Донна Тартт: Американдық жазушының өмірі мен шығармалары
Donna Tartt
Донна Тартт – американдық жазушы, «Тарих құпиясы», «Кішкентай дос», «Алтынқұс» романдарының авторы. Әдебиеттегі ықпалды тұлға, 2014 жылғы Time тізіміне енген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист және жазушы Донна Луиза Тарт (23 желтоқсан 1963 жылы туған) – американдық романист және эссеші. Оның романдары: «Құпия тарих» (1992), «Кішкентай дос» (2002) және «Алтынқұс» (2013), сондай-ақ осы атпен 2019 жылы фильмге бейімделді. Ол 2014 жылы Time журналының «100 ең ықпалды адам» тізіміне енді.
American novelist and writer
Donna Louise Tartt (born December 23, 1963) is an American novelist and essayist. Her novels are The Secret History (1992), The Little Friend (2002), and The Goldfinch (2013), which has been adapted into a 2019 film of the same name She was included in Time magazine's 2014 "100 Most Influential People" list.
Ерте өмір
Тарт Миссисипи штатының Гринвуд қаласында, Миссисипи дельтасында екі қыздың үлкені болып дүниеге келді. Ол жақын маңдағы Гренада қаласында өсті. Оның әкесі Дон Тарт – рок-н-ролл музыканты, кейіннен автокөлік жолындағы "сервистік станция иесі және жергілікті саясаткер" болды, ал анасы Тейлор – хатшы қызметін атқарды. Оның ата-анасы көп кітап оқыды, тіпті анасы көлік жүргізерде де кітап оқитын. «Мен көптеген өлеңдерді жатқа білемін. Кішкентай кезімде А.А. Милннің ұзақ өлеңдерін бірінші болып жаттап алдым. Сондай-ақ, мен үйренуге міндетті болған көп нәрсені де білемін. Мен, белгілі бір мағынада, нашар өлеңдердің қорқынышты жиынтығымын». 1976 жылы, он үш жасында, оның алғашқы туындысы – сонет «Mississippi Review» журналында жарияланды. Оқушы кезінде баскетбол командасының жанкүйері болды және қоғамдық кітапханада жұмыс істеді. 1981 жылы Тарт Миссисипи университетіне түсті, онда оның жазу өнері Вилли Морристің назарына ілікті. Бір күні кешке «Holiday Inn» барында Моррис оны кездестіріп: «Менің атым Вилли Моррис, мен сені гений деп санаймын» деді. Морристің ұсынысымен, сол кезде «Ole Miss» университетінде тұрақты жазушы болып жұмыс істеген Барри Ханна, он сегіз жасар Тартты қысқа әңгіме бойынша магистратураға қабылдады. «Ол терең білімді әдебиетке құштар еді», – деді Ханна. «Шын мәнінде, сирек кездесетін гений. Әдеби жұлдыз». 1982 жылы Моррис және басқалардың кеңесімен ол Беннингтон колледжіне ауысты. Беннингтонда Тарт Клод Фредерикспен классикалық пәндерді оқыды, сонымен қатар Бретт Истон Эллис, Джонатан Летем және Джилл Айзенштадтпен танысты.
Tartt was born in Greenwood, Mississippi, in the Mississippi Delta, the elder of two daughters. She was raised in the nearby town of Grenada. Her father, Don Tartt, was a rockabilly musician, turned freeway "service station owner cum local politician", while her mother, Taylor, was a secretary. Her parents were avid readers, and her mother would read while driving. <blockquote>I know a ton of poetry by heart, When I was a little kid, first thing I memorized were really long poems by A. A. Milne I also know all these things that I was made to learn. I'm sort of this horrible repository of doggerel verse. In 1976, aged thirteen, she was published for the first time when a sonnet was included in the Mississippi Review. In high school, she was a freshman cheerleader for the basketball team and worked in the public library. In 1981, Tartt enrolled in the University of Mississippi where her writing caught the attention of Willie Morris while she was a freshman. Finding her in the Holiday Inn bar one evening, Morris said to her, "My name is Willie Morris, and I think you're a genius." Following a recommendation from Morris, Barry Hannah, then an Ole Miss writer in residence, admitted the eighteen year old Tartt into his graduate course on the short story. "She was deeply literary", said Hannah. "Just a rare genius, really. A literary star." In 1982, following the suggestion of Morris and others, she transferred to Bennington College. At Bennington, Tartt studied classics with Claude Fredericks, and also met Bret Easton Ellis, Jonathan Lethem, and Jill Eisenstadt.
Мансап
"Сырлы тарих" (1992) оның Бенингтон колледжінде оқыған кезінде пайда болды. Аманда Урбан оның әдеби агенті болды, ал роман сыншылар тарапынан мақталып, қаржылық табысқа ие болды. "Vanity Fair" журналы Тартты 29 жасында ерекше дарынды әдеби гений деп атады. Тарттың "Кішкентай дос" (2002) романы алғаш рет голланд тілінде жарық көрді, себебі оның кітаптары Нидерландта жан басына шаққанда басқа елдерге қарағанда көбірек сатылды. 2006 жылы Тарттың "The Ambush" әңгімесі "2006 жылғы үздік американдық әңгімелер" жинағына енді. 2013 жылғы "Алтынша" романы сыншылар арасында әдеби роман екендігіне қатысты пікір талас тудырды, бұл дау оның көптеп сатылуымен байланысты болуы мүмкін. Роман "Алтын құс" фильміне бейімделді. Тарт фильм құқықтары үшін 3 миллион доллар алғаны хабарланды, бірақ ол ұзақ жылдар бойы бірге жұмыс істеген әдеби агенті Аманда Урбанмен жол айырды, себебі ол Тартқа сценарий жазу немесе кең ауқымды өндірісте рөл алуға мүмкіндік бермеді. Фильм сыншылар мен көрермендер тарапынан сәтсіз болды. Тарт католицизм дініне келді және "Жаһандық әлемдегі рух пен жазу" атты мақаласын "Роман, руханилық және қазіргі мәдениет" (2000) жинағына жазды. Ол өз мақаласында "сенім менің туындымды жасау процесінде және оны жасауға итермелеген себептерде маңызды рөл атқарады" деп жазды. Алайда Тарт, жазушылардың өз сенімдерін романдарына таңудың қауіптілігі туралы ескертті. Ол жазушылардың "өздерінің көзқарастарын туындыларында тікелей білдіруден сақтануы керек" деп жазды.
The Secret History (1992) was derived from her time at Bennington College. Amanda Urban was her agent and the novel became a critical and financial success. Vanity Fair called Tartt a precocious literary genius, as she was just 29 years old. Tartt's novel The Little Friend (2002) was first published in Dutch, since her books sold more per capita in the Netherlands than elsewhere. In 2006, Tartt's short story "The Ambush" was included in the Best American Short Stories 2006. Her 2013 novel The Goldfinch stirred reviewers as to whether it was a literary novel, a controversy possibly based on its best selling status. The book was adapted for the movie The Goldfinch. Tartt was reportedly paid $3m for the movie rights but parted company with her long standing agent, Amanda Urban, over the latter's failure to secure Tartt a role in the screenplay writing or wider production. The movie was a critical and commercial failure. Tartt is a convert to Catholicism and contributed an essay, "The spirit and writing in a secular world", to The Novel, Spirituality and Modern Culture (2000). In her essay she wrote that "faith is vital in the process of making my work and in the reasons I am driven to make it." However, Tartt also warned of the danger of writers who impose their beliefs or convictions on their novels. She wrote that writers should "shy from asserting those convictions directly in their work."
Жеке өмір
2002 жылы Тартт Гринвич-Виллиджде, Верхний Ист-Сайдта және Вирджиния штатының Шарлотсвилл маңындағы фермада тұрғаны хабарланды. Тарттың бойы 2 метр. Ол ешқашан үйленбейтінін де айтқан. 2013 жылы Тартт, есікті жабып, перделерді түсіріп, мәдени өмірге қатыспаудың бостандығын баса назар тартып, өзін оқшауланған деп санамайтынын мәлімдеді. 2016 жылы Virginia Living журналы Тартттың өнер галереясының иесі Нил Гумамен бірге тұрғанын жариялады. Олар екеуі де Бенингтон колледжінде оқыған. Ол және оның серігі 1997 жылы Шарлотсвиллдегі мүлікті сатып алған. Тартт екінші романын Нил есімді біреуге арнады, бірақ оның кім екенін толық айтпады.
In 2002, it was reported that Tartt had lived in Greenwich Village, the Upper East Side, and on a farm near Charlottesville, Virginia. Tartt is 5 feet (2 m) tall. She has also stated that she would never get married. In 2013, Tartt claimed that she was not a recluse while stressing the freedoms of shutting the door, closing the curtains and not participating in the life of culture. As of 2016, Virginia Living published that Tartt lived with art gallery owner Neal Guma. Both of them studied at Bennington. She and her partner purchased the Charlottesville property back in 1997. Tartt also dedicated her second novel to someone named Neal, although she does not elaborate his identity.
Жалпы сілтемелер
Харгривс, Трейси (2001). Донна Тарттың "Сырлы тарих" кітабы. Нью-Йорк пен Лондон: Continuum International Publishing Group. Какутани, Мичико (1992). "Қырып-жоюға құмар студенттер". "Нью-Йорк таймс" газеті, 4 қыркүйек, 1992 жыл. Каплан, Джеймс (1992 жылғы қыркүйек). "Зерек Тарт". "Vanity Fair" журналы. МакОран Кэмпбелл, Адриан (2000 жылғы тамыз). "Сырлы тарих". Тарт, Донна (2000). "Миссисипидегі испандық шашу". "Oxford American" журналы, 2000 жылғы күзі. И, Дэнни (1994). "Ежелгі грек тілін оқу жастардың санасын бұрмалай ма?"
Hargreaves, Tracy (2001). Donna Tartt's "The Secret History". New York and London: Continuum International Publishing Group. Kakutani, Michiko (1992). "Students Indulging in Course of Destruction". The New York Times, September 4, 1992. Kaplan, James (September 1992). "Smart Tartt". Vanity Fair. McOran Campbell, Adrian (August 2000). The Secret History. Tartt, Donna (2000). "Spanish Grandeur in Mississippi". Oxford American, Fall 2000. Yee, Danny (1994). "Studying Ancient Greek Warps the Mind of the Young?"