын-сүргінін бағалау және оларға көмек көрсету үшін құрылған. 1675 жылғы қазан айында Лондондық квакерлердің тоқтатылған "Таңертеңгі жиналысы" осы мақсатта жылына төрт рет жиналатын белгілі бір жергілікті Достарды тағайындауға келісті. Олардың күш-жігері көбінесе түрмеде отырған квакерлердің азап-тозағын жеңілдетуге бағытталған, бірақ олар сондай-ақ ондықтан және ант беруден босату үшін Парламентке әсер етуге тырысты. (Достардың Иса Мәсіхтің "Ешқашан ант бермеңдер" (Матфей 5:33–37) сөздеріне сүйене отырып, ант беруден бас тартуы үкімет пен соттармен үлкен қиындықтарға әкелді.) 1798 жылға дейін жалғасқан апталық кішігірім жиналыстар осы процесті ілгерілетуге көмектесті. Он сегізінші ғасырда жиналыс өз қызығушылықтарын кеңейтіп, құл саудасына қарсы күресті; 1783 және 1792 жылдар аралығындағы Құл саудасы комитеті 1807 жылғы Құл саудасын тоқтату туралы заңға жол ашты. Басқа да заңнамалық табыстарға квакерлерге ант беруден бас тартуға мүмкіндік берген "Растау актілері" кірді; алайда, "Квакерлердің ондықтар туралы заң жобасын" ұсынуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. Он тоғызыншы ғасырдың басында әлемдегі басқа квакерлік топтармен, әсіресе континенттік Еуропа, Калькутта және Оңтүстік Африкамен байланысқа жаңа қызығушылық туды. Дегенмен, "Жауқат шеккендермен кездесу" Лондонға негізделген орган болып қала берді, бірақ теміржол желісінің кеңеюі елдің шалқарынан келген квакерлерге қатысуға мүмкіндік берді. Мүшелердің санының артуына байланысты әкімшілік, кітапханалар және баспа ісі, сондай-ақ құмар ойындарға, опиумға және соғысқа қарсы лоббилеумен айналысатын тағы да көп комитеттер құрылды. 1898 жылға дейін әйелдерге жиналысқа қатысуға рұқсат берілмеді. Достар қоғамы көптеген жағынан теңдікке ұмтылса да, әйелдердің діни жиналыстарға қатысуы, ғибадат жиналыстарынан өзгеше, басынан бастап даулы мәселе болды. Құрылтайшы Джордж Фокс ұсынған модель тепе-теңдік сақтауға бағытталған: ерлер мен әйелдер бизнес мәселелерін бөлек талқылап, хабар алмасып отыруға тиіс. Бұл жүйенің артықшылығы – әйелдердің күйеулерінен өзгеше пікір білдіруіне мүмкіндік беруі еді. Лондон сияқты ерлердің бай және ықпалды болған жағдайларда әйелдердің мүдделері көбінесе ескерілмейтін. (Қазіргі кезде барлық жиналыстарға ерлер де, әйелдер де қатыса алады.) ХХ ғасырда "Жауқат шеккендермен кездесу" басқа да ықпалды органдарды, соның ішінде 1901 жылғы "Таңертеңгі жиналысты" өз құрамына қосты. Олардың бірі – 2007 жылғы қаңтарда "Жауқат шеккендермен кездесу" функцияларының бір бөлігін өз мойнына алған сенімділер кеңесінің құрылуы болды.
Meeting for Sufferings was originally established to assess the persecution of Friends and attempt to obtain redress. Morning Meeting, a now obsolete body of London Quakers, agreed in October 1675 to commission certain local Friends to meet four times a year for this purpose. Their efforts were mainly directed towards the suffering of imprisoned Quakers, but they also lobbied Parliament to reduce the burden of tithes and oaths. (The refusal of Friends to take oaths, based on Jesus Christ's words "Swear not at all" (Matthew 5:33 – 37), caused great difficulties with the government and courts.) Smaller weekly meetings, which continued until 1798, helped to push this process forward. In the eighteenth century, the Meeting began to broaden its interests, campaigning against the slave trade; a Slave Trade Committee between 1783 and 1792 helped prepare the way for the Slave Trade Act 1807. Other legislative successes included the Affirmation Acts, which allowed Quakers to avoid oath taking; however, attempts to put forward a "Quakers Tithes Bill" were fruitless. The beginning of the nineteenth century saw a renewed interest in contact with other Quaker groups around the world, especially in continental Europe, Calcutta, and southern Africa. Even so, Meeting for Sufferings remained a London based body until the expansion of the railways allowed Quakers from more remote parts of the country to participate. The larger membership meant that even more subcommittees could form, covering administration, libraries, and printing; and lobbying against gambling, opium and war. It was not until 1898 that women were allowed to join the Meeting. Although the Society of Friends was egalitarian in many other respects, the participation of women in meetings for business as opposed to meetings for worship had been contentious since its beginning. Founder George Fox's model was a middle way between exclusion and total inclusion: men and women were to have separate meetings for business, communicating by the passing of messages. The perceived benefit of this system was that it made it easier for wives to have different opinions from their husbands. When as in London the male membership was unusually wealthy and powerful, female interests often went unheard. (All meetings now have mixed membership.) During the twentieth century, Meeting for Sufferings absorbed various other powerful bodies, including the old Morning Meeting in 1901. Among these is the appointment of a small body of Trustees, who took over some of the functions of Meeting for Sufferings in January 2007.