Екінші дүниежүзілік соғыстағы солшыл саяси партия

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі солшыл партия, саяси партия.

Common Wealth Party (CW) - Ұлыбританиядағы социалистік саяси партия, 1942 жылдан 1946 жылға дейін (Екінші дүниежүзілік соғыстың ортасы) Парламентте өкілдігі болды. Содан кейін CW 1993 жылға дейін, негізінен, әсер ету тобы ретінде қызметін жалғастырды.

Соғыс жылдары

Common Wealth 1942 жылғы 26 шілдеде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі солшыл топтың одағы арқылы құрылды: 1941 жылғы комитет – Picture Post газетінің иесі Эдвард Г. Хултон және оның "жұлдызды" жазушылары Дж. Б. Пристли мен испандық Азамат соғысының қатысушысы Том Уинтрингхам негізделген саяси ойлар тобы; және либералдық партияның парламент мүшесі сэр Ричард Акленд басқарған нео-христиандық «Алға қадам» қозғалысы, сондай-ақ өнеркәсіпші және дизайнер Роберт Дадли Бест, партияның бағыты жоқ деп есептеген бұрынғы либералдар сияқты тәуелсіздер. Оның мақсаты консерваторлық көзқарастарға бейімдерге қарағанда лейбористік партияның сайлаушыларына көбірек ұнау еді. Common Wealth үш принципті қорғады: жалпы меншік, саясаттағы мораль және нақты демократия. 1945 жылғы жалпы сайлауда сайлаушылар Common Wealth-ты тастап, Еңбек партиясына дауыс берді – тек Челмсфорд (Еңбек партиясы қатыспаған) сақталды. 1946 жылы Уинтрингхам партиядан кеткеннен кейін, сол депутат Эрнест Миллингтон Еңбек партиясына өтті.

Соғыстан кейінгі даму

Парламенттік өкілдікті сақтап қалу мүмкін болмауы Common Wealth үшін дағдарыс тудырды. 1946 жылы Гастингс конференциясында партия жарылды. Оның ішінде бастапқы жетекшілері бар екі үшін бірі Лейбористік партияға өтті, бірақ қалғандарын таратуға көндіре алмады. Том мен Китти Винтрингхэм кетіп, Том Лейбористік партиясына қосылды, бірақ CW мүшелерімен достық қарым-қатынасын сақтап, партияның теориясы мен ұстанымын дамытуға өмірінің соңына дейін белсенді қызығушылық танытты. Китти 1963 жылы қайтыс болғанға дейін Либертарианмен бейресми байланыста болды. Жаңа сайланған жетекшілердің көпшілігі, Қайыр күштері Парламентіндегі әскери қызметте болған кезде қосылған. 1950-жылдары партия Оксфордқа үміткер ретінде Дуглас Стуккиді ұсынуға дайындық жасады, бірақ бұл жоспар іске аспады. Қалған уақытта ол, іс жүзінде, қысым тобына айналды, ұйымы эволюциялады және көнекөз жетекшілердің қартаюына байланысты жалпы алғанда қысқарды. Соғыстан кейінгі кезеңде CW бірқатар ішкі және халықаралық науқандарда белсенділік танытты, бүкіл әлемде байланыстар орнатты. Израиль және мемлекеттік мәртебесі төмен Палестина үшін, ол халықаралық деңгейде танылған екі мемлекетті жақтады. Ішкі салада ол Индустриалды ортақ меншік қозғалысын (ICOM) құруға көмектесті және кіші партияларға партиялық саяси хабар таратуға рұқсат беру үшін үгіт жүргізді. Соңғы науқан арқылы ол Plaid Cymru (синдикалистік дәстүрді бөліседі) және Шотландия Ұлттық партиясымен жақын байланыс орнатты. Бұл белсенді ынтымақтастық 1956 жылы «Біздің үш ұлтымыз» атты ортақ жарияланымға әкелді. Бұл Ұлыбританиядағы кең ауқымды өкілеттік беруді: өзін-өзі басқаратын мемлекеттердің «бірлестігін» жақтады. CW сонымен қатар Англияда аймақтық үкіметті қолдады және Mebyon Kernow-қа көңіл бөлді. Банкс сияқты мүшелер Wessex аймақтықтарына қосылды. Атқару комитетінің мүшелері, әсіресе 1980-жылдары, осы қозғалыстарда белсенді, кейде жетекші рөл атқарды. Басқалары жаңадан пайда болған экологиялық қозғалысқа қатысты, соның ішінде сол кездегі негізгі саяси партия – Экология партиясы. 1992 жылы аман қалған мүшелер мен саяси серіктестер Лондонға 50 жылдық мерекелік түскі асқа жиналды. Бірнеше аптадан кейін, көп жылдар бойы хатшы болған У.Дж. «Бак» Тейлордың қазасы, олардың жалғастыру қабілетіне күмән тудырды. Common Wealth келесі жылы Челтенхэмде өткен отырыста таратылуға шешім қабылдады.

The inability to maintain a Parliamentary presence created a crisis for Common Wealth. At the Hastings conference in 1946, the party split. Two thirds, including the original leadership, defected to Labour but were unable to persuade the remainder to disband. Tom and Kitty Wintringham left and Tom joined the Labour Party, though kept friendly with CW members and kept an active interest the party and the development of its theory and stance until his death, Kitty remained informally involved with The Libertarian until she died in 1963. Many of the new leadership then elected had joined when in the armed forces among which prominent figures of the Cairo Forces Parliament. During the 1950s, the party made preparations to contest Oxford, with Douglas Stuckey as prospective candidate, but these were never brought to fruition. For the remainder of its existence it became, de facto, a pressure group, its organisation evolving, and generally contracting, as old age took its toll of the leading figures. In the postwar period, CW was active in some domestic and international campaigns; it developed worldwide contacts. For Israel and the less than state of Palestine, it advocated two internationally recognised states. At home, it helped to form the Industrial Common Ownership Movement (ICOM) and co campaigned for small parties to be allowed to make party political broadcasts. Through the latter campaign it developed close links with Plaid Cymru (sharing a syndicalist tradition) and the Scottish National Party. The active collaboration led to the joint publication in 1956 of Our Three Nations. This advocated very great devolution in the United Kingdom: a 'confraternity' of self governing states. CW also favoured regional government in England and was sympathetic to Mebyon Kernow. Members such as Banks joined the Wessex Regionalists. Executive Committee members played an active, at times leading, role in these movements, especially during the 1980s. Others were active in nascent environmentalism, including its then main political party, the Ecology Party. In 1992, surviving members and political associates met in London for a 50th anniversary lunch. Weeks later, the death of W. J. 'Buck' Taylor, for many years the Secretary, called into question the ability to continue. Common Wealth resolved to dissolve at a Cheltenham meeting the next year.

Мұрағаттар мен негізгі шоттар

Мұрағат Сассекс университетінде сақталады. Бастапқы тарих Ангус Кальдердің докторлық диссертациясының тақырыбы болды. Партияның құрылуы және аралық сайлаулар туралы толық мәліметтерді Винтингхэмнің "Соңғы ағылшын революционері" атты өмірбаянынан табуға болады. Аклендтің англикандық негізделген христиандық және Винтингхэмнің синдикалистік марксизм арасындағы тартыс "Социализм және дін: Ортақ ізгілікке жолдар" еңбегінде жазылған. Бастапқы дереккөздерге қатысты заманауи хронологиялар "The Libertarian" және "Common Wealth Journal" мерзімдік басылымдарында кездеседі.

Келесі платформа

Жалпы байлықтың кейінгі саяси философиясына менеджерлік деп аталатын жаңа өндіріс тәсілі капитализмнің архетиптік формаларын ығыстырып жатыр деген түсінік зор әсер етті. Бұл идея Джеймс Бернхамның «Менеджерлік революция» (1941) сияқты еңбектерінен туындаған. Бернхам (бұрынғы троцкишіл марксист, кейіннен неоконсервативтіктің негізін қалаушы) жалақы алатын басқарушылар класының өркендеуі, акционерлердің ірі бизнес басқарудан қол үзуімен қатар, ұйымдардың (заңды) иелері мен сол ұйымдардың күнделікті басқаруына жауапты кәсіби мамандардың арасында жік тудыратынын айтты. CW мұны өңделген марксистік талдау жасау үшін пайдаланды – бұл менеджерлікті капитализм мен социализм арасындағы тарихи кезең ретінде қарастырды. Common Wealth пікірінше, бұл Атли үкіметінің соғыстан кейінгі ұлттандыру бағдарламасын сипаттайды. Партия менеджерлікке қатысты сын-ескертпелерін «Ұлттандыру – социализм емес» (1948) атты памфлетте жариялады. Бұл сынның мәні мынада: Лейбористік партия бағдарламасының көптеген тұстары сайлаушылардың қолдауын алмады; бұл «әлеуметтендірілген» экономикада да, нарықтық экономикада да билік негізінен жауапкершілігі жоқ басқарушылар класының қолында екенін көрсетті; жеке меншік толығымен жойылған жоқ; акциялар инфляциялық бағамен облигациялармен ауыстырылды, ал облигацияларға төленетін сыйақы мемлекеттік кәсіпорындардың табысынан төленді; министрлер парламентте операциялық мәселелер бойынша сұрақтарға жауап беруден бас тартты, демек ұлттандырылған кәсіпорындардың басқаруы тиісті демократиялық бақылауда болған жоқ; жұмысшылардың басқарма деңгейіндегі өкілдігі номиналды немесе болмады және көбінесе жұмысшылардың қажетті біліктері жоқ деген стереотиппен негізделді (CW пікірінше, кооперативтік қозғалыстың, кәсіподақтардың және лейбористік партияның өзінің тәжірибесін ескергенде бұл сөздерге сену қиын); сондай-ақ «сарапшылардың» (яғни технократияның) өркендеуі және авторитарлыққа қарай бет бұру байқалды, мысалы, мұндай кәсіпорындарды көбінесе зейнеткерлікке шыққан әскери шенеуніктер басқарды. CW жұмысшылар басқаратын ұйымдарды да қолдады және химия өндіруші Скотт Бадер Комонвелл сияқты сәтті мысалдарды жариялады. CW коммунистік диктатураларды сынға алғанымен, Жозеп Тито басшылығымен Югославиядағы жұмысшылардың өзін-өзі басқару жүйесіне шектеулі қолдау көрсетті (СФР Югославия экономикасына қараңыз). CW бейтараптық қозғалысына симпатиямен қараса да, оның саяси спектрдің әртүрлі бөлігінен диктатураларды қабылдауына қарсы болды. CW мүшелерінің кейбіреуі Amnesty International ұйымында белсенділік танытты.

Common Wealth's later political philosophy was heavily influenced by a notion that a new mode of production, known as managerialism, was replacing the archetypal forms of capitalism. This idea was drawn from works such as James Burnham's The Managerial Revolution (1941). Burnham (a former Trotskyist Marxist turned pioneering neoconservative) argued that the rise of a salaried managerial class, accompanied by the withdrawal of shareholders from active running of big businesses, was creating a split between the (legal) proprietors of organisations and a class of non proprietorial professionals who were responsible for the day to day management of those organisations. CW used this to develop a modified Marxist analysis — this saw managerialism as a historical stage between capitalism and socialism. This, per Common Wealth, characterised the Attlee government's post war programme of nationalisation. The party set out its critique of managerialism in a pamphlet entitled Nationalisation is not Socialism (1948). In essence, this critique suggested that: many features of the Labour Party's programme had not been approved by voters; this confirmed the theory that power, in "socialised" economies as much as market ones, was in the hands of a largely unaccountable managerial class, which served the owners of capital at arm's length; most private ownership was continuing; shares were being replaced by loan stock at inflated valuations, the interest on which was paid from the profits of state run industries; ministers refused to answer questions in parliament on operational matters, meaning that the management of nationalised industries were not subject to meaningful democratic control; worker representation at board level was either token or non existent and often justified by stereotyping that workers did not yet have the skills required (unconvincing in CW's view given the record of the co operative movement, the trade unions, and the Labour Party itself), and; a growing cult of "experts" (i. e. technocracy) and a drift towards authoritarianism, as in oft appointed ex military officers running such industries. Worker controlled organisations were also promoted by CW, which publicised successful real world examples, such as the chemical manufacturer Scott Bader Commonwealth. While CW was critical of communist dictatorships, it expressed limited support for the system of worker self management in Yugoslavia under Josep Tito (see Economy of SFR Yugoslavia). Although sympathetic to the non aligned movement, CW was critical of its inclusion of dictatorships from various part of the political spectrum. Some members of CW were active in Amnesty International.

Философиядағы әсерлері

Бұл дәуірдегі басқа да ықпалдардың бірі – гуманистік психология болды. Белгілі психологтар доктор Дон Баннистер және доктор Джеймс Хеминг CW мүшелері еді, ал Хеминг пен Винтрингам арқылы олардың досы Эрнст Шумахер да партиялық ой-пікірге үлес қосты. CW "сол және оң жақ ми теориясынан туындаған" "атқарушы-сезгі органдары байланысы" ұйымдастыру моделін ынтамен қабылдады. Осыған сәйкес, ағымдағы шешімдерді қабылдауға жауапты Атқару комитеті, бақылау және тексеру, зерттеу және ұзақ мерзімді дамуды жүзеге асыратын, CW-де Сезгі комитеті деп аталатын бақылау тобымен жұптасады. CW-нің әлеуметтік ұйымды өз принциптеріне сәйкес оңтайландыруға деген қызығушылығы оны Оксфордширдегі Бразиерс паркіндегі интегративтік әлеуметтік зерттеулер мектебімен тығыз байланыс орнатуға жетеледі.