Уайтлоу Рид: Журналист, дипломат және тарихшы өмірі

Кіріспе

Америкалық журналист, дипломат және тарихшы (1837–1912), оның сол аттас немересі (сондай-ақ журналист).

Уайтлоу Рид (27 қазан 1837 – 15 желтоқсан 1912) – американдық саясаткер, дипломат және газет редакторы, сонымен қатар тарихтағы танымал еңбек – «Огайо соғыста» кітабының авторы. «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің редакторы Хорас Грилиге көмектескеннен кейін, Рид 1872 жылдың соңында Грилидің қайтысынан кейін газетті сатып алып, өмірінің соңына дейін басқарды. Газет таралымы күніне шамамен 60 000 данаға жетті, бірақ апталық басылымының маңызы азайды. Ол Hoe ротациялық баспа машинасы және линотип машинасы сияқты жаңа технологияларға көп инвестиция жасады, бірақ өзінің баспаханасын бақылау үшін кәсіподақ ұйымдасқан жұмысшылармен аяусыз күресті. Республикалық партияның белгілі бір өкілі ретінде Франция және Ұлыбритания елшісі лауазымдарына тағайындалды, сондай-ақ көптеген басқа да құрметті лауазымдарды иеленді. Рид 1892 жылғы сайлауда АҚШ вице-президентіне кандидат болды. 1898 жылы президент Уильям Маккинли оны испан-американ соғысынан кейін Испаниямен бейбіт келісім шарттарын жасасқан американдық комиссияға мүше етіп тағайындады.

Ерте өмір

Рид Огайо штатының Ксения қаласына жақын жердегі фермада Роберт Чарлтон Рид (1795–1865) және Шотландияның Рональд кланынан шыққан Марион Уайтлоу Рональдс (1804–1895) отбасында дүниеге келді. Олар 1820 жылы үйленген. Оның ата-бабалары Шотландияның Данбартонширдегі Олд Килпатриктен шыққан деп саналады. Бала кезінде оның отбасы жағдайы төмен болды. Рид туған қаласындағы Ксения академиясына оқыды, ал 1856 жылы Маями университетін үздік бітірді. Маямиде ол Delta Kappa Epsilon (Kappa бөлімі) мүшесі болды және ақырында Sigma Chi ұйымын құрған алты адамды университеттен шығаруға тырысты.

Мансап

Америка Азамат соғысы кезінде Рид "Агат" деген псевдониммен бірнеше шайқас алаңдарында тілші болып жұмыс істеді, оның ішінде Шило және Геттисбург шайқастары да бар. Оның Шило шайқасы туралы баяндамасында шатасу, батылдық және қауіптен мүжілген апаттар туралы әңгімелер кездеседі және бұл керемет соғыс тілшілігі деп бағаланды. 1868 жылы ол Хорас Грилидің "Нью-Йорк Трибьюн" газетіне қызметке түсті. Келесі жылы ол бас редактор болып тағайындалды. 1872 жылы Рид Президент Гранттың екінші мерзімге сайлануына қарсы болған және соңынан президенттікке үміткер Грилиді қолдаған Либералды республикашылар қозғалысының қатысушысы болды. Грили сайлаудан кейін бірнеше күннен кейін қайтыс болды, ал қысқа уақыттан соң Рид "Трибьюн" газетінің жаңа редакторы болды. Рид "Трибьюн" газетін елдегі жетекші республикалық газеттердің бірі ретінде дамытуды жалғастырды. Ол 1879 жылы сөйлеген сөзінде партиялық газеттердің маңыздылығын атап өтті: Нағыз мемлекет қайраткері және ықпалды редактор – партияларды бақылай және басшылыққа ала білетін адамдар. Газет қоғамдық пікірді қалыптастыра ма, әлде қоғамдық пікір газетті бағындыра ма деген мәселе әлі де күрделі. Бірақ мынасы анық: ең жақсы редактор – қоғамдық пікірдің басым және жақсы бағыттарын дұрыс түсіне білетін, және жеке көзқарасына қарамастан, одан тым алыс кетпейтін редактор. Ол партияның мақсат емес, құрал екенін түсінеді; егер ол мақсатына жеткізсе, оны пайдаланады, егер басқасы жақсырақ қызмет етсе, оны қолданады, бірақ мақсатқа құралсыз жетуге тырысудың ақымақтығына бармайды. Реформаның маскарадымен Жоғары Көк алдында танылған барлық балалық ақымақтықтардың ішіндегі ең балалық идеясы – редактор тек бейтараптығын сақтап, дос-жауға тең дәрежеде тас лақтыру арқылы дәлелдей алады деген ой.

АҚШ-тың Франциядағы елшісі

Хейс және Гарфилд әкімшіліктері кезінде оған Германияда дипломатиялық қызметтер ұсынылды, бірақ ол екеуінен де бас тартты. Дегенмен, Бенджамин Харрисон президент болып сайланғаннан кейін, оған Франциядағы АҚШ елшісі лауазымы ұсынылды, ол оны қабылдап, 1889 жылдан 1892 жылға дейін қызмет етті. Харрисонның әйелі ауырған кезде Рид президенттен гөрі белсендірек үміткер болып көзге түсті. Рид Республикалық партияны құлдарды азат еткен, Ұлттық бірлікті сақтаған, еңбекшілерді қорғаған, теміржолдар салған және өндірісті дамытқан партия деп еске алды. 1898 жылы Ридке бұрынғы Мемлекеттік хатшы Уильям Р. Дей және сенаторлар Уильям П. Фрай, Кушман Келлог Дэвис және Джордж Греймен бірге Испан-Америка соғысынан кейін құрылған бейбітшілік комиссиясына мүшелік берілді. Ол Дж. Пирпонт Морган кіші, Эдмунд Линкольн Бейлиз және Уильям Уетмормен бірге әйелі мен қызымен Лондонға келді. Бірақ корольдің ауруына байланысты тәж кигізу рәсімі кейінге қалдырылды, ал тамыздағы жаңадан белгіленген салтанат Рид (және көптеген басқа халықаралық өкілдер) үйге оралғаннан кейін өтті. Лондон қаласында ол 1902 жылдың маусым айында Кембридж университетінен LL.D. honoris causa ғылыми дәрежесін алды. 1904 жылы ол Нью-Йорк штаты университетінің канцлері болды. Сонымен қатар, ол Дартмут, Принстон, Йель, Оксфорд, Сент-Эндрюс, Виктория және Манчестер университеттерінен құрметті дипломдар алды. 1898 жылдың сәуір айында АҚШ пен Испания арасында соғыс басталды. Эдуард Друмон, Гастон Мери, Макс Реги, Огюст Мерсье және Бернхард фон Бюло сияқты Еуропалық континенттің бірқатар белгілі тұлғалары АҚШ-ты айыптаған және Испанияны жоғары бағалаған көптеген мәлімдемелер жасағанда, Рид оларға қарсы тұруға тырысты. Рид соғысқа қатысты Американың позициясын қолдайтын британдық саясаткерлер, мысалы, Джозеф Чемберлен сияқты адамдардың британдық жұртшылыққа үндеу жасауы үшін қоғамдық жиналыстар ұйымдастырды. Бұл істе оған британдық баспагер В.Т. Стид көмектесті. 1898 жылдың жазында Эдуард Друмон, Гастон Мери және Макс Реги бірлесіп жазып, көптеген тілдерге аударылған мақаласы Еуропаның түрлі газеттерінде таралып жатқанда, Рид Артур Генри Нойман, Перси Пауэлл Коттон, Харальд Джордж Карлос Суэйн және Артур Джефсон сияқты британдық белгілі тұлғаларды Американың ұстанымын қолдайтын қарсы хат жазуға шақырды. Бұл қарсы хат В.Т. Стидтің "The Pall Mall Gazette" және басқа да кең таралған британдық газеттерде жарияланды. Гарри Джонстон Тунистен жазып, бұл позициямен келісетінін білдірді, ал Рид Стидпен байланысын пайдаланып, сол хатты да жариялады. Одан әрі, Рид Артур Генри Нойман, Перси Пауэлл Коттон және Артур Джефсон Корольдік географиялық қоғамда және кейін Рид ұйымдастырған бірнеше жоғары деңгейдегі кешкі ас мәжілістерінде жазбаша аргументтерін қайталайтын қысқаша сөз сөйлеуін ұйымдастырды. Бір кешке Уильям Арчер қатысты. Жеке өмірде Гарнет Вользели, 1-ші виконт Вользели және Эвелин Вуд Ридке соғыстағы Американың позициясын қолдайтындарын айтты, бірақ олардың британдық әскердегі жоғары лауазымының есесінен Ридтің қалағандай ресми мәлімдеме жасауы мүмкін емес екенін де жеткізді.

During the Hayes and Garfield Administrations, he was offered diplomatic posts in Germany, both of which he refused. However, upon the election of President Benjamin Harrison, he was offered the role of United States Ambassador to France, which he accepted and served as from 1889 to 1892. As Harrison's wife was dying, Reid was a more active candidate than the president. Reid is known for crediting the Republican Party as the party that freed the slaves, preserved the Union, protected labor, built the railroads, and promoted manufacturing. In 1898, Reid was given a spot on the peace commission, along with former Secretary of State William R. Day, and Senators William P. Frye, Cushman Kellogg Davis, and George Gray, following the Spanish–American War. along with J. Pierpont Morgan Jr., Edmund Lincoln Baylies, and William Wetmore, and brought his wife and daughter to London. The coronation was postponed, however, as the King fell ill, and the rescheduled ceremony in August took place after Reid (and most of the other international representatives) had returned home. While in London, he received the degree LL. D. honoris causa from the University of Cambridge in June 1902. In 1904, he was made Chancellor of the University of the State of New York. He also received honorary degrees from Dartmouth, Princeton, Yale, Oxford, St. Andrews, Victoria, and Manchester. In April 1898 the United States and Spain went to war. While some public figures from continental Europe such as Édouard Drumont, Gaston Méry, Max Régis, Auguste Mercier and Bernhard von Bülow had been making high profile public statements condemning the United States and praising Spain, Reid was part of an effort to counter this. Reid organized public speaking events where British politicians who he knew were of a pro American perspective on the war, such as Joseph Chamberlain would make the American case for war to the British public. He was aided in this effort by British publisher W. T. Stead. When a widely printed article co written and co signed by Édouard Drumont, Gaston Méry, and Max Régis that was translated into many languages was making the rounds in various European newspapers in the summer of 1898, Reid got many British celebrities including Arthur Henry Neumann, Percy Powell Cotton, Harald George Carlos Swayne and Arthur Jephson to write a counter letter advocating support for the American point of view. The counter letter was published in W. T. Stead’s The Pall Mall Gazette and other papers that had wide British distribution. Harry Johnston wrote from Tunis agreeing with the position, and Reid, using his Stead connections, got that letter published as well. Adding to this, Reid arranged so that Arthur Henry Neumann, Percy Powell Cotton, and Arthur Jephson would all give brief speeches repeating their written arguments at the Royal Geographical Society and then again later at a handful of high profile dinners hosted by Reid. One of the dinners was attended by William Archer. Privately, both Garnet Wolseley, 1st Viscount Wolseley, and Evelyn Wood confided in Reid that they supported the American position in the war, but they also believed that their status as high ranking officers in the British military made it impossible to publicly issue policy statements in the way that Reid wanted.

АҚШ-тың Ұлыбританиядағы елшісі

1905 жылы Теодор Рузвельт оны Сент-Джеймс сарайына АҚШ елшісі етіп тағайындады, бұл қызметте Джозеф Ходжес Шоатты (1832–1917) алмастырды. Шоаттың алдындағы Джон Хей, АҚШ Мемлекеттік хатшысы болғаннан кейін, Ридтің қырық жылдық досы болды, ал Рид Хейдің үйлену тойында куәгер болды.

Жеке өмір

1881 жылғы 26 сәуірде ол Дариус Огден Миллс (1825–1910) қызы және Огден Миллс (1856–1929) әпкесі Элизабет Миллске (1857–1931) үйленді. Ридтер қоғамдық өмірге белсенді қатысып, әртүрлі сәнді кештер ұйымдастырды, соның ішінде 1901 жылы Манхэттендегі Медисон даңғылы мен 50-ші көшедегі үйлерінде 400 адамға арналған музыка кешін өткізді. Өмірінің соңына қарай Рид Нью-Йорктегі үйінде Коннахт герцогы мен герцогинясын қабылдады. Олардың ұлдары мен қыздары:

Огден Миллс Рид (1882–1947), 1911 жылы Хелен Майлз Роджерске (1882–1970) үйленді. Жан Темплтон Рид (1884–1962), 1908 жылы Дудлидің 1-ші графы Уильям Уордтың ұлы, сэр Джон Хьюберт Уордқа (1870–1938) үйленді.

Мүшеліктер

Нью-Йоркте Рид Университет клубының, Century клубының, Metropolitan клубының, Union League клубының және New York Республикалық клубының мүшесі болды. Ол 14 жыл бойы Лотос клубының президенті болды, сондай-ақ Огайо қоғамының, Жаңа Англия қоғамының, Сент-Эндрю қоғамының және Америка географиялық қоғамының мүшесі болды. Нью-Йорктегі Манхэттенвилл колледжі 1931 жылы Сиам королі Праджадипок пен королева Рамбай Барниге жалға берілген оның бұрынғы Вестчестер округіндегі меншігінде орналасқан.

Ұрпақтар

Ол белгілі журналист және «Нью-Йорк Геральд Трибьюн» газетінің редакторы Уайтлоу Ридтің (1913–2009) және АҚШ Өкілдер палатасының бұрынғы депутаты Огден Роджерс Ридтің (1925–2019) әкесі болды.

Өлім және мұра

Рид 1912 жылдың 15 желтоқсанында Лондонда Ұлыбританиядағы елші болып қызмет етіп жүргенде қайтыс болды. Оның қазасына байланысты король Георг V, королева Мэри, королева Александра және принцесса Виктория отбасына көңіл айту хаттарын жіберді. Оның денесі Нью-Йорк штатындағы Слиппи-Холлоу қаласындағы Слиппи-Холлоу зиратына жерленген.

Шығармалары

Соғыстан кейін: Оңтүстікке сапар (1 мамыр 1865 ж. – 1 мамыр 1866 ж.). Лондон: Самсон Лоу, Сон және Марстон, 1866 ж. Толық мәтін. Огайо соғыста: оның мемлекет қайраткерлері, генералдары және сарбаздары. Цинциннати: Роберт Кларк компаниясы, 1895 ж. 1-том және 2-том. Қазіргі заман тарихындағы ең үлкен құбылыс. Нью-Йорк: Кроуэлл, 1907 ж. Толық мәтін. Америка және ағылшын зерттемелері. Нью-Йорк: Скрибнер, 1913 ж. 1-том (Үкімет және білім) және 2-том (Өмірбаян, тарих және журналистика). Хорас Грили. Скрибнер ұлдары, 1879 ж. Онлайн.