Кіріспе
Англикан әні – шіркеу ән салу түрі, сондай-ақ ағылшын әні деп те аталады. Бұл – псалмдар мен Киелі кітаптан алынған әндерді қоса алғанда, ырғақтық ережесі жоқ мәтіндерді сөздердің табиғи сөйлеу ырғағын қарапайым үйлесімді әуеннің ноталарымен сәйкестендіру арқылы ән салу тәсілі. Бұл ерекше ән түрі англикан шіркеу музыкасының маңызды бөлігі болып табылады. Англикан әні бұрын англикан және епископ шіркеулерінде кеңінен қолданылған, бірақ бүгінде негізінен англикан соборларында және хорлық литургиялық дәстүрді сақтап қалған приход шіркеулерінде орындалады. Сонымен қатар, англикан әні католик, лютеран, пресвитериан және реформатор шіркеулерінде де орындалуы мүмкін. Англикан әні ағылшын реформациясы кезінде пайда болған қарапайым ән салу дәстүрінен өркендеген. Англикан әнімен мәтінді орындағанда, музыканың сөздерге қалай бейімделуін сөздердің табиғи ырғағы, оларды мұқият айтқан адам айтқандай, анықтайды. Көптеген сөздер әннің бірінші, төртінші, сегізінші, он бірінші (тағы да басқа) тақтарындағы ноталармен еркін және ырғақты түрде орындалады, ал әр жарты өлеңнің соңында музыканың басқа ноталары сөздерге сәйкес келеді. Бұрын, ырғағы жоқ ноталардың ырғағы қатаң сақталған, бірақ қазіргі уақытта ырғақ сөйлеудің табиғи үлгісіне негізделген. Осылайша, осы ноталардың ұзақтығы минимум немесе жартылай нота сияқты стандартты музыкалық ұзақтықпен тікелей байланысты емес. Англикан әні 18 ғасырға қарай толыққанды қалыптасқан. Ең ерте белгілі мысалдар – Джон Блоу, Генри Перселл және олардың замандастары жазған жеке әндер. Тюдор композиторлары Таллис, Фаррант және басқалардың ертерек үлгілері түпнұсқа емес. Ең алғашқы қос әндер шамамен 1700 жылға жатады.
Anglican chant, also known as English chant, is a way to sing unmetrical texts, including psalms and canticles from the Bible, by matching the natural speech rhythm of the words to the notes of a simple harmonized melody. This distinctive type of chant is a significant element of Anglican church music. Anglican chant was formerly in widespread use in Anglican and Episcopal churches, but today, Anglican chant is sung primarily in Anglican cathedrals and parish churches that have retained a choral liturgical tradition. Additionally, Anglican chant may be sung in Roman Catholic, Lutheran, Presbyterian, and Reformed churches. Anglican chant grew out of the plainchant tradition during the English Reformation. When singing a text in Anglican chant, the natural rhythm of the words as they would be spoken by a careful speaker governs how the music is fitted to the words. The majority of the words are freely and rhythmically chanted over the reciting notes, which are found in the first, fourth, eighth, eleventh (etc.) bars of the chant and with the other notes of the music appropriately fitted to the words at the end of each half verse. Formerly the rhythm of the non reciting notes was strictly observed, but nowadays the rhythm is based on the natural cadence of speech. Thus, the length of each of these notes bears little relation to the normal musical value of a note such as a minim or semibreve. Anglican chant was well established by the 18th century. The earliest known examples are single chants written by John Blow, Henry Purcell, and their contemporaries. Earlier examples by Tudor composers such as Tallis, Farrant, and others are not original. The earliest double chants are from about 1700.
Ілеспелік
Забур жырлары әнмен ғана орындалуы немесе орган немесе басқа да аспаптармен сүйемелделуі мүмкін. Органшылар әртүрлі тіркестерді қолданып, әр тармақтағы сөздердің көңіл-күйін бейнелейді; алайда, органның дыбысы сөздерді анық естілетіндей болмауы керек. Органшылар кейде «сөз суретін» қолданады, мысалы, «көктегі найзағай» деген сөзге терең педаль нотасын, ал «қараңғылық» сөзіне қатал домбыра тонын, ал «жарық» сөзіне осылардың керісін қолдануы мүмкін.
Антифоналық ән айту
Тағы бір стильдік тәсіл – антифоналдық ән салу стилін қолданатын кафедральдар мен шіркеулерде қолданылады. Бұл жағдайда хор екі тең жарты хорға бөлінеді, әрқайсысы төрт музыкалық дауыстың толық құрамын қамтиды және әдетте бірін-біріне қарай орналасады. Олар әдетте Декани (әдетте оңтүстік жақтағы жарты хор) және Канторис (әдетте солтүстік жақтағы жарты хор) деп аталады. Содан кейін хор төрттен білікпен және жартылай ән салу тәсілдерін қолдануы мүмкін. Төрттен білікпен ән салуда (бұл еврей поэзиясының құрылымына жақынрақ) бастаған жақ (әдетте Декани) әннің бірінші төрттен білігін (сонымен қатар өлеңнің бірінші жартысын) орындайды. Бастамаған жақ (әдетте Канторис) содан кейін әннің екінші төрттен білігін (сонымен қатар өлеңнің екінші жартысын) орындайды. Бұл тізбек қайталанады. Жартылай ән салуда (грегориан стиліндегі антифоналдық ән салуға жақынрақ) Декани әннің алғашқы екі төрттен білігін, ал Канторис келесі екі төрттен білігін орындайды (әр жарты хор бір уақытта толық өлеңді орындайды). Антифоналдық ән салуда, әдетте, алғашқы екі өлең, Глория және соңғы екі өлең бүкіл хормен орындалады. Кейбір хорлар одан әрі дамытады, мысалы, кейбір өлеңдерді солистермен, тек жоғары дауыстармен, тек альт/тенор/баспен (жоғары дауыс желісі басқа бөліктердің біріне ауыстырылады) немесе бір дауыспен немесе солистермен әуенді орындаса, қалған хор ырғалады. Кейде кейбір немесе барлық жоғары дауыстар декантпен әндей алады; бұл әдетте псалмның соңғы өлеңінде немесе Глорияда болады.