Еуроодақ пен үшінші елдер арасындағы әріптестік келісімдері
European Union Association Agreement
Еуроодақ пен үшінші елдер арасындағы әріптестік келісімдері: саяси, экономикалық, сауда және құқықтық қарым-қатынастарды дамыту. ЕС келісімдері туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропалық Одақ пен оның мүше мемлекеттері мен ЕО-ға мүше емес ел арасындағы шарт
Treaty between the European Union, its member states, and a non EU country
Еуропалық Одақтың (ЕО) қатысу туралы келісімі немесе жай ғана қатысу туралы келісім (ҚТК) – Еуропалық Одақ (ЕО), оның мүше мемлекеттері және ЕО-ға мүше емес ел арасындағы ынтымақтастық үшін құрылым жасайтын шарт. Мұндай келісімдерде көбінесе саяси, сауда, әлеуметтік, мәдени және қауіпсіздік байланыстарын дамыту мәселелері қарастырылады. Қатысу туралы келісімдер – ЕО (немесе оның алдыңғылары) мен оның мүше мемлекеттері және сыртқы мемлекет арасындағы кең ауқымды келісімдер болып табылады, олар олардың екіжақты қарым-қатынастарын реттейді. Қатысу туралы келісімді енгізу туралы ереже Рим шартына, Еуропалық экономикалық қауымдастықты құрған шартқа, 1955 жылғы Мессина конференциясында келісімдер бойынша келіссөздерден бас тартқан Ұлыбританиямен қауымдастықты қамтамасыз ету мақсатымен енгізілген. Еуропалық сыртқы іс-қимыл қызметінің мәліметінше, келісім ҚТК ретінде танылуы үшін бірнеше талапқа сай келуі керек:
A European Union Association Agreement or simply Association Agreement (AA) is a treaty between the European Union (EU), its Member States and a non EU country that creates a framework for co operation between them. Areas frequently covered by such agreements include the development of political, trade, social, cultural and security links. Association Agreements are broad framework agreements between the EU (or its predecessors) and its member states, and an external state which governs their bilateral relations. The provision for an association agreement was included in the Treaty of Rome, which established the European Economic Community, as a means to enable co operation of the Community with the United Kingdom, which had retreated from the treaty negotiations at the Messina Conference of 1955. According to the European External Action Service, for an agreement to be classified as an AA, it must meet several criteria:
ЕО әдетте саяси, экономикалық, сауда немесе адам құқықтары реформасына берілген міндеттемелердің негізінде қатысу туралы келісімдерді жасайды. Бұл жағдайда елге кейбір немесе барлық ЕО нарықтарына (өнеркәсіптік тауарлар, ауыл шаруашылығы өнімдері және т.б.) тарифсіз қол жеткізу мүмкіндігі, сондай-ақ қаржылық немесе техникалық көмек ұсынылуы мүмкін. Соңғы жақында қол қойылған ҚТК-ға ЕО мен үшінші ел арасындағы еркін сауда туралы келісім де (ЭСТК) кіреді. Қатысу туралы келісімдерді Еуропалық Одақ қабылдауы керек және оны барлық Еуропалық Одақ мүше мемлекеттері мен тиісті мемлекет ратификациялауы керек.
The EU typically concludes Association Agreements in exchange for commitments to political, economic, trade, or human rights reform in a country. In exchange, the country may be offered tariff free access to some or all EU markets (industrial goods, agricultural products, etc. ), and financial or technical assistance. Most recently signed AAs also include a Free Trade Agreement (FTA) between the EU and the third country. Association Agreements have to be accepted by the European Union and need to be ratified by all the EU member states and the state concerned.
Атаулары мен түрлері
АА әр түрлі атаулармен (мысалы, Еуропалық-Жерорта теңізілік қауымдастық құру туралы келісім, Еуропалық қауымдастық құру туралы келісім) белгілі және олардың тақырыптарында міндетті түрде «қауымдастық» сөзі болуы қажет емес. Кейбір АА келісімдері келісім жасасқан мемлекеттің болашақта Еуроодаққа мүше болары туралы уәде береді. Мұндай келісімдерге алғаш 1961 жылы Грекия, ал 1963 жылы Түркия қол қойды. Соңғы кезде мұндай келісімдер екі Еуроодақ саясатының аясында жасалды: Тұрақтандыру және қауымдастыру процесі (ТҚП) және Еуропалық көршілік саясаты (ЕКБ). Батыс Балқан елдері (ресми кандидаттар: Албания, Босния және Герцеговина, Черногория, Солтүстік Македония, Сербия және потенциалды кандидат Косово) ТҚП-мен қамтылған. Олардың барлығы Еуроодақпен «Тұрақтандыру және қауымдастық туралы келісімдер» (ТҚК) күшіне енгізді. Шығыс Еуропа елдері – Армения, Әзірбайжан, Беларусь, Грузия, Молдова және Украина «Шығыс серіктестігіне» мүше және ЕКБ-ның аясында қарастырылады. Ресейдің Еуроодаққа қатысуының орнына, Ресейдің Еуроодақпен бірлескен кеңістіктеріне иелік етеді. Сонымен қатар, Жерорта теңізі елдері (Алжир, Марокко, Египет, Израиль, Иордания, Ливан, Ливия, Палестина басқармасы, Сирия, Тунис) де ЕКБ-мен қамтылған, ал Жерорта теңізі елдерінің жетісінде Еуроодақпен «Еуропалық-Жерорта теңізілік қауымдастық құру туралы келісім» (ЕЖҚҚ) күшіне енген, ал Палестинада уақытша ЕЖҚҚ күшіне енген. Сирия 2008 жылы ЕЖҚҚ-ға бастапқы қол қойды, бірақ қол қою мерзімі шексізге кейінге жылдырылды. Ливиямен аяқтамалық келісім бойынша келіссөздер тоқтатылды. Молдова мен Украинада қауымдастық туралы келісімдер күшіне енген. Армения 2013 жылы АА келіссөздерін аяқтады, бірақ келісімге қол қоймауды шешті және кейіннен 2017 жылы Еуроодақпен қайта қарастырылған CEPA-ға қол қойды. Әзірбайжан да АА келіссөздерін жүргізіп жатты, бірақ оны аяқтамады. ТҚК және ЕКБ негізінен Еуроодақтың «acquis communautaire» және оны ынтымақтастық жасайтын мемлекеттердің заңнамасына енгізуге негізделген. Әрине, үйлестірудің деңгейі толыққанды Еуроодақ мүшелеріне қарағанда төмен, және кейбір саясат салалары қамтылмауы мүмкін (нақты мемлекетке байланысты). Осы екі саясаттан басқа, басқа мемлекеттермен және сауда блоктарымен, соның ішінде Чили және Оңтүстік Африкамен еркін сауда туралы келісімдерге де қол қойылды.
AAs go by a variety of names (e. g. Euro Mediterranean Agreement Establishing an Association, Europe Agreement Establishing an Association) and need not necessarily even have the word "Association" in the title. Some AAs contain a promise of future EU membership for the contracting state. The first states to sign such agreements were Greece in 1961 and Turkey in 1963. In recent history, such agreements have been signed as part of two EU policies, the Stabilisation and Association Process (SAp) and the European Neighbourhood Policy (ENP). The countries of the western Balkans (official candidates Albania, Bosnia and Herzegovina, Montenegro, North Macedonia, Serbia, and potential candidate Kosovo) are covered by SAp. All six have "Stabilisation and Association Agreements" (SAA) with the EU in force. The Eastern European neighbours of Armenia, Azerbaijan, Belarus, Georgia, Moldova, and Ukraine are all members of the Eastern Partnership and are covered by the ENP. While Russia has a special status with the EU Russia Common Spaces instead of ENP participation. Meanwhile, the countries of the Mediterranean, (Algeria, Morocco, Egypt, Israel, Jordan, Lebanon, Libya, the Palestinian Authority, Syria, Tunisia) are also covered by the ENP and seven of the Mediterranean states have a "Euro Mediterranean Agreement establishing an Association" (EMAA) with the EU in force, while Palestine has an interim EMAA in force. Syria initialed an EMAA in 2008, however signing has been deferred indefinitely. Negotiations for a Framework Agreement with the remaining state, Libya, have been suspended. Moldova and Ukraine have Association Agreements in force. Armenia completed negotiations for a AA in 2013 but decided not to sign the agreement and later signed a revised CEPA with the EU in 2017. Azerbaijan was also negotiating an AA, but did not conclude one. Both the SAA and ENP are based mostly on the EU's acquis communautaire and its promulgation in the co operating states legislation. Of course, the depth of the harmonisation is less than full EU members and some policy areas may not be covered (depending on the particular state). In addition to these two policies, AAs with free trade agreement provisions have been signed with other states and trade blocs including Chile and South Africa.
Ауыл шаруашылығы және өндіріс
ЕО мен басқа елдер немесе еркін сауда аймақтары арасындағы сауда келісімдері тиісті экономикаларға әртүрлі әсер етеді. Ауыл шаруашылығы саласы ең көп әсерге ұшырайды, себебі аймақтық шаруашылықтар тарифтер төмендеген кезде нарыққа қол жеткізе алатын ірі өндірушілермен бәсекелесуге мәжбүр болады. Меркосурмен жасалған АА сияқты ірі келісімдерге еуропалық елдерде ет және басқа да өнімдердің арзан импортына қарсылық күшті. Дегенмен, экспортқа шығарылатын автомобильдер мен өнеркәсіптік өнімдерді өндіру секторында, көбінесе ірі жаһандық корпорациялар қатысады, және өнеркәсіптік дамыған сауда мүшелері үшін көлемнің айқын өсуі байқалады.
Trade agreements between the EU and other countries or free trade zones have differential effects on the respective economies. Agricultural industries are most significantly impacted when regional farms have to compete with large producers that gain access to markets when tariffs fall. For large agreements such as the AA with Mercosur, significant opposition exists in European countries against cheaper imports of meats and other products. However, for the manufacturing sector of cars and industrial products for export, usually involving larger global corporations, relevant volume increases are obvious for the more industrialised trade members.
Қоршаған орта
Жаңбырлы ормандар және басқа да экологиялық тұрғыдан маңызды аймақтардан, мысалы Бразилиядан ауыл шаруашылығы өнімдерін экспорттайтын елдердің қоршаған ортаға тигізетін әсері, ЕО сауда келісімдеріне қарсы тұратын экологиялық ұйымдар тарапынан көбірек жарияланып келеді. Сонымен қатар, қоршаған ортаға зор әсер ететін тау-кен өндірісі сияқты басқа да салалар, реттеу талаптары төмен аймақтарда, мысалы Оңтүстік Америка мен Азияда кеңейіп жатыр. Өнеркәсіптік топтар бұл секторлардағы экономикалық өнімнің артуы қатысушы елдердегі стандарттарды нығайта түседі және ЕО сауда келісімдері экологиялық ережелерді үйлестіру жұмыстарымен бірге жүргізілуі тиіс деп санайды.
The impact on the environment for those nations that export farm products from areas with rain forests or other ecologically relevant regions, for example in Brazil, has been increasingly documented by environmental groups opposing EU trade agreements. In addition, other industries with large environmental impact such as mining are expanding in areas where the regulatory burden is low, for example in South America and Asia. Industry groups have argued that increased economic performance in those sectors will only strengthen standards in participating nations, and that EU trade agreements should go hand in hand with harmonisation efforts for environmental regulations.