Роджер де Лейбурн: Англия сардары, жер иесі және король қызметшісі (1215-1271)

Кіріспе

1215–1271 жылдары өмір сүрген ағылшын сарбазы, жер иесі және патшаның адал қызметшісі (1215–1271) Сэр Роджер де Лейборн (1215–1271) – Екінші барондық соғыс кезінде ағылшын сарбазы, жер иесі және патшаның адал қызметшісі.

Шығу тегі

Роджер – тағы бір Роджер де Лейборнның бірінші әйелі Элеонорадан туған кіші ұлы. Элеонора – Стивен Торнхэмнің қызы және мұрагері болған. 1199 жылы, үлкен Роджер әлі кәмелетке толмаған кезде, оның қамқорлығы Торнхэмге 300 маркаға сатылды. 1215 жылы Бірінші Барон соғысы басталғанда, үлкен Роджер көтерілісшілерге қосылды және қараша айында Рочестер қамалының қоршауында тұтқындалды, босатылуы үшін 250 марка төледі. 1251 жылға дейін үлкен Роджер қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Уильям де Лейборн Кент және Оксфордширдегі жеті рыцарь ақысын, сондай-ақ үлкен қарыздарды мұра етті, бұл қарыздар 1253 жылы Генрих III тарапынан ғана жойылды.

Өмір

Роджер 1252 жылы корольдің сарайындағы салт аттылардың бірі Арнульф де Мунтеньді өткір найзамен жекпе-жекте өлтіргенімен көзге түсті, бұл бұрынғы турнирде Арнульфтің салған жарақаты үшін кек алу болды. Ол жасаған қылмысының өтеуі ретінде "крест алды" (қажылыққа барды) және король Генрих III оны кешірді. 1253 жылы оған Кенттегі Роджер Коннеллдің жерлері берілді, және содан бастап өмірінің соңына дейін көп уақытын және ақшасын сол округте жер сатып алуға жұмсады. 1257 жылы ол лорд Эдуардтың Уэльстегі жорығының құрамында әскерде қызмет етті және оның ықпалды қолдаушыларының бірі болды. 1259 жылдың күзінде ол Симон де Монфортпен одақтасқан Эдуардқа қосылды, ал қарашада Бристоль қамалының күзетшісі болып тағайындалды. 1260 жылы ол Глостер графымен бірге Лондонды басып алуға тырысқан Эдуардтың сапында болды, және Эдуард Генрих III-пен қарым-қатынасын жақсартқанда кешірілгендердің бірі болды. Осы қызметі үшін Эдуард оған Кенттегі Эльхам иелігін сыйлады, бірақ 1262 жылы бұл сыйлық Генрихтің Эдуардқа иелікті беру шарттарын бұзғаны анықталды, сондықтан иелік қайтарылды, Кенттің жоғары шерифі Лейборнның жерлерінен 1820 фунт стерлинг алуға бұйрық берді; Лейборн Кент, Эссекс және Сассекс округтеріндегі барлық мүлікті алып тастау арқылы оған кедергі келтірді. 1263 жылы ол басқа маркер лордтарымен бірге Херефорд епископы Питер д’Эйгебланшты тұтқындап, Херефорд, Глостер және Бристольді басып алды, содан кейін оңтүстікке қарай Виндзор қамалына шабуыл жасады. Оларға екінші барон соғысын бастаған Симон де Монфор қосылды. Олар Кентке жорық жасап, Синке Порттарына шабуыл жасады. 1263 жылдың тамызында Маркер лордтары де Монфордың уэльстіктермен одақтасу жоспарынан алаңдап, Эдуардпен келіссөздер жүргізді және 18-і күні корольге адалдық ант берді. Осы кезден бастап Лейборн корольдің адал қызметшісі болды және тез арада корольдің құрметіне ие болды. Қыркүйекте ол Король үйінің басқарушысы, Кент, Суррей және Сассекс округтерінің күзетшісі болып тағайындалды, ал желтоқсанда Синке Порттарының Лорд-Уордені және Кенттің жоғары шерифі болды. 1263 жылдың қазан айында ол Генрих пен Людовик IX арасындағы келісімді бекіткендердің бірі болды және сол жылдың соңында корольмен бірге Францияға сапар шекті. Де Монформен болған қақтығыстың екінші жартысында Лейборн Нортгемптон шайқасында және Рочестер қамалының қоршауында қорғаушы ретінде шайқасты, онда ол ауыр жарақат алды. Ол Леуес шайқасында басқа маркер лордтарымен бірге шайқасты, олар жеңілгеннен кейін келесі парламентте сотталу үшін қайтып келу шартымен босатылды. Олар бұл шартты орындамағандықтан, де Монфор оларды жеңе алмаған әскери экспедицияны жіберді. Сондықтан олар соғыстың соңына дейін де Монфорға үнемі кедергі келтіре берді. 1264 жылдың желтоқсанында оған корольге баруға қауіпсіз жол берілді, ал 1265 жылдың мамырында ол Эдуардпен сөйлесіп, 28 мамырда Кенилворт қамалынан қашуын ұйымдастыруға көмектесті. Кейіннен Лейборн Эвешем шайқасында соғысып, корольдің өмірін сақтап қалды және Эвешемнен кейінгі екі жыл бойы Эдуардтың басты лейтенанты болып қызмет етті. 1265 жылдың тамызында ол Уэстморлендтің күзетшісі болып тағайындалды, қазан айында оған Карлайл қамалының күзеті берілді, Камберлендтің жоғары шерифі болды және корольдің атынан Лондонды бағындыруға сеніп тапсырылды. Қарашада ол Кенттегі көтерілісшілермен шайқасты, ал 1266 жылдың қаңтарында Сэндвичті қайта басып алды, басқа Синке Порттарын басып алуда Эдуардтың орынбасары болды. Эдуардпен бірге ол Винчелсиді қоршап алып басып алды, мамыр айында Темза арқылы көтерілісшілермен шайқасты. Ол қыркүйекте корольдің әскерімен ерлік атағын алды, король оны барлық жерде "корольдің рыцары ретінде тиісті құрметпен" қабылдауға бұйырды. Ол король кеңесінің мүшесі болды және Ноттингем қамалының күзетшісі болып тағайындалды. Осы кезеңде ол корольден көптеген жерлермен марапатталды, оның ішінде Кенттегі Лидс ауылы, онда ол кейін қамал салдырды, сондай-ақ Кент, Камберленд және Уэстморленд аймақтары. Ол 1269 жылы екінші қажылыққа барды, ал кейіннен Папа Адриан V болған Папаның легаты Оттобуонодан 1000 маркамен марапатталды. Ол Киелі жерге бармай, Гасконияға барды, онда ол 1269 жылдың 29 қарашасында лейтенант болып тағайындалды, мақсаты крест жорығына адам жинау болуы мүмкін. Ол Либурн қаласының атын алуға жеткілікті уақыт болды, бірақ 1270 жылдың желтоқсанында үйіне оралды, 1271 жылдың 7 қарашасынан бұрын қайтыс болды.

Roger first came to royal notice in 1252 when he killed Arnulf de Munteny, one of the king's household knights, in a jousting tournament with a sharpened lance, avenging himself of an injury caused by Arnulf in a previous tournament. To atone for his crime he "took the cross" (went on a Pilgrimage), and was pardoned by King Henry III. In 1253 he was given the lands of Roger Connell in Kent, and from then until his death he spent large amounts of time and money acquiring land in that county. In 1257 he served in the army of Lord Edward as part of his campaign in Wales, and became part of an influential group of his supporters. He joined Edward in autumn 1259 when he allied with Simon de Montfort, and was made custodian of Bristol Castle in November. He was part of Edward's retinue in 1260 when he and the Earl of Gloucester attempted to take London, and was one of those pardoned when Edward patched up his relationship with Henry III. In thanks for this service Edward gave him the manor of Elham in Kent, but in 1262 the grant was deemed to be in violation of the conditions of Henry giving the manor to Edward in the first place, and the manor was returned, with the High Sheriff of Kent being ordered to take £1,820 from Leybourne's lands; Leybourne frustrated him by simply removing all the goods from his lands in Kent, Essex and Sussex. In 1263 he along with other Marcher Lords arrested Peter of Aigueblanche, Bishop of Hereford, and seized Hereford, Gloucester, and Bristol, returning south to assault Windsor Castle. They were joined by Simon de Montfort, beginning the Second Barons' War. They marched into Kent, attacking the Cinque Ports. By August 1263 the Marcher Lords were in negotiations with Edward, having been unnerved by de Montford's plan to ally with the Welsh, and they swore an oath to the king on the 18th. From this point onwards Leybourne was a loyal servant of the king, and swiftly returned to royal favour. In September he was made Steward of the King's Household, Keeper of Kent, Surrey and Sussex, and in December was appointed Lord Warden of the Cinque Ports and made High Sheriff of Kent. In October 1263 he was one of those who sealed the agreement between Henry and Louis IX, and travelled with the king to France at the end of the year. During the second half of the conflict with de Montfort, Leybourne fought at the Battle of Northampton and as a defender at the siege of Rochester Castle, where he was badly wounded. He fought at the Battle of Lewes with the other marcher lords, who were allowed to go free after their defeat on the condition that they return to stand trial at the next Parliament. When they failed to do so, de Montfort sent a military expedition which failed to defeat them. So they remained a thorn in the side of de Montfort throughout the rest of the war. In December 1264 he was given a safe conduct to visit the king, and then in May 1265 he spoke with Edward, helping organise his escape from Kenilworth Castle on 28 May. Leybourne subsequently fought at the Battle of Evesham, reportedly saving the king's life, and for the two years of conflict after Evesham served as Edward's principal lieutenant. In August 1265 he was made keeper of Westmorland, in October he was given custody of Carlisle Castle, made High Sheriff of Cumberland and trusted with subduing London on behalf of the king. In November he fought the rebels in Kent, and in January 1266 he recaptured Sandwich, serving as Edward's deputy for the capture of the other Cinque Ports. Along with Edward he besieged and captured Winchelsea, fighting off rebels across the Thames in May. He was knighted in September, with the king ordering that he should be received everywhere 'with due honour as the king's knight'. He was also a member of the king's council, and appointed custodian of Nottingham Castle. During this period he was rewarded by the king with large amounts of land, including the village of Leeds, Kent, where he later built a castle, and areas of Kent, Cumberland and Westmorland. He went on a second pilgrimage in 1269, and was rewarded with 1000 marks from Ottobuono, the papal legate, who later became Pope Adrian V. Rather than going to the Holy Land he travelled to Gascony, where he had been appointed Lieutenant on 29 November 1269, with his aim possibly being to raise men for the crusade. He stayed for long enough to have the city of Libourne named after him, but returned home in December 1270, dying before 7 November 1271.