Епископалдық және Лютерандық Шіркеулердің Бірлігі: Келісім және Тартыстар

Кіріспе

Ортақ Миссияға шақырылған (ОММ) – Америка Құрама Штаттарындағы Епископальдық шіркеу (ECUSA) мен Америкадағы Евангелиялық-Лютерандық шіркеу (ELCA) арасындағы келісім, олардың арасында толық қатынас орнатуды көздейді. Бұл келісім 1999 жылы ELCA, 2000 жылы ECUSA тарапынан ратификацияланды, бұған дейін жасалған ұсыныс тар қабылданудан кейін. Епископальдық тараптан оның негізгі авторы теология профессоры Дж. Роберт Райт болды. Келісімге сәйкес, тараптар бір-бірінің крещениесі мен рукоположениесінің жарамдылығын мойындайды. Келісімде ELCA тарихи епископтықты және ELCA қауымдарына қызмет ететін қауымдастырылған шіркеулердің пасторларына қатысты «үштік қызметті» – епископ, пастор және диаконды қабылдауы көзделген; ELCA президентінің рукоположениесі тарихи епископтықтағы лютеран епископтарының қолымен жүзеге асырылды. Бұл шараға ELCA ішіндегі кейбір адамдар қарсы болды, себебі 1988 жылы құрылғаннан бері министрлік қызмет туралы ұзақ зерттеу жүргізілді, онда пікірлер қарама-қайшы болды. ОММ мағынасына қатысты туындаған алаңдаушылықтарға жауап ретінде ELCA-дағы синод епископтары Тюсон резолюциясын жасады, онда ELCA-ның ресми ұстанымы баяндалды. Резолюцияда диаконды рукоположениеге алу немесе олардың қызметін қабылдау міндетті емес екені нақты айтылды. Сондай-ақ, ELCA-ның өз теологиялық ұстанымын өзгертуге қатысты талаптар жоқ екені және ОММ оны талап етпейтіні расталды. Скандинавиялық шығу тегі бар лютеран шіркеулері, мысалы Швеция және Кения шіркеулері, апостольдық мұрагерлікке сенеді және тарихи епископтықта болады; дегенмен, ELCA ішіндегі кейбіреулер тарихи епископтықтың шіркеудің Құдай Сөзі уағыздалған және қасиетті дәстүрлер орындалған жерде бар екендігі туралы доктринаға қайшы келетінін мәлімдеді. Тюсон резолюциясы дәстүрлі ELCA доктринасын бекітеді. Басқалары діни қызметкерлердің ордені мен иерархиялық құрылымына қатысты епископальдық/англикандық көзқарасты қабылдаудың, барлық христиандардың Құдай алдында тең дәрежеде тұратыны туралы евангелиялық-лютерандық «барлық сенушілердің діни қызметкерлігі» тұжырымына қайшы келетінін айтты. Олардың пікірінше, Ескі Келісімде Құдай мен адамзат арасында делдалдық жасау үшін діни қызметкер қажет болса, Жаңа Келісім әрбір христианның Құдайдың рақымына тікелей қол жеткізе алатын діни қызметкер болуы арқылы діни қызметкердің рөлін жоққа шығарады. Тюсон резолюциясы ELCA епископальдық көзқарасты қабылдамағанын, бірақ ECUSA немесе ELCA қауымдары қабылдаған реформаланған кандидаттар ELCA тәжірибесін ұстанатынын түсіндірді. Тағы да кейбіреулер президенттікке бейресми тағайындамалар жасалмауы керек деген талапқа қарсы болды. Бұл мәселе, әсіресе ауылдық қауымдар үшін маңызды болды, себебі олар дін қызметкерінің болмауы кезінде немесе аралық уақытта қауым мүшелерін араласу қызметін жүргізуге (қызмет үшін нан мен шарапты дайындауға) мерзімді түрде «шақырып» алатын. Тюсон резолюциясы рухани емес қызметкерлердің қызметін жалғастыруды нақты бекітті.

Called to Common Mission (CCM) is an agreement between The Episcopal Church (ECUSA) and the Evangelical Lutheran Church in America (ELCA) in the United States, establishing full communion between them. It was ratified by the ELCA in 1999, the ECUSA in 2000, after the narrow failure of a previous agreement. Its principal author on the Episcopal side was theological professor J. Robert Wright. Under the agreement, they recognize the validity of each other's baptisms and ordinations. The agreement provided that the ELCA would accept the historical episcopate and the "threefold ministry" of bishop priest (or pastor) deacon with respect to ministers of communicant churches serving ELCA congregations; the installation of the ELCA presiding bishop was performed through the laying on of hands by Lutheran bishops in the historic episcopate. This provision was opposed by some in the ELCA, which after its founding merger in 1988, held a lengthy study of the ministry which was undertaken with divided opinions. In response to concerns about the meaning of the CCM, synod bishops in the ELCA drafted the Tucson resolution which presented the official ELCA position. It made clear that there is no requirement to ordain deacons or accept their ministry. It also provided assurance that the ELCA did not and was not required by CCM to change its own theological stance. Lutheran churches of Scandinavian origin, such as the Church of Sweden and Church in Kenya, affirm apostolic succession and are in the historical episcopate; nevertheless, some within the ELCA argued that the historical episcopate would contradict the doctrine that the church exists wherever the Word of God is preached and sacraments are practiced. The traditional ELCA doctrine is affirmed by the Tucson resolution. Others objected on the grounds that adopting the Episcopalian / Anglican view on priestly orders and hierarchical structure was contrary to the Evangelical Lutheran concept of the "priesthood of all believers", which holds that all Christians stand on equal footing before God. They argued that the Old Covenant required a priest to mediate between God and humanity, but that New Covenant explicitly abolishes the need for priestly role by making every Christian a priest with direct access to God's grace. The Tucson resolution explained that the ELCA had not adopted the Episcopal view, but ECUSA or Reformed ordinands accepted by ELCA congregations would follow ELCA practice. Still others objected because of the implied directive that the use of a lay presidency would be abolished. This was a particular issue for rural congregations that periodically "called" a congregation member to conduct communion services consecrating the elements (of bread and wine for service) in the interim period or with the absence of ordained clergy (pastor). The Tucson resolution explicitly affirmed the continued use of lay ministry.