Француз офицері және Екінші дүниежүзілік соғыс: Андре Девавриннің өмірі мен қызметі
André Dewavrin
Андре Деваврин (полковник Пасси) – Франция армиясының 2-дүниежүзілік соғыстағы барлау офицері. BCRA басшысы, де Голльдің адал серігі. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз армиясының офицері Андре Деваврен DSO, MC (9 маусым 1911 – 20 желтоқсан 1998) (полковник Пасси) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бос Франция күштерінің барлау қызметінде қызмет еткен француз офицері.
French Army officer
André Dewavrin DSO, MC (9 June 1911 – 20 December 1998) (colonel Passy) was a French officer who served with Free French Forces intelligence services during World War II.
Өмірбаян
Ол Парижде бизнесменнің ұлы болып дүниеге келді. Армия инженері мамандығын алып, 1938 жылы Сен-Сир әскери академиясында профессорлық қызметке кірісті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, Деваврин 1940 жылы Норвегияға тағайындалды, сосын Ұлыбританияда генерал Шарль де Голльге қосылды. Ол майор шеніне ие болды, «Бюро Централь де Ренсейман э д’Аксьон» (БЦРА) еркін француз әскери барлау бөлімінің басшысы болды және «полковник Пасси» атты кодовое имя алды. Ол француз қарсылық қозғалысын ұйымдастыруға көмектесе бастады және SOE ұйымымен ынтымақтастықта жұмыс істеді. Девавриннің ең жақын әріптестерінің кейбірі (капитан Фурко және лейтенант Дюклос) «Кагулардтар» (оңшыл топ) тобының мүшелері болды, бірақ Деваврин өзінің оларға қатысы жоқ екенін айтып, Испания азамат соғысы кезінде Республиканы қолдағанын және Мюнхен келісіміне қарсы болғанын мәлімдеді. Деваврин француз қарсыластарынан мәліметтер жинап, олармен жұмыс істеу үшін Францияға парашютпен жіберілген 350 агенттің операцияларын жоспарлады. Ол қарсылық күштерімен кездесу үшін және барлау және саботаж жұмыстарын үйлестіру үшін Францияға жасырын сапарлар жасады. 1943 жылдың 23 ақпанында Деваврин Пьер Броссолетпен бірге Жан Муленмен кездесу үшін Францияға парашютпен түсті. Кейін 1943 жылы Девавриннің ұйымы Жак Сустель басшылығымен DGSS құрылып, Еркін француз күштерінің әдеттегі құпия қызметімен біріктірілді. Деваврин 1944 жылдың қазан айында ұйымды басқаруға дейін Сустельдің техникалық кеңесшісі болды. Нормандияға түскеннен кейін Деваврин француз ішкі әскерлерінің қолбасшысы генерал Мари Пьер Кенигтің штаб бастығы болды. Соғыстан кейін Деваврин 1946 жылдың қаңтарында де Голль отставкаға кеткенге дейін де Голльдің уақытша үкіметінің барлау қызметін басқарды. Оның ізбасары Деваврин еркін француз ақшасын жеке мақсаттары үшін қолданды деп айыптады. Деваврин Винсенс түрмесінде төрт айға қамалды. Бірақ дәлел жетіспегендіктен ақталды. Британдық тарихшы Антони Бивор Деваврин коммунистердің билікті басып алу әрекетіне қарсы жұмыс істеу үшін ақша жинауға тырысқан болуы мүмкін деп күдіктенді. Деваврин 1947, 1949 және 1951 жылдары үш томдық естеліктерін жариялады, содан кейін әскерден зейнеткерлікке шығып, бизнесмен болды. Ол Жан Пьер Мелвиллдің «Ай-көлдер армиясы» фильмінде өзін бейнеледі. Макс Хейстингстің «Құпия соғыс» кітабында кеңес тыңшысы Мәскеуге жіберген баяндамасында Девавриннің Вильгельм Канарис тарапынан немістер үшін жұмыс істеу үшін тартылғаны туралы мәлімдегені айтылады. Гастингс бұл хабардың жалған екенін мәлімдеді, бірақ оны растайтын ешқандай сілтеме келтірмеді.
He was born in Paris, the son of a businessman. He graduated as an army engineer and in 1938 began to teach as a professor in Saint Cyr military academy. After the outbreak of World War II, Dewavrin was assigned to Norway in 1940 before he joined General Charles de Gaulle in Britain. He received the rank of major, took charge of the Free French military intelligence unit Bureau Central de Renseignements et d'Action (BCRA) and took the codename "Colonel Passy". He began to help organise the French Resistance movement and co operated with the SOE. Some of Dewavrin's closest colleagues (Captain Fourcaud and Lieutenant Duclos) were Cagoulards (a right wing group), but Dewavrin always denied being one and insisted that he had supported the Republic during the Spanish Civil War and had opposed the Munich Agreement. Dewavrin collated information from the French Resistance and planned operations for 350 agents who were parachuted to France to work with them. He secretly traveled to France on occasion to meet with the Resistance and coordinate intelligence gathering and sabotage. On 23 February 1943 Dewavrin parachuted to France alongside Pierre Brossolette to meet with Jean Moulin. Later in 1943, Dewavrin's organization was merged with the conventional secret service of the Free French Forces to form DGSS under Jacques Soustelle. Dewavrin served as Soustelle's technical advisor before he took the lead of the organisation in October 1944. After the Normandy Invasion, Dewavrin became Chief of Staff to General Marie Pierre Koenig, the Commander of the French Forces of the Interior. After the war, Dewavrin was head of intelligence for de Gaulle's provisional government until de Gaulle resigned in January 1946. His successor accused Dewavrin of embezzling Free French money for his own purposes. Dewavrin was jailed for four months in Vincennes. He was eventually acquitted for lack of evidence. The British historian Antony Beevor suspects that Dewavrin might have tried to collect money to work against a possible communist takeover attempt. Dewavrin published three volumes of memoirs in 1947, 1949 and 1951 and eventually retired from the army to become a businessman. He portrayed himself in Jean Pierre Melville's film L'Armée des ombres. According to The Secret War by Max Hastings, a Soviet spy made a claim in a report to Moscow that Dewavrin had been recruited by Wilhelm Canaris to work for the Germans. Hastings stated that report was false but supplied no reference to support his statement.