Француз композиторы: Франсуа Маше және оның шығармалары

Кіріспе

Француздық қазіргі заманғы музыка композиторы (1935 жылы туған)

Франсуа Бернард Маш (4 сәуір 1935 жылы Клермон-Ферранда туған) – француздық қазіргі заманғы музыка композиторы.

Өмірбаян

Музыканттар отбасында дүниеге келген ол Эмиль Пассани мен Оливье Мессианның бұрынғы шәкірті, сонымен қатар 1957 жылы грек археологиясы бойынша диплом, ал 1958 жылы оқытушылық сертификатын (Agrégation de Lettres classiques) алды. 1958–1963 жылдары Париждегі Музыкалық зерттеулер тобының (Groupe de Recherches Musicales) мүшесі болды. Ол электроакустикалық, оркестрлік, камералық, хорлық, вокалдық және фортепианолық шығармалар жазды. 2002 жылдан бері ол Әдемі өнер академиясының мүшесі және марқұм Янис Ксенакистің креслосын иеленеді. Македің «Музыка, миф және табиғат немесе Арионның дельфиндері» (Musique, mythe, nature, ou les Dauphins d'Arion) (1983, 1992) еңбегі, композицияда мифтік ойға қайта оралуды жақтаумен қатар, Николас Руведің «Тіл, музыка, поэзия» (1972) еңбегіндегі парадигмалық сегментациялық талдау әдісін қолдана отырып, «орнито-музыкологияны» зерттейді және құстардың әндері қайталану және трансформация принципі бойынша ұйымдастырылған екенін көрсетеді. Кітаптың мақсатының бірі – «жануарлар музыкасы туралы цитатасыз сөйлей бастау» болды, ал Дарио Мартинелли оған зоомузыкологияны қалыптастыру еңбегін жатқызады. 1980 жылғы «Сопиана» шығармасында малайзиялық шама, иктерин және батпақ құсының жазбалары флейта мен фортепианоның виртуоздығымен салыстырылады. Құстардың әндері, жәндіктердің дыбыстары және жаңбыр тамшылары сияқты табиғи құбылыстардың жазбалары 2001 жылғы үлкен соққы аспаптар ансамбліне арналған «Le printemps du serpent» шығармасына енгізілген. Макенің композиторлық карьерасының басында, қазіргі грек ақыны Джоргос Сеферистің өлеңін жазып алып, оны өзі оқыған, ол 1962 жылғы оркестрлік «La peau du silence» шығармасының, ал 1964 жылғы кішкентай оркестрге арналған «Le son d'une voix» шығармасының негізі болды. Басқа маңызды шығармалары: 1977 жылы Италия сыйлығын жеңіп алған үлкен ансамбль және таспаға арналған «Кассандра»; Ардитти квартеті үшін жазылған «Эридан» (1986) және «Мойрес» (1994); ежелгі шумерлік махаббат өлеңдеріне арналған «Кенгир» (1991) және египеттік өлілер кітабынан мәтіндерге арналған «Мануэль де Резурекция» (1998), екеуі де сопрано Франсуаза Кублер мен «Акрош Нота» ансамблі үшін жазылған. 1980 жылдардан бастап Маке шығармаларында үлгілеу клавиатурасы жиі қолданылады, атап айтқанда үлгілеуші мен үлкен оркестрге арналған «L'estuaire du temps» (1993).

Born into a family of musicians, he is a former student of Émile Passani and Olivier Messiaen and has also received a diploma in Greek archaeology (1957) and a teaching certificate (Agrégation de Lettres classiques, 1958). He was a member of the Groupe de Recherches Musicales in Paris from 1958–63. He has composed electroacoustic, orchestral, chamber, choral, vocal and piano works. He has been a member of the Académie des Beaux Arts since 2002 and occupies the chair of the late Iannis Xenakis. Mâche's Music, Myth and Nature, or The Dolphins of Arion (Musique, mythe, nature, ou les Dauphins d'Arion) (1983, 1992 ), which as a whole argues for a return in composition to mythic thought, includes a study of "ornitho musicology" using a technique of Nicolas Ruwet's Langage, musique, poésie (1972) paradigmatic segmentation analysis, shows that birdsongs are organized according to a repetition transformation principle. One purpose of the book was to “begin to speak of animal musics other than with the quotation marks”, and he is credited by Dario Martinelli with the creation of zoomusicology. while Sopiana of 1980 pits recordings of Malayan shamas, icterine warblers and marsh warblers against the virtuosity of a live flute and piano. Recordings of birdsong, insect sounds, and other natural phenomena such as raindrops are integrated into Le printemps du serpent for large percussion ensemble of 2001. Earlier in Mâche's composing career, recording of a poem by the modern Greek poet Giorgos Seferis, read by Mâche himself, formed the basis of the orchestral work La peau du silence (1962), and that of a text by Paul Éluard for Le son d'une voix for small orchestra in 1964. Other major works include Kassandra for large ensemble and tape, which won the Italia Prize in 1977; Eridan (1986) and Moires (1994), both written for the Arditti Quartet; Kengir (1991), settings of ancient Sumerian love poems, and Manuel de résurrection (1998), setting texts from the Egyptian Book of the Dead, both written for the soprano Françoise Kubler and Ensemble "Accroche Note". Several of Mâche's works from the 1980s onwards make use of the sampling keyboard, notably L'estuaire du temps (1993) for sampler and large orchestra.

Дискография

Стикс, Лети. Атакка Бабел, 1994. Стикс, Арег, Месартим, Лете, Ноктюрн. Наксос, 2006 жыл. Маре, Аера, Кном, "Жылан көктемі". Аккорд, 2005 жыл. "Уақыттың сағасы", "Шұғылалар", "Андромеда". Тығыздық 21, 2005 жыл. Кенгир, Феникс, Брулис, Фигуралар, Аулоди. Ассаи, 2002 жыл. "Қайта тірілу нұсқауы", Кассандра, Сопиана, Аморгос, Мойралар. Музидиск, 1999 жыл. Алиунде, Феникс, "Үш қасиетті ән", Фигуралар, Кемит, Аулоди. Эрато, 1993 жыл.